Ik heb de laatste jaren in mijn omgeving kunnen vaststellen hoeveel mensen hebben ingezien hoe schadelijk roken eigenlijk is! Toch blijf ik nog flink wat mensen kennen die niet opgeven. Sommigen willen dat ook niet. Dit waren de resultaten van de poll:Rookt u?
| Nooit gedaan |  46 % (23) |
|
| Vroeger wel |  26 % (13) |
|
| Ja, maar ik wil stoppen |  8 % (4) |
|
| Ja en dat is prima |  20 % (10) |
|
Totaal aantal stemmen: 50 |
||
Toen ik enkele dagen geleden tot de conclusie gekomen was dat de Oscaruitreiking in Vlaanderen niet te zien zou zijn, vond ik dat eventjes heel jammer. Ik ben namelijk het soort filmfan dat ieder jaar om 2u ‘s nachts opstaat om de live uitzending te volgen en de filmsterren gemaakt vriendelijk met elkaar te zien omgaan. Wie wat draagt, interesseert me geen zier, maar ik weet wel graag wie wint en verliest en hoe daar op gereageerd wordt. Dat zou ik dus dit jaar moeten overslaan. Dus maar mijn beklag op dit blogje gedaan, waarop enkele suggesties kwamen die met aan het surfen zetten. De officiële Oscarsite bleek de uitzending niét te tonen – daar vragen ze immers veel geld voor aan alle zenders die dat wel doen – en niemand leek andere sites te kennen die dat misschien wel deden. Hopeloze zaak dus.
Toen HUMO een leuk stukje over de Oscars schreef, maar er helemaal geen melding van maakte dat Vlaamse filmfans de show niet konden bekijken, stuurde ik een mailtje. Op de Oscarsite stond immers vermeld dat VTM de zender was die in België de uitzendrechten had. Dat had Humo misschien wel eens kunnen uitzoeken.
Ik werd gerustgesteld door één van mijn lezers die vastgesteld had dat vrt.net de uitzending aankondigde. Verrassend, dus nam ik toch maar de moeite om maandagnacht op te staan. Om 2u vertoonde de nieuwssite van de vrt geen teken van leven. Gelukkig had ik op dat moment net een ander internetadres doorgespeeld gekregen, waarop de show dan eindelijk wél te bekijken viel. Eind goed, al goed.
Maar nu blijkt mijn briefje naar Humo toch wel gepubliceerd te zijn zeker (vandaag, HUMO 3469, p 18)! Terwijl ik die niet eens al lezersbrief had bedoeld, maar als suggestie aan de redactie! Toppunt is wel dat de dag van de Oscarshow VTM niet langer vermeld stond op de Oscarsite. Uiteindelijk had ik toch liever mijn brief over de Belgacomperikelen gepubliceerd gezien enkele weken geleden, dan het banale geklaag over iets triviaals als de Oscars. Zo zal het nog lang duren eer ik mezelf professioneel klager mag noemen.
Alvast gezien in de bioscoop: Dagen zonder Lief, de tweede film van Felix Van Groeningen (Steve + Sky). Een schot in de roos. Rake, overdachte cinema. Om te lachen en te huilen. Vanaf 21 maart in de bioscoop.
De steengoede soundtrack is van jazzmuzikant Jef Neve, gisteren nog te gast in De Laatste Show.
En mocht u zich nog afvragen wat ik van het ‘controversiële’ Ex Drummer vond – want dat vergat ik te vermelden: ik werd er niet warm of koud van. Mooi gemaakt, lekker rebels toontje, maar uiteindelijk deed het me allemaal niets.
Ze is momenteel razend populair, haar liedjes worden continu gedraaid en volgende week komt ze naar België, maar ik kan er geen seconde naar luisteren. Ik heb het over Lily Allen, een zangeresje van 22 dat zichzelf fantastisch vindt en van die rap-achtige popplaatjes maakt, maar met zelfs één zin er al in slaagt mij de gordijnen in te jagen.
Wou ik maar even kwijt.
