De Films van 2009

31 12 2009

Ik kan tevreden terugkijken op het filmjaar 2009, waarin ik o.a. mijn 1000e bioscoopfilm beleefde en de kaap van 2800 geziene films overschreed. Het voorbije jaar was goed voor 222 films, dat zijn er 3 meer dan vorig jaar, maar nog steeds minder dan in de recordjaren 2006 (239 films) en 2005 (228). Net als vorig jaar ging ik 98 keer naar de bioscoop en dat vind ik eigenlijk wat weinig aangezien daar ook 32 films bijzaten uit het zomerfilmcollege en die zouden eigenlijk niet mogen meetellen. Dat is dus al een voornemen voor 2010.

Er verschenen in 2009 om en bij de 280 nieuwe films in de bioscoop. Daarvan zag ik er 81, maar er zijn dan ook nog heel wat films die géén bioscooprelease krijgen en evengoed tot het filmjaar 2009 behoren. Maar we moeten ergens een lijn trekken.

Ik miste slechts enkele ‘belangrijke’ films, waaronder Antichrist en The Hurt Locker, die straks ongetwijfeld Oscarnominaties binnenrijft. Met de geziene films viel vrij makkelijk een waardige top samen te stellen, waarbij, zo moet gezegd, échte rillingen en sensaties eigenlijk wat uitblijven.

1. Revolutionary Road

Ik had het wel voor deze in de realiteit gewortelde anti-romance, het verslag van een relatie tussen twee mensen die zich trachten af te zetten tegen het ‘gewone leven’, tegen de grijsheid en alledaagsheid van het bestaan. Sam Mendes (American Beauty) maakt er een sobere, strakke film van waarin Kate Winslet en Leonardo DiCaprio meer dan excellent zijn. Een interessante bijrol is er voor de onbekende Michael Shannon, als man die krankzinnig verklaard is, maar wel de enige is die het koppel begrijpt. Een aangrijpende, bescheiden film die in feite het turbulente mist waarin ik mijn drama’s graag zie wentelen, maar hé, dat zal ik ook maar als een teken van rijping beschouwen. Bloedmooie trailer ook.

2. Boy A

Deze te weinig geziene Britse film daagt de kijker uit mee te denken over de plaats in de maatschappij die mensen verdienen die iets verkeerd gedaan hebben. Wanneer is iemand vergeven of genoeg gestraft, in hoeverre heeft iemand recht op een tweede kans? Met zeer pure emoties, een intense pyschologische uitdieping en topacteerwerk wordt zo een broeiend drama gecreëerd dat echt aan je ribben blijft kleven en alle theorieën rond straffen en boete aan het wankelen brengt. Mijn recensie lees je hier. De trailer is niet representatief genoeg en focust op de verkeerde dingen.

3. Involuntary (= Happy Sweden = De Ofrivilliga)

Drie titels, dat is misschien wel meer dan het aantal bezoekers voor deze fascinerende sociologische studie, een zeer raak geobserveerde film waarin telkens het gedrag van de mens centraal staat in een groep waarin iets mis gaat. De camera beweegt geen enkele keer in deze film, alsof het een pure registratie betreft en dat geeft de film een unieke beeldtaal die de kijker dwingt een eigen standpunt te zoeken. Bovendien beschikt deze film over een ietwat typische Scandinavische laag ironie, zoals in het relaas van een tourbus waarvan de chauffeur niet verder wil vooraleer iemand bekent schade aangericht te hebben in het toilet. Verder zien we een groep mannen op vrijgezellenweekend, dronken tieners, een lerares die haar collega’s berispt, een familiefeest waar iemand een hartaanval krijgt en twee prille stoeipoezen die de wereld uitdagen. Zeer veelzeggend en tegelijk ook amusant.

4. Inglourious Basterds

Destijds keerde ik tevreden maar niets helemaal onder de indruk huiswaarts. Heel wat scènes uit deze bloederige actiefilm bleven echter hangen, waardoor het visuele vernuft en de originele visie van Quentin Tarantino stilaan nog maar eens bevestigd worden en je eigenlijk niets liever wil dan deze film nog een keer zien. Als dat geen stevig argument is om zo’n film tot de beste 10 van het jaar te laten horen? Fijn ook dat Tarantino het charisma van de Franse Mélanie Laurent ontdekte, die moeiteloos de weliswaar erg mooie maar levensloze Diane Kruger overklast.

5. Troubled Water

De grote overeenkomst tussen dit Noorse drama en Boy A is de thematiek rond straf en berouw, waarbij eveneens een jongeman centraal staat die het leven tracht te hervatten na gestraft te zijn voor een afschuwelijke misdaad. Qua beeldsymboliek en scenarioconstructie  wat bedachter dan de realiteit van Boy A, maar niettemin een zeer beklijvende en intense film. (recensie)

6. Das Weisse Band

De immer steengoede Oostenrijker Michael Haneke toont zich in één van zijn strafste films minder de provocateur uit het verleden dan wel een nietsontziende beschouwer van menselijke bruutheid (die hij ook altijd al was). Deze dorpsgeschiedenis is een pijnlijke blootlegging van de mechanieken die een samenleving ongewild in gang zet om de onschuld van het nageslacht om zeep te helpen. De uitermate fijne en preciese visuele stijl krijgt u er bovenop. Een meesterwerk, al mogen we gerust toegeven dat dit geen spek is naar ieders bek. Een tweede keer bekijken zit er ook niet meteen in, vrees ik. Hoewel, vermoedelijk zal het meesterschap van Haneke dan des te duidelijker blijken.

7. Elève Libre

Belgisch talent Joachim Lafosse voert ons mee in een misselijkmakend relaas waarin perverse manipulaties het hoofdpersonage én de kijker volkomen misleiden. Een zeer doordacht, intelligent opgebouwd scenario, geniaal in al zijn subtiliteit, wordt versterkt door knappe vertolkingen. Een film die genadeloos de ziekelijkheden onthult waartoe de door lust gedreven mensheid in staat is.

