Met zijn allen naar Singapore

Ik kom er niet altijd toe zelf alle blogs te bezoeken die ik graag lees, maar ik doe mijn best. Eén blog  - die weliswaar gewoon in mijn blogroll vermeld staat, hier zo rechts - bezoek ik echter veel regelmatiger en wil ik hier nu toch wel een keer bijzondere aandacht geven. Omdat er zo’n bijzondere sfeervolle stukjes opstaan. Omdat iemand die in Singapore woont vaak interessantere verhalen weet te vertellen dat ‘vandaagetenweprinsessen’ en ‘onzekleinekanstappen’. Omdat haar blog nooit in de top 100 opduikt terwijl hij beter is dan de meeste die er wel in staan. Omdat de verslagjes lezen over het leven in Singapore een heel klein beetje aanvoelt als op vakantie gaan. Naar Singajo dus. Nu. En lezen!

Zo zit het

Ik staak dus en de helft van de lezers snapt eigenlijk niet goed waarom en wat er precies gebeurd is. Ik  informeer u bij deze over wat er de voorbije weken op en vooral naast deze blog gebeurde:

Ik schreef alweer een dikke maand geleden een heftig, boosaardig en zoals gewoonlijk spitant en humoristisch en vooral ook geniaal geschreven artikel over een bepaalde basisschool in Gent waar zich elke ochtend voor de schoolpoort weinig gezellige verkeerstaferelen afspelen.

Dat artikel werd ook overgenomen door andere websites, waarop er zeer giftige reacties verschenen. Het artikel bleek duidelijk iets los te maken, al repte niemand over de essentie. Ik stelde een mooi schrijven op aan al deze bittere reageerders.

Naar aanleiding van een korte confrontatie met een ouder van de school, die ik aansprak op zijn verkeersgedrag, schreef ik nadien een tweede artikel ter bevestiging van mijn eerste ervaring.

Enkele dagen later laat mijn directeur me weten dat de directie en de inrichtende macht van de geviseerde school zich beledigd voelen door het artikel en het niet vinden kunnen dat ik als leerkracht dergelijke mening uit. Via de schepen van onderwijs sijpelt de vraag door om het artikel te verwijderen om erger te voorkomen. Uit respect voor mijn directeur en de mensen die in de stad Gent het onderwijs mee bepalen en aldus steeds zeer correct, democratisch en met ruimte voor persoonlijke inbreng met hun personeel omgaan, doe ik dat. Ik vind het op dat moment vooral jammer van mijn leuke stukje. In een verantwoording naar mijn oversten wordt duidelijk gesteld dat het om een privé-initiatief gaat en wordt het besef verwoord dat het taalgebruik mogelijk beledigend kon geweest zijn.

Maar langzaamaan realiseer ik me op welke kenmerkende wijze mij het zwijgen werd opgelegd. Als leerkracht  - wat ik als auteur van het artikel eigenlijk niet was - mag je geen mening hebben. Geen mening, geen blog. Ik staak(te) dus.

Intussen stuurde ik volgende mail:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Naar aanleiding van het door mij geschreven artikel ‘Bravo Sint-Bavo’ dat verscheen op mijn persoonlijke website, verontschuldig ik mij voor het gehanteerde woordgebruik dat wellicht beledigend is overgekomen. Mocht de reden van aanstoot ook de hierin verwoorde mening betreffen, verontschuldig ik me ook daarvoor. Het artikel werd intussen verwijderd.

Maar eigenlijk had ik eerst een veel langere brief opgesteld, die op geen enkel moment brutaal of onrespectloos was maar waarvan ik bedacht dat hij wellicht zinloos is. Ik publiceer hem dus hier, met de nadrukkelijke vermelding dat ik daardoor op geen enkele wijze wil ondermijnen wat ik mijn effectieve mail heb geschreven:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Men heeft me ervan op de hoogte gebracht dat u aanstoot heeft genomen aan een door mij geschreven artikel dat op mijn persoonlijke weblog werd gepubliceerd. Aannemelijk, gezien de scherpe stijl en woordgebruik van het artikel en de neerbuigende toon die gehanteerd werd. Het spijt me dan ook zeer dat u zich daardoor beledigd voelt. Het artikel werd intussen verwijderd.

Ik betreur het dat de zaak op deze manier verlopen is. Was het nodig hier een machtsspel van te maken door mij in mijn hoedanigheid als leerkracht trachten te benadelen, terwijl mijn artikel duidelijk een persoonlijke uitlating was die op geen enkele manier met mijn werk te maken had? Mijn contactgegevens zijn te vinden op de website, zodat een persoonlijke confrontatie mij misschien helderheid zou bieden omtrent de preciese wrevel die werd opgewekt of mij misschien zelfs andere inzichten zou opleveren. Zo vraag ik me af of de essentie van mijn artikel eveneens reacties heeft losgemaakt, wat toch de bedoeling was. Ik heb het hier dan over een verkeerssituatie – maar ook een mentaliteit van ouders en leerkrachten – die naar mijn inziens van te weinig verantwoordelijkheid getuigen en andere weggebruikers dag na dag stress en ergernissen bezorgen. Wat me dan ook een aannemelijke verklaring lijkt voor de heftige toon van het artikel.

Daarnaast is het maar de vraag of een artikel op een blog die dagelijks amper 150 bezoekers lokt, op wat voor wijze dan ook, de neutraliteit tussen de onderwijsnetten zou kunnen benadelen, zoals gesuggereerd, zeker aangezien het hier om een privé-initiatief gaat dat los staat van mijn werk als leerkracht. Het imago van Sint-Bavo lijkt me verder ook geenszins benadeeld te zullen worden door het boze gebral van een uit zijn krammen geschoten fietser, dat gerust gerelativeerd mag worden.

Ik durf mezelf een zeer geëgageerde en gewaardeerde leerkracht noemen die met evenveel plezier en energie lesgeeft in het stedelijke net als ik dat jarenlang in het katholiek onderwijs heb gedaan. Het lag dan ook geenszins in mijn bedoeling een aanval te lanceren op het katholiek onderwijs, wat betekent dat dit geschil aldus eigenlijk geen bestaansreden heeft. De schoolstrijd is al lang gestreden.

Intussen heb ik, na diverse wijze mensen in mijn omgeving om een mening gevraagd te hebben, ingezien dat ik niet de makkelijkste – zeg maar de minst constructieve – weg gekozen heb om mijn ergernis over te brengen en vooral dat de boodschap op deze wijze verpakt, aan impact inboet. Doch dien ik daar dan weer aan toe te voegen, dat dat ook niet de opzet van mijn blog of het artikel is. Ik ben geen journalist, maar een liefhebber van het woord die aldus met een artikel enkel een stijloefening heeft trachten te maken. Ik meen dan ook dat de opzet en stijl van het artikel grotendeels verkeerd werden geïnterpreteerd.

Ik hoop bij deze dan ook dat we ons weer op tot onze echte taak kunnen wenden, zijnde met passie onderwijzen.

Vriendelijke groeten,

Nee, fans en trouwe lezers, ik deins er geenszins voor terug om deze brieven hier te publiceren, wat toch als een toegeving of zelfs een overgave zou kunnen beschouwd worden in een principiële strijd. Het zal me worst wezen dat er misschien in het vuistje gelachen wordt omdat ik me tot een zekere nederigheid gedwongen zie. It’s all in the eye of the beholder. Sommige dingen moeten blijkbaar. Eerlijk gezegd, zucht ik eens - om allerlei dingen die ik hier niet ga uiten - en gaan we maar gewoon door met schrijven. Over alles en nog wat maar niet meer over Sint-Bavo.

Ik staak

Ik zou het hier kunnen hebben over de bijzondere sfeer die zo’n laatste schoolweek kenmerkt, over de bevredigende resultaten van mijn leerlingen, over het naderende afscheid van leerlingen en collega’s die er volgend jaar niet meer zullen bij zijn, over het vooruitzicht volgend jaar in een nieuw, eigen lokaal te mogen werken, over de gezelligheid van een oudercontact, het opvallende gebrek aan stress tegenover vorig schooljaar, … maar ik heb geen goesting.

Ik wil wel wat kwijt over de zware blokperiode van mijn broer, de hond van mijn vader en de tuin van mijn moeder, de nood aan een tuinman van mijn oma of de snel van een operatie gerecupereerde opa. Maar laat maar zo.

Ik zou met lof willen zwaaien over de formidabele tv-serie Deadwood die mijn dvd-speler al enkele maanden bezet houdt en die ik bij deze dan toch maar snel aanraad. Maar foert.

