Gelezen in 2007

Het lezen kende een gestaag verloop, gelukkig maar. In tegenstelling tot film ben ik dus toch aan een aanvaardbaar aantal gelezen romans gekomen. Dit jaar verslond ik 29 boeken. Dat is er ééntje meer dan vorig jaar en ééntje minder dan twee jaar geleden. Laat ons dus maar zeggen dat dat een goeie score is.

Nochtans zijn er jaren geweest waarin ik meer dan 50 boeken las. Daar zal ongetwijfeld wel wat makkelijk verteerbare kinderliteratuur tussen gezeten hebben of zo’n vlot weghappende thriller. Tegenwoordig lees ik dus minder, maar af en toe zit er al eens een boek van formaat tussen.

1. De Pruimelaarstraat – Louis Van Dievel
Een herkenbare Vlaamse vertelling, maar ook een universeel relaas van een aangeslagen gemeenschap. Nostalgisch van toon, meeslepend geschreven. Om meteen na het dichtklappen te herlezen. Mijn recensie kan u hier lezen.

2. In het Hart van het Oerwoud – Albert Sánchez Piñol
Veelzijdig en breed uitgesponnen avonturenverhaal met filosofische en antropolische accenten, maar evengoed benauwend en spannend. Niet weg te leggen. Lees hier mijn recensie.

3. Jpod – Douglas Coupland
Ook vorig jaar stond er een Coupland in mijn top 10. Jpod is enigszins verwant aan Microslaven, en is opnieuw een ironisch portret van een geschifte groep mensen die het ook allemaal zo precies niet meer weten. Coupland heeft alweer de vinger aan de pols van een generatie gehouden. Lees hier een zeer goede recensie.

4. Extreem Luid en Ongelooflijk Dichtbij – Jonathan Safran Foer
Een getraumatiseerd kind op zoek naar een slot voor een gevonden sleutel, ergens in New York. Zeer meeslepend en pakkend, maar vooral prima geschreven en origineel vormgegeven. Mijn recensie kan u hier lezen.

5. Poppy Shakespeare – Clare Allan
Knotsgekke satire op de Britse gezondheidszorg, waarin een groep gekken centraal staat op een psychiatrische afdeling. De harmonie van deze groep maffe personages wordt verstoord wanneer Poppy Shakespeare bij hen belandt en beweert helemaal niet gek te zijn. Kafkaiaans, maar altijd met een flinke snuif humor. Grandioos!

6. Speelbal – Stephen Fry
Humoristische wraakroman in een typisch Engels milieu, filmisch en met veel ironie geschreven. Lees hier de recensie.

7. De helaasheid der dingen – Dimitri Verhulst
En ook Mevrouw Verona daalt de heuvel af, was geweldig leesvoer!  

8. De weg naar Callisto – Torsten Krol
Lees hier de recensie van deze aparte thriller.

9. Zorg en Attaque! – Miquel Bulnes
Een aangename ontdekking. Deze Nederlands-Spaanse schrijver is ook dokter en situeert zijn heerlijk grappige romans dus in de medische sector. Zeer ironisch van toon en bij momenten ook wel wat verontrustend omdat het wellicht allemaal heel realistisch is. Attaque! is zijn recentste boek en is qua verhaalstructuur al een stuk sterker dan zijn voorganger.

10. De koning van Katoren – Jan Terlouw
EINDELIJK gelezen, deze klassieker uit de jeugdliteratuur! Zeer genoten van de niet al te subtiel verwoven maatschappijkritiek en de ouderwetse avonturen van Stach.

 

En ook nog graag gelezen:

*Vele manieren om te beginnen – Jon McGregor
*High Society – Ben Elton
*De Opdracht – David Wolstencroft
*Grote Europese Roman – Koen Peeters
*Kamermuziek – Paul Mennes
*Duitse Bruiloft – Pieter Waterdrinker
*Zwavelzuur – Amélie Nothomb
*De ongehaaglijkheidsfactor – Jonathan Franzen
*Brand! – Ludovic Roubadi
*Ik ben de vuilnisman – Louis Van Dievel

*Slechtste boek: Wereldberoemd in Vlaanderen - Bert Kruismans

Wat hebt u graag gelezen?