8. Doubt

Onversneden Hollywooddramatiek van de bovenste plank, waarin vooral de ijzersterke, knetterende dialogen de kijker een duel met zichzelf laten aangaan. Weer diezelfde thematieken immers: misleiding en manipulatie, de kijker moet zijn eigen standpunt in vraag stellen en keer op keer veranderen. De film heeft zijn sterkte trouwens niet in het minst te danken aan de fenomenale acteerprestaties van Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams en Viola Davis, alle 4 genomineerd voor een Oscar. (recensie)

9. Synecdoche, New York

Een heel andere, alweer steengoede Philip Seymour Hoffman, in de rol van een op hol geslagen schrijver/regisseur, die zijn eigen leven in beeld brengt, maar zolang dat leven vordert, wordt ook de enscenering complexer en wordt een nieuw bestaan gecreëerd binnen het huidige bestaan.  Als je op den duur acteurs nodig hebt om de acteurs te spelen die de mensen uit je omgeving vertolken, is het einde zoek. Bent u nog mee? U moet het zelf gezien hebben, deze op surrealistische wijze volkomen logische, maar irrationeel vertelde opeenstapeling van werkelijkheden. Uit de geniale koker van Charlie Kaufman, bedenker van Being John Malkovich en Eternal Sunshine, maar wellicht zijn minst hapklare filmbrok.

10. Star Trek

Nooit gedacht dat ik zou genieten van de (niet altijd even) nonsensicale wereld van Star Trek, waarvan ik nooit eerder een film of serie zag. Deze opfrissing wist me mee te slepen van begin tot eind, door zijn sensationele actie-avonturen maar evengoed door zijn prachtige, uitgewerkte personages. Op alle vlakken overtreft deze vakkundige film de doorsnee blockbuster en de passie van regisseur J.J. Abrams, voor het origineel maar ook voor film in het algemeen, spat van het scherm. Als het dan actie en escapisme moet zijn, dan wel van dit niveau. Een sequel, en wel snel aub!

11. Altiplano

Deze wel heel bijzondere Belgische productie, gefilmd in Peru, is een soort spirituele en antropologische bespiegeling over verlies en rouw, waar enige bereidheid vereist is. Het visueel verbluffende aspect van de film is op zich al de moeite waard en biedt deze krachtige film een soort aura waarvan de straling op je over slaat.

12. Stella

Een prachtige nostalische trip naar de jeugdjaren van een meisje dat in een café opgroeit. Sublieme sfeerschepping en een aandoenlijk, zij het nergens melig, verhaal. Franse klasse.

13. Gran Torino

Clint Eastwood voor de laatste keer op het scherm in wat op zich eigenlijk een te sentimenteel macho-verhaal is. Maar het werkt, met sobere klasse in beeld gezet. Prachtfilm.

14. The Reader

Dit post-Holocaustdrama kreeg flink wat kritiek en regisseur Stephen Daldry (The Hours) wordt wel eens mooifilmerij verweten. Maar dit krachtige drama wist me helemaal in te pakken. En Kate Winslet is gewoonweg fenomenaal.

15. The Wrestler

Mickey Rourke is terug in een zeer bescheiden, teder filmpje over iemand die met wat brokstukken zijn leven nog een heel klein beetje vorm tracht te geven. Mooi!

Ook heel goed: de praatfilm Frost/Nixon, de Franse avonturenprent Micmacs à tire-larigot, de biografische films Milk, en Bright Star, het Zweedse vampierendrama Let the Right One in, de Vlaamse successen De Helaasheid der Dingen en Dossier K., de sci-fi District 9, de Britse degelijkheid van Fish Tank, het mooie Vlaamse, ondergewaardeerde Lost Persons Area, het ijzingwekkende Paranormal Activity, de eigenzinnige thriller The Box, de slimme komedie The Informant!, het liefdesdrama Two Lovers en het wondermooie Up.

Ook genoten van (500) Days of Summer, Appaloosa, Bancs Publics, Chéri, Dirty Mind, Ice Age 3, In the Electric Mist, Los Abrazos Rotos, Mammoth, Meisjes, O’Horten, My Queen Karo, Slumdog Millionnaire, Taking Woodstock, The Burning Plain, The International, The Duchess, The Young Victoria, Towelhead, Valkyrie, Un Prophète en nóg een Belgische film, Unspoken.

Tegenvallers: Avatar (goed maar niet meer dan dat), Benjamin Button (saaaaaaaai), Harry Potter and the Half-Blood Prince (vreselijk saaaaai), Terminator Salvation (dom). Er waren nog heel wat middelmatige en veel slechtere films hoor, maar die zijn geen vermelding  waard.

En o ja, ik schreef dit jaar 51 nieuwe recensies! Niet slecht, vind ik.

En wat hebt u gezien in 2009?





Lectuurtip: Onzichtbaar

30 12 2009

Het werk van Paul Auster, één van de beste huidige Amerikaanse schrijvers, kon me al eerder bekoren, maar het is toch lectuur om met mate te consumeren, bedacht ik zo. Ook in Onzichtbaar blijkt de dwingende, gefocuste schrijfstijl van Auster voor allesbehalve ontspannende lectuur te zorgen. Enig ongemak maakt zich meester van de lezer, want Auster’s verhalen zijn vaak wat confronterend en de personages worden niet ontzien, zonder dat hen daarom grote dramatische gebeurtenissen overkomen.

In Onzichtbaar, opmerkelijk geconstrueerd, staat een ontmoeting centraal tussen een student en een praatjesmaker, die tot 40 jaar later een impact heeft op bepaalde betrokkenen. Het hoofdpersonage verliest zijn rol halverwege, waarna anderen op de voorgrond treden. Het verhaal weet mee te slepen, maar dat ligt eerder aan de beleving van de personages dan aan de gebeurtenissen. Onzichtbaar wordt zo een reflectie op het verschil tussen het zijn en het schrijven, een soort spel van geheugen en feiten, waarbij de lezer meer te weten komt over de personages dan hij eigenlijk zou willen.

Met deze boeiende roman sluit ik dit leesjaar af!  Binnen enkele dagen volgt het jaaroverzicht.





Geraaskal met een strikje om

29 12 2009

Na jaren ervaring is me één ding duidelijk: de ellendigste dag van het jaar is die ene dag zo ergens tussen Kerst en Nieuwjaar waarop ik na lang uitstellen beslis cadeautjes te gaan kopen. Goed, niemand vindt dat echt leuk, maar laat me u met tegenzin overtreffen: er is doorgaans niets dat me een ellendiger gevoel geeft dan het op zoek moeten gaan naar geschenken.