Ik ben geen impulsieve consument, al koop ik meestal wel wat ik wil (weliswaar niet zonder er flink over na te denken). Maar het geld dat ik ergens aan besteed, is toch afhankelijk van de kwaliteit en ik durf te stellen dat ik maar zelden prullen koop of echt gek doe met mijn zuurverdiende centjes. Maar nu sta ik voor een dilemma. Chocolatier Neuhaus verkoopt momenteel namelijk schitterende Kuifjesdozen gevuld met 40 chocolaatjes. Prijs: 25 euro.
Valt wel mee, denkt u misschien. En ik ben best wel tuk op Kuifjegadgets, hoewel ik er nooit geld aan uitgeef. En de dozen zijn ook heel erg mooi, een stuk smaakvoller dan de Kuifjesdozen die koekjesfabrikant Delacre enkele jaren geleden op de markt bracht. En ik vind chocolade lekker. En zo veel is 25 euro nu ook weer niet voor 40 chocolaatjes in een leuke verpakking. Of wel? Ik twijfel blijkbaar toch wel flink of dit echt 25 euro waard is. Het blijft toch maar een doos. Wat doe je daar achteraf mee? Er bestaat ook best goedkopere chocolade. En twee soorten ervan lust ik zelfs niet. En daar raak ik dus niet aan uit. Want… er bestaan wel drie zo’n dozen en dan zou ik er misschien toch wel minstens twee van willen hebben…
Ik ga er nog eens over slapen. Want de waarde van 25 euro is wel relatief, maar je kan met dat geld misschien nuttigere dingen doen. Of eigenlijk toch niet zo veel. U ziet, ik ben weer eens een twijfelaar. Wie geeft raad? Of zou ik er een poll aan wijden?
Over films en herinneringen
1985 was het toen The Goonies verscheen. Ons gezinnetje trok bijna elke zondag naar de Quick (in die tijd was dat zeer trendy!) en de fastfoodketen steunde de promocampagne van deze familiefilm. Zo kreeg elke bezoeker een affiche van de film en die zag er veelbelovend uit. Die film wilden wij dus wel zien. Maar hoewel we toen al regelmatig naar de bioscoop mochten, kwam het er niet van.
Enkele jaren later zagen we de film op televisie. Of misschien had onze moeder hem uit de videotheek meegebracht. In ieder geval vonden Boris en ik het een fantastische film. Het ging over een groepje vrienden (nogal stereotiepe figuren) en een schatkaart en een verborgen piratenschip en een verminkte trol en een bende slechterikken. De film (geproduceerd door Steven Spielberg) bevatte alles wat we fantastisch vonden. Al kwam de scène die op de poster stond, er eigenlijk niet in voor, er was avontuur en spanning en roetsjbanen en een schat en vriendschap en veel water (ik was toen al dol op pretparkattracties waar je nat in werd). (In tegenstelling tot Boris die een volledig dagje Efteling liep te mokken vanwege natte kleren) en we kregen er geen genoeg van. Zes keer hebben we de film in de daaropvolgende jaren gehuurd. Films kocht je toen nog niet.
Voor mij beschikte deze film over drie grote troeven:
- Het verhaal:
Ik raakte zo meegesleept door het avontuurlijke aspect, dat ik nog jarenlang gefantaseerd heb zelf zoiets mee te maken. Een beetje vreemd wel, want ik was niet zo’n avontuurlijk kind. Maar het waren ook de personages. Ieder had een duidelijke functie in het verhaal en alle kinderen waren op één of andere manier wel een beetje sukkelachtig. Maar op het einde waren ze allemaal vriendjes.
De ‘tagline’ van de film is wel behoorlijk stupide:
‘They call themselvers ‘The Goonies’
The Secret Cave.
The Old Lighthouse.
The Lost Map.
The Treacherous Traps.
The Hidden Treasure.
And Sloth…
Join the Adventure.‘
Tja, dat kun je moeilijk nog een ‘tagline’ noemen. Eerder een weinig originele samenvatting van de film. Ook al vol clichés.
- De muziek, die zo opzwepend was dat ik het deuntje van de begingeneriek nog jarenlang geneuried heb.