Mijn Daemon Rhianna

Enkele van mijn leerlingen zijn nogal in de ban van The Golden Compass. In die film hebben de personages een daemon. Dat is een dier dat je vergezelt op je levensweg en de verpersoonlijking is van je ziel. Op deze website krijg je je daemon toegewezen na het beantwoorden van 20 eenvoudige, leuke vragen. Op aanvraag van mijn leerlingen heb ik de test gedaan en dit is dus Rhianna:

 

Ik ben wel tevreden met het resultaat. ‘Humble’ zou ik mezelf nu wel niet noemen, maar als zo’n uitgekiende, complexe en ongetwijfeld door wetenschappers opgestelde test dat aan het licht brengt, zal het wel zo zijn zeker? Verrassend is wel dat de Nederlandse versie van mijn daemon nét iets anders klinkt: bescheiden, bedaard, nederig, betrouwbaar, assertief. ‘bedaard’ vind ik niet bij mezelf passen, ‘solitary’ net wel. En het is toch niet omdat je assertief bent dat je ook een leiderstype bent? Maar zoals voor alle pseudo-psychotestjes geldt ook hier dat we toch enkel onthouden wat ons aanstaat.

Laat vooral horen hoe uw daemon er uit ziet! 

Stem op uw favoriete films van het voorbije jaar!

Filmfans, laat u horen: de onevenaarbare KUTsite stelt een lezerstop samen van de films van het voorbije jaar. Draag hier bij tot die top. Wie niet zo meteen 5 films weet die een stem verdienen, herinner ik graag aan Dagen zonder Lief, dat momenteel véél te laag staat in de voorlopige top en dus best een plaatsje in uw top 5 verdient!

Televisie in 2007

Eindejaar is lijstjestijd! Wat ik zoal las en zag in de bioscoop, krijgt u binnen enkele dagen te lezen, maar wat televisie betreft kan de stand nu al opgemaakt worden. Alleen zal het geen bijster interessant lijstje worden. Ik stel immers vast dat er vrijwel geen enkel nieuw programma is gemaakt of verschenen dat me helemaal wist voor zich te winnen. Dat betekent dat heel wat programma’s die vorig jaar in het lijstje stonden en nu nog steeds worden uitgezonden, opnieuw in de (kortere) lijst staan.

Prison Break, De Parelvissers, Green Wing en Terug naar Siberië komen niet meer in aanmerking wegens afgelopen. Van The Street verscheen een nieuw seizoen, maar dat heb ik gemist. Lost, De Jeugd van Tegenwoordig en Mooi! Weer de Leeuw! kunnen me nog wel boeien, maar weten niet meer te verrassen en dus neem ik ze niet meer op in de lijst. Katarakt is nog niet eens halverwege en zal dus pas in 2008 kunnen beoordeeld worden. Wat blijft over?

9. De Pappenheimers
Leuke quiz, al blijft de persoonlijke herinnering een grote invloed hebben op de manier waarop ik naar dit programma kijk. Maar toch: leuke vragen, goeie formule, toffe kandidaten en een prima presentator.

8. De Slimste Mens ter wereld
Ondanks de steeds vager wordende bepaling van wat een BV is, de ietwat tegenvallende mengeling van diverse gasten (er zaten wel erg veel journalisten in deze editie), de al dan niet op maat van de gasten gesneden vragen en de intussen wel erg vervelende vaste uitdrukkingen van Erik Van Looy, blijft dit een amusante en soms zelfs spannende quiz.

7. Kidnapped
Geen hond keek naar deze complexe dramaserie vol personages met geheimen en dubbele agenda’s, maar ik heb met veel genoegen gekeken naar deze goedgemaakte en spannende reeks, die slechts zes afleveringen telde.

6. Peking Express
De kandidaten lieten je óf hevig supporteren óf beledigingen naar je tv roepen, en dus is er geen grotere inleving dan bij dit avontuurlijke realityprogramma. Ik zat van begin tot eind aan mijn toestel gekluisterd, dus er moet toch iets goed aan zijn. Expeditie Robinson kan er wat van leren.

5.Weeds
Vijf TV zond slechts enkele afleveringen uit van deze spitse, controversiële, verrassende serie waarin een huismoeder/weduwe aan het dealen gaat om haar hoge levensstandaard vol te kunnen houden. Een topserie die in Vlaanderen geen kansen kreeg. Kijkt u gerust verder naar Sara.