Dat heeft in tegenstelling tot wat u zou verwachten, niets te maken met volle winkels, drukke straten en hinderlijke medemensen. Ik woon midden in de stad en als ik dat zou willen, kan ik de drukste momenten met gemak vermijden. De treurigheid en zinloosheid van het winkelen, de doelloosheid van de hele onderneming, maken dat ik terneergeslagen geen oog of oor heb voor de massa om me heen.

Al dat stappen door de straten – deze week net ook nog eens een kapotte fiets, dus alles gebeurt te voet – biedt me de tijd om één en ander te analyseren. Het is niet dat ik mijn dierbaren niets gun, integendeel: mijn favoriete dagdroom is winnen met de lotto en mijn familie alles geven wat ze begeren. En dat brengt ons  dan ook tot het punt waar ik het treurigst van wordt: deze mensen hebben in feite helemaal niets nodig. Zelfs al bedroeg mijn budget het tienvoudige, ik zou nog niet weten waarmee hen een plezier te doen.

Want dàt is het grote lijden: dagen, nee weken vooraf beginnen piekeren over wat nu precies geschikt is voor al deze mensen. Ze hebben toch hobby’s en interesses, hoor ik u al zeggen. Wel, dat wil wel eens tegenvallen, maar daar wil ik optimistisch over blijven. Alleen ben ik er van overtuigd dat wie in min of meerdere mate fanatiek met iets bezig is, of het nu breien, koken, klassieke muziek, interieurvormgeving, muziek, voetbal of wat dan ook is, zelf veel beter weet wat hij of zij wil, of door al jaren met die hobby bezig te zijn, al lang over alles en nog wat beschikt om deze bezigheid naar believen uit te voeren. De wereldreiziger heeft al een rugzak, een veldbed en een zaklamp. De jazzfanaat heeft all de  juiste cd’s. De gezelschapsspeler heeft zich de nieuwste spelletjes zelf al aangeschaft. Die oma heeft al pantoffels, zakdoekjes en koekendozen (700 zelfs!). De plezante nonkel heeft al 6 keer een onnozel gadget gekregen. Genoeg is genoeg, toch?

Dus strompel je langs etalages vol lelijke en overbodige spullen die niemand wil kopen – laat staat krijgen!  Hoe mooi versierd ook, hoe prachtig uitgestald, de meeste winkels liggen vol bazaar. Een geschenkenwinkel zelf is nog het ergste.  Kitschparadijzen. Of al die pakketten en cadeaubons die mensen dan verplicht moeten gebruiken. Nee, dank u. Dus bedenk je dan toch maar iets min of meer aanvaardbaar waarbij persoonlijk en origineel al lang geen passende adjectieven meer zijn, gewoon een kwestie van die nieuwjaarswensen niet met legen handen te moeten overbrengen. Ik vind mezelf dan eigenlijk een beetje zielig, mag dat? Omdat ik weet dat wat ik dan uitkies, eigenlijk nietszeggend is. Omdat bij het afgeven van het geschenk alle betrokken partijen weten dat dit een formaliteit is die moet afgehandeld worden.

Dat zou je tot in het absurde kunnen doortrekken. Mijn broer Boris en ik bedachten een keer dat je met een zeer bizar of volstrekt onnozel geschenk zou kunnen komen aanzetten, dat je dan afgeeft met een ernstig gezicht en waarbij je dus braaf je plicht vervuld hebt: een cavia voor mijn vader, een vislijn voor mijn moeder, een fietshelm voor mijn oma, een waterpistool voor mijn opa. Blij zouden ze er niet mee zijn, maar ik ben er wel vanaf en er kan me niets verweten worden.

In de loop der jaren tref je wel eens een passend geschenk aan natuurlijk. Of je hebt goed waargenomen wat er nodig is. Of je hebt het de betrokkene gewoon gevraagd: wat heb je nodig, waarmee kan ik je een plezier doen? Dat helpt tegenwoordig niet meer. Die mensen weten zelf ook niet wat ze willen of nodig hebben. Een fruitmand, besliste mijn oma dit jaar. Ik eet iedere zondag braaf alle bananen op die ze me toestopt.  Zij eet nooit fruit, hoogstens een gedroogde vijg. Wat moet ze met een fruitmand? Mijn vader weet het al helemaal niet meer. Consumeren is al zijn hobby. Mijn moeder dan weer wel, waarop ik dan precies koop wat ze zegt en ze dus blij maar geenszins verrast dvd’s en boeken ontvangt die op haar verlanglijstje stonden.

Het ideale geschenk, zo heb ik vroeger al een keer geconcludeerd, is iets dat vanuit het hart komt. Dat klopt, mijn oma ‘s dierbaarste geschenk is een rijmpje dat ik schreef en dat nu ingekaderd op een ereplaats hangt in de woonkamer. Mijn vader doen we – vermoedelijk-  een plezier door hem een uitstap of etentje te beloven. Maar dat weegt dan toch weer erg licht, zeker op het moment van overhandiging. En het lijkt toch ook weer van te weinig moeite te getuigen.Een lief woord, een klein gebaar, als het er op aankomt is dat not done.

Ik ben nu anderhalve dag door weer en wind op zoek geweest en ben eens te meer zeer treurig gestemd geraakt. Ik lijk ieder jaar hetzelfde te kopen, of anders datgene van twee jaar ervoor. Ik heb nog niet voor iedereen iets en neem mijn uitvlucht tot clichés. Ik heb vooral veel voor mezelf gekocht, want dat is het gekke: ik weet wél precies wat ik wil en nodig heb.

Dat is dan het positieve aan dit hele gedoe: ik krijg zelf vooral envelopjes. Ook geen verrassingen, ook geen moeite voor de schenker. Maar ik ben er wel blij mee. Toch zit ook daar weer een wrange nasmaak aan. Moet ik concluderen dat ik eigenlijk betaald wordt voor dat gepieker en door weer en wind-gewandel? Komt het daar eigenlijk op neer? Loon naar werken? Die geschenkentijd moet trouwens sowieso gewoon onze economische kringloop draaiende houden. De verwachtingen van mensen zijn mee gegroeid met onze welvaart en welstand. We zijn verwend, door- en door. Op het akelige af. Ten koste van onze geestelijke gezondheid (al die stress en zorgen om wat geschenkjes) én het milieu, want de productie van al die brol brol brol uit die brolwinkels eist zijn tol.