- Martha Plimpton, die in de film het lelijke meisje met de bril moest spelen maar wel tien keer interessanter was dan de cheerleader die een prominentere rol speelde. Haar personage was kritisch en evolueerde het meest doorheen het verhaal. En op het einde bleek ze zonder bril helemaal niet lelijk te zijn! (Intussen een torenhoog cliché). Ik raakte helemaal in de ban van deze actrice, die in de jaren ’80 in heel wat bekende films meespeelde, maar van wie later niet veel meer werd vernomen. Toch is ze nog altijd actief en is ze af en toe nog een goede rol te zien, dus ik blijf haar in de gaten houden. Een overzicht van haar films vindt u hier.
Overigens, voor de geïnteresseerden: de hoofdrol in The Goonies werd gespeeld door Sean Astin, die later bekend werd als Sam Gamgee uit Lord of the Rings en Josh Brolin, die in het volgend jaar te verschijnen W de hoofdrol speelt als George Bush.
Nu heb ik The Goonies uiteraard op DVD, al bekijk ik de film niet echt vaak meer. Ik ken de dialogen voor een groot deel uit het hoofd, vind de plot nu wat te simpel en stoor mij aan al die clichés. Maar het stelt me gerust te weten dat ik deze film altijd kan bekijken als ik dat wil. En dan neurie ik de muziek nog altijd mee.
Ik kon Bert Kruismans wel hebben. Toen hij enkele weken geleden met het boek Wereldberoemd in Vlaanderen kwam aanzetten, zag ik daar echter een knieval in naar het grote publiek, waarmee hij zichzelf enigszins compromitteerde. Om dat met enige stelligheid te kunnen verkondigen, heb ik dan maar snel dit boek uitgelezen. Het kostte me amper enkele uurtjes. Is dit boek, waarin Kruismans onthult dat Johny Logan de vader van Wendy Van Wanten‘s zoon is, nu al die heisa waard?
Wel, Kruismans is natuurlijk goed geplaatst om het doen en laten van BV’s te becommentariëren. Hij heeft veel ervaring in de media en heeft door de jaren heen een pak BV’s ontmoet. Dit boek is opgesteld als een ironische handleiding voor would-be BV’s en in dat opzicht heeft het boek wel wat te bieden. Al moet ik zeggen dat de opbouw van het relaas en het opvoeren van argumenten en afleidingen niet altijd even samenhangend gebeurt. Kruismans en co-auteur Perceval (maar het boek is wel in de ‘ik–persoon geschreven) hebben wel vaak een punt, maar werken dat slordig uit. Voor wie zelf een beetje ironisch aangelegd is en af en toe wat kritische media leest, zal het boek zelfs nog minder verrassingen bieden. Daarnaast kruidt Kruismans zijn boek met anekdotes en roddels, die als illustratie moeten dienen. Dat aspect van het boek is redelijk flauw uitgewerkt, want uiteindelijk heeft Kruismans niet echt veel, laat staan echt onthullende zaken te vertellen. Dat mag dan al niet de opzet van het boek zijn, het maakt toch deel uit van de wijze waarop het gepromoot wordt.
Meest storend echter is het feit dat dit boek gewoon niet goed geschreven is. De ironische toon is nooit erg scherp, de stijl slapjes. Vergelijk het gerust met een doordeweekse blog, zoals die van u en ik, zonder veel literaire kwaliteiten. Schrijven is herschrijven en schrijven is schrappen, dat weet zelfs ik. Ik heb daarnaast ook de indruk dat dit boek erg snel bij elkaar is geschreven en dat niemand het echt fatsoenlijk nagelezen heeft om eens te reflecteren over de inhoud of stijl.
Een opgeklopte zaak dus, waarmee Bert Kruismans flink in mijn achting daalt. Ik ben er zeker van dat er enerzijds véél meer rotzooi boven te halen valt onder de BV’s en dat er anderzijds met veel meer scherpte en talent kritiek kan geleverd worden op het medialandschap. Ik ga Dwarskijker 1991-1998 nog maar eens herlezen, van de fantastische Rudy Vandendaele. Hilarisch en vernuftig.
Een poetsvrouw maakt tegenwoordig deel uit van het basispakket comfort, zo lijkt het wel. En dus zie ik in mijn omgeving steeds meer mensen hun stofzuiger en zeemvel afstaan aan een betaalde hulp. Nu stel ik wel vast dat niet iedereen dat zo vanzelfsprekend vindt, en er hier en daar nog wat schroom is om zomaar iemand als ‘personeel’ in te schakelen. We leven immers niet meer in een standenmaatschappij, maar de omgang met een ingehuurde schoonmaakster creëert toch altijd een situatie van ongelijkheid. Maar dat zit in ons hoofd natuurlijk.