Als bepaalde machtige zusters (u bekend uit media en politiek) aanstoot nemen aan mijn cassant gebrachte mening  en me aldus het zwijgen trachten op te leggen - censuur heet zoiets -, hoef ik u voorlopig ook niet te onderhouden met ander gezwam, geleuter of gefoeter.

Ik staak dus. Schrijf zelf uw blog.

 

 

Beste zuurpruimen

Soms kan bloggen best vermoeiend zijn. Als er weer eens een droogkloot of pezewever opduikt die zich zodaning ergert aan mijn schrijfsels, dat de zuurtegraad behoorlijk gaat stijgen. Zo werd op de website Medium4You onlangs een artikel van mijn overgenomen waar heel wat giftige reacties op verschenen. Ook op mijn eigen blog duiken regelmatig zure lezers wiens anonieme gebral mij weer eens doet zuchten om zoveel zinloosheid. Voorbeelden hier, hier en hier.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen ‘voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan’ en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen - ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt - hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn - óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo’n cliché, ‘gefrustreerd’. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed - maar toch is het zo - dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen - in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma’s, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, … Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei - vaak volkomen in onbruik geraakte - katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen - toch in het Freinetonderwijs - ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.

Dat stokje over boeken

Bloggers werpen elkaar regelmatig eens een stokje door, maar ik doe daar doorgaans niet aan mee. Omdat niemand mij stokjes toewerpt, omdat ik niet graag schrijf wat iemand anders vraagt, omdat ik een moeilijke mens ben. Dat stokje over boeken dat al een tijdje rondgaat, vind ik dan weer wel interessant. De al even onafhankelijke Aïda wierp het mij uiteindelijk toe, maar de opdracht werd wel verdrievoudigd.

1. Grijp de drie dichtsbijzijnde boeken die meer dan 123 pagina’s tellen.

Naast mijn bed ligt al meer dan twee jaar het vuistdikke, fascinerende Planet Simpson van Chris Turner. Een diepgaande, ernstige analyse van The Simpsons en zijn sociologische, culturele, morele en zelfs politieke invloeden. Om de paar weken lees ik een hoofdstuk. Mateloos interessant.

Zonet beëindigd: De Woordvoerder van Vincent Bijlo. Na jaren geleden de bijzonder grappige romans Het Instituut en Achttienhoog gelezen te hebben van dezelfde schrijver, had ik nog wel eens zin in een ontspannend boek. Bijlo is een blinde cabaretier wiens alter-ego Otto Iking (ook blind) de hoofdrol speelt in alle drie de romans. Dit keer wordt Iking woordvoerder van een kneuterige politicus die het moet opnemen tegen een Pim Fortuynachtig sujet. Onder de laconieke toon zit een mooie bedenking over de uitholling van de politiek en de bespeelbaarheid van de kiezer. Zeer onderhoudend.

Een derde boek dat al lang in de buurt ligt, is de befaamde roman Het Leven van Pi van Yann Martel. Ooit geleend uit de bib, na vijftig pagina’s opgegeven, dit betreurd en terug binnengebracht. Later was Boris er jubelend over en ik moest bekennen dat het me niet wist mee te slepen. Boris deed het me prompt cadeau voor Kerstmis en sindsdien deed ik al één poging het opnieuw te lezen. Ben dit keer blijven steken op p. 70 en ik vrees dat ik bij een nieuwe poging weer moet herbeginnen. Maar het zal zonder enige twijfel ooit uitgelezen worden, al was het maar omdat ik regelmatig eens zonder bibboek zit en dan grijp je naar die stapel wachtende boeken.

2. Open het boek op p. 123 en zoek de vijfde zin:

a) (p 123 is leeg dus ik neem p 223)
The default pose of cool’s most slavish devotees is best represented by the stereotypical slacker who appears for a brief moment in Episode 1F21 (’Lady Bouvier’s Lover’) to express the cynicism of his age.

b) ‘Ik wil niet bij dat kakelende mens in mijn ochtendjas voor lul zitten.’

c) Ze kwamen te voorschijn en vlogen rond zoals vliegen altijd doen, in grote, luie kringen, behalve als ze in elkaars buurt kwamen; dan begonnen ze met duizelingwekkende snelheid luid zoemend in een spiraal om elkaar heen te draaien.

3. Post ook de volgende drie zinnen.

a) The slacker’s cameo is occasioned by an infomercial - starring Troy McClure, of course - hawking genuine hand-drawn ‘Itchy & Scratchy’ animation cels. This, McClure states, is ‘your chance to own a piece of Itchy and Scratchy, the toontown twosome beloved by everyone - even cynical member of Generation X!’ Cut to the slacker dude, sprawled on his couch, watching the informercial.

b)‘Ik heb niet eens een ochtendjas.’
‘Judith’ zei Roel, ‘koop jij even een ochtendjas voor Aad, badstof, crème, of liever rood, als ze die hebben. XL’
Aad dronk slurpend van zijn koffie.

c) Sommige waren zo moedig dat ze zich in mijn buurt waagden. Ze cirkelden om me heen met het geluid van een sputterend eenmotorig vliegtuigje en spoedden zich dan weer naar huis. Ik weet niet of ze bij de sloep hoorden of met een van de dieren, waarschijnlijk de hyena, waren meegekomen, maar waar ze ook vandaan kwamen, ze hielden het niet lang uit; binnen twee dagen waren ze allemaal verdwenen.

 Leuk stokje, maar ik geef het aan niemand door. Wie het wil, mag het pakken.

Hoe goed ken je SveN?

Wie al eens door blogland wandelt, zal ontdekt hebben dat het quizzen-over-jezelf momenteel erg populair is. Trouwe Svenfans herinneren zich misschien nog dat ik hen meer dan 5 jaar geleden al uitdaagde on line deel te nemen aan een Svenquiz, zodat ik bij deze geenszins beschuldigd kan worden van meeloperij. Maar wat maakt het ook uit? Het is gewoon leuk en ik ben blij door enkele bloggers uit mijn blogroll herinnerd te worden aan een leukigheid waarmee ik mijn lezers kan uitdagen!

Het neemt amper tijd in beslag en kost weinig moeite: de Svenquiz.
Bedankt voor uw deelname!

Kent u ook Aïda, Menck, Osahi of Margogo?

Aan drie taal- en blogminnende deernes

Beste dames,

Doorgaans laat ik iedereen maar zijn zegje doen op deze blog. Hoewel ik hier wel enige vereisten uit naar het soort reacties dat ik graag ontvang, doe ik zelf amper de moeite om te reageren op de reactie van een lezer.

Dat zou ook het geval zijn bij jullie uitgebreide kritiek op mijn blog. Die zou in theorie gewoon blijven staan. Alleen heb ik er twee problemen mee:
1. Het is een anonieme reactie.
2. Tot daaraan toe (jullie hadden er ook Francine, Wendy  en Dina kunnen onderzetten), maar ik heb de indruk dat ze ook wat persoonlijk bedoeld is, eerder dan ze enkel over mijn blog gaat.

Die (toch wel wat onsympathiek overkomende) combinatie leidt er toe dat ik besloten heb jullie reactie te verwijderen. Ze is duidelijk aan mij gericht, niet aan mijn publiek. Het is me ook geheel onduidelijk of ze al dan niet ironisch/terechtwijzend/giftig/ondersteunend bedoeld is, en ik neem dus liever geen risico.

Toch ga ik niet zomaar censureren. Daarvoor neem ik mijn blog eigenlijk niet ernstig genoeg. Dat ik dus toch besluit er op te reageren, is omdat ik niet de indruk wil geven dat jullie een teer punt geraakt hebben of de nagel op de kop hebben geslagen. Meer zelfs, ik ben het slechts in zéér beperkte mate eens met jullie kritiek en zal die dan ook graag weerleggen.

Laat ik die weerleggingen wel voorafgaan door de bedenking dat een blogger zijn eigen blog natuurlijk veel beter kent. Ik wil er dus niet vanuit gaan dat jullie alvorens jullie kritiek te formuleren, deze blog grondiger hadden moeten uitpluizen om zeker te zijn van jullie stellingen. Dat zal ik dus niet als argument hanteren.

Eerst en vooral dank voor de complimenten. Ik heb geen pieken in bezoeken vastgesteld, moet ik bekennen, dus de bewering dat jullie de link massaal verspreid hebben, neem ik met een korrel zout.

Jullie vinden dat de originaliteit van mijn blog slinkt. Ik tracht te begrijpen wat jullie bedoelen met ‘originaliteit’. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit de indruk gehad dat mijn blog erg origineel is. Ik schrijf maar wat stukjes, net zoals iedere andere blogger. Het stukje Voeden is Opvoeden, dat ik een kleine maand geleden schreef, vond ik zelf best origineel. Mijn Alfabet der Mensen durf ik ook redelijk fris te noemen. Verder kan ik recent weinig originele artikels noemen, maar dat was ook in het verleden het geval meen ik. De kwaliteit van mijn stukjes is dus op zijn slechtst stabiel te noemen.

Jullie stellen ook dat ik vaak verval in eenzijdige kritische uitlatingen zonder opbouwende alternatieven en ik soms ongegronde commentaar geef. Is dit niet altijd zo geweest? Ik schrijf geen verhandelingen of papers, ik hoef de zaak dus niet vanuit diverse standpunten te bekijken. Dat doe ik in het dagelijks leven al genoeg, hier ben ik ongegeneerd zagevent. Ik zou ook kunnen zeggen: ‘ Op mijn blog schrijf ik wat ik wil’, maar dat vind ik zelf een wat ridicule en te makkelijke stelling.

Ik schrijf steeds vaker over schoolse gebeurtenissen en onbeduidende tv-programma’s, merken jullie op. Op dit punt kan ik jullie geen ongelijk geven natuurlijk. Wie de woordwolk rechts bekijkt, stelt hetzelfde vast. Ik zou me kunnen afvragen waar jullie suggesties tot alternatieven zijn, maar ik ga niet moeilijk doen. Toch is dit een kwestie van stating the obvious, iets waar ik me wel eens aan erger. In dit recente (en, al zeg ik het zelf, prettig leesbare) stukje schreef ik immers zelf: ‘ik ben me ervan bewust dat onderwijsperikelen niet het meest interessant leesvoer opleveren, maar het kriebelt gewoon om wat op mijn klavier te tokkelen en dus moet u het stellen met het beschikbaarste onderwerp: één schoolweek.’ Ik sta nu eenmaal voor de klas en ik vind de televisie verder een interessant fenomeen en de maatschappelijke gevolgen van (slechte) tv-programma’s moeten blijven gecounterd worden met onbegrensd gezeur. Voor tv-tips (en bij uitbreiding ook expo-, muziek- en dvd-tips) verwijs ik u graag naar deze blog. Want helaas, dames, kan ik op dit moment geen verslag brengen van mijn tocht door het Amazonewoud, het uitproberen van een revolutionair middel dat mijn voeten laat krimpen, een bezoek aan de boreling van Filip en Matilde, het concert van KT Tunstall met Dana Winner in het voorprogramma, een deelname aan een wedstrijd autobandwerpen (ik begin er behoorlijk goed in te worden!), een ontmoeting met een dakloze miljonair die me in zijn testament heeft gezet of het figureren in een strip van Jommeke. Ik kan u ook geen getuigenis brengen van een spectaculaire overval op de biobakker of biokapper, de onthulling dat ik een cursus parachutespringen volg, een relevante bijdrage aan de discussie over de openingsceremonie of mijn mening over het gebruik van plastic waterflessen. Ik maakte geen lawine mee, werd in de zoo niet bijna verscheurd door een struisvogel en werd door vtm niet gevraagd me aub niet in te schrijven voor hun grote volksquiz omdat ik wegens het lage niveau iedereen naar huis zou spelen. Neen, die dingen zijn me allemaal niet overkomen. Ik schrijf dus over bosklassen en opgesloten juffen, over belachelijke filmproducties en clichébevestigende wijveninitiatieven (toch een scherp bedoeld stukje hoor). Daar zult u het dus moeten mee stellen, dames.

Want jullie zitten er helemaal naast als jullie opperen dat ik schrijf onder druk van de lezers of om een minimum aantal artikels te halen per maand. Geen klachten over bezoekcijfers of reacties. Ik schrijf enkel en alleen - en dat heb ik in het verleden meermaals gesteld - omdat ik zin heb om te schrijven.

Daarna gaat u met uw kritiek regelrecht uit de bocht. U vindt me verbitterd klinken. Ik daag u uit daar voorbeelden van te zoeken. Als ik al wrok zou koesteren, komt die beslist nergens tot uiting omdat ik zulke onderwerpen zou vermijden (Ja, Freddy van de Broeders van Liefde, ooit stel ik mijn wedervaren met u te boek!). Ik klaag nergens over tekortkomingen of frustraties. Ben ik verbitterd enkel en alleen omdat ik weiger me neer te leggen bij de overvloed aan amateurisme en ideeënarmoede die onze samenleving kenmerkt? ‘Jaja, ik zaag’ stelde ik nog in dit treffende stukje. Dat ik een zagevent bent, staat ook boven deze blog en ik verwijs er regelmatig naar. Lijkt me toch iets heel anders dan verbittering. Bovendien krijgt u vaak genoeg stukjes waarin ik met verwondering, bewondering of enthousiasme de wereld om mij heen beschouw, naar mijn mening mooie compensaties van al dat gekanker.  

Dan durft u het nog hebben over taalfouten. U vindt het blijkbaar onbehoorlijk dat ik het taalgebruik van allerlei BV’s in het belachelijke trek, maar zelf ook af en toe taalfouten maak. Dat is een scheefgetrokken kritiek.

Enerzijds denk ik dat het aantal taalfouten op deze blog behoorlijk meevalt. Jullie illustreren dit niet met een voorbeeld, om evidente redenen. Doorgaans worden taalfouten immers snel verbeterd, omdat vriendelijke en alerte lezers me er op wijzen. Maar dat gebeurt eigenlijk uitzonderlijk omdat er gewoonweg weinig fouten gemaakt worden. En dan nog wil ik u gerust bekennen dat ik ook wel eens dt-fouten maak - al zijn de regels eigenlijk doodeenvoudig. Ik twijfel er dan ook aan of ik het hier al een keer over het al dan niet schandalig zijn van dt-fouten heb gehad.

De parallel tussen mijn taalfouten (en dus laten we typfouten buiten beschouwing) en het kromme, platte, onprofessionele gezwam van bepaalde BV’s is behoorlijk vergezocht. Voornamelijk omdat het hier enerzijds om schriftelijk en anderzijds om mondeling taalgebruik gaat - wat niet te vergelijken valt. Als ik klaag over het povere taaltje van omhooggevallen BV’s of het meelijwekkende niveau van taalgebruik in soaps, heb ik een punt, want deze mensen worden verondersteld zich in te spannen om fatsoenlijk te spreken. Het is verdorie hun beroep. Ik denk dat ik als niet-professionele blogger zonder opleiding in de journalistiek, gerust mag zeggen dat ik meer dan behoorlijk schrijf. En spreek, mocht u dat niet weten.

U hoopt tenslotte op de terugkeer van de oude SveN. Er is geen oude Sven, er is geen nieuwe Sven, er is alleen maar SveN. Dit onderwerp kan weliswaar uitgespit worden, maar dat doe ik niet met vreemden.

Nu, in alle eerlijkheid dames, ik wil wel iets aanvangen met dat kleine deeltje van uw kritiek dat ik kan begrijpen. Ik ga niet met het lullige ‘als ‘t u nie aanstaat, lees het dan niet’ zwaaien, want dat is een hol en zwak argument. Integendeel, ik wil dat jullie mijn blog wél blijven lezen. Maar dat jullie denken mij - en zeker op zo’n toon - in een bepaalde richting te kunnen sturen, is een vergissing. Ik heb geen marketingplan of mission statement. Ik schrijf gewoon.

Bedankt om me uit te dagen, alleszins, ik voelde me aangescherpt..

Met de wijven niets dan last

In blogland is het wijvenweek, zo blijkt uit tal van blogs. Vrouwelijke bloggers worden aangemaand het een hele week lang over typische vrouwenzaken te hebben. Niet erg, u bent niet verplicht dat ook te lezen. Maar u mag er wel een mening over hebben.

Ik weet dat de fanatieke lezers smachten naar nog eens zo’n ouderwets minachtende en weinig subtiele en vooral heel erg ongevraagde mening van mijnentwege, maar wat zou dat opleveren? Mocht er echter niettemin naar een reactie gevraagd worden, zou ik overwegen onderstaande bedenkingen te uiten:

*Het feit dat vrouwen vinden dat ze eens een week over vrouwenzaken moeten bloggen, geeft hen eigenlijk gewoon een vrijbrief om eindelijk te bloggen waarover ze eigenlijk altijd zouden willen bloggen: shoppen, hun huishouden, kinderen en andere kletskoek. Maar nu mag het zonder het risico te lopen bestempeld te worden als onnozel of oninteressant.
De initiatiefneemsters beweren weliswaar dat vrouwen helemaal niet constant over puur vrouwelijke onderwerpen schrijven, maar minstens de helft van de deelnemende blogsters doet dat toch wel zeer vaak. De kleur van de badkamer, de kinderen naar de muziekschool brengen, de sokken van de postbode, gerechtjes met witloof. Veel verschil zal zo’n wijvenweek op bepaalde blogs dus niet maken.