Dit blogstukje barst uit zijn voeten, ik dreig te gaan raaskallen. Maar het zit me hoog. Geen boosheid of ergernis maar droefnis. Maar er is niemand schuldig aan en er zijn geen oplossingen voor want niemand zal de trend in gang zetten om géén cadeautjes meer te willen – en dat is eigenlijk ook  trouwens niet wat ik wil.  Maar het is een smet op mijn vakantie. Verstoorde dromen. Doembeelden van ontevreden familieleden, teleurgesteld in zoon en kleinzoon. Eén jaar om het goed te maken. En dan is het weer van dat.

Dank voor uw geduld.





Lectuurtip: Caesarion

26 12 2009

Van de Nederlander Tommy Wieringa las ik enkele jaren geleden het steengoede Joe Speedboot. Ik vond zijn schrijfstijl zo krachtig en meeslepend, dat ik kort nadien ook Alles over Tristan las, een roman waarvan ik nu moet bekennen dat ik me er niets van herinner, zelfs al herlees ik de korte inhoud. Maar het bleef me wel bij dat ik nog veel meer wilde lezen van deze formidabele auteur.

Caesarion is Wieringa’s recentste roman en hoewel ik hem toch iets minder meeslepend en memorabel  vond – want minder happy en lang niet zo Hollands - dan Joe Speedboot, kan ik toch stellen dat dit een geweldig boek is. Wieringa is een echte woordkunstenaar, wiens zinnen inventieve pareltjes zijn, wonderbaarlijke woordkettingen die je verbeelding doen werken en het verhaal van een bijna aanraakbare atmosfeer voorzien.

De jonge Ludwig is de Caserion uit de titel, wat verwijst naar de bijnaam die de zoon van Cleopatra en Julius Caesar kreeg. Een kind van twee grootheden, net als Ludwig. We maken zijn levensloop mee van zijn kinderjaren tot hij bijna dertig is en hij eindelijk heeft afgerekend met de schaduw die zijn afwezige vader en eigenzinnige moeder over zijn bestaan hebben geworpen. Deze odyssee speelt zich af op diverse plaatsen over de hele wereld, telkens door Wieringa met zin voor detail beschreven. Ludwig is eigenlijk een soort niemand, die enkel bepaald wordt door wie zijn ouders zijn. De turbulente relatie met zijn moeder komt zeer beknellend over, maar is anderzijds ook Ludwig’s enige houvast in een thuisloos bestaan.

Wieringa’s schrijfstijl en de interessante personages wegen voor mij door op de eigenlijke plot van dit boek, waarvan de symboliek, betekenis en literaire referenties in feite wat te hoog gegrepen zijn voor mij. Ik snap dat het zoeken naar zingeving en het wat fatalistische gemoed van Ludwig, deel uitmaken van de thematiek, maar daar zo precies de vinger op leggen, lukt me niet. Dat ik Caesarion ondanks de soms wat psychologische beschouwingen toch zeer vlot leesbaar vond, bewijst wat een groot talent Tommy Wieringa is.

Mocht iemand me overigens de betekenis van de cover kunnen verklaren…?





De geldbus van Studio Brossel

22 12 2009

Ook ik heb mijn duit in het zakje gedaan voor Music for Life, in tegenstelling tot wat sommige lezers hier beweren. Samen met collega’s, leerlingen en ouders verzamelden we bij ons op school een mooi sommetje voor de kinderen in Malaria, waar dat ook mag liggen. Vrijdagnacht, toen het glazen huis amper een paar uur open was, trotseerden we met een klein groepje de ijselijke koude om onze centjes te deponeren. Ik heb me daarbij geenszins geërgerd: de wachttijd was ontzettend kort en ik mocht dan ook nog het woord voeren, mediageil als ik ben. Maar ik heb toch enkele bedenkingen bij de constructie van de geldbus van Stubru.

Aangezien onze gift gefilmd werd, kun je hier zelf zien dat het geenszins meeviel onze munten en bankbiljetten fatsoenlijk te deponeren. De gleuf waar het geld doorgeen gepropt diende te worden, was namelijk veel te horizontaal. Een mens kan zijn geld dus niet echt in de bus ‘gieten’ maar moet dat allemaal ‘overscheppen’. Toch wat onhandig.

Nog een blijk van ondoordachtheid, was dat het geld voor een groot deel op de grond terechtkwam – gebrossel dus, voor de mensen die mijn streektaal machtig zijn. De ‘emmer’ was nogal klein en reikte ook niet hoog genoeg. Sam De Bruyne en de zijnen moeten dus zelf het geld oprapen dat er naast valt.

Alles kan altijd beter, zo kunnen we eens te meer stellen. Als je al voor het zoveelste jaar een glazen huis neerpoot, worden er toch vaststellingen gedaan voor wat vatbaar is voor verbetering?  

Maar kom, er zijn erger dingen. Malaria en zo.





Lectuurtip: De Bewaker

20 12 2009

Ik las van de Vlaming Peter Terrin al de verhalenbundel De Bijeneters waarvan ik me zo goed als niets herinner, enkel dat ik hem goed vond. Daarna werd ik meegesleept door Vrouwen en kinderen eerst, een heel bijzondere roman die gaandeweg onwerkelijker werd en prachtig de vervreemding schetste die tussen het hoofdpersonage en zijn omgeving kwam.

Hetzelfde kan gezegd worden van De Bewaker, een al even meeslepend verhaal over twee mannen die een appartementsgebouw bewaken in een soort apocalyptische wereld en daar eigenlijk stilaan ontsporen. Wat er buiten of boven hen gebeurt, komen we niet te weten. Het is enkel wachten: op aflossing, op controle, op voedsel, op de ene bewoner die nog overblijft.

Dit is wat je noemt een ‘allegorisch’ verhaal, zo leert de achterflap me. Het hoofdpersonage is dus een personificatie van een abstract begrip, maar vraag me niet welk. Niettemin is dit een héél knap boek, uitermate scherp en to the point geschreven in een glasheldere stijl die me zeker aanzet om nog meer van Terrin te lezen.





Qué? (9)

15 12 2009

De democratisering van de televisie – lees: iedereen kan op tv komen – blijft zich vooral manifesteren in scheef en krom taalgebruik, zoals ik hier al eerder meldde. De voorbije weken vielen me in tal van programma’s die ik vooral niét bekijk, weer enkele geslaagde uitspraken op:

- ‘Dat zie je zelfs visueel!’ merkte een binnenhuisarchitect in The Block op. Hij kon het anders ook auditief of olfactorisch proberen zien.