Een echt probleem is wel dat veel van die poetsvrouwen hun werk simpelweg niet goed genoeg doen. Ze komen te laat of helemaal niet, houden zich niet aan de afspraken, maken niet schoon zoals de werkgever het gevraagd heeft, raken niet klaar binnen de afgesproken tijd of kletsen meer dan ze werken. Nu zullen er vast wel veel goede poetsmensen bestaan, maar ik focus me nu even op de klachten. Combineer deze situatie immers met de eerdervermelde schroom, en je zit met een probleem: hoe vertel je je schoonmaakster dat je niet tevreden bent zonder de moeilijk madam (want meestal zijn de opdrachtgevers vrouwen) uit te hangen of zonder de nadruk te leggen op de werkgever-werknemer-relatie? Want men mag op het werk dan al personeelschef zijn of twintig stoute kinderen onder zijn hoede hebben, eens geconfronteerd met een slavin in uw woonkamer, moet u wel de moed hebben om die zonder omwegen mee te delen dat het uitgevoerde werk niet voldoende is. En als die moed ontbreekt, mag u na het vertrek van de poetshulp alsnog uw zeemwel bovenhalen om zelf de vergeten hoekjes schoon te maken. Poetsvrouwen hebben meer macht dan ze denken.
Het moet er eens van komen als je lesgeeft aan prepuberale apen: je moet msn op om met hen de meest lege praatjes te houden. Vandaag ontdekten mijn leerlingen dat die mogelijkheid bestond en vanavond al kondigden ze zich in de rechterbenedenhoek van mijn scherm aan. Met kreten en symbolen, die ik nauwelijk begrijp. In chattaal bestaat er namelijk vaak een icoontje voor bepaalde lettercombinaties. Bv, ‘ze heeft kort haar’, waarbij die ‘ha’ van ‘haar’ in een ander lettertype en een andere kleur staat. Om gek van te worden. Ik antwoord natuurlijk, maar dan wel zo principieel ouderwets ingesteld dat ik elke spelfout verbeter. Kan het nog schoolmeesterachtiger? Toen één van de kwebbelaars met ‘ik spel nie op msn’ kwam aanzetten, repliceerde ik meteen ‘op school ook niet.’. Er zal gezucht worden aan de andere kant van de ADSL-verbinding. Maar toen mocht ik een ander ook met een huiswerk helpen en was al dat gedoe meteen een stuk nuttiger.
Maar dat er echt sprake is van een generatiekloof, mocht ik vaststellen toen zich nog iemand aanmeldde. Sofia is een leerling van vroeger, van de u intussen misschien bekende ‘tofste klas ooit’. Ze is 11 nu en wilde er graag eens van profiteren dat ik ‘op msn zat’, wat maar zelden gebeurt. Dus maakte ze een praatje en zette ze meteen ook maar de webcam aan. Ik zag haar dus plots in beeld komen, twee jaar nadat ik haar voor het laatst gezien had. En uiteraard was ze groot geworden. Ongegeneerd zat ze schattig te glimlachen voor haar webcam en ze wuifde me zelfs toe. Ik schrok me eerst een hoedje. Kon zij mij zien? Met chocolade om mijn mond en haar in de war? Maar nee, want ze kwam al snel met de vraag of ik ook in beeld wou verschijnen. Dat weigerde ik beleefd en voor ik het zelf besefte zat ik allerlei excuses te bedenken. Ik zag intussen wel hoe ze zich er nog nauwelijks van bewust was dat ze in beeld was. Ik werd overrompeld door nieuwe vaststellingen. Zoals het feit dat iemand uit je verleden in één klap weer voor je kan zitten. Dat een doorsnee 11-jarige zonder enige schroom voor een camera gaat zitten. Dat ik daar zo onwennig op reageerde. Dat je jezelf moet excuseren om je intimiteit niet zomaar te moeten prijsgeven. En eens te meer ook dat de toekomst zoals we ons die vijftien jaar geleden niet konden voorstellen, wel degelijk flink bezig is. Het werd een haast sensationeel gesprek. En ik liet gewoon weten dat ik het niet gewend was gefilmd te worden en dus mijn webcam niet aanzette. (Voor de amateurs: msn geeft aan of je over een webcam beschikt, dus liegen dat je er geen hebt, is geen optie).