4. Arrested Development
Compleet van de pot gerukte personages, misverstanden, dubbele bodems en hilarische chaos. Deze ondergewaardeerde (en op zondag na middernacht uitgezonden) komedieserie is echt iets voor mij. Centraal staat een familie die tracht een bedrijf staande te houden, maar eigenlijk valt enkel de oudste zoon normaal te noemen. Bijzonder knap is dat het verhaal nooit stopt en een hele reeks grappen als een rode draad doorheen de serie blijven lopen.

3. House, MD
De misantropische, dodelijk cynische dokter House blijft een fascinerend personage. Week na week bijt hij zich vast in een schijnbaar onoplosbaar medisch mysterie, daarbij iedereen om zich heen schofferend en beledigend. Dramatisch meesterlijk uitgewerkt en telkens weer beklijvend.

2. 0032
Geweldig reportageprogramma waarover ik hier al veel lof schreef.

1. Man Bijt Hond
Vorig jaar nog op 8, maar nu (ook wegens gebrek aan andere fatsoenlijke programma’s) toch opgeklommen naar nummer 1. Het blijft televisie van het hoogste niveau. De Blind Date-rubriek waarin 2 BV’s elkaar een uur lang diep in de ogen kijken, is fascinerend en legt zo veel bloot (Gert Verhulst stelde enkel verkeerde vragen aan een steeds norser wordende Djamel Zerrouk, Guy Mortier aanschouwde met stomme verbazing hoe Nicky Vankets en zijn ego het hele uur alléén volpraatten en tussen Vera Dua en Bart Kaëll sprong een vonk van gezelligheid over die na het programma een vervolg zou krijgen).  De lustige lezers kunnen me niet altijd boeien, maar dagelijks ontdekken dat achter elke doodnormale mens een bijzonder interessant verhaal zit (Wordt gevolgd, De Valies) werkt inspirerend en humeurverbeterend. Een schitterend, zeer subtiel pamflet voor verdraagzaamheid en respect.

Wat heb ik met veel droefheid ook wel eens bekeken en waarvan ben ik haast gedeprimeerd geraakt: Slimmer dan een kind van 10, Debby en Nancy’s Happy Hour, Witse, Flikken, FC De Kampioenen, Wendy en Verwanten, De Planckaerts, 16+, De film van mijn leven, Ranking the Stars, Sterren op de dansvloer, Steracteur/Sterartiest, Sterren op het IJs, Big Brother, De Bedenkers, Het weer met Frank, De Grote Provincieshow, Fata Morgana, Emma, Mama zoekt een lief, …

Konden me af en toe even verstrooien (slechts hier en daar een ergernis opwekkend): The Block, De Laatste Show, Blokken.

Aan mij voorbijgegaan: Junior Eurosong, Heroes (ligt klaar op dvd), Boer zkt Vrouw, Sara, 24 en al die programma’s over huizen zoeken en verbouwen.

En wat hebt u graag of niet graag bekeken het voorbije jaar?

16prul

De televisiegrap van het jaar was ongetwijfeld het bespottelijke serietje Emma, wat hebben we gelachen. Maar niet echt. Tot mijn verbazing stelde ik vandaag, tussen het zappen en ergeren aan Lieve Blancquaert door, dat er al geruime tijd een serie op televisie loopt die zo mogelijk nóg desastreuzer is dan de voornoemde telenovelle. Ik heb het over 16+, een zgn. docuserie over een groep jongeren op een middelbare school. Met groeiende verbazing stelde ik vast – nu ik dit programma voor de allereerste keer bekijk – dat dit eigenlijk een braakopwekkend slechte serie is waarvan elke minuut kijken een kwelling is. Ik had even nood aan een marteling en keek dus één aflevering uit.