Nicky Vernieuwe, jurylid in So You Think You Can Dance, kent haar spreekwoorden: ‘Je hebt je geamuseerd van a tot z!’ kirde ze tegen een kandidaat.

Professionele vaststelllingen ook in Komen Eten, waar een allegaartje aan deelnemers zich graag laat horen. ‘Dat is iets dat tegenwoordig veel meer voorkomt, lesbische vrouwen’.

In Man Bijt Hond trachtte een oma één en ander te minimaliseren: ‘Hij heeft een  beetje met zijn go-cart over het hoofd van zijn broer gereden.’

Jambers vertoonde in herhaling interesse in tatoeages. ‘Waarom zet je je naam op je gezicht? ‘ vraagt hij een man. Even stilte. ‘Goh, waarom zou ik dat er nie op zetten?’
Omdat het gestoord is?

Ook de werkelijkheid heeft zijn momenten, al zijn die vooral vertederend:

Mano, de 4-jarige zoon van collega Natalie, zat te kuchen? ‘Oei, heb je een verkoudheid?’ vraagt zijn mama. ‘Neen, alleen een beetje hoesting’, klinkt het.
Mooi toch?

Diezelfde Mano, op de vraag hoe het op school was: ‘Goed, de juf heeft me vandaag geen pijn gedaan’. Lieve juf.





De Onhelaasheid der Dingen

14 12 2009

Mijn leerlingen hebben uiteraard weet van mijn filmliefde en komen me dus vaak spontaan vertellen welke films ze gaan bekijken zijn in de bioscoop. Bij sommige kinderen gaat het vaak om Turkse films, waarvan ik vrijwel nooit eerder iets gehoord heb en waarover ik dan ook geen zinnige dingen te zeggen heb. Vandaag verraste Veysel me. Hij had zijn bioscoopticket mee, want de titel viel niet te onthouden, laat staan uit te spreken. De Helaasheid der Dingen las ik verbaasd. Zijn gezicht toonde echter weinig enthousiasme. ‘Het was een vuile film! Altijd maar seks. Dat waren echt rare mensen’. Hij was me daarmee voor want ik vroeg me uiteraard meteen af wat een 12-jarige moslim denkt van de niet altijd even keurige toestanden in die film. Ergens in mijn achterhoofd ben ik misschien ook wat teleurgesteld: als een Turks kind naar een Vlaamse film gaat, wil ik dat toejuichen. Als hij het dan maar niets vindt, is dat dan weer een verdieping van de multiculturele kloof? Scheert hij de Vlaamse cinema dan collectief over één kam?

- Hoe komt het dat je deze film koos, Veysel?
- Er was niets, alleen maar zever. Dat zag er leuk uit.
- Ah? En 2012 dan? Was dat niets voor jou?
- Pff! Stomme zever!

We hadden het met ons twee dan nog maar even over de marginaliteit van de protagonisten. Ik maak Veysel duidelijk dat de regisseur net dit verhaal kiest omdat het apart is en het dus geen doorsnee personages zijn – wat misschien een klein leugentje is, maar dat moet ik nu even negeren – en dat ik wel van die mensen ken zoals in de film. Dan verrast hij me met zijn volgende mening: ‘Dat was wel speciaal, dat die film altijd veranderde van tijd. Het ging naar vroeger en dan was hij groot en dan weer een kind.’ Baf. Een kinderanalyse van niveau, ik heb er niet van terug. Ik stamel nog iets over originaliteit, dat niet iedere film rechtlijnig moet zijn, maar Veysel heeft er al geen boodschap meer aan. Hij zal op zijn eentje wel nuanceren. De film was misschien vuil, hij was ook interessant. Hij komt er wel, ook zonder mijn mening.

Soms is helaasheid zalig ver weg.





Pianoverdriet

13 12 2009

Als je verhuist, en een piano is één van je dierbaarste bezittingen, en je huurt een verhuisfirma in die de piano met een meubellift naar de eerste verdieping zal manoeuvreren, … Welk komediecliché wil je dan geenszins meemaken? Denk aan George Clooney in de nieuwste espresso-reclame…

Juist. Dit is wat overblijft van Leen’s piano. En de conclusie van Arne dat het nazinderende en net niet melodieuze geluid dat vallende piano’s in films en tekenfilms maken, geenszins strookt met de droge, harde, triestige klap van de werkelijkheid. Aan diggelen was dan ook echt aan diggelen, daar in die vreedzame Antwerpse deelgemeente.

Deze tragiek diende op hun housewarming doorgespoeld te worden met luchtige onderwerpen, zoals daar zijn:

- de overeenkomsten  tussen het Keskens (‘Kerkskens’) en het Chinees, zoals door Brent op beide locaties vastgesteld,

- de schoonheid die Katrijn ziet in het in onze streken alom gebruikte woord drollig,

- commentaar op het nieuwe kapsel van Renzo en de berispingen aan zijn adres m.b.t. zijn eerste televisie-optreden. Eén taalfoutje en één Haaltertse alè konden zeker door de beugel.

- de vraag van Sigi of ik nog door boze wiskundeleraars achtervolgd werd. Of kwaadaardige nonnen. (Enkel in mijn nachtmerries is het antwoord).

En zo passeerde weer een bonte reeks aan onderwerpen de revue.

‘Make an educated guess’





Gepamper: Leon

10 12 2009

Feest ten huize Henk en Annelies, waar op 4 december een ooievaar langskwam. De komst van Leon ging gepaard met dit leuke kaartje, overigens al het derde op rij in mijn brievenbus waar een spelelement inzit.

Pour la petite histoire: Annelies is de dochter van mijn tandarts en Henk ziet er nog net zo uit als zijn 10-jarige zelf op het kaartje. Ik wens hen veel gezinsgeluk toe!





Chokri

9 12 2009

Hij verloor. Aannemelijk, want hij beantwoordde zogoed als geen enkele vraag correct.

Wat zat hij daar dan te doen? Moslim te wezen?

Dat t-shirt van Alibi Ali was niet eens zo ironisch meer. Pff politiek correcte Woestijnvis.