We keuvelden een kwartiertje, af en toe onderbroken door andere (huidige) leerlingen en het drong nog eens tot me door dat dit een tijdrovende activiteit was, die ik nooit dagelijks herhaald zou willen zien. Maar het deed deugd Sofia terug te … ‘horen’? Ze stuurde me ook razendsnel een liedje door en gaf rechtstreeks commentaar op de foto’s van mijn klasblog die ze op dat moment zat te bekijken. Wat gebeurden er veel dingen tegelijk en wat werd ik oud. Maar tien minuten later was alles voorbij. Er volgde enkel nog een sms’je van Sofia, met ‘slaapwel’. Altijd en overal bereikbaar en bekijkbaar en vooral voor en door iedereen. Ik weet nog niet of dat iets voor mij is, maar laat ik mezelf voor het ouwezakkenschap behoeden en dus gretig gebruik maken van alle moderne communicatiemiddelen.
In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag de D:
Danny
Rustige nonkel die binnenkort grootvader wordt.
Davy
Beschikt over een dermate ontwikkelde geest en verfijnde cultuursmaak dat hij in Haaltert best als een intellectueel kan beschouwd worden. Is uitgesproken fan van deze blog maar heeft momenteel de handen vol met het verversen van pampers en het opwarmen van flesjes voor zijn tweeling. En dan mag dochter Ella ook niet verwaarloosd worden. Kan bij momenten een droge komiek genoemd worden. Beschikt over uitgesproken meningen die hij slechts voorzichtig ten berde brengt. Heeft een panische angst voor vuile handen en andere onhygiënische toestanden. Is een beetje een bronstig veulen. Heeft de neus van zijn vader. Zal ooit nog iets van wezenlijke grootsheid creëren.
Demcy
Beroep: brugfiguur. Bouwt echter enkel relationele bruggen tussen o.a. (allochtone) ouders en leerkrachten en is zo een onmisbare en bovendien ongelooflijk groothartige figuur op mijn school. Had ook Wendy kunnen heten, maar dat is misschien nog erger.
Denis
Immer ratelende en alom aanwezige leerling die me wekelijks minstens één keer op het randje van een zenuwinzinking brengt met zijn voortdurende commentaar. Wordt onvermijdelijk wel eens Denis de P**** genoemd, want het is dus niet Dennis of het Franse Deni. Verstandiger dan alle andere leerlingen samen en aldus ook een geweldige stimulans.
Dimitri
In het jeugdboek dat onze kindertijd vormt, de beste vriend van de hoofdrolspeler en zijn broer. Vaak de underdogfiguur die voor zijn vrienden echter door het vuur ging. At graag. Raakte op 18-jarige leeftijd in de ban van het verkeerde soort auto die niemand van ons met geen vinger mocht aanraken en wat we dus met een duivels genoegen uittesten. Stapte in één keer uit het verhaal door op te gaan in een klassieke huisje-boompje-beestje-soapserie, waarna er nooit meer iets van hem vernomen wordt. Maakt voor eeuwig deel uit van vele sterke verhalen.
In deze dagen van kilte en aankomende verkoudheden kan het geweldig deugd doen in bed te blijven liggen. Ik ben dan ook erg begaan met de medemens die om onmenselijk vroege uren uit de veren moet, maar de blog heeft me enerzijds gerustgesteld. Ok, om zes uur opstaan is echt geen pretje, maar ik ben blij dat de meerderheid van u op een redelijk uur uit bed komt.
Voor vijf uur: 0 % (0)
Tussen vijf en zes: 0% (0)
Tussen zes en half zeven: 24% (11)
Tussen half zeven en zeven uur: 22% (10)
Tussen zeven en half acht: 22% (10)
Na half acht: 33% (15)
In september 2006 stapte ik voor mijn internetabonnement over op Belgacom, omdat ik verhuisde. Men maakte me toen warm voor een proefabonnement op Belgacom TV en als filmfan wilde ik dit wel eens proberen. Ik zou na de proefperiode van drie maand, opgebeld worden door een medewerker om de service al dan niet stop te zetten.