Ik had eerder reeds begrepen dat deze serie deels geïmproviseerd is. Daar zijn wellicht allerlei redenen voor, maar laat ons vooral aannemen dat dat een stuk scheelt in de kosten. De acteurs mogen hun tekst dus zelf wat vorm geven, al zou er volgens de website dit jaar een stuk harder gewerkt zijn aan de scenario’s: ”doorleefde verhalen die intenser en compacter verteld worden.” zouden we moeten te zien krijgen. Niets van gemerkt moet ik zeggen. Ik zag eerst en vooral een slaapopwekkend trage serie, waarin gemiddeld één zin per minuut leek gesproken te worden. Wellicht omdat de acteurs lang dienen na te denken over de best passende repliek. Het verhaal leek me een doorslagje van alle reeds bestaande soaps en series en was, zoals wel meer van dit soort programma’s, vooral gericht op negativiteit. Personages mochten tegen elkaar schreeuwen, dreigend waarschuwingen uiten of elkaar grommend dwingen tot geheimhouding. Veel acteren lijkt daar niet aan te pas te komen. De jonge garde speelt gewoon zichzelf en de volwassenen staren in het ijle, op zoek naar de scenarist. Zo zagen we Guy Van Sande, ooit (lang geleden dus) een zeer ernstig en veelbetekenend acteur, nu iemand die blijkbaar geen enkel criterium meer hanteert voor het aanvaarden van acteeropdrachten. Mitta Van der Maat mocht dan weer wat op de zetel liggen en vragend rondkijken en dat deed ze echt geweldig. Onder de jonge acteurs viel me vooral Leen Vennekens op, die Wendy mocht vertolken. Zij bleek de hele serie door onverstaanbaar te zijn. Haar dialogen pruttelden van tussen haar op elkaar geklemde lippen (het personage was slechtgezind) en de microfoon was wellicht telkens uit de buurt. Geen letter van begrepen.

Ik vraag me ook af wie dit schrijft. Een handvol stagiairs of wat zielige stumperds die op een doorbraak hopen (scenario’s voor Thuis mogen schrijven, bv.)? Alleszins geen mensen met tieners in huis. Anders zouden de voorgestelde relaties tussen ouders en snotters niet zo vreselijk stereotiep afgeschilderd worden. Ik vraag me ook af of het echt nodig is tienertrutten hun moeders te laten afsnauwen of vaders bedremmeld te laten goedkeuren dat hun dochter stiekem een jongen in bed heeft, zonder dat daar een kritische opmerking tegenover komt te staan. Maar laat ons geenszins gewagen van een subtiele afbreuk aan de hedendaagse normen en waarden, want dat klinkt wel erg conservatief.

Ook de filmstijl drukt een stempel op de serie. Hip en modern en lekker vlot. Amateuristisch  en goedkoop dus. Men heeft één of andere gebuisde RITS-student een camera in de hand gedrukt zonder hem zelfs nog maar uit te leggen wat een close-up is en ook dat drukt het kostenplaatje aanzienlijk. Het beeld schommelt dus naar hartelust en af en toe krijg je iets in beeld dat niets toevoegt aan de sowieso spoorloze plot. Combineer dat met een zwijgende acteur en het lijkt wel alsof iemand regelmatig de pauzeknop indrukt. De muziek verhult al dit amateurisme enigszins, maar die is dan ook gewoon gepikt uit films.

16+ is aan zijn laatste seizoen toe, godzijdank, maar intussen heeft dit gedrocht toch maar mooi de kans gekregen aan te slaan bij een groep onwetende kijkers en is daar nooit echt opvallend veel kritiek op gekomen. Ik zal daar niets kunnen aan veranderen maar voor de zoveelste keer mijn ergernis hier van me afschrijven, is mijn druppel op de hete plaat.

All I want for Christmas

We moeten allemaal de broeksriem een beetje aanhalen tegenwoordig en dat leidt er toe dat ik voor het eerst sinds lang eens een verlanglijstje kan opstellen omdat ik niet meer alles wat ik wil meteen kan gaan kopen. Geschenkjes onder de kerstboom is bij ons niet zo’n gewoonte, maar familieleden of rijke vrienden die me gewoon eens een plezier willen doen, kunnen hun keuze maken uit:

*een dvdbox van Charlie Chaplin. Zo’n grote met al zijn bekendste films in of één van de kleinere met telkens drie films.

*een Kuifje agenda (die sedert dit jaar slechts in een beperkt aantal verkooppunten beschikbaar is. En geen ervan in Gent. Of in Haaltert – hoewel ik nog niet  gaan zien ben bij Tetjen). En zeggen dat ik die in oktober al in handen had in een stripwinkel in Namen, maar ik bedacht dat ik hem liever in mijn vertrouwde winkel in Gent kocht, waar ik een klantenkaart heb. Voor de duidelijkheid: groot formaat.

*een digitale video- en fotocamera. Want de oude geeft geen prachtige resultaten en bovendien wil ik filmpjes maken.

*seizoen 2 en 3 van Little Britain.

*een projectiewekker. Want de oude was een goedkoop prul dat ik als welkomsgeschenk kreeg bij een abonnement op Test Aankoop en hij is nu al kapot. Ik heb mijn abonnement dan ook meteen opgezegd, want hoe kan een consumentenmagazine zulke brol weggeven?

*een nieuwe USB-stick met een touwtje aan, want van de oude hebben de leerlingetjes de stop verloren gedaan en nu is die niet alleen makkelijk te beschadigen, ook makkelijker te verliezen.

*De Taschen filmgids ‘Films van de jaren ’60′, want ik de jaren ’70, ’80 en ’90 heb ik al. En het zijn geweldige boeken.

*Een echt mooie (en dus voor mij veel te dure) laptoptas.

En mijn excuses dat ik voor het eerst een spuuglelijke, flikkerende illustratie gebruik…

En wat staat er op uw verlanglijstje?

The Great Gustave

Eén van mijn leerlingen – Gustave dus – maakte een schilderij dat me versteld deed staan.

 

Ik vind het indrukwekkend dat een 11-jarige zo’n sterk beeld kan creëeren. Ik mag dat flink bewierooken, want het is niet mijn verdienste. Ik denk ook dat stempels als ’macaber’ of  ‘gruwelijk’ dit werk en zijn schepper oneer aandoen. Er zit meer achter, onder en in. Hier gaan we meer van horen!

Kerstfeest met kettingen

Een kerstfeestje op school: kerstmutsen en kettingen, dennengroen en chocomelk, Freixenet en snoeptaarten, kerstbomen en verloren schoenen…

Niets ingekleed als iets

Ik schrijf te weinig de laatste tijd. Niet dat ik zo begaan ben met het aantal bezoekers dat hier telkens teleurgesteld landt zonder verse lettersmulsels voorgeschoteld te krijgen – die kunnen ook andere blogs bezoeken, zoals deze of deze – maar vooral omdat ik gewoon graag schrijf en maar niets te vertellen heb. Mijn leven kabbelt rustig verder, zelfs al voelt één schooldag soms aan als twintig afleveringen van een soapserie na elkaar, inclusief gestolen boekentassen, leerlingen in het ziekenhuis en als vergadering vermomde recepties. Maar wie heeft wat aan de verslaggeving daarover? Daarnaast kan ik het als zoveelste over de interimregering hebben of illegaal gekapte kerstbomen, maar een essentie zou dat niet opleveren. Het alfabet der mensen vlot maar niet omdat de L zo vol zit met mensen die ik te lang niet gezien heb. En complete nonsens opvoeren, kan je maar één keer doen. Per week dan toch.

Dus leest u hier niets, ingekleed als iets. Klikt u nog wat in het rond? Lees gerust at random enkele van mijn oude artikels, hier, hier of hier.

Antichrist

En plotseling voegde zich bij de engel een groot hemels leger dat God prees met de woorden: ‘Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft.’

Toen de engelen waren teruggegaan naar de hemel, zeiden de herders tegen elkaar: ‘Laten we naar Betlehem gaan om met eigen ogen te zien wat er gebeurd is en wat de Heer ons bekend heeft gemaakt.’ Ze gingen meteen op weg, en troffen Maria aan en Jozef en het kind dat in de voederbak lag. Dat was toch geen doen, dachten ze, dat kind ligt niet eens in een bedje van Ikea. En allen keerden zij de nieuwgeborene de rug toe.

Iviel geklawer!

Er zijn zo van die dagen dat een mens heel odeel het gezeem en getrink zou willen vergeten en als een kreusbot de frennen wondst zou willen laten. Omdat de bafiliteit van die gechirtosheden ook wel eens drimt. Of verhooft u graag als een dormel in een dee?

Daar verpossen wel aldra’s voor, maar die zijn niet voor iedereen uitgebreld. Een lopidemie bv., die elke schelmogende verdarveraar in huis heeft. Of een ikstel, dat als een moorts om een fredel uw dagen kan stokkelen. Maar kan u die traweren? Ik alleszins niet. Gelukkig blijft een vermilging niet afruis, lopidemie of niet.

Vandaar dat een posmezeet welkom blijft, misschien als kerstverkooiing? Ik zou me als Itrivolius voelen, uit het belisde harkstel ‘De Uitfang van Itrivolius!’. En dan elke klofdag de juitring op, de posmezeet in de hand en de giliaard in de lucht. Heerlijk travool zou dat zijn. Of zoals de Hulselen zouden zeggen: ‘As ownpass as a sempage in the cright!’.

Buurman wordt boos (2)

Een half jaar geleden verloor hij al een keer zijn zelfbeheersing, vandaag mocht de Gentse politie opnieuw uitrukken voor mijn agressieve buurman. Deze keer had hij het iets verderop in de straat aan de stok gekregen met ander gespuis, met een vechtpartij tot gevolg. Eén van de mannen zat helemaal onder het bloed (sensatie! sensatie!) en de twee bleven maar tegen elkaar tekeer gaan. Enkele minuten later stonden er wel vier politiewagens op het kruispunt, waarop maar liefst negen agenten te voorschijn kwamen. Ik stond weer klaar met mijn fototoestel.

De bloedworst werd snel in de combi geduwd en buurman zag dat de publieke opinie zich tegen hem begon te keren. Hij zou duidelijk als slechterik uit dit verhaal komen. En wat doet crapuul in nood dan steevast? Snel zelf het slachtoffer uithangen natuurlijk. Buurman liet zich dus snel op de grond vallen, kreunend en pogingen doend erbarmen op te wekken bij de omstaanders. Vruchteloos, want toen de ziekenwagen arriveerde, weigerde men hem zelfs op te rapen. Buurman stond dan maar recht en stapte zelf in de ambulance…

  

Ik ben niet snel geneigd kritiek te geven op onze politiemacht (ik spaar mijn gal voor Hans Bourlon), maar opvallend was toch wel dat een jonge vrouw die op één of andere manier betrokken partij was, al die tijd in een flinterdun zomerjurkje toekeek, zonder dat ook maar één van de negen agenten haar een jas of deken aanbood. En daarnaast vraag ik me toch wel af of politie- en hulpdiensten niet een héél klein beetje moeite kunnen doen het verkeer niet in de war te brengen door gewoon midden op straat te parkeren als het geenszins om een noodgeval gaat.

Verantwoord Tijdverlies verkozen tot blog van het jaar!

Bloemen en champagne! Verantwoord Tijdverlies, de blog waar ik nu al bijna twee jaar lang al mijn schrijfdwang in uitwerk (de laatste tijd echt wat te weinig, ik weet het), werd verkozen tot blog van het jaar.

Dit in een door mezelf georganiseerde poll waarbij u kon kiezen tussen deze blog en ‘een andere blog’. Met meer dan 70% van de stemmen kunnen we zelfs spreken van een grandioze overwinning!

Als blog van het jaar kies ik voor…

Verantwoord Tijdverlies | 72% (81/112):
een andere blog! | 28% (31/112):

Ik bedank dan ook van harte alle lezers, sympathisanten en bevriende bloggers die mijn bezoekcijfers en reactiepeil hoog houden. Ik zal u allen persoonlijk bedanken op een door mezelf georganiseerde happening. Op het programma:

• 14.00u verwelkoming door mezelf en van mezelf.
  ontvangst met champagne.
• 14.30u toelichting van de verkiezing: wat zijn de criteria waaraan een blog moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel ‘blog van het jaar’en vaststellingen uit een blogonderzoek. Door dhr SDS, zelfverklaard blogcriticus.
• 15.45u belichting van het bloglandschap met een ode aan allerlei goede en ondergewaarde blogs. Gevolgd door een groepsbespotting van een aantal minder sympathieke bloggers.
• 16.30u ‘Het beste uit Verantwoord Tijdverlies’. Mijn vroegere buren, David DeHenauw, Regi Penxten, Murielle Scherre, Eddy Wally en Goedele komen de stukjes voorlezen waarin zijzelf beledigd werden. Speciale eregast: Hans Bourlon, die een taart naar mezelf mag gooien als payback.
• 17.30u pauze
• 17.45u ‘Achter de schermen van Verantwoord Tijdverlies’. Bloopers, deleted scenes, audio-commentaar van de maker.
• 18.00u Huldiging van de meest fanatieke en trouwe reageerder. Zo krijgt u mijn moeder ook eens te zien.
• 18.10u Huldiging  van de meest trouwe lurker. Hoe dat bepaald zal worden, is nog af te wachten, dus dit programmapunt is dan ook onder voorbehoud. Stel alvast uw kandidatuur. Verder ook individuele bedanking van alle gekende lezers.
• 18.20u buffet met hapjes, door onze huiskok Mr. delarue.
• 19.30u prijsuitreiking en applaus, gevolgd door een toespraak waarin ik zal verklaren dat ik mijn eigen blog echt niet zo bijzonder vind en niet begrijp waarom jullie op mij gestemd hebben. Elke keer als ik lieg, zal er champagne bijgeschonken worden.
• 20.00u slotwoord en bedanking door mezelf en van mezelf.
• 22.15u feest! Tussen het dansen en zuipen door zal er gelegenheid zijn tot gastbloggen.

Iedereen van harte welkom! Tenzij u hierdoor een tegenzin hebt gekregen van prijsuitreikingen.

Na bevestiging van uw komst zal een team van blogologen en bloggers eerst een screening verrichten om te controleren of u nooit iets negatief over mezelf hebt geblogd of op Verantwoord Tijdverlies geen reacties hebt achtergelaten die niet overeenkomen met mijn mening.

Toch nog

Degelijks Vlaams drama bedoel ik dan. Katarakt was niet bepaald vernieuwend en we zien de dramatische ontwikkelingen al grotendeels komen, maar wat een verademing om na de schabouwelijkheid van Witse, Flikken, Thuis, Familie, Sara, Emma, Aspe of Spoed nog eens fatsoenlijk geschreven, geloofwaardig verteld, prima geacteerd en mooi in beeld gebracht drama op televisie te mogen zien. Ik blijf kijken.

Awoe Lieve Blancquaert

Lezer Tom Lievens heeft gelijk: ik zaag de laatste tijd veel te weinig. Ik blog te weinig tout court. Ik heb niets te melden. Gelukkig blijven de televisie en de bijhorende persoonlijkheden ons dagelijks zulke dusdanige nonsens en onzin brengen dat er altijd wel iets te schrijven valt.

Dat Wendy’tje en haar door een bevriende televisiezender geschonken verloofde een kind verwachten is haast potsierlijk omdat ik me niet van de indruk kan ontdoen dat dit wijf ooit aan iets anders denkt dan haar onbestaande carrière. Dat Tom Boonen het aangelegd heeft met een 16-jarige vind ik niet meteen stuitend, dan toch bedenkelijk. Dat de 18-jarige dochter Planckaert een tweede keer bevallen is, hoeft mijn zorg niet te wezen, ware het niet dat het kind voorzien werd van een de zoveelste bespottelijke naam. Ergst van al is dat al de bovenstaande feiten ook nieuws zijn terwijl ik liefst van al zou hebben dat ze zich ettelijke lichtjaren buiten mijn waarneming zouden afspelen.

Tijd voor wat cultuur, oprecht drama, soberheid dus: Canvas kijken misschien? Niet dat er alternatieven zijn, of u moet naar een aflevering van het amateurtheater 16+ willen kijken of op VT4 willen vaststellen dat een kandidate uit een koppel-realityshow voor de charmes van de cameraman van haar eigen serie gevallen is. De vierde wand doorbreken, noemen ze zoiets. Nee, De film van mijn leven dan maar, waarin Lieve Blancquaert mensen bezoekt die vele jaren eerder het onderwerp van een documentaire waren en nu wil ontdekken hoe het met hen afgelopen is.

Het concept vind ik niet slecht, al ben ik eigenlijk niet geneigd te kijken. In de meeste gevallen is er met die mensen niets noemenswaardig meer gebeurd en beperkt het programma zich tot een terugblik. Ik keek dan ook niet meteen voor het onderwerp, maar omdat de trailers die ik van deze aflevering had gezien een klein alarmbelletje deden rinkelen. Er is immers maar één ding verkeerd aan dit programma en dat is Lieve Blancquaert zelf.

Als fotografe kent ze ongetwijfeld haar stiel, maar evenmin als het om een bloemist of tandarts zou gaan, verwacht ik niet dat een fotograaf in staat zou zijn op behoorlijke wijze een programma te presenteren. Het begint al met de klassieke ergernis: het taalgebruik. Lieve Blancquaert is namelijk de zoveelste in het rijtje (Goedele Liekens, Evi Gruyaert, Sergio, …) die op televisie geen enkele moeite meer doet om behoorlijk Nederlands te spreken. Bij Lieve Blancquaert klinkt dat aldus: ‘Zijde dan eel zenuwachig?’, ‘Ik zien dat ier in ene keer!’ of ’Vondet nie raar?’. Discussies over de naturel van een gesprek zijn overbodig: dit hoeven we als kijker niet te pikken. Als Lieve Blancquaert niet zonder dat verkavelingsvlaams kan of meent deze volkse manier van spreken nodig te hebben voor een gezellig gesprek, is ze ongeschikt voor deze job.