Lectuurtip: Stad der Dieven

9 12 2009

Hmm, goed op dreef de laatste tijd. Met Stad der Dieven van de Amerikaanse auteur David Benioff heb ik alweer een roman in handen gehad die niet weg te leggen viel. Dit soms behoorlijk harde relaas van twee jonge Russen die in het door de nazi’s belegerde Leningrad van de tweede wereldoorlog op zoek moeten naar een dozijn eieren, sleept je mee vanaf de eerste pagina. De kou en honger waar de protagonisten mee te kampen hebben, slaat over op de kijker. Om maar te zwijgen over het levensgevaar waarin de twee kerels zich aldoor bevinden. Een boek dat je dus bij voorkeur in een warm bed leest.

Toch is Stad der Dieven geen tragedie of thriller. Dit met veel humor gekruide relaas over volwassen worden, is wat je noemt een schelmenroman. David Benioff, wiens eerste roman 25th Hour al een geweldige film opleverde en die ook scenario’s voor Hollywoodfilms schreef, heeft een bijzonder levendige en uiteraard ook filmische schrijfstijl.

De jonge Lev, amper 17 en nog niet goed wetend wat of hoe, vormt in al zijn naïviteit een contrast met de flamboyante Kolja. Met zijn tweeën beleven ze een indrukwekkend, soms angstaanjagend avontuur, waarbij de ellende van de oorlog maar al te aanschouwelijk wordt gemaakt. Een levensles van formaat, die de lezer een uiterst realistische beeld geeft van het leven in de betreffende omstandigheden.

Op het einde van de roman is een zekere psychologische gruwel voelbaar, maar die komt eigenlijk net onvoldoende aan de oppervlakte.  De feelgoodfactor dreigt de treurnis wat te overheersen, waardoor de roman na afloop vooral een goed boek is eerder dan een indringende belevenis. Niettemin een prachtig geschreven verhaal dat je meesleurt naar het koude Rusland.





Uit de oude doos

8 12 2009

Uit De Jommeskeskrant, woensdag 22/11/1989





In het eerste leerjaar

7 12 2009

Er moet iets uitgedeeld worden in de hele school. Wie wil er eens opschrijven hoeveel klassen er zijn? vraagt de juf.

Ikke! roept een enthousaiste leerling. En voegt de daad bij het woord.

Volgende opdracht: schrijf een lijntje vol.

Opdracht volbracht.





Mensen en bezigheden

6 12 2009

De mensen: Natalie, Geert, Renzo, Lode, Henk, Cindy, Cami & Katrien, Bart, Marc & Patricia, Erik, Jan, Kim.

De bezigheden, al dan niet reeds afgelopen. En niet in volgorde:

schizofrene schnitzels eten *** camera-angst overwinnen door deel te nemen aan Komen Eten *** krullen afknippen en er dan voor zorgen dat geen mens het resultaat kan zien *** geboortekaartjes uitdelen, intussen nog stilletjes onder de indruk zijn van het vaderschap *** én gaan werken, én studeren, én sporten, én allerlei tv-series bekijken *** iets in Nazareth doen en daarnaast Sven aan herinneren de beloofde illustraties te maken *** een huis zoeken *** noodgedwongen koken in de badkamer *** die Kerstmanlook perfectioneren *** in Het Laatse Nieuws pronken met de 2000e Aalsterse boreling *** een geschikte datum vinden voor het teamweekend *** alle goede films van de server op het werk halen ***

De mensheid houdt zich bezig.





IKL-jury beloont Hickey Underworld

5 12 2009

De videoclip van Blonde Fire van The Hickey Underworld won gisteren op de 15e editie Internationaal Kortfilmfestival Leuven de juryprijs voor Beste Videoclip. Zonder de concurrentie gezien te hebben, kan ik dat volkomen terecht noemen.

Deze verre van gezellige clip lijkt aan te vangen in het atelier van mijn broer, maar ontwikkelt zich al snel tot een macaber tafereeltje. Inventief en origineel is het alleszins. Als dat geen underworld is. De regisseur van de clip is Joe Vanhoutteghem.





De beste films uit wat geen decennium is.

3 12 2009

Het weekblad Knack is één van die media die uitpakken met het beste wat het cultuurleven te bieden had in het laatste decennium. Dwaas en dom uiteraard, want een decennium loopt eigenlijk van het jaar 1 tot en met het jaar 10. Het huidige decennium eindigt dus pas op 31 december 2010.

Wat niet wil zeggen dat ik niet gefascineerd ben door de 50 beste films volgens het weekblad Knack. Geïnspireerd ook, want hoewel artikels over film weinig lezers lokken, is het toch mijn favoriete gespreksonderwerp. Ik laat dus met veel enthousiasme ook mijn top 50 op u los, net als deze blogger. In hoeverre er overeenkomsten zijn met Knack, weet ik nog niet. Hun top wordt slechts geleidelijk aan bekend gemaakt. Uit de eerste 10 tref je alleszins slechts 2 films in de mijne.

Opvallend is alvast dat hoewel de laatste 10 jaar mijn liefde voor niet-Amerikaanse producties flink is toegenomen, de top toch voor meer dan de helft uit Amerikaanse producties bestaat, hoewel niet altijd de meest toegankelijke. Drie daarvan zijn dan nog wel animatiefilms! Verder ook 1 Belgische film, op 6 dan nog wel, 1 Nederlandse, 1 Roemeense, 3 Zweedse, 1 Mexicaanse, 2 Deense, 1 Koreaanse, 2 Franse en 1 Italiaanse film.

Haalden net de top 50 niet: 25th Hour, Spirited Away, Adaptation, No Country for Old Men, L’Enfant, La Mala Educacion, Entre les Murs, Doubt, Traffic en Chicken Run! Maar deze dus wel:

50. Me and You and Everyone We Know
Een aangenaam filmpje dat op kunstzinnige wijze reflecteert over menselijke communicatie.

49. Munich
Spielberg’s beste film van dit decennium, ongetwijfeld. Redelijk uitgepuurd voor zijn doen en meer dan behoorlijk spannend!

48. Songs from the Second Floor
Een film als een echt kunstwerk, dit met ongezien perfectionisme opgezet filmisch essay over het aanmodderen en falen van de mensheid. Zweeds minimalisme, even amusant als confronterend.

47. Mean Creek
Een cast vol jong talent in een intense thriller over een uit de hand gelopen boottochtje.

46. Unbreakable
M. Night Shyamalan wist me helemaal in te pakken met deze mysterieuze, dreigende thriller met topvertolkingen.