Ik stond sowieso al argwanend tegenover deze belofte en nam me voor het abonnement zeker tijdig stop te zetten als het me niet beviel. Een maand later stond de decoder voor digitale televisie nog onaangeroerd in de verpakking en concludeerde ik dat ik nooit voldoende tijd zou hebben om optimaal te genieten van deze dienst. Ik bracht de decoder dus terug naar een Belgacomwinkel, waar ik uitdrukkelijk liet controleren of ik nu niet meer als abonnee ingeschreven was. Dat werd me bevestigd.
In december ontving ik een promobrief van Belgacomtelevisie en dat vond ik vreemd. Ik informeerde of ik misschien toch nog als abonnee werd beschouwd. Inderdaad, zo bleek, maar dat loste men telefonisch snel op en ik werd gerustgesteld. Kort daarop kreeg ik dan weer electronische nieuwsbrieven van Belgacom TV, wat ik nog maar eens verdacht vond. En eind januari viel dan een torenhoge factuur in de bus, waarop mij een abonnement op Belgacom TV werd aangerekend. Dan grijpt een mens dus weer naar de telefoon, maar bij Belgacom speelt men het slim. Je krijgt geen medewerker aan de lijn, maar kan enkel je factuurnummer invoeren, waarna je dan een overzicht in je brievenbus vindt waarop je je betwistingen dient aan te duiden. Vreemd genoeg komen de mogelijkheden op dit formulier helemaal niet overeen met de opstelling op je factuur, zodat je eerst aan het puzzelen moet. Nu heb ik de energie en het inzicht om deze strijd vol te houden, maar ik vraag me wel af hoeveel mensen door Belgacom en andere diensten ‘gegijzeld’ worden. Hoeveel mensen betalen uit argeloosheid, wanhoop of onwetendheid veel te hoge bedragen? Hoeveel mensen zijn telecomslachtoffers? Belgacom, maar ook Telenet (want het afsluiten van mijn Telenetcontract kostte me ook al heel wat bloed, zweet en tranen. En dan heb ik nog niet over de installatie door Belgacom gehad) hebben geen greintje respect voor hun klanten. Wie een dag te laat betaalt, krijgt meteen 9 euro boete. Voor zowel installaties als het afsluiten van contracten moet men hemel en aarde bewegen. Voor klachten dien je een administratieve lijdensweg te volgen. Zoiets is toch ongehoord in een moderne democratie?
Nu ben ik zeker en vast niet de enige met deze problemen. Elke lezersrubriek bult van dezelfde verhalen. Maar toch staan we compleet machteloos, hoewel we in één van de meest welvarende en best georganiseerde landen ter wereld leven. Valt er dan echt niets te doen tegen deze vernederingen en kwellingen van de consument? Ik ben me ervan bewust dat er veel ergere dingen bestaan, dat alles te relativeren valt en dat dit voor veel mensen een luxeprobleem is. Maar moet ik het normaal vinden dat ik voor deze luxe keer op keer Kafkaeske toestanden moet meemaken? Heeft de consument eigenlijk nog enig recht? Hoe kan in hemelsnaam ooit een einde gemaakt worden aan deze toestanden? Ik ben het beu, maar dat zal Belgacom wellicht worst wezen. Zij zijn immers oppermachtig. En dan heb ik het nog niet gehad over gelijkaardige toestanden zoals bv. in de ticketverkoop, in de immobiliën, de verzekeringssector en het bankwezen. Om uit je vel te springen!
UPDATE: 5 april (!!)
“Mijnheer,
Wij danken u voor uw verzoek dat werd geregistreerd onder referte XXX.
Er werd een onderzoek ingesteld, waarbij we een fout vaststelden die het bedrag van de factuur kan hebben beïnvloed. Als bijlage vindt u een creditnota voor het gecorrigeerde bedrag. Wij bieden u onze oprechte verontschuldigingen aan. We hopen dat deze regeling u voldoening schenkt en zal bijdragen tot een goede relatie met Belgacom.”
UPDATE: oktober 2007
Nog steeds staat digitale televisie op mijn factuur aangeduid. Toch vallen er al vorderingen vast te stellen: terwijl tot net voor de zomer ook het bedrag op de factuur deze dienst bevatte, is dat nu niet meer het geval. M.a.w. het staat nog op mijn factuur, maar wordt nu niet meer aangerekend. De vele, vele telefoontjes (want intussen heb ik toch een telefoonnummer) leveren me elke keer weer de belofte op dat de fout in het systeem zal rechtgezet worden. Wat dus niet gebeurt. Wat een prutsers bij Belgacom.
Toen net voor de verkiezingen in oktober 2006, dit artikel verscheen, heeft dat heel wat reacties los gemaakt. De meeste betrokken politici en heel wat Haaltenaren hebben het gelezen, tot mijn grote verrassing. Een greep uit de gevolgen:
*Willy Michiels laat het artikel afprinten en laat het lezen aan bepaalde kandidaten. Zo kreeg cafébaas Vincent Van Impe te horen, dat het artikel weergeeft wat de publieke opinie is over zijn figuur en dat hij op deze manier uiteraard nooit ernstig zal genomen worden als raadslid.
*Gina Verbestel is in lichte shock wanneer ze vaststelt wat ik van haar beleid vind. Ze steekt haar licht op bij (een onbekend aantal) jonge mensen. Wat ze precies vraagt, is niet duidelijk, maar blijkbaar wil ze de mening weten over het artikel en polst ze of anderen er ook zo over denken. Allemaal wat vaag, maar het is zeker dat Mevrouw Verbestel geschrokken was.
*Leiders van de onafhankelijke jeugd Kerksken (OJK), een vereniging met niet al te jeugdige leiders en verdacht goeie banden met VLD, printen het artikel af. Het wordt opgehangen in een café, waar het volop gelezen wordt.
*Ik ontvang een mail, enkele weken na de verkiezingen: ‘Proficiat met uw artikel over Haaltert en het chipperisme dat alweer hoogtij viert. Zelf stond ik ook op de lijst, maar ik heb me laten beetnemen en ben niet verkozen. Uw verslag geeft een objectieve kijk hoe Meneer Michiels constant aan de touwtjes trekt van zijn marionnetten en de personen waar hij invloed op heeft.‘ Deze persoon wil me nog meer vertellen, maar ik houd de boot even af. Toch krijg ik nog wat belangrijke informatie over de manipulaties van Willy Michiels. Omdat ik wil vermijden dat deze tipgever de blog (onbedoeld) ‘misbruikt’ om wraak te nemen, besluit ik niet verder in te gaan op het verhaal. Toch wil ik met de tipgever ooit misschien nog eens een gesprek hebben.
*Via verschillende mensen verneem ik dat mijn artikel gretig gelezen wordt. Op het gemeentehuis, door gemeenteraadsleden en verkiezingskandidaten. Meer mensen komen met verhalen af. Hoe diverse Haaltertse politici zich op 8 oktober gedragen hebben in en om het stemlokaal, zou voor een leuk artikel kunnen gezorgd hebben, dat echter politiek niet relevant genoeg zou zijn om het hier te plaatsen.
Ik herhaal tot slot nog even mijn beweegredenen voor al deze kritiek:
Kritiek geven is altijd gemakkelijk en cynisme en arrogantie leveren eigenlijk niets op. Volgens bepaalde normen is het in Haaltert immers goed wonen, zullen velen beweren, terwijl ze nog maar eens zwaaien met de opvallend lage gemeentebelasting. Toch wil ik op deze manier reageren op de manier waarop mijn geboortedorp bestuurd wordt, en ik hoop daarbij een zekere neutraliteit bewaard te hebben – maar hoge bomen vangen nu eenmaal meer wind. In Haaltert heerst echter een typische gelatenheid en misplaatste trots tegenover de capriolen van Willy Michiels en de conservatieve burgerlijkheid die het bestuur tentoonspreidt. Ik wil geen wonderen verwachtten van de heren en dames aan de top, maar wel een overdachte visie, een degelijk plan, een authentieke inzet. Dat is ver zoek in het dorp dat de 21e eeuw weigert te betreden.