*Want net door zijn veralgemenende karakter kan dit initiatief weinig niveau halen. Je moet enkel vrouw zijn en over vrouwendingen schrijven. Goed of slecht, inhoudloos of niet, het maakt niet uit. De kracht zit hem in het verenigende aspect. Maar hoe groter de groep, hoe onbetekenender de individuele deelneemsters, toch? Of anders: welke zichzelf respecterende vrouwelijke blogster wil eigenlijk meedoen aan dit initiatief, waarin elk spoortje individualisme verdwijnt? Alsof jullie, dames, wijven, alleen maar te horen zijn als je allemaal samen roept? Mijn bewondering voor de blogsters die niét meelopen in deze giechelhysterie. Want allemaal samen, als ware het één grote blog, dat levert toch eenheidsworst op? De veralgemenende veronderstelling dat zo veel vrouwen hier willen aan meedoen, ook al hebben ze geen doorsnee vrouwenleven, bevestigt overigens zo veel clichés.
Zusterlijk enkel en alleen omdat jullie allemaal vrouwen zijn en bloggen? Tot er één haar opgespoten tetten naar de man van een ander zwiert en de oestrogeenbom barst. Dan is het plots geen grap meer.
Terzijde: Waarom willen mensen (ja, mannen ook) trouwens in het algemeen zo graag bij een collectief horen? Tracht jezelf toch net onderscheiden in plaats van op te gaan in de massa! En ja, er zijn een massa bloggers en ik kan me ook niet onderscheiden van de meeste andere keuvelblogs, maar in zo’n groepsgebeuren stappen is toch dwaas? En ja, in het dagelijks leven ben ik een sociale mens.

*’Wijf’ is overigens een plat, lelijk, vulgair woord. Maar als vrouwen het zelf gebruiken is het écht stoer. Wow!  De ironie ervan zal wellicht enkel de lezers van P-Magazine opvallen, het soort bierzuipers die het woord ‘wijf’ wel eens gebruiken om hun mannelijkheid te bewijzen. Maar dat soort mannen blogt niet. (Mannelijke bloggers zijn ofwel egotrippers ofwel gerateerde schrijvers ofwel kasplantjes die enkel op in hun blog een grote mond durven opzetten - vul in naar eigen goeddunken). Mannelijke bloggers zouden de wijvenweek pas ernstig nemen als die nog maar creatiever getiteld was of er meer visie achterzat. Of als  al die blogsters naaktfoto’s van zichzelf zouden plaatsen natuurlijk.

Dus, wijven, zeik gerust een hele week over het wijvengebeuren op uw wijvenblog, maar wees dan toch niet verbaasd dat u na afloop  van de wijvenweek nog steeds een wijf, een mojjer of een madam genoemd wordt.

Zo zou ik me dus de woede van de halve vrouwelijke bloggemeenschap op de hals halen (gruwelijk woord overigens, ‘bloggemeenschap’ want je maakt er deel van uit tegen wil en dank) en voor je het weet verlagen tal van bloggers/blogsters zich weer tot beledigingen omdat ze geen fatsoenlijke argumentatie kunnen bovenhalen. En hoe zou ik kunnen verantwoorden dat ik in het dagelijks leven zo’n attente, vriendelijke, charmante, hulpvaardige en grappige kerel ben en al bloggend een zure, gefrustreerde, kankerende zagevent? Niet dus, en daarom zou ik bovenstaande commentaar dan ook nooit gemeend ten berde brengen. Want het is toch allemaal maar om te lachen, dat wijvengedoe! En dit stukje ook? Nee? Niet grappig?

Lamazone zoekt gelukkig naar een andere invalshoek, Imke Dielen waagt het toch een klein beetje kritisch te zijn en Yet Another Blog zegt zelfs categoriek nee. Nog bloggers die niet zo enthousiast zijn?

Naakte Vero De C*ck steekt ook tegen

Ik heb het zo’n beetje gehad met die naakte ex-Miss. Twee maand geleden schreef ik dit artikel, dat ging over de vaak misleidende titels op de site van De Standaard. Om al even gewiekst uit de hoek te komen, plaatste ik boven het artikel een titel die zeker lezers zou lokken maar verder niets met het artikel te maken had.

Maar ik heb een beetje genoeg van die titel. Hoe dat zo? Wel, zelfs al heb ik de voorbije twee weken amper 3 nieuwe posts geplaatst, mijn blog blijft hoge bezoekcijfers hebben. Fijn natuurlijk, maar wat betekent zo’n cijfer als meer dan de helft van die bezoekers enkel afkomt op de trefwoorden ‘Veronique D.C. naakt’ en ‘Lien vdk naakt’. Zelfs na twee maand blijkt het bewuste postje het meest gelezen artikel van mijn blog. Het is zelfs het meest gelezen artikel ooit op Verantwoord Tijdverlies. Waar de trefwoorden die mensen in zoekmachines intikten en vervolgens hier terechtkwamen, vroeger een gevarieerd en zot lijstje vormden, wordt de lijst nu overheerst door de twee eerdergenoemde babes, in combinatie met de meest gore begrippen. Het is ook weinig motiverend een nieuw en leuk tekstje te plaatsen en vervolgens vast te stellen dat een oud artikel toch meer lezers wist te lokken.

Dat was in eerste instantie natuurlijk een beetje de bedoeling. Eens controleren of het vermelden van die trefwoorden ook effectief meer bezoekers lokte. Maar dat is nu intussen wel bewezen. Ik wijzig dus die titel, met de zekerheid een lager bezoekcijfer te krijgen. Laat mij het maar stellen met die gemiddeld 200 lezers per dag.

De titel boven dit stukje staat er trouwens echt alleen maar omdat ik niets beters wist te verzinnen!

En voor wie er écht naar op zoek is: HIER! (Met dank aan bmaes.)

Positief denken

Blogger Menck nam het fijne initiatief van deze week de Roze Bril-blogweek te maken. Positief nieuws brengen dus, en aangezien ik eerder al eens een keer vaststelde dat het bijzonder fijn kan zijn eens positief uit de hoek te komen, doe ik graag mee.

Jammer genoeg vind ik het niet echt het moment om eens heel positief te zijn - vandaar dat ik ook al vijf dagen niets gepost heb. Het is druk op school, ik ben moe en moet een paar (kleine) dingen tegen mijn zin doen die ik te veel laat doorwegen. Ik trek me ook weeral veel te veel aan wat anderen van mij verwachten (op niet professioneel vlak dan). En mijn nek doet pijn. En Heath Ledger is dood en aangezien dat echt wel een goede acteur was vind ik dat zonde.

Maar ik heb mezelf dus verplicht die roze bril eens op te zetten en kijk… een lijstje positief nieuws:

* Het is winter maar we hebben geen kou. Ik spaar ook energie en dat is goed voor het milieu.
*Ik heb deze week weeral een keer beseft dat ik echt wel heel lieve, verdraagzame, hulpvaardige, sympathieke en professionele collega’s heb. Die mijn soms oeverloze gezaag en geklaag zonder morren aanvaarden en zelfs dan nog gemeend zeggen: ‘Ik vind u echt nen toffen!’
*Mijn leerlingetjes werken goed. En Monica komt zaterdagvoormiddag op Ketnet.
*ons moeder heeft mij een ietwat late maar sjieke nieuwjaar geschonken
*er zijn echt wel veel goede films in de cinema momenteel (Atonement, No Country for Old Men, Before the Devil Knows You’re Dead, Into the Wild, Charlie Wilson’s War, Gone Baby, Gone, It’s a Free World, …) en ik slaag er voorlopig in die allemaal te bekijken. Lees vooral de recensies.
*Ik heb vandaag Felix Van Groeningen ontmoet, wiens Dagen zonder Lief ik net herbekeken had. De film is nog altijd subliem en Van Groeningen is een toffe peer. Te bescheiden, zo leek me.
*Er werd een Vlaamse kortfilm genomineerd voor een Oscar. En zo is er heel even een heel klein beetje meer aandacht voor de kortfilm, wat goed is voor kortfilm.be.
*Debby en Nancy is eindelijk weer afgelopen en dus hoef ik niet meer weg te zappen tussen De Pappenheimers en Katarakt (oei dat is eigenlijk toch een beetje negatief van mij…)
*mijn blog trekt al twee weken massa’s bezoekers (met uitschieters van 270 per dag) zelfs na vijf dagen niets posten, en dat nog steeds dankzij dit artikel.
*Het is alweer bijna vakantie.
*Ik zag in exclusieve preview de eerste aflevering van een nieuwe Vlaamse serie die pas binnen enkele maanden op het scherm verschijnt en ik vond ze echt wel sterk. Krijgt Katarakt zo op de knieën.
*Chris Dusjoswa toont aan hoe constructief het BV-schap kan zijn. En zet tussendoor nog eens twee redacteurs van Het Laatste Nieuws te kakken in Phara, omdat ze het nodig vonden de kinderen van een gescheiden BV met naam en toenaam te vermelden in hun vod en dit ook nog nieuws te noemen.
*… (to be continued…?)

Niets ingekleed als iets

Ik schrijf te weinig de laatste tijd. Niet dat ik zo begaan ben met het aantal bezoekers dat hier telkens teleurgesteld landt zonder verse lettersmulsels voorgeschoteld te krijgen - die kunnen ook andere blogs bezoeken, zoals deze of deze - maar vooral omdat ik gewoon graag schrijf en maar niets te vertellen heb. Mijn leven kabbelt rustig verder, zelfs al voelt één schooldag soms aan als twintig afleveringen van een soapserie na elkaar, inclusief gestolen boekentassen, leerlingen in het ziekenhuis en als vergadering vermomde recepties. Maar wie heeft wat aan de verslaggeving daarover? Daarnaast kan ik het als zoveelste over de interimregering hebben of illegaal gekapte kerstbomen, maar een essentie zou dat niet opleveren. Het alfabet der mensen vlot maar niet omdat de L zo vol zit met mensen die ik te lang niet gezien heb. En complete nonsens opvoeren, kan je maar één keer doen. Per week dan toch.

Dus leest u hier niets, ingekleed als iets. Klikt u nog wat in het rond? Lees gerust at random enkele van mijn oude artikels, hier, hier of hier.

Verantwoord Tijdverlies verkozen tot blog van het jaar!

Bloemen en champagne! Verantwoord Tijdverlies, de blog waar ik nu al bijna twee jaar lang al mijn schrijfdwang in uitwerk (de laatste tijd echt wat te weinig, ik weet het), werd verkozen tot blog van het jaar.

Dit in een door mezelf georganiseerde poll waarbij u kon kiezen tussen deze blog en ‘een andere blog’. Met meer dan 70% van de stemmen kunnen we zelfs spreken van een grandioze overwinning!

Als blog van het jaar kies ik voor…

Verantwoord Tijdverlies | 72% (81/112):
een andere blog! | 28% (31/112):

Ik bedank dan ook van harte alle lezers, sympathisanten en bevriende bloggers die mijn bezoekcijfers en reactiepeil hoog houden. Ik zal u allen persoonlijk bedanken op een door mezelf georganiseerde happening. Op het programma:

• 14.00u verwelkoming door mezelf en van mezelf.
  ontvangst met champagne.
• 14.30u toelichting van de verkiezing: wat zijn de criteria waaraan een blog moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel ‘blog van het jaar’en vaststellingen uit een blogonderzoek. Door dhr SDS, zelfverklaard blogcriticus.
• 15.45u belichting van het bloglandschap met een ode aan allerlei goede en ondergewaarde blogs. Gevolgd door een groepsbespotting van een aantal minder sympathieke bloggers.
• 16.30u ‘Het beste uit Verantwoord Tijdverlies’. Mijn vroegere buren, David DeHenauw, Regi Penxten, Murielle Scherre, Eddy Wally en Goedele komen de stukjes voorlezen waarin zijzelf beledigd werden. Speciale eregast: Hans Bourlon, die een taart naar mezelf mag gooien als payback.
• 17.30u pauze
• 17.45u ‘Achter de schermen van Verantwoord Tijdverlies’. Bloopers, deleted scenes, audio-commentaar van de maker.
• 18.00u Huldiging van de meest fanatieke en trouwe reageerder. Zo krijgt u mijn moeder ook eens te zien.
• 18.10u Huldiging  van de meest trouwe lurker. Hoe dat bepaald zal worden, is nog af te wachten, dus dit programmapunt is dan ook onder voorbehoud. Stel alvast uw kandidatuur. Verder ook individuele bedanking van alle gekende lezers.
• 18.20u buffet met hapjes, door onze huiskok Mr. delarue.
• 19.30u prijsuitreiking en applaus, gevolgd door een toespraak waarin ik zal verklaren dat ik mijn eigen blog echt niet zo bijzonder vind en niet begrijp waarom jullie op mij gestemd hebben. Elke keer als ik lieg, zal er champagne bijgeschonken worden.
• 20.00u slotwoord en bedanking door mezelf en van mezelf.
• 22.15u feest! Tussen het dansen en zuipen door zal er gelegenheid zijn tot gastbloggen.

Iedereen van harte welkom! Tenzij u hierdoor een tegenzin hebt gekregen van prijsuitreikingen.

Na bevestiging van uw komst zal een team van blogologen en bloggers eerst een screening verrichten om te controleren of u nooit iets negatief over mezelf hebt geblogd of op Verantwoord Tijdverlies geen reacties hebt achtergelaten die niet overeenkomen met mijn mening.

Bijtende bloggers

Een woelige dag op en rond deze blog. Meer zelfs nog op gerdernissen.

Op enkele blogs werd er giftig gereageerd op de meningen die ik hier bracht over enkele van de genomineerde blogs. Gerda werd nog strenger aangepakt en her en der door het slijk gehaald omdat ze waagt haar eigen criteria op te stellen voor wat een goede blog zou horen te zijn.

Wat hebben we geleerd?

-  Een tegenreactie gaat steeds vergezeld van verwijten, minachting en niet ter zake doende argumenten.

- Een artikel wordt niet grondig gelezen want anders moet je een genuanceerde of relativerende reactie plaatsen in plaats van gal. Er wordt geen moeite gedaan iemand echt te begrijpen of de zaak vanuit een ander standpunt te bekijken.

-Niemand kan tegen kritiek. Ook niet als die niet persoonlijk is, geargumenteerd is en voorzien is van positieve accenten of tips.

-Je familie mag niet dezelfde mening hebben als jezelf of je mag enkel iemand bijtreden als je geen familie bent.

-Iemand in het harnas jagen, geeft die persoon ook veel inspiratie. Zowel Volume12 als Tales of Drudgery & Boredom wijten ellenlange artikels aan hun reactie op de kritiek op hun blog.

-Als je kritiek hebt op een genomineerde blog MOET je wel gefrustreerd zijn dat je zelf niet genomineerd bent.  

-Door anderen bespuwd worden levert héél veel bezoekers op.

-Bloggers die in werkelijkheid waarschijnlijk sympathieke mensen zijn, vinden er plezier in op hun blog bijzonder antipathiek uit de hoek te komen.

-Het is erg verstandig van vele bloggers om met geen woord over de blogverkiezing te reppen. Ik weet wat ik volgend jaar ga doen.

-We weten zelf ook allemaal dat we beter niét reageren op kritiek of een reactie op onze kritiek of een tegenreactie op een reactie op onze kritiek, maar we doen het toch.

-We willen eigenlijk allemaal enkel reacties van mensen die het met ons eens zijn. Als er ons iemand lik op stuk geeft, doen we alsof ons dat niets doet.

-We schrijven allemaal alleen voor onszelf, willen alleen maar ons ei kwijt zonder reacties van anderen nodig te hebben en trekken ons dus helemaal niets aan over wat anderen van onze blog vinden. Niemand noemt zijn eigen blog echt goed. Tegelijk willen we ook veel bezoekers, appreciatie en waardering en vooral een nominatie en vinden we onze eigen blog beter dan de (meeste) andere.

-We beseffen zelden dat onze uitlatingen en zelfs beledigingen eigenlijk altijd hard aankomen bij iemand. En deze pastoorswoorden komen van iemand die nochtans graag en vaak (bekende) mensen te kakken zet.

Wijze woorden, al zeg ik zelf.

Interview met een niet-genomineerde blogger

Beste Sven. Clickxmagazine heeft vandaag bekendgemaakt welke blogs (en websites) in aanmerking komen voor de wedstrijd ‘Site van het jaar’. Jij bent niet genomineerd. Wat is je eerste reactie?

‘Ik vind dat wel jammer natuurlijk want ik durf stellen dat mijn blog een waardige blog is: een variatie aan onderwerpen, mooie layout, verzorgd taalgebruik en vooral een zéér regelmatige update. Ik moet dus toegeven dat genomineerd worden mijn ijdelheid wel zou strelen. Anderzijds betekent zo’n nominatie eigenlijk niets, zo troost ik mezelf. De criteria waarmee de blogs zijn beoordeeld, zijn niet bekend en zijn allicht heel persoonlijk. Als iemand van het selectiecomité zelf een jonge mama is, vindt die blogs over het moederschap wellicht erg interessant. Terwijl die misschien wel zonder enige flair geschreven zijn. Daarnaast is zo’n verkiezing wel een beetje een incestueus gedoe. De helft van de genomineerden kent elkaar en verwijst naar elkaar. Bovendien kan elke website eigenlijk wel zo’n verkiezing organiseren. De eer moet je dus toch wat relativeren, zelfs al is Clickx wel een bekend computermagazine. Verder stemt iedereen wellicht toch gewoon voor de blogger die hij kent, zonder echt al de genomineerde blogs te gaan bekijken. Het is dus meer een populariteitswedstrijd. Wist je overigens dat er vorig jaar ook genomineerde bloggers waren die niet wensten deel te nemen en vroegen om van de lijst gehaald te worden? Dat wijst volgens mij toch op een heersend gevoel van onvrede bij een bepaalde bloggroep. Niet dat ik daar wil bijhoren of zo, maar het is toch veelzeggend. Welke acteur zou bv. niet genomineerd willen worden voor een Oscar?’

Maar zo’n nominatie zou je wel veel nieuwe bezoekers kunnen opleveren, toch?

‘Dat valt niet te ontkennen en dat zou zeker leuk zijn. Alleen gebeurt de verkiezing dit jaar met een ingebouwde veiligheid waarbij iemand die wil stemmen zich eerst moet registreren. Dat schrikt volgens mij veel potentiële stemmers af. Daarnaast is zo’n piek in je bezoekcijfers toch grotendeels maar tijdelijk. Ook dat betekent dan eigenlijk niets, op een kortstondig euforisch moment als je even enkele honderden bezoekers meer hebt.

Had je jezelf ingeschreven voor de wedstrijd?

Iemand liet me weten dat hij mijn blog had opgegeven in de categorie ‘beste blog’. Dat vond ik wel tof en daarna heb ik zelf ook nog eens een mail gestuurd. Ik weet niet of dat iets uitgemaakt heeft. Zou het selectiecomité echt élke ingestuurde url bezocht hebben of enkel die die door een minimum aantal mensen werd aangebracht? In dat geval vrees ik dat ik sowieso al geen kans maakte. Ik was daar niet erg fanatiek in, zoals eerder gezegd relativeerde ik wel meteen het belang van die verkiezing. Ik dacht ook niet veel kans te maken omdat er nog zoveel blogs bestaan die ik beter en origineler vind…

Laat ons even de genomineerden bekijken.

‘Goed idee.

Ik heb die allemaal grondig doorgenomen. Brutin.be is best leuk. Grappig geschreven en fijne, vlot leesbare onderwerpjes. Gemiddeld wel maar 7 artikels per maand, maar dat is oké. De header toont Adam Sandler, een vreselijke acteur waar de blogger om onbegrijpelijke reden fan van is, maar de foto komt wel uit zijn enige goede film, Punch-Drunk Love. Een prima blog dus. (waarvan de auteur na het verschijnen van deze blog iets minder prima bleek te zijn…)

Dan is er B.V.L.G., een sympathiek ogende blog waarop ik niet meteen een woord of titel zie uitspringen die echt mijn aandacht weten te vatten. Ik moet toegeven dat de onderwerpen me niets zeggen. De blogger vindt zijn nominatie zelf een beetje vreemd want hij vindt ook dat er veel snedigere, mooiere en accuratere blogs bestaan. Hij bedelt dus niet om uw stem en daar kan ik inkomen. Een modale blog, lijkt me.

Vervolgens is er Past is Prologue. Zo’n blog waarvan je zegt ‘…tja’. Er staan artikels op en dat is het zowat. Een variatie aan onderwerpen en regelmatige update, maar geen enkel artikel is echt sterk. De blog lijkt me bovendien vooral gericht op mensen die de schrijver kennen. Daarom wordt er ook geen moeite gedaan om wat creatief te schrijven of de artikels visueel aantrekkelijker te maken. Ik zie ook veel links en computerweetjes, dus deze blog richt zich op de fanatieke maar oppervlakkige surfer. Nee, geen nominatie waard wat mij betreft.

Een stuk aantrekkelijker is de blog Ishku. Ik ben niet te vinden voor al dat verkavelingsvlaams en die Engelse tussenwerpsels (’anyway’ enz.) maar het werkt wel. Een grappige, zelfrelativerende schrijfstijl met aangename fotootjes bij. Zotte opmerkingen en gevatte observaties zonder echt groot nieuws te bevatten ‘…dat ik er openlijk voor moet uitkomen dat ik Stephanie Planckaert in tegenstelling tot veel mensen géén domme kalle vind. Ik zou daar waarlijks goed mee kunnen overeenkomen, denk ik. Echt waar!’. Plezant en pretentieloos, prima blog die ik echt nog eens verder wil uitpluizen.

Kerygma is een misantroop, mijn favoriete mensensoort. Haar blog oogt niet zo spectaculair (een afbeeldinkje af en toe doet toch wonderen) en de o zo gruwelijke huis-tuin- en keukenverhalen liggen op de loer, al weet ze er meestal nog net een draai aan te geven. Toch vind ik de blog in zijn geheel wat banaal (verslagen over verbouwingen zijn echt slaapverwekkend), maar je krijgt wél bijna dagelijks iets te lezen. Voor een misantroop is de toon wel erg alledaags en het taalgebruik is grappig bedoeld maar toch weinig creatief (’ambetant’, ‘het was wijs’, ‘in ‘t zak gezet worden’). Kerygma lijkt me wel een leuk persoon, maar haar blog is toch iets te gewoontjes. Zeker om te nomineren.

Vergelijk zoiets eens met de volgende genomineerde en je begrijpt misschien wat ik bedoel. KRuiMeLs oogt goed en is qua schrijfstijl van hoog niveau. Dit blijf je lezen, zelfs zonder prentjes en zelfs al is dit ook een blog van een jonge mama (waarmee ik maar wil zeggen dat het risico altijd groot is dat de kindjes bejubeld worden en de lezer in slaap sukkelt). Vat ook wat voor mij de essentie van bloggen is: schrijven. Over wat dan ook, maar steeds pogende iets moois te formuleren. Knap!

Volgende genomineerde is Onnozelheid Mag. Lijkt me wel oké. Vlotte en aangename schrijfstijl, maar de artikels zijn eigenlijk inhoudloos. Vooral een opsomming van eigen beslommeringen (en dat is dan ook wat bloggen in eerste instantie is) maar zonder diepgang. Dit is deels ook enkel voor ingewijden bedoeld, de zoveelste blog overigens van een redactielid van Gentblogt. Er wordt ook over en weer gelinkt dat het een lieve lust is. Wie niet mee is, haakt snel af. Een doodgewone blog die ik enkel zou bezoeken als ik Joke zelf zou kennen. Heb er niets tegen, maar wie nomineert zulke zoutloze schrijfsels?

Een geval apart is Tales of Drudgery & Boredom. De enige genomineerde blog waarvan ik de schrijver al een keer in werkelijkheid heb gezien en dat beïnvloedt uiteraard de beoordeling. MV is ook al een Gentblogger en laat zich op het forum aldaar vaak horen. Om maar te zeggen: een bekend figuur in bepaalde kringen. Een notoire zagevent ook, maar dat is niet negatief bedoeld. Ik ben er zelf één. Zijn blog is aardig en gevarieerd en - heel belangrijk - zelfrelativerend. Mensen die over hun karakter of eigenaardigheden vertellen zijn interessanter dan zij die over pampers en gyproc keuvelen. Sympathie dus voor deze blog, hoewel de reden tot nomineren me niet echt duidelijk is. Ik begin zo te vermoeden dat er op de Clickx-redactie gewoon een Gentblogger werkt.

Voorlaatste in de rij is Volume 12. Filmfans hebben bij mij een streepje voor, maar verder raak ik niet echt in de ban van deze ook al erg gewone blog. Bruno schrijft wel aardig, maar zijn onderwerpen zijn niet erg bijzonder, hoewel ze interessant zijn doordat ze op een niet-te-intieme manier persoonlijk zijn. Kan u nog volgen? Kortom: oké maar geen prijs waard.