45. 4 Months, 3 Weeks & 2 Days
Zeer aangrijpend Roemeens abortusdrama

44. Ratatouille
Subliem vormgegeven animatiefilm met een schijnbaar doodeenvoudig verhaaltje, krachtig en ontroerend.

43. Wonder Boys
Deze geslaagde boekverfilming bevatte net eigenzinnige capriolen en voldoende rare figuren, uitmuntend vertolkt door een geweldige acteurs, om er nog lang van na te genieten.

42 Uitgesloten
Zeer treffend relaas van een Jehova-tiener die verliefd wordt en daarmee zijn sekte tegen de schenen schopt. Deze Nederlandse tv-film wordt regelmatig eens heruitgezonden.

41 The Darjeeling Limited
Drie broers, 1 trein. Hartverwarmend avontuur met een hoek af van de beste regisseur van dit decennium, Wes Anderson. Komt ook nog eens terug op 17.

40. Wit
Deze Britse televisiefilm voert Emma Thompson op in één van haar vele topvertolkingen. Deze keer speelt ze een stervende literatuurprofessor die vooral in zichzelf mijmert. Poëzie en dood gaan in elkaar over in deze passend monotone film.

39. The Gathering Storm
In deze piekfijne Britse biografische film, levert Albert Finney topwerk als Winston Churchill. Sowieso al een boeiend personage, de film heeft alles om een filmfan voor zich te winnen.

38. Amores Perros
Deze energieke Mexicaanse prent definieert haast mee de cinema van de jaren ’00. Grandioos uitgevoerd en origineel vormgegeven.

37. Crash
In essentie een wat sentimenteel Hollywooddrama, maar deze Oscarwinnaar weet me keer op keer mee te slepen met zijn moraalles over racisme en vooroordelen.

36. Dancer in the Dark
Lars Von Trier staat eveneens twee keer in deze top 50. Deze tragische musical is simpelweg geniaal en hoofdrolspeelster Björk is fenomenaal.

35. Girl with a Pearl Earring
Indringend mooi kunstenaarsdrama, visueel om van achterover te vallen maar ook met een schitterende Scarlett natuurlijk.

34. Finding Nemo
Onweerstaanbaar, grappig en spectaculair, een heerlijke familiefilm.

33. Brokeback Mountain
Sterke uitbeelding van een onvervuld verlangen en bijhorende kwellingen -  a love that will never grow old, zoals het in de film klonk. Mooi werk van de haast nimmer falende Ang Lee, wiens Lust Caution deze top 50 ook net niet haalde.

32. This Is England
Ogenschijnlijk een doorsnee Brits drama, maar in essentie een prachtige bespiegeling over goede en foute vrienden.

31. Kill Bill
Het was lang geen Pulp Fiction, maar niettemin een vaardige, meeslepende film vol spectaculaire scènes. Jammer van de oersaaie monoloog op het einde van deel 2. The Bride is een filmpersonage om nooit meer te vergeten.

30. The Village
Alweer Shyamalan, met een film die in de VS flopte en op rotte tomaten onthaald werd. Ik kan blijven genieten van deze eerst en vooral heel erg spannende, maar daarnaast ook zo mooi opgebouwde en met zo veel stijl in beeld gezette thriller. In Shyamalan’s universum moet je willen meegaan natuurlijk.

29. Bowling for Columbine
Natuurlijk wel wat populistische, maar niettemin zeer onderhoudende documentaire van de omstreden Michael Moore. Een andere fascinerende docu die de top net niet haalde, is 9/11, waarin twee Franse broers elkaar kwijtraken op de dag dat  Amerika onder vuur kwam te liggen.

28. The Lost Prince
Zéér mooie en realistische historische tv-film van de beste hedendaagse Britse tv-maker, Stephen Poliakoff. Dit verhaal over een wegens ziekte verborgen telg van de Britse koninklijke familie aan het begin van de 20e eeuw,  getuigt van grote klasse.

27. Boy A
Nog te weinig gezien Brits drama, dat je knock-out slaat door de confrontatie met je eigen oordeel. De meest realistische film over het krijgen van een tweede kans.

26. Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Hollywood hoeft niet altijd binnen de lijntjes te kleuren. Een pracht van een trip doorheen de gedachten van een aangeslagen kerel. Als Jim Carrey op zijn meest ernstig is, hoort hij bij de allergrootste.

25. Before the Devil Knows You’re Dead
Shakesperiaanse tragiek in deze formidabele moraalthriller met topacteurs. Geregisseerd door de grote Sidney Lumet (83!)

24. Million Dollar Baby
Clint Eastwood zette eveneens een onuitwisbaar stempel op deze tien jaar film. Hij maakte immers maar liefst 9 films (!), vrijwel allemaal van zeer hoog niveau. Dit boksdrama overweldigde me het meest.

23. Punch-Drunk Love
Nog een genie van de jaren ’00: Paul Thomas Anderson. Zijn meesterwerk There Will Be Blood zal je hier niet terug vinden wegens compleet onderschat door mezelf. Ik blijf wel verknocht aan dit kleine pareltje, een perfecte balans tussen bitter en zoet, een mooie ode aan de niet-in-zichzelf-gelovende mens.

22. Miami Vice
Wat ondergewaardeerd, zeker in eigen land, maar Michael Mann kan in mijn ogen weinig misdoen. Deze sexy filmversie van de gedateerde tv-serie knettert en raast. Style above substance, werd er gezegd, maar enkel door zij die de plot niet begrepen. En trouwens, wat voor stijl!

21. Oldboy
En zeggen dat ik deze overweldigende Koreaanse actiefilm een tweede keer moest zien om tot het besef te komen dat dit verbluffende cinema is. Een intens wraakverhaal, een tragedie om van achterover te vallen, visueel waanzinnig in beeld gezet en vooral vol spectaculaire actie.

20. Involuntary (Happy Sweden/DeUsynlige)
Veel te onbekend gebleven, onconventioneel Zweeds portret van doorsnee mensen, gefilmd in een semi-documentaire stijl. Zéér raak en bovendien ook inventief gefilmd.

19. Gosford Park
De grote Robert Altman leverde zijn beste films in de jaren ’90, maar deze combinatie van een Agatha Christie-verhaal en Upstairs, Downstairs zit tjokvol steracteurs, is vakmanschap op alle gebied en laat op het einde al die personages en verhaallijnen prachtig samenvallen. Topfilm!