Soms zijn weken vol en toch leeg. De voorbije vijf dagen lijk ik harder gewerkt te hebben dan ooit en niets anders. De dagen zaten overvol maar leverden weinig op. Een etentje met collega’s en een bezoekje aan het opgeknapte huisje van Anja waren de enige extravaganza’s die ik me kon permitteren. Oudercontacten, uren aan een stuk. Schrijven van rapporten, minstens acht uur diepe concentratie. Filmrecensies schrijven. Het begon onmenselijke vormen aan te nemen. Een mens slaagt er amper in van zijn nieuwe pc en bureaustoel te genieten. En waarvoor allemaal? Een schamel loon, een job waarbij veel inzet maar een beetje vooruitgang oplevert. Ik heb dit jaar nog maar één boek gelezen. Nog maar 16 films gezien. En dan krijg je zo’n extreem groene moeder tegenover je die vindt dat je 20 minuten moet meedoen aan de actie ‘duisternis in de klas’ in plaats van 15 minuten. Lieselot neemt afscheid van onze school en dat is wel heel jammer. Ik vond weer geen tijd om naar de kapper te gaan.
En toch bruis ik van energie, al is het me niet meteen aan te zien. Ik snak naar een zomers zonnetje en een dag waarop niets moet. Maar elke morgen raak ik zonder problemen uit bed, kom ik als één van de eersten op school aan en ga ik met graagte aan het werk na de schooluren. Want uiteindelijk moet ik mezelf toch een optimist noemen. Een mens moet maar focussen op het positieve. Veel lof gekregen van ouders, ook via via – wat op één of andere manier nog oprechter lijkt. Een onverwacht sms’je uit Antwerpen over de associaties van Londen en spaghetti. Véél bezoekers op deze blog deze week. Fixkes. De overwinning van Steven Van Herreweghe. De verrassend positieve, grappige en slimme tekst die mijn grootste probleemleerling trots aflevert. Mijn nieuwe bureaustoel. En al die dingen die we voor vanzelfsprekend aannemen. De balans is dus uiteindelijk altijd positief, maar een mens mag eens zeuren.
Heb je gezien hoe KLEIN die glaasjes limonade eigenlijk waren???? Wat een vrek, die Gert Verhulst.
Reconstructie van een gesprek tussen een leerkracht die toezicht houdt aan de schoolpoort op een woensdagnamiddag en een extreem groene moeder.
Op de verkeersdrempel voor de school staat een auto met draaiende motor.
-Wel, ga je daar iets tegen zeggen of moet ik het doen? (de moeder)
-Ik weet niet of ik wel de autoriteit heb om mensen daarover aan te spreken. Ik ben geen verkeersagent. (ik)
-Er is hier op school al jaren een duidelijk afspraak dat niemand op de verkeersdrempel mag stilstaan!
-Dat is mogelijk. Maar ik werk hier nog geen jaren en ben dus niet op de hoogte van het feit of dat dit inderdaad mijn taak is. Ik zal het opzoeken en dan weet ik volgende keer wat mijn verantwoordelijkheid is.
5 minuten later. De auto is intussen weg.
-Ik ben het eens gaan navragen hé. Het is wel degelijk uw taak om chauffeurs te wijzen op hun parkeergedrag. (de moeder)
-Goed. Ik zal die taakbeschrijving een keer doorlezen zodat ik volgende keer weet met welke autoriteit ik mensen hier mag terechtwijzen.
-Doet u dat! En bovendien stond die mevrouw hier geparkeerd met de motor aan! Denk aan de CO2-uitstoot!!
-Tja, mevrouw, nu hebben we het wel over het opdringen van persoonlijke waarden. Ik kan toch onmogelijk die mevrouw de les gaan lezen.
-(steigert). Maar dat zijn toch ook de waarden van de school!!!
-Ik stel voor dat we het gesprek hier stopzetten, mevrouw. Dit heeft geen enkele zin.
(madam gaat weg)
Moeders met te veel tijd… Weet dan ook dat deze moeder ‘s morgens post vat op de speelplaats om de leerkrachten te wijzen op dingen die niet kunnen. Dat zij ‘s morgens door de school wandelt om lichten te doven en ramen open te zetten. Dat zij wildvreemde kinderen aanspreekt over de gevaren van gameboys. En hoezeer je de waarden van die mensen ook apprecieert en zelfs grotendeels deelt, als ze op die manier gebracht worden, ga je dit soort mensen al snel verwensen…
U zei?