We sluiten af met Yet Another Blog. De schrijfster heeft geluk: door de bijna-instorting van haar huis heeft ze heel wat spectaculairs te vertellen. Toch is ook dit een heel gewoon blogje over wonen, werk en leven. Doodgewone schrijfstijl, alledaagse verhalen… Passende titel dus. Sympathiek maar van weinig belang, ook geen nominatie waard denk ik.’

Welke conclusie kunnen we trekken?

‘Het is niet erg dat de meeste mensen bloggen over hun kat of kroost, hond of huis, carrière en kameraden. Weblog betekent ook ‘webverslag’ of ‘wegdagboek’. Maar hoewel die mensen veel over zichzelf vertellen, worden ze nergens echt persoonlijk. Niets mis mee hoor, maar mag het af en toe eens wat stouter, bozer, hilarischer, krankzinniger, uitzinniger, …? Op minstens 4 van de bovenvermelde blogs stond de nieuwe actie tegen HIV vermeld. Tja. Zo vul je al snel een blog natuurlijk. Maar zoiets nomineer je toch niet? Hier vond ik onlangs een artikel over enkele blogpareltjes. Daar tref je pas blogs aan die genomineerd dienen te worden. Creatieve, vernieuwende, verrassende blogs.’

Als je nu je eigen blog vergelijkt met de genomineerden…

‘Ik denk dat ik ook een vrij ‘gewone’ blog heb, maar ik tracht mijn lezers toch te boeien met ofwel flink overdreven, scherpe commentaar op alledaagse dingen, ofwel door wat me overdag overkomt als aanleiding te gebruiken om tot iets diepgaandere ontboezemingen te komen. Zo oefen ik niet alleen mijn schrijfvaardigheid, maar tracht ik door het bloggen ook mezelf wat te euh… analyseren zeg maar. Ik begrijp dat veel bloggers liever niet aan introspectie gaan doen  - een groot woord overigens voor wat ik soms doe - maar ik denk dat het een blog persoonlijker en interessanter maakt. En dat mis ik toch bij zeker de helft van de bovenstaande blogs.

Ik bedenk overigens net ook dat als je zou genomineerd zijn en je wint, je je prijs moet gaan afhalen op een soort ceremonie. Dat is me toch wat te gek. Ik zie me daar al staan. Dat druist voor mij ook wat in tegen de officieuze principes van het bloggen. Dat doe je achter je pc, in een zekere anonimiteit (want je kiest ondanks de onthullingen nog altijd zelf wat je prijsgeeft) en als blogger voel ik niet de noodzaak op de voorgrond te treden. Ik voeg er uit sympathie wel graag aan toe dat ik het initiatief niet afkeur. Bloggers mogen gestimuleerd worden!

Tot slot: naar wie gaat jouw stem?

Wel, ik heb me geregistreerd om te stemmen, maar ondanks de vermelding ‘het gaat erg snel’, wacht ik nu al anderhalf uur op de bevestigingsmail. Laat dan maar, zou ik zeggen. Los daarvan mis ik toch die ene echt bijzondere, bewondering oproepende, authentieke, reacties-loswekkende überblog en dan stem ik eigenlijk toch liever niet. Ik neem wel graag enkele van de genomineerde blogs op in mijn blogroll.

Er is trouwens ook nog de categorie ‘beste nieuwkomer (onder de blogs)’ maar daarvan verwacht ik niet meteen dat er nog verrassingen inzitten. Je weet natuurlijk nooit, maar dat is dan voor later.

Dank voor het gesprek!

Bloggerdeblog (2)

Wat is heerlijk bij WordPress. Onlangs wist ik met mijn blog (alwéér) een record aantal bezoekers te behalen: 536! Toch is het niet al rozengeur en maneschijn. Zo gebeurt het nog heel af en toe eens dat mijn bezoekersaantal  op 70 of zo bljft steken. Dat zijn dan meestal zaterdagen.

Gemiddeld haal ik 185 bezoekers per dag, maar het is een onevenwichtige business, dat bloggen. Zo stijgt je bezoekersaantal zeer nadrukkelijk wanneer één van je artikels in de top 100 belandt. Dat lukt me zowat iedere week wel een keer. Een interessante titel is daarbij van groot belang.

Veel vrienden en kenissen volgen mijn gezeur en gejubel, merk ik. Maar reageren doen ze vrijwel nooit. Nochtans wordt een bericht waarop gereageerd wordt, meer gelezen. Anderzijds blijf ik begrijpen dat veel mensen geen reactiedrang voelen of niet weten wat te schrijven. Toch zou ik het prettig vinden te weten wie uit mijn kennissenkring me zoal leest. Opmerkelijk vind ik ook dat men mij op mijn verjaardag een heel pak sms’jes stuurt, terwijl zo’n blog toch een iets beter bewaarmiddel is.

En dan zijn er nog de zoekmachines natuurlijk. In dit artikel kreeg u al een greep voorgeschoteld uit de vele bizarre zoektermen die mensen intypen om zo (in veel gevallen toevallig) op mijn blog te belanden.

Zoals gewoonlijk zijn er de vragen - en ik blijf me echt afvragen wie er nu een volledige vraag intypt bij het googelen.
Mag ik het daglicht bij mijn buren verminderen?
Zijn autisten gepikeerd over Ben X?
Kan ik een mini-horecabeurs organiseren?
Hoe laat een illusionist mensen zweven?
Hoe ziet een inboorling er uit?
Hoe gedraag ik me in een filmzaal?
Wat zal Geert Hunaerts op 9 november doen? (Geen idee, maar laat het niet in mijn buurt gebeuren)
Wie zag Zorro in Zwalm? (ik o.a.)
Wie deed de uitspraak: ‘Good Night Good….’
Heel wat mensen beschouwen het internet echt als een antwoordmachine en hebben blijkbaar niet geleerd hoe je effectief iets opzoekt. Ik neem ze dat niet echt kwalijk - pas de laatste jaren is dit iets wat kinderen op school leren (op sommige scholen toch), maar ik vind die zoekers toch een beetje idioot. Als je de releasedatum van een film wil weten, typ je toch niet in ‘wanneer verschijnt … in de cinema?’

De mensheid wil nog veel meer weten:
oorzaak marginaliteit
Pfaffs huis plattegrond
oorsprong poeperkesdag
weba Gent hoe betalen
haaltertblogt wie is dat? (echt waar, ik weet het ook niet!)
voorbeelden van ergernissen (kijk maar eens rond op deze blog)
het alfabet voor kleuterjuffen (altijd al gedacht dat die over een apart alfabet beschikten!)

BV’s leveren ook veel bezoekers op. Maar soms wil men daar iets heel apart over weten:
Evi Gruyaert spreekt Nederlands (ik twijfel er soms ook wel aan)
arrogantie Koen Wauters (oei, is hij ergens onbeleefd geweest?)
Veronique De Cock zonder make-up (blijkt ze dan misschien plots sympathiek te zijn)
Nic Balthazar bijnaam? (’De Grootste Vlaamse Kale Regisseur aller tijden’? ‘De Man die België als Filmland op de wereldkaart zette met een film die nu ook weer niet zo goed is als de bezoekcijfers doen vermoeden’?)

En dan zijn er de (vaak erg grappige) combinaties van woorden en begrippen die soms heel mysterieus weten te zijn. Zoals:
dyslexie strenge leerkracht onbegrip (daar zit een triest verhaal achter) - lamp gezien bij extreme make over home edition (en u vond die om onbegrijpelijke redenen mooi?) - man wordt boos op straat - zo rijk als Regi Penxten - poetsvrouw saai - buitenaardse hotdogkraampjes (???) - geïnterviewd straatkind - meisjes uit Sint-Lievens-Houtem - persoonlijke hygiëne voetballers - Thalia met haar Turkse vriend (is ze er iets dat je ons moet vertellen, Thaal?)
Maar de hoofdprijs gaat naar deze twee: ‘West-Vlaamse uitdrukkingen in verpleegkunde’ en ‘directeur een hoertje graag’. Ik ga me maar niet afvragen hoe die woordcombinaties naar deze blog leiden.

Tenslotte kan ik afleiden dat de Fnac dringend aan een betere klantendienst toe is. De combinatie ‘Fnac’ en ‘klacht’ duikt minstens één keer per week op en net zoals ik zelf destijds vond ik nergens hoe je je kunt beklagen over een slecht product of bedenkelijke dienstverlening. Naar de winkel bellen bleek het makkelijkst, al kan ik me niet voorstellen dat ze je daar met alle problemen kunnen helpen.

Dank voor het lezen en tot de volgende post.

(lees hier de vorige Bloggerdeblog)

Haaltert blogt?????

De voorbije week kwamen heel wat surfers op mijn blog terecht omdat ze meer wilden weten over de illustere bingokoning, over wie momenteel heel wat in de pers verschijnt. Ik heb inderdaad wel al eens wat geschreven over de man en zijn rol in de Haaltertse politiek (hier, hier en hier bv.). Dus nam ik de proef op de som en googelde wat om te zien hoe je zo op Verantwoord Tijdverlies terechtkomt. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik toen ook een andere blog waarvan ik het bestaan geheel niet vermoedde en nooit zou verwachten: Haaltert blogt.  Wie zou verwachten dat zich in mijn geboortedorp nog iemand aan een gemeentelijke blog zou wagen?

Van de initiatiefnemers geen spoor! Maar het is een sympathieke, nog vrij recente onderneming, al doet deze blog momenteel nog zeer amateuristisch aan en is hij duidelijk opgezet in navolging van de blogs van grotere gemeentes waar wel veel over te vertellen valt. Een aantal van de artikels zijn er op gekwakt zonder enig redactiewerk, overgenomen uit de pers. Er is ook nog niet echt veel informatie te vinden. Maar we moeten deze foetus een kans geven natuurlijk. Er zijn al behoorlijk wat reacties (van soms heel bedenkelijk niveau, maar laat dat de Haaltenaar maar weer eens typeren), dus hopelijk blijven de schrijvers gemotiveerd om dit vol te houden. Ik heb natuurlijk al gereageerd en hoop dan ook dat er daar in de toekomst nog pittige discussies kunnen gevoerd worden!

Best of ‘77

Je kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ‘77′-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.

In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!

Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.

Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!

We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.

Absoluut record

Mijn bezoekcijfers swingen de pan uit de laatste dagen. Gisteren kwam zo’n 310 man even snuffelen. Een dag eerder 264. Wie is dat allemaal en waar komen ze vandaan?

En waarom reageren ze zo weinig en waarom doen ze niet mee aan de poll?

Maar kom, het valt niet te ontkennen dat het leuk is, zo’n cijfer. Volgende week zijn het er misschien weer maar 47 of zo.

Van de gelegenheid maar eens profiteren om mijn bizarre nevenprojectjes te promoten: na de Handen zijn er nu ook de Voeten.

Bloggerdeblog

Leuk zeg, ik sta eindelijk in de top 100 van WordPress. Ik kreeg spontaan een reactie van een medewerker die een interne fout herstelde, zodat ik nu eindelijk in die top sta. Op 19 dan nog wel, maar dat kan morgen alweer 58 zijn of zo, dat wisselt enorm.

Maar net voor deze rechtgetrokken situatie, bereikte ik eergisteren wel een recordaantal ‘hits’ (501) en het op twee na hoogste bezoekersaantal (175, na 206 en 253) sinds mijn verhuis naar WordPress. Ben overigens nog altijd erg tevreden over deze overstap, vooral omdat de pissige reactie van de webmaster van bloggen.be nadien heel veelzeggend was. Een anekdote die jullie nog tegoed hebben.

Héél fijn is ook dat je via WordPress véél sneller in de zoekmachines geraakt, zelfs nog op dezelfde dag dat een artikel werd ingevoerd. WordPress stelt je ook in staat om te zien via welke termen men op je blog terechtkomt. Dat levert soms bizarre resultaten op. Een overzicht:

Ufo’s in Haaltert en graancirkels in Denderhoutem leiden nog steeds véél volk naar mijn blog. Ook Tommy Borms overigens, een befaamde believer van wie een foto op mijn blog staat. Andere verwante zoektermen zijn waarnemingen, landingen, mussenzele, …

Iemand stelt zich duidelijk vragen over het huwelijk van Yves Leterme. Yves Leterme huwelijk, Yves Leterme ontrouw, Yves Leterme scheiding, Yves Leterme vriendin en zelfs Yves Leterme minnares duiken regelmatig eens op. Heeft iemand iets gezien dat nog niemand weet en wil hij dit verifiëren? Ik weet er alleszins niets over en daar ben ik blij om.

Ook dankzij heel wat filmtitels en boekentitels komen mensen hier terecht. Ze willen dan blijkbaar een samenvatting lezen of de naam van het hoofdpersonage kennen.

BV’s leveren me ook lezers op, al heb ik daar nog niet zo vaak over geschreven. Regi Penxten doet het goed, al staat hier niets positief over hem te lezen. Eddy Wally idem, alsook de combinaties Eddy Wally dood (nog even geduld), Eddy Wally dochter en Eddy Wally sjaal. (?) Lien van de Kelder heeft ook succes, ook in combinatie met ondergoed, al googelt er ook iemand Wat is er zo bijzonder aan Lien van de Kelder?. En ik was het niet zelf die die vraag intypte. Andere hier afgekraakte BV’s zijn Muriël Scherre en David Dehenauw. Ook zij lokken veel lezers. Iemand heeft ook gezocht op de kut Gerty Christoffels. Ocharme.

Wie nog aan zijn bekendheid zal moeten werken is David Verhofstadt neef van de premier.

Dan zijn er de grappige combinaties. Albanese poetsvrouw vertrouwen - hevige huismoeders - deuntje in mijn hoofd - frituur met webcam - mijn begrafenis anja programma - kennistest van Vanessa .

Mensen zoeken ook naar informatie over de meest diverse onderwerpen:

Amerikaanse illusionist die echt kan zweven
Kapsels die niet voor je ogen hangen
Plattegronden van huizen in pastorijstijl
Italiaans liedje waarin geneuried wordt

En dan zijn er de vragen - al snap ik nog atijd niet wie er nu een volledige vraag intypt in een zoekbalk?

Vanavond te doen dicht bij Kerksken? (wat een tristesse straalt deze vraag uit overigens)
Hoe merk ik bij mijn nieuwe collega dat (ze verliefd op me is? ze getrouwd is? hij zich aan mij ergert? hij mijn mails leest?)
Wanneer komt de politie vroeg in de ochtend?
Wat is er te doen op VTM? (Dat vraag ik me ook al jaren af)
Welke leuke dingen kan je doen met water?
Hoe iemands cam aanzetten zonder te weten?
Hoeveel uur slapen Hollywoodsterren per nacht?

Fascinerende vragen, maar de antwoorden staan dus niét op deze blog.

Kweetni oe erg!!!

ik heb niet veel tijd, maar ik wil jullie toch even waarschuwen. Ignace heeft Emma ontvoerd!! Past op voor die gast, want zijn stoppen zijn echt doorgeslagen. Blijkbaar moet die kweetni hoe zot van Emma staan en is door jaloezie geknakt ofzo… Ik wilde met Ignace zijn moeder gaan praten of zij misschien wist waar Emma was of over hoe Ignace in elkaar steekt… lag ze daar dood. Echt mensen, ik heb nog nooit zoiets gezien. Dat was echt verschrikkelijk. Dan belt die zot ons om te zeggen dat we de politie er niet mogen bij betrekken of hij vermoord Emma!!!!! En om het helemaal getikt te maken wil hij het spel van Emma spelen. Met Emma zelf… en voor echt… Ik weet echt niet wat ik moet doen… ik wil de vrouw van mijn leven niet kwijt… Ik wil jullie waarschuwen voor Ignace, maar als iemand van jullie mij kan helpen… Dit is precies een film, maar ik zweer het jullie dat het echt is. Zo echt als de pijn en de angst in mijn hart…

Help ons! Maar geen politie aub!!

Kunt u nog volgen? Meer van deze ongelooflijk debiele zever op deze ridicule maar o zo populaire blog.  En het kan nog erger, op deze.

Ik heb me tot nu toe steeds kunnen bedwingen iets te schrijven over dit fenomeen: fictieve blogs die dus handelen over het leven van mensen die niet bestaan. Wat is de zin hiervan? En vooral: welke mens met gezond verstand, gaat hierin mee??? Ik vraag me ook af hoeveel men de vijftienjarigen betaalt die deze onzin schrijven? Is dit wat men cross-mediaal werken noemt? Ik vind het een onbegrijpelijk concept. En de mensen die op die verhalen reageren alsof ze echt zijn, zijn volgens mij wel echt meelijwekkend.

O ja, voor wie een kijkje nam op de blog: ik heb uiteraard een reactie achtergelaten over de flinke dt-fout in het artikel (die overigens gelukkig ook al iemand anders was opgevallen.) Zul je zien dat de pubers die deze blog bezoeken daar als vanouds zéér giftig zullen op reageren…