My Life in Films: The Goonies

Over films en herinneringen

1985 was het toen The Goonies verscheen. Ons gezinnetje trok bijna elke zondag naar de Quick (in die tijd was dat zeer trendy!) en de fastfoodketen steunde de promocampagne van deze familiefilm. Zo kreeg elke bezoeker een affiche van de film en die zag er veelbelovend uit. Die film wilden wij dus wel zien. Maar hoewel we toen al regelmatig naar de bioscoop mochten, kwam het er niet van.

Enkele jaren later zagen we de film op televisie. Of misschien had onze moeder hem uit de videotheek meegebracht. In ieder geval vonden Boris en ik het een fantastische film. Het ging over een groepje vrienden (nogal stereotiepe figuren) en een schatkaart en een verborgen piratenschip en een verminkte trol en een bende slechterikken. De film (geproduceerd door Steven Spielberg) bevatte alles wat we fantastisch vonden. Al kwam de scène die op de poster stond, er eigenlijk niet in voor, er was avontuur en spanning en roetsjbanen en een schat en vriendschap en veel water (ik was toen al dol op pretparkattracties waar je nat in werd). (In tegenstelling tot Boris die een volledig dagje Efteling liep te mokken vanwege natte kleren) en we kregen er geen genoeg van. Zes keer hebben we de film in de daaropvolgende jaren gehuurd. Films kocht je toen nog niet.

Voor mij beschikte deze film over drie grote troeven:
- Het verhaal:
Ik raakte zo meegesleept door het avontuurlijke aspect, dat ik nog jarenlang gefantaseerd heb zelf zoiets mee te maken. Een beetje vreemd wel, want ik was niet zo’n avontuurlijk kind. Maar het waren ook de personages. Ieder had een duidelijke functie in het verhaal en alle kinderen waren op één of andere manier wel een beetje sukkelachtig. Maar op het einde waren ze allemaal vriendjes.

De ‘tagline’ van de film is wel behoorlijk stupide:
‘They call themselvers ‘The Goonies’
The Secret Cave.
The Old Lighthouse.
The Lost Map.
The Treacherous Traps.
The Hidden Treasure.
And Sloth…
Join the Adventure.‘
Tja, dat kun je moeilijk nog een ‘tagline’ noemen. Eerder een weinig originele samenvatting van de film. Ook al vol clichés.

- De muziek, die zo opzwepend was dat ik het deuntje van de begingeneriek nog jarenlang geneuried heb.

- Martha Plimpton, die in de film het lelijke meisje met de bril moest spelen maar wel tien keer interessanter was dan de cheerleader die een prominentere rol speelde. Haar personage was kritisch en evolueerde het meest doorheen het verhaal. En op het einde bleek ze zonder bril helemaal niet lelijk te zijn! (Intussen een torenhoog cliché). Ik raakte helemaal in de ban van deze actrice, die in de jaren ’80 in heel wat bekende films meespeelde, maar van wie later niet veel meer werd vernomen. Toch is ze nog altijd actief en is ze af en toe nog een goede rol te zien, dus ik blijf haar in de gaten houden. Een overzicht van haar films vindt u hier.
Overigens, voor de geïnteresseerden: de hoofdrol in The Goonies werd gespeeld door Sean Astin, die later bekend werd als Sam Gamgee uit Lord of the Rings en Josh Brolin, die in het volgend jaar te verschijnen W de hoofdrol speelt als George Bush.

Nu heb ik The Goonies uiteraard op DVD, al bekijk ik de film niet echt vaak meer. Ik ken de dialogen voor een groot deel uit het hoofd, vind de plot nu wat te simpel en stoor mij aan al die clichés. Maar het stelt me gerust te weten dat ik deze film altijd kan bekijken als ik dat wil. En dan neurie ik de muziek nog altijd mee.