Helemaal onvergeeflijk wordt dit wanneer Blancquaert deze stijl combineert met een naïef-oppervlakkige vraagstelling en bijpassende opmerkingsgave. Blancquaert manifesteert zich als een weetgraag tantetje of bomma, of erger nog, een nieuwsgierige buurvrouw die maar op je zetel blijft zitten. Haar vragen zijn niet bepaald slecht, maar krijgen in de vraagstellingstoon een lading dramatiek, sensatiezucht of platte nieuwsgierigheid mee die vooral informatie opleveren die we eigenlijk niet willen horen. Blancquaert fungeert in dit programma niet als doorgeefster naar een publiek, maar puur als bemoeialig kletswijf. ‘Amai!’, stiet ze op een bepaald moment om wat voor reden dan ook uit, een kreet die mij de indruk geeft van geforceerde interesse of oprechte verbazing. Hier moet sprake van het tweede, want ik twijfel niet aan Blanquaert’s engagement. Maar die stijl roept bij mij helaas vergelijkingen op met wijdogige viswijven die op de markt aan het roddelen zijn.

In de voice-over heeft Blancquaert meer aandacht voor haar taalgebruik, maar toch blijft ze op zo’n dergelijk familiaire toon brabbelen dat ik me afvraag tegen wie ze het heeft. Zit haar moeder misschien naast haar en brengt ze die persoonlijk verslag uit van haar bezoekjes? Zo klinkt het toch.

Canvas hoeft voor mij geen ontoegankelijke elitezender te zijn. Maar een baken van degelijkheid en intelligentie zou het wel mogen zijn.  En voor de slechte verstaanders: ongetwijfeld is Lieve Blanquaert een sympathieke ‘madam’ en natuurlijk ken ik haar niet persoonlijk. Maar misschien kan ze in de toekomst toch maar beter iets voor Vitaya gaan doen?

Filmmaand november

De statistieken zijn niet meer te redden: 2007 zal een iets te magere filmoogst opleveren. Ik ben zelfs al drie weken niet meer naar de bioscoop geweest! Ik hoop dit jaar nog zo’n 20 films te kunnen zien om dan toch het op twee na beste jaar te kunnen bereiken sinds de waarnemingen (1994). November leverde wel een behoorlijk lijstje op:

American Gangster (8): Zeer behoorlijk, sfeervol en goed gemaakt Amerikaans actiedrama met prima acteurs.
Lions for Lambs (7): Vrij prekerige en eenzijdige politieke praatfilm
Cube (7): entertainende onzin uit het betere B-circuit
De Kus (6): Wisselvallig Vlaams drama waarvan vooral het vette Antwerpse accent van Marie Vinck blijft hangen.
Direktøren for det hele (7): Amusante, low-profile Von Trier die iets te vaak aan The Office doet denken.
Destricted (5): Verschillende arty regisseurs tonen wat hun visie is op seks. Hol, eentonig en nietszeggend.
Running with Scissors (6): Richting- en essentieloze combinatie van komedie en drama, met weinig getemperde vertolkingen van grote namen.

 

 

Princess (8): Deens animatiejuweeltje voor volwassenen waarin een man het opneemt tegen de porno-industrie die zijn zus fataal is geworden.
Black Cat White Cat (9): Eindelijk deze heerlijk chaotische, vrolijke Oostblokparel gezien. Hoogst genietbare, energieke ode aan de mensheid.
Scenes of a Sexual Nature (6): Halfslachtige Britse relatiekomedie met enkele leuke verhalen, maar voornamelijk betekenisloos.
Gothika (7): Verrassend sfeervolle Amerikaanse nonsens met een niet eens zo slechte Halle Berry.
Alexandra’s Project (7): Intrigerende en verrassende Australische thriller over een man die na jarenlang zijn vrouw ongelukkig gemaakt te hebben, de rekening gepresenteerd krijgt.
Mad Dog and Glory (6): Onwaarschijnlijke en gedateerde Amerikaanse prietpraat.
Clean (8): Strak, subtiel en realistisch anti-melodrama over een vrouw die haar leven weer op de rails tracht te krijgen.
Modern Times (10): Onverwoestbare Chaplinklassieker, eindelijk gezien en van genoten. 

Totaal 2007: 167
Totaal aantal geziene films: 2360.