18. Atonement
De hartverscheurende tragiek van dit elegante en bij momenten meesterlijke gechoreografeerde en ijzersterk geacteerde Britse drama, wist me helemaal mee te slepen. En dat heb ik hier al eerder gemeld.

17. The Life Aquatic with Steve Zissou
Dit onvergetelijk avontuur vol geschifte personages met een hart, is het product van één van de meest creatieve geesten uit de huidige Amerikaanse filmwereld. Origineel op alle vlakken, prettig gestoord, oogstrelend van begin tot eind, zotte, onweerstaanbare cinema.

16. Together (Tillsamans)
Zweedse feelgoodcinema van de bovenste plank. Het leven in een commune in de jaren ’70 biedt stof genoeg voor een wel heel mooie, hartverwarmende dramatische komedie.

15. Wall-E
Nee, ik vind niet dat ik overdrijf in mijn adoratie voor dit o zo goed bedachte en aandoenlijke avontuur. Mooier kan een animatiefilm niet zijn, en dit kunnen echt alleen de Amerikanen.

14. Revolutionary Road
De enige film van dit jaar die ik in deze lijst opneem! De treffende diepgang in dit indringende relatiedrama deed het hem. Met topacteerwerk van DiCaprio en Winslet.

13. The Departed
Scorsese is lang niet meer zo op zijn qui-vive als hij ooit was, maar met deze politiethriller levert hij toch wel een ijzersterke film af, die bij momenten wel erg benauwend is en waarin vooral subliem geacteerd wordt. En zo maakt Jack Nicholson al 50 jaar lang minstens iedere 10 jaar één klassieker.

12. Far From Heaven
Een oogstrelende ode aan Douglas Sirk, een pracht van een melodrama, weliswaar met een wel zeer bittere ondertoon. Todd Haynes is een meesterlijk cineast en met Julianne Moore vond hij ook een grote dame om de hoofdrol te vertolken.

11.Moulin Rouge
Wervelend, sensationeel en vooral oogstrelend zonder inhoud. Maar Baz Luhrman is een groot talent en deze ongetemde romance, kleur gegeven met overweldigende decors en beeldvoering en met een fantastische soundtrack, vormt een show waar ik kan blijven van genieten.

10. Children of Men
Een nachtmerrie met zo’n hoog realiteitsgehalte dat je er even niet goed van bent. Alfonso Cuaron schudt deze apocalyptische actiethriller schijnbaar moeiteloos uit zijn mouw. Vreemd dat Boris er niets moest van weten.

10. Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain
Het blijft een parel van een film, een onovertrefbare feelgoodprent die een permanente glimlach op je gelaat tovert. De cynici die de film onder vuur namen vanwege al te rooskleurig, kunnen de pot op. De charme van deze film is gewoonweg onmiskenbaar en het talent van cineast Jeunet verdient ons gejubel.

9. Mulholland Dr.
David Lynch weet me niet altijd te bekoren, maar in het enigmatische universum van Mulholland Dr. wist hij me helemaal mee te slepen. Dit is het soort cinema waarvoor je naar de film gaat, om even uit het Aardse leven te verdwijnen en in een onvoorspelbare droom terecht te komen.

8. Caché
Uiteraard mag Michael Haneke niet ontbreken in dit overzicht. Ik ben verzot op de misantropische visie van deze Duitser en heb dan ook enorm genoten van deze subtiele, maar angstaanjagende prent over paranoïa en schuldbesef. Haneke’s Das Weisse Band deed me net iets minder, maar de regisseur van verder ook Funny Games, Le Temps du Loup, Code Inconnu en La Pianiste kan het voor mij onmogelijk nog verpesten.

7. La Meglio gioventu
De ultieme soapserie, een verbluffend en vooral onverwacht meeslepend Italiaans familie-epos van maar liefst 6 uur. Verkoop dat maar eens, maar het werd een grote hit. Om te koesteren.

6. Dagen zonder Lief
Een klein juweeltje, dit herkenbare, treffende en steengoed geacteerde Vlaams kleinood over de twijfels en treurnissen van een groepje jonge volwassenen, met een pracht van een weemoedige score van Jeff Neve. Mooooooi. En echt hoor, beter dan De Helaasheid der Dingen.

5. Almost Famous
Een film die ik kan blijven herbekijken, een hartverwarmend nostalgisch coming-of-age drama met een wondermooie soundtrack, in alle opzichten een passionele productie en dat slaat over op de kijker.  

4. Donnie Darko
Nog zo’n film die gewoonweg ieder jaar eens moet bekeken worden, een magnifieke combinatie van teen angst, melancholie, science-fiction en horror. Ik zag deze kleinschalige, low-budgetfilm toen geen mens er van gehoord had, was er een paar dagen van onder de indruk en liet dat weten aan wie het waard was. Een jaar later was het een cultfenomeen. Blijft een unieke prent.

3. Lord of the Rings: the Fellowship of the Ring
Ja, die twee andere delen mochter er ook zijn hoor, maar dit eerste deel was pure magie. Fantasy is gewoonlijk niet mijn ding, maar geheel betoverd keek ik drie uur lang mijn ogen uit bij dit onovertrefbare spektakel. Are you frightened? Not nearly frightened enough!

2. Dogville
Geen spek voor ieders bek, deze wat ontoegankelijke, experimentele film waarin Nicole Kidman grootser dan groots is en Lars Von Trier zijn publiek geen houvast biedt. De film is intussen 6 jaar oud en sindsdien heb ik geen film meer gezien waarvan ik zo onder de indruk was.

1. Requiem for a Dream
Een kanjer van een film, een afdaling in een door de mens zelf gecreëerde hel. Dat geselt en kwelt zijn kijker, zonder enige genade. Een formidabele tour-de-force en met zonder enige twijfel de beste soundtrack ooit.

Dank voor uw aandacht!





Wasmeda?

1 12 2009

Wat betekent dit?

Een doodgewoon artikel levert met de afgelopen dagen de hoogste bezoekcijfers op in meer dan een jaar. Wat zich daarachter? Ik tref geen noemenswaardig hoog aantal sites aan waar mensen doorgeklikt hebben, noch is er een gerelateerde zoekterm die opvallend hoog scoort. Ook de cijfers via een onafhankelijke teller geven dit fenomeen aan. Mysterieus!








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: