The Artist formerly known als Garfunkel

- Meneer Garfunkel, mogen we u even storen?

- Ah, de jongens van het publiciteitsagentschap! Kom binnen, wat kan ik voor jullie doen?

- We wouden het even over uw Europese tournee hebben…

- Die dit najaar start? Ja, ik heb daar nog heel wat fans. Ik kijk er naar uit. Waar wilden jullie het precies over hebben?

- Het gaat over de affiche ter aankondiging van uw concert.

- Schitterende foto, niet? Ik heb hem zelf gekozen.

-Wel, om eerlijk te zijn, meneer Garfunkel, wij hebben wel enkele bedenkingen bij de keuze van de foto voor de affiche…

- Hoezo? Ik heb die foto hoogspersoonlijk gekozen uit een selectie van zo’n 50 foto’s! Wat is er mis mee? Ik vind mezelf er zeer treffend op geportretteerd!

- Wel, meneer Garfunkel, kijk, u hebt expliciet gesteld alleen te willen belissen over alle promotiematerialen… Maar het lijkt ons aangeraden volgende keer euh… ook anderen te raadplegen. Wij hadden alleszins niet voor deze foto gekozen, als u ons bij de besluitvorming zou betrokken hebben. Het hoeft nog niet te laat te zijn, binnen de 4 dagen kunnen alle materialen vervangen worden…

- Waar hebt u het over? Is die foto niet schitterend! Kijk eens naar mijn viriele blik! Bright Eyes, recht in de camera. Een zekere nonchalance uitstralend, een mens die rust gevonden heeft en met des te meer liefde voor het vak zijn publiek komt bekoren! Een boegbeeld uit de Amerikaanse muziekwereld! Ik zeg zelfs meer, voor mijn 67 kom ik verdomd kranig over op die foto! Zelfs mijn kapsel is iconisch!

- Hmm, ja, met alle respect meneer, we vrezen dat deze foto niet bij iedereen dezelfde associaties oproept. Vanuit commercieel opzicht, zou het zelfs bepaalde publieksgroepen kunnen afschrikken…

- Je raaskalt, jongeman! Wat is er mis met deze foto? Kan er ook maar iets verkeerd over gezegd worden? Zal men mij niet aanzien als een toonbeeld van bezadigde klasse, een vleugje nostalgie dat zich staande houdt in een drukke wereld, een uitnodigend gebaar makend naar een verleden? En ik verstop dat verleden niet! Zie mijn confronterende blik, iemand die een heel leven achter de rug heeft maar zich nog lang niet laat kisten. Een stijlvolle pose aannemend, sober poserend, aldus bescheidenheid uitstralend, de mond recht, niet te …

- Meneer Garfunkel, u ziet er op deze foto uit als een oud wijf. Of op zijn minst als een bejaarde nicht.

- Hoeveel dagen om alles te vervangen, zei u?

Verschuivingen op de arbeidsmarkt

Bart Peeters denkt aan stoppen met presenteren
Niet denken maar doen, Bart!

Hot Marijke na één keer voorlezen aan de deur gezet bij BruStu.
Maak maar carrière met uw derrière, Marijke!

Dotatie voor Laurent en Astrid in gedrang?
Fruitplukker en dameskapper blijven knelpuntberoepen, Laurent en Astrid!

Geert Wilders maakt een ‘nette’ film en wil geen ‘rotzooi’ uitlokken.
Regisseur is géén knelpuntberoep, Geert. Schoonmaker ook niet.

Fourniret blijft onbewogen.
Uw levend standbeeld nu te boeken.

Gert Steegmans ramt tractor.
Die landbouwopleiding werpt al vruchten af, Gert!

Bush dringt aan op dialoog met China.
Komen die Spaanse lessen toch nog van pas, George!

Demi Moore gebruikt bloedzuigers als schoonheidskuur
Voorzichtig Demi! Zuigen ook acteertalent op!

Zondagavondmis in Haaltert afgeschaft
Opgeluchte pastoor: ‘nu kan ik ook eens naar ‘Sara’ kijken!

Naakte Vero De C*ck steekt ook tegen

Ik heb het zo’n beetje gehad met die naakte ex-Miss. Twee maand geleden schreef ik dit artikel, dat ging over de vaak misleidende titels op de site van De Standaard. Om al even gewiekst uit de hoek te komen, plaatste ik boven het artikel een titel die zeker lezers zou lokken maar verder niets met het artikel te maken had.

Maar ik heb een beetje genoeg van die titel. Hoe dat zo? Wel, zelfs al heb ik de voorbije twee weken amper 3 nieuwe posts geplaatst, mijn blog blijft hoge bezoekcijfers hebben. Fijn natuurlijk, maar wat betekent zo’n cijfer als meer dan de helft van die bezoekers enkel afkomt op de trefwoorden ‘Veronique D.C. naakt’ en ‘Lien vdk naakt’. Zelfs na twee maand blijkt het bewuste postje het meest gelezen artikel van mijn blog. Het is zelfs het meest gelezen artikel ooit op Verantwoord Tijdverlies. Waar de trefwoorden die mensen in zoekmachines intikten en vervolgens hier terechtkwamen, vroeger een gevarieerd en zot lijstje vormden, wordt de lijst nu overheerst door de twee eerdergenoemde babes, in combinatie met de meest gore begrippen. Het is ook weinig motiverend een nieuw en leuk tekstje te plaatsen en vervolgens vast te stellen dat een oud artikel toch meer lezers wist te lokken.

Dat was in eerste instantie natuurlijk een beetje de bedoeling. Eens controleren of het vermelden van die trefwoorden ook effectief meer bezoekers lokte. Maar dat is nu intussen wel bewezen. Ik wijzig dus die titel, met de zekerheid een lager bezoekcijfer te krijgen. Laat mij het maar stellen met die gemiddeld 200 lezers per dag.

De titel boven dit stukje staat er trouwens echt alleen maar omdat ik niets beters wist te verzinnen!

En voor wie er écht naar op zoek is: HIER! (Met dank aan bmaes.)

Eurokots (3)

Ik had er de vorige keer genoeg over gezeurd, de zenuwtergende opeenvolging van allerlei gedrochten die voor ons land hopen deel te nemen aan het Eurosongfestival. Ik wou dat nu rustig laten voorbijgaan. Maar ik houd het niet vol.

Ik kan er niet aan uit dat niemand al deze mensen gezegd heeft dat ze niet kunnen zingen. Dat ze ongelooflijk sucken. Dat hun liedje echt vréselijk slecht is. Dat hun artiestennaam een flop is en hun dansje onnozel. Dat ze zichzelf grandioos, onmetelijk belachelijk maken. Zelfs Tanja Dexters is er dan toch in geslaagd zangeres genoemd te worden. Fred Di Bono! De drie Kimberley’s! Big Betty! Kathy Konijn! KellyKakTreesTrutEllenEtterbak! Jullie kunnen het niét! Wordt iets anders, acteur in Familie desnoods, maar verdwijn uit mijn gehoor- en gezichtveld!

Nog maar eens Marcel Vanthilt ophemelen, één van de laatste oprechte criticasters, die zich (echter al veel minder dan vroeger) met gepast venijn uitlaat over al die wanprestaties. Stamp ze de grond in, al die misbaksels.

Jelle Cleymans gebuisd

Tegenwoordig verschijnen mijn leerlingen en oud-leerlingen en masse in de media. Monica zit in de jury van het jeugdfilmfestival en kwam aldus op Ketnet. Gustave werd geïnterviewd voor Klara (zaterdagvoormiddag te beluisteren). Sofia Ferri, al een tijdje geen leerling meer van me, speelt mee in Aanrijding in Moscou. En deze week mochten oud-leerlingen Wouter en Ignace hun klas vertegenwoordigen in het Ketnetprogramma Gebuisd.

Toeval wellicht, al kan er ook een theorie ontwikkeld worden over de drempelverlaging, de mondigheid, de alomtegenwoordigheid van de media enz. Maar dat laat ik aan specialisten over. Ik heb twintig minuten naar een quiz met Jelle Cleymans moeten kijken en daar kan ik wel iets over kwijt. Ignace en Wouter hebben dat goed gedaan, maar het programma Gebuisd was eigenlijk allesbehalve geslaagd.

Ik heb Jelle Cleymans altijd goed weten te negeren. De laatste tijd komt hij echter zo vaak in de pers dat ik haast zou gaan denken dat hij toch iets kan. Maar het is zeker en vast niet presenteren.
In Gebuisd leek hij wel een stagiair die voor het eerst voor de klas staat. Hij slaagde er eerst en vooral niet in echt met de kandidaten te communiceren. Hij stelde nietszeggende vragen, waarop de kinderen enkel ja of nee konden antwoorden en er dus regelmatig stiltes vielen. Die hij niet wist op te vullen. Cleymans leek ook niet echt degelijk voorbereid te zijn. Hij leek de namen van de kandidaten niet te kennen, wist niet waar ze vandaan kwamen (de ene school kwam uit Gent, de andere uit Nazareth, leek me toch dicht genoeg bij elkaar om daar even naar te verwijzen) en aan de leerkrachten wist hij ook niets te vragen. Kortom: ik zag een stuntelige en stroeve presentator die noch vaart noch enthousiasme in het programma wist te brengen.

Maar ook de rest van deze wetenschapsquiz is van laag niveau. De vragen zijn niet leuk en het tempo ligt ontzettend laag. Zo waren er amper 5 vragen in de hele quiz, want na elke vraag volgt een weinig aanschouwelijke uitleg waar je als leerkracht gegarandeerd je leerlingen mee in slaap zou krijgen. Men tracht dat te compenseren door het publiek een tiental keer heel hard te laten brullen en juichen. En dan het productionele aspect: de volgorde van de antwoorden in een meerkeuzevraag veranderde toen de vraag herhaald werd, een foto kwam net te laat in beeld toen er naar verwezen werd, het waar-of-niet-waar-spel wordt gehinderd door een onoverdachte antwoordformule, (‘Dieren kunnen niet dromen’ - ‘Niet waar!’ - ‘Niet correct!’… tja, wie kan nog volgen?). Details jaja,  en niet alles kan perfect gaan, maar dit noem ik toch geknoei. Vergeeflijk bij een scouts-optreden of een jeugdhuisquiz, maar niet op tv.

Uiteindelijk heeft dit programma net als zijn presentator geen ruggengraat. Het is te braaf en nietszeggend. Zo luchtig dat het oplost. Zo krijgen de leerkrachten van de verliezende ploeg een dosis slijm over hen gekieperd. Een miezerige stroompje gekleurd water bedoelen ze eigenlijk. Niets aan Gebuisd straalt creativiteit of vindingrijkheid uit. Zelfs dertig jaar geleden zou dit saaie tv zijn.

De gemiddelde leeftijd van de redactieleden van dit programma is waarschijnlijk 22 of zo. Een generatie die opgegroeid is met Studio 100, niet met Ome Willem, Meneer Kaktus of Buiten de Zone. Dat is er aan te zien. Je zou zelfs Schuif Af nog gaan missen.

Geena Lisa lult er op los

Ik zou hier zonder veel moeite Geena Lisa eens kunnen onderuit halen. Deze Vlaamse lieveling heeft me nog nooit weten te doen geloven dat ze alle aandacht waard is. Overschat noemen ze dat, hoe heerlijk gek ze ook mocht wezen als springend decorstuk in De Jos Bosmans show. Maar ik ga u een bijtend stukje besparen, ik heb geen zin een half uur alleen maar aan la Lisa’s gebreken te denken, vooral omdat ik zowat alle programma’s waarin zij haar opwachting maakt, steevast negeer.

Enkel dit: mens, leer Nederlands. Hou op met ons scherm te bevuilen met uw ‘efkes’ en ‘bloemekes’ en ‘gij ebt ne grote mond, gij!. Ik kan het niet horen. Ik wil het niet horen. Ik zit niet in uw woonkamer en dus wil ik dat u gewoon fatsoenlijk Nederlands spreekt op het scherm.

Nog een concreter voorbeeld? Gevraagd naar haar Eurosong-deelname: ‘kad zoiets van: ‘ééé ja keb goesting om mee te doen!’ Kan een zogenaamde leading lady van de Vlaamse televisie niet wat beter haar best doen haar provenciaalse afkomst wat te maskeren en toch wat niveau te halen, zowel wat vorm als inhoud van haar gekwebbel betreft?

 

(En ja, ik schotel u liever iets interessantere stukjes voor dan dit geneuzel, en ik wil absoluut géén discussie starten over Vlaams en Nederlands of over de natuurlijkheid van de ‘gij’-vorm, dus laat uw reacties gerust even nietszeggend zijn als dit artikel).

Naakte V******** De C*** en L*** Van de K***** geboeid en ingesmeerd met slagroom aangetroffen in villa van Tom Boonen.

Het is niet de eerste keer dat ik vaststel dat De Standaard op zijn website sensationele titels hanteert om de lezer toch maar aan te zetten tot het klikken op het betreffende artikel. Ook vandaag was dat het geval, met de mysterieuze titel: ‘Echte vrienden David Beckham mogen Victoria naakt zien’.

U en ik zijn niét geïnteresseerd in de doorgaans volstrekt belachelijke belevenissen van nitwits als Britney, Posh Spice of Paris. We zijn dus niet meteen geneigd dit artikel aan te klikken. Toch is er iets fascinerends aan deze titel. Geef toe, stelt u zich bij het lezen van deze kop niet meteen de situatie voor waarbij David Beckham een stuk of wat van zijn beste vrienden (waaronder naar het schijnt Tom Cruise) uitnodigt om naar zijn geperfectioneerde takkewijf te komen kijken dat afwachtend en zonder ook maar één kledingstuk op de sofa mooi ligt te wezen? Een levende tentoonstelling als het ware. Cruise en de andere vrienden, wat afgeborstelde voetballers wellicht, gaan vervolgens bewonderend toekijken, in de ene hand een pint, de andere in de broekzak. Na een minuut of wat koekeloeren en bewondering uiten, taant de bewondering, de mannen beginnen wat in het rond te kijken, informeren naar de prijs van de geluidsinstallatie, slurpen nog eens van hun biertje, boren een niets ter zake doend gespreksonderwerp aan en na een poosje staan ze in een kringetje te ginnegappen terwijl Posh eens te meer tot het beseft komt dat je echt wel meer moet doen dan uit de kleren gaan om in de belangstelling te blijven staan.

Dat zou al een bijzonder gek verhaal zijn dat misschien geen ruimte in de krant hoeft in te nemen, maar op het onbegrensde internet gerust ter vertier mag dienen. Helaas zet de titel ons flink op het verkeerde been, want wie het artikel dan echt leest, komt tot deze vaststelling: ‘David Beckham vertrouwt zijn drie beste vrienden blindelings. De voetbalster maakt zich geen zorgen als zijn sportmaatje Gary Neville alleen is bij zijn aantrekkelijke echtgenote Victoria. Zelfs als de Spice Girl daarbij naakt zou zijn, is Beckham nog gerust. ’Ik zou mijn naakte vrouw toevertrouwen aan mijn drie beste vrienden’, verklaarde de middenvelder.

Ja zeg, dat was nu niet precies wat we ons bij die titel hadden voorgesteld. Erger nog, het is zo’n volstrekt onbetekend, onbenullig en zelfs inhoudloos bericht, dat we bijna zouden gaan begrijpen waarom een niet te benijden internetredacteur die misschien wel per hit betaald wordt, zulke vergezochte titels gaat fabriceren! Bijna, zeg ik wel, want ik kan er eigenlijk niet goed bij dat een kwaliteitskrant enerzijds uitpakt met zulk non-nieuws en dat dan nog eens gaat verfraaien in de hoop op meer lezers. Erg zwak. Ik zou me nooit verlagen tot dit soort misleidingen.

Awoe Lieve Blancquaert

Lezer Tom Lievens heeft gelijk: ik zaag de laatste tijd veel te weinig. Ik blog te weinig tout court. Ik heb niets te melden. Gelukkig blijven de televisie en de bijhorende persoonlijkheden ons dagelijks zulke dusdanige nonsens en onzin brengen dat er altijd wel iets te schrijven valt.

Dat Wendy’tje en haar door een bevriende televisiezender geschonken verloofde een kind verwachten is haast potsierlijk omdat ik me niet van de indruk kan ontdoen dat dit wijf ooit aan iets anders denkt dan haar onbestaande carrière. Dat Tom Boonen het aangelegd heeft met een 16-jarige vind ik niet meteen stuitend, dan toch bedenkelijk. Dat de 18-jarige dochter Planckaert een tweede keer bevallen is, hoeft mijn zorg niet te wezen, ware het niet dat het kind voorzien werd van een de zoveelste bespottelijk naam. Ergst van al is dat al de bovenstaande feiten ook nieuws zijn terwijl ik liefst van al zou hebben dat ze zich ettelijke lichtjaren buiten mijn waarneming zouden afspelen.

Tijd voor wat cultuur, oprecht drama, soberheid dus: Canvas kijken misschien? Niet dat er alternatieven zijn, of u moet naar een aflevering van het amateurtheater 16+ willen kijken of op VT4 willen vaststellen dat een kandidate uit een koppel-realityshow voor de charmes van de cameraman van haar eigen serie gevallen is. De vierde wand doorbreken, noemen ze zoiets. Nee, De film van mijn leven dan maar, waarin Lieve Blancquaert mensen bezoekt die vele jaren eerder het onderwerp van een documentaire waren en nu wil ontdekken hoe het met hen afgelopen is.

Het concept vind ik niet slecht, al ben ik eigenlijk niet geneigd te kijken. In de meeste gevallen is er met die mensen niets noemenswaardig meer gebeurd en beperkt het programma zich tot een terugblik. Ik keek dan ook niet meteen voor het onderwerp, maar omdat de trailers die ik van deze aflevering had gezien een klein alarmbelletje deden rinkelen. Er is immers maar één ding verkeerd aan dit programma en dat is Lieve Blancquaert zelf.

Als fotografe kent ze ongetwijfeld haar stiel, maar evenmin als het om een bloemist of tandarts zou gaan, verwacht ik niet dat een fotograaf in staat zou zijn op behoorlijke wijze een programma te presenteren. Het begint al met de klassieke ergernis: het taalgebruik. Lieve Blancquaert is namelijk de zoveelste in het rijtje (Goedele Liekens, Evi Gruyaert, Sergio, …) die op televisie geen enkele moeite meer doet om behoorlijk Nederlands te spreken. Bij Lieve Blancquaert klinkt dat aldus: ‘Zijde dan eel zenuwachig?’, ‘Ik zien dat ier in ene keer!’ of ’Vondet nie raar?’. Discussies over de naturel van een gesprek zijn overbodig: dit hoeven we als kijker niet te pikken. Als Lieve Blancquaert niet zonder dat verkavelingsvlaams kan of meent deze volkse manier van spreken nodig te hebben voor een gezellig gesprek, is ze ongeschikt voor deze job.

Helemaal onvergeeflijk wordt dit wanneer Blancquaert deze stijl combineert met een naïef-oppervlakkige vraagstelling en bijpassende opmerkingsgave. Blancquaert manifesteert zich als een weetgraag tantetje of bomma, of erger nog, een nieuwsgierige buurvrouw die maar op je zetel blijft zitten. Haar vragen zijn niet bepaald slecht, maar krijgen in de vraagstellingstoon een lading dramatiek, sensatiezucht of platte nieuwsgierigheid mee die vooral informatie opleveren die we eigenlijk niet willen horen. Blancquaert fungeert in dit programma niet als doorgeefster naar een publiek, maar puur als bemoeialig kletswijf. ‘Amai!’, stiet ze op een bepaald moment om wat voor reden dan ook uit, een kreet die mij de indruk geeft van geforceerde interesse of oprechte verbazing. Hier moet sprake van het tweede, want ik twijfel niet aan Blanquaert’s engagement. Maar die stijl roept bij mij helaas vergelijkingen op met wijdogige viswijven die op de markt aan het roddelen zijn.

In de voice-over heeft Blancquaert meer aandacht voor haar taalgebruik, maar toch blijft ze op zo’n dergelijk familiaire toon brabbelen dat ik me afvraag tegen wie ze het heeft. Zit haar moeder misschien naast haar en brengt ze die persoonlijk verslag uit van haar bezoekjes? Zo klinkt het toch.

Canvas hoeft voor mij geen ontoegankelijke elitezender te zijn. Maar een baken van degelijkheid en intelligentie zou het wel mogen zijn.  En voor de slechte verstaanders: ongetwijfeld is Lieve Blanquaert een sympathieke ‘madam’ en natuurlijk ken ik haar niet persoonlijk. Maar misschien kan ze in de toekomst toch maar beter iets voor Vitaya gaan doen?

De Slimste Vrouw

Ik ben er in geslaagd de voorbije acht weken amper één keer over De Slimste Mens ter wereld te reppen. Niet wegens geen interesse, maar ik had niet echt een relevante mening of impressie te uiten.

Nu evenmin, alleen dat ik tijdens de zéér spannende finale haast luidop en met bonzend hart zat te supporteren voor Annelies Rutten, al was het alleen maar omdat ik er veel over had de pretentieuze, vals bescheiden, egocentrische, zelfingenomen, humorloze kwal Hans Bourlon niét te zien winnen. En nee, geen nuance of relativering deze keer.

De finale had nog mooier geweest mochten daarin twee vrouwen het tegen elkaar op moeten nemen hebben, maar helaas wist de beminnelijke professor Eva Brems niets over de grote brand in de Innovation - toch niet zo moeilijk. Gelukkig stond Vlaanderen’s sweetheart of the moment bijzonder scherp en pakte zij een massa punten voor de finale. Applaus voor Rutten. TV-recht is geschiede. En nu weer over naar de orde van de dag.

En geen fotootjes bij dit bericht. Van geen van de finalisten was makkelijk een fatsoenlijke foto te vinden. BV’s zijn niet meer wat ze geweest zijn.

Starstruck (2): Ontmoeting met een filmster

Sommige filmsterren lijken larger than life. In vele gevallen lijken filmsterren me zo onbereikbaar dat ik zelfs twijfel of ze wel echt bestaan. Ik dacht vroeger dan ook dat een ontmoeting met een filmster een ongelooflijk moment moest zijn. Dat op de foto gaan staan met Nicolas Cage of Susan Sarandon onvergetelijk moest zijn. Als kind verzamelde ik ook de adressen van agentschappen in Hollywood die je kon schrijven om handtekeningen te vragen - wat ik nooit gedaan heb. Maar alleszins dacht ik dat een krabbel van Winona Ryder of Dustin Hoffman een te koesteren schat moest zijn.  

Maar enkele jaren geleden was Morgan Freeman te gast op het Gentse filmfestival. Ik stond nerveus te wezen in het publiek, toen hij arriveerde, op amper enkele meters. Dit was nu een superster! Een bekende acteur! Een Oscarwinnaar! Een echte celebrity! Ik wachtte met spanning af hoe mijn lichaam en geest zouden reageren. Zou ik in zwijm vallen of de man om de hals vliegen? Zou ik beginnen joelen of starstruck geraken en geen woord meer kunnen uitbrengen? Welnee. Twee minuten later was Freeman binnen en de wereld draaide nog steeds. Tot zover mijn eerste aanschouwing van een filmster.

Ik was meteen een stuk geruster. Dat was dan weer een zorg minder. Zou ik geen levenslange frustratie meedragen omdat ik geen filmsterren kon ontmoeten. Maar in de daaropvolgende jaren bleef er een zekere idolatie aanwezig. Sommige van mijn favoriete sterren had ik toch graag wel een keertje van dichtbij willen aanschouwen, al zou dat geen wereldschokkend moment betekenen. Eén ster in het bijzonder domineerde mijn droom: Kristin Scott Thomas, de ongelooflijk mooie, elegante, stijlvolle en charismatische Britse actrice uit o.a. 4 Weddings and a Funeral, The English Patient, The Horse Whisperer en Gosford Park.

    

Van zoveel geweldige actrices zowat mijn absolute favoriet. Net iets bereikbaarder - ze woont in Parijs - en niet beroemd genoeg om à la Angelina Jolie ten prooi te vallen aan papparazzi. Wie weet waar haar carrière haar nog zou brengen?

En dan gebeurt het.  Anderhalve maand geleden belandt een bericht in mijn mailbox. ‘Kristin Scott Thomas op het Filmfestival van Namen’. Alsof iemand ergens had beslist dat ik eindelijk eens van mijn dagdroom moest verlost worden en ik maar meteen getrakteerd mocht worden op de hoofdprijs. Want evengoed was het Minnie Driver of Julia Ormond geweest, om maar twee andere Britse actrices te noemen wiens Hollywoodcarrière op een laag pitje staat. Ook fijn, maar of het me naar Namen zou krijgen?

Kristin Scott Thomas dus wel. Ze zou een acte de présence geven van anderhalf uur, waarbij ze door een festivalmedewerker geïnterviewd zou worden voor een publiek. Leek me al de moeite. En dus trok ik op een zonnige oktoberdag naar Namen. Zonder enige verwachting eigenlijk. Wie weet zou ze wel komen opdagen? Misschien was er wel vijfhonderd man en kreeg ik haar alleen maar vanop honderd meter afstand te zien. Of ze stapte na tien minuten al op. Bovendien leek het me al bij al nog altijd onrealistisch. Een grote actrice, die geschitterd heeft naast Robert Redford, Sean Penn, Tom Cruise, Harrison Ford, Hugh Grant en zelfs Prince. Die gewerkt heeft met Roman Polanski, Robert Altman, Brian DePalma, … En die zou in Namen enkele fans als mezelf komen groeten?

Ja dus. Ja, ja, ja. Ik heb Kristin Scott Thomas ‘ontmoet’. Om vijf over drie schreed ze binnen, zo stralend als maar mogelijk. Wat aarzelend, een zekere gespeelde timiditeit etalerend die haar nog charmanter maakte. En daar ging ze zitten, op amper twee meter van me vandaan (ik zat op de eerste rij!) en bood ze me de kans om anderhalf uur lang ongegeneerd naar haar te staren. Ze was echt. Ze bestond. Ze zat voor me, die ster die ik al in zoveel films al aan het werk had gezien. En ze voldeed volkomen aan het beeld dat ik door de jaren heen van haar had gevormd, al leek ze verrassend genoeg jonger dan in haar recentste films (ze is 47). Ze was glamoureus en verfijnd, aristocratisch en lieflijk. Ik luisterde naar elk woord, bestudeerde elk handgebaar, keek naar haar afwisselend koud-passionele blik, merkte elke trek op die haar roodgestifte lippen maakten. Vreemd om te merken dat ze een bizarre neus heeft. En dat dicht onder haar albasten huid twee aders over haar gezicht liepen die je op film eigenlijk nooit zag. Dat ze er dus eigenlijk gewoon menselijk uitzag.

 

Om twintig over vier verliet ze ons. Ze gaf handtekeningen en foto’s, maar dat interesseerde me eigenlijk niet. De handtekening is een onbetekenende krabbel en hoe belangrijk moet je jezelf wel vinden om te denken dat zo iemand met jou op de foto wil? Wat doe je overigens met die foto? Bomagewijs op je bureau plaatsen om anderen te impressioneren? Nee, laat maar. Voor mij volstond de ervaring. Die wilde ik achteraf met enige relativering toedekken. Ik heb niet met haar gesproken. Zo beroemd is ze niet. Ze deed gewoon haar werk. Het zou mijn leven niet veranderen. Maar deze argumentatie had geen effect. Dit was ondanks de trivialiteit van het gebeuren, een geweldig moment.  

  

(Voor wie haar echt niet kent: naast de bovenvermeldde films speelde ze o.a. ook in Random Hearts, Up at the Villa, Life as a House, Richard III, Keeping Mum, Man to Man, Arsène Lupin, Angels & Insects, Bitter Moon en de mini-series A Handful of Dust en Body & Soul.)

Lees hier Starstruck (1).

Redelijk interessant bericht

Rob Vanoudenhoven is ‘het’ een beetje kwijt, kunnen we wel zeggen. Ik ben nooit fan geweest van deze naar mijn mening iets te overschatte leukaard, maar sinds ik vorige maand zelf mocht ondervinden hoe hard de man aan zijn nieuwe programma werkt, reageer ik wat voorzichtiger.

Rob moet een intelligente kerel zijn. Hij heeft immers begrepen dat Tijd is Geld, het op stapel staande spelletje dat hij voor VTM ontwikkelt, niet meteen het beste televisieprogramma zal zijn dat er ooit gemaakt is. De kandidatenwerving verloopt immers via een meer dan bescheiden,  noem het zelfs eerlijke oproep. Rob vraagt namelijk wie er wil deelnemen aan zijn ‘nieuw en redelijk tof spelprogramma?’. Kwestie van de verwachtingen maar meteen heel laag te houden.

Wellicht is dit humoristisch bedoeld, maar de meeste kranten die de oproep publiceerden, haalden de uitspraak uit de context, waardoor we eigenlijk echt de indruk krijgen dat Rob zelf ook niet al te enthousiast is. En dat is ook zeer aannemelijk. Niet alleen serveert VTM ons de laatste jaren nog veel bedroevendere troep dan vroeger, waardoor we er maar al meteen vanuit gaan dat Tijd is Geld echt niets wordt. Alweer zo’n panelquizje waarin alle aan VTM verbonden BV’s even komen zetelen omdat ze dat contractueel verplicht zijn, zeg maar.

Maar daarnaast mocht ik zelf even een blik achter de schermen werpen van dit programma, toen het nog in de prenatale fase zat. En hoe gemeend en ernstig Rob Vanoudenhoven ook aan dit programma leek te willen werken, hij leek me niet meteen omringd door grote lichten of creatieve vernieuwers. Dat laat me nog meer vermoeden dat dit spelletje, waarin de deelnemers tijd kunnen winnen die ze met een BV mogen doorbrengen (de BV speelt tegen hen om net minder tijd met zijn fan te moeten doorbrengen), weinig opmerkelijke televisie zal opleveren.

Spijtig van de welgemeendheid en ernst waarmee zulke programma’s misschien wel gemaakt worden, maar ik ben telkens weer heel blij dat ik zo’n nuttige job heb en niet moet tot het besef komen dat nog voor het eindresultaat er is, het eigenlijk niets zal worden. Wie zijn toch al die mensen die zo graag in de media willen werken om daar van middelmatigheid en idiotie hun levensdoel te maken?

Wil u deelnemen? E-mail naar rob@vtm.be of schrijf naar VTM-Rob - Postbus 111 - 1800 Vilvoorde.

 

tussendoortje van onbenullige waarde maar ik wou het toch even kwijt en zo is de titel langer dan het artikel zelf

Filip Kowlier draagt dezelfde regenjas als ik (groen, H&M, 40 euro, 2 jaar geleden). Gezien in de Match.

De grote provincieshow

Vragen die ik me stel bij het kijken naar dit hallucinant spektakel:

*Heeft Garry Hagger het vet dat hij enkele jaren geleden liet wegzuigen tussen zijn derde en vierde kin, gerecupereerd? Of heeft hij zijn doktersrekening nooit betaald en heeft men het vet teruggeplaatst?¨
*Is Dana Winner van nature uit een geit of heeft ze daar een opleiding voor gevolgd?
*Kan Luc De Vos werkelijk iedereen beledigen zonder dat zo te laten klinken of zijn al zijn dubieuze toespelingen oprecht bedoeld?
*Is de producer een oud-scoutsleider die de padvinderssfeer naar televisie hoopt te kunnen vertalen of waren er toevallige geen medewerkers aanwezig met een iets minder belegen idee van televisiemaken?
*En welk ongetwijfeld duur marketingonderzoek heeft eigenlijk uitgewezen dat de gemiddelde Vlaamse tv-kijker de krakkemikkige jaren ‘70 televisieshows wil zien heropleven?
*Is het nog nooit iemand opgevallen dat ‘de rosse van K3′ eigenlijk helemaal niet goed kan zingen???
*Wie gaat Evi Gruyaert eens flink onder haar voeten geven omdat ze sinds ze gebeiteld zit bij de VRT, geen fatsoenlijk Nederlands meer spreekt?
*Zou het toeval zijn dat het programma net eindigt wanneer in de meeste bejaardentehuizen elk oudje verondersteld wordt in bed te liggen of is het puur toevallig een ideale coma-opwekkende show?

Kortom: waarom?

 (*Zou Peter Van De Veire een pruik dragen of denkt hij als StuBrupresentator een zodanig trendsetter te kunnen zijn dat hij trots de dode marmot als kapsel herlanceert?)

Slimmer dan Goedele

Trouwe lezers hadden hier intussen wellicht al een verslag verwacht van de eerste schooldagen. Maar dat bespaar ik u voorlopig wegens gewoonweg niet interessant genoeg. Ik ben goed gestart, laat het ons daar bij houden.

Ondanks de geringe updates en de magere reactieoogst van de lezer, blijft deze blog véél volk lokken. Gemiddeld zo’n 150 per dag met de laatste dagen telkens meer dan 250 bezoekers. Dat is fijn.

Maar nu ter zake. Het nieuwe televisieseizoen is begonnen en dat deed me aanvankelijk niet veel. Geen enkel nieuw programma wist me voor zich te winnen. Maar als leerkracht stemde ik vanavond wel af op de VT4-quiz Slimmer dan een kind van 10, het eerste programma van Goedele Liekens op deze zender. Deze tot vervelens toe ’straffe madam’ genoemde dame had ik al een tijdje niet meer op televisie gezien  - haar VTM-programma’s heb ik nooit bekeken - en het verbaasde me dan ook te moeten vaststellen dat Liekens eigenlijk een platte en weinig elegante verschijning is, die programma’s presenteert als een cafébazin. Haar taalgebruik is slordig, lamentabel zelfs (’dan kunde punten verdienen’, ‘wa wilt da tan zeggen?’ ‘ik ga dadier nikeer tonen’) en haar presentatiestijl veel te familiair, op het boertige af. Bovendien lijkt ze het nodig te vinden zichzelf te verlagen door allerlei platte praat uit te slaan die in dit geval echt nergens op slaat. De kandidaat van deze quiz neemt het immers op tegen een handvol tienjarigen, maar de suggestieve opmerkingen en seksueel getinte grappen die Liekens uitslaat, zijn in die context echt ongepast, en smakeloos sowieso.

De quiz is verder op alle gebieden flauw. Onnozele, slaapverwekkende vragen, een laag tempo en een decor waarin de presentatrice wat verloren lijkt te lopen, maken er een vermoeiende kijkervaring van. Bovendien was de kandidaat in deze eerste aflevering een behoorlijk irritante en clowneske pipo die ook nog eens een pint dronk tijdens het beantwoorden van de vragen (het was ook zijn vrijgezellenavond). Dat zegt wel veel over het beoogde niveau. Maar ook de essentie van dit programma is dubieus. De vragen behandelen de kennis van de lagere school en hoewel de antwoorden niet altijd evident zijn, word je hier dus eigenlijk beloond om gewoon even slim te zijn als een kind. Tegenwoordig word je dus al als intelligent beschouwd door te weten hoeveel kleuren er in een regenboog zitten. Het is niet bepaald De Canvascrack, of zelfs nog maar Blokken.

Maar wat eigenlijk veel erger, bedroevend is zelfs, is het feit dat hier nog maar eens de bollebozen centraal staan. De vijf kindertjes zijn allemaal de ’slimsten’ van de klas en worden hartelijk bestoeft alsof ze wereldwonderen zijn. En dat terwijl men in het onderwijs maar blijft pogingen doen de nadruk op allerlei soorten vaardigheden en talenten te leggen. De theorie van de meervoudige intelligentie gaat ervan uit dat er verschillende soorten intelligenties zijn en iedereen wel ergens sterk in is, zodat in een gevarieerde onderwijsvorm iedereen zijn gading en bevestiging vindt. Maar plots is dat allemaal niet meer van belang. In Slimmer dan een kind van tien tellen alleen de kinderen mee met rapporten vol tienen, de ‘eersten van de klas’. Straks zetten we de slechte rekenaars weer achteraan in de klas. Maar och, waarom zouden we van VT4 verwachten iets wezenlijk toe te voegen aan het debat over het onderwijsniveau?

Ik kijk in geen geval nog een keer naar dit oerstomme programma, waar overigens gigantisch veel geld kan gewonnen worden. Goedele Liekens is helemaal geen ’straffe madam’ Integendeel, ik herinner me plots weer dat ik vroeger al vond dat zij echt niets bijzonders kan of is. Zo moeilijk is het wellicht niet om ook slimmer te zijn dan Goedele.

Brief aan een artiest

Beste Bart Kaëll,

Bij deze wil u van harte bedanken. U heeft onze zomer gemaakt - zoals u met uw zomerhits al zo vaak eerder hebt gedaan. Maar deze keer durf ik stellen dat één van uw nummers  werkelijk het verschil gemaakt heeft.

Laat mij u eerst even de situatie schetsen. De afgelopen maand trokken wij doorheen de Verenigde Staten. Een mooie reis, waarbij we echter ook vele uren in de wagen dienden door te brengen. Omdat we al snel vaststelden dat op de Amerikaanse radiozenders nog meer lulkoek verkocht wordt dan op Q en Donna samen, namen we onze toevlucht tot de gezamenlijke cd-collectie. Eén iemand bleek een schijfje samengesteld te hebben met Vlaamse klassiekers. Toen we deze vaststelling deden, leek ons dat nog erger dan kwekkende radiopresentatoren. Het vooruitzicht de Grand Canyon in zicht te krijgen met Willy Sommers of Yasemine op de achtergrond, deden ons wanhopen. Tot wij tot onze grote vreugde vaststelden dat zich ook één stukje nostalgische poëzie op deze cd had genesteld: Zeil je voor het eerst? van Bart Kaëll. Vreugdekreten alom. Filip Kowlier en Louis Neefs sloegen we maar meteen over en even later zaten we met zijn allen uw grootste hit mee te zingen. Een bepalend moment voor onze reis.

Met kunst moet je voorzichtig zijn en in noodsituaties (we hadden maar 30 cd’s voor drie weken) moet je waar genot uitstellen. Dus besloten we dit juweeltje uit het Vlaamse cultuurpatrimonium slechts één keer per week te draaien.  Los Angeles, San Franciso, Las Vegas, … het deed ons allemaal niets meer. Het vooruitzicht binnen afzienbare tijd opnieuw te mogen genieten van het grootse Zeil  je voor het eerst, liet alles om ons heen in het niets vallen.

Begrijpelijk ook. Geen enkel ander Vlaams nummer - of het zou Liliane Saint-Pierre’s weergaloze Soldiers of Love moeten zijn - weet zo opzwepend, poëtisch en vertederend tegelijk te zijn. Vanaf de eerste seconde, die golven en meeuwen die ons in de stemming moeten brengen. De met zachte stem gebrachte eerste strofe (’ze zeiden, hou je van zeilen) (btw, dat moet eigenlijk zijn: ‘ze vroegen, hou je van zeilen’ maar laat ons dat artistieke vrijheid noemen). Dan dat overgangetje naar het refrein, een olijk trapje naar een onweerstaanbare meezinger. Nog niet te lang, want daar is de tweede strofe al (’we zeilden weg van de steiger’) en dan weer dat stormachtige refrein. Nog een strofe en dan…  die finale waar we zo naar uitkeken: een eindeloze herhaling van dat refrein, met een zachte echo (’van wind en van water, van water en wind’), steeds stiller als een zee die na een storm tot rust komt. Nog even een tweede climax - een waanzinnige gitaarsolo - en dan het ultieme refrein. Nog een zeemeeuw die afscheid neemt en … die magische vier minuten zijn weer om.

Beste meneer Kaëll - of mag ik nu al dit lof gerust Bart noemen? - u bent een waar artiest. Dit nummer - dat zelfs uw nog grotere hit De Marie-Louise overtreft qua intensiteit - wordt door u met zo’n elegantie en inlevingsvermogen gebracht dat het niemand onberoerd kan laten. Sinds mijn thuiskomst heb ik deze parel van de Vlaamse muziek dan ook al grijsgedraaid. Af en toe een traan wegpinkend, kwam ik tot de vaststelling dat u wellicht een groot miskend artiest bent.  In 1983 heeft men u al beroofd van een songfestivaldeelname (ook al met een hartverscheurend mooi nummer). Vandaag moet u bij Jos Van Oosterwijck om een deelname aan Tien om te Zien smeken. Goedkope snollen als Laura Lynn en Natalia gaan met uw applaus lopen. Vlaanderen zorgt niet goed voor zijn talenten. Ik hoop dan ook dat een brief als deze u een hart onder de riem mag zijn en u misschien zelfs mag inspireren tot nog zo’n groots en onvergetelijk nummer, zodat uw oeuvre steeds grotere proporties aanneemt en men op den duur niet meer om u heen kan.

Met de grootste, aan aanbidding grenzende, achting,

Sven De Schutter

Starstruck

De voorbije tien dagen vonden in de Gentse haven, op amper twéé kilometer van mijn werk, de opnames plaats van een Amerikaanse film. En ik wist daar niets van.

Kijk, film draait voor mij om verhalen en niet om sterren. Om meegesleept te worden door avonturen en niet om grote namen. Maar toch bepalen de Hollywoodsterren mee de magie van de film. En daarom kick ik wel een beetje op moviestars. En laat twee ervan nu toch wel verduiveld dicht in de buurt geweest zijn zonder dat ik daarvan op de hoogte was: Stanley Tucci en Patricia Clarkson, twee geweldige en interessante acteurs die ik maar al te graag, al was het vanop afstand, een keertje in werkelijkheid had willen zien.

   Wie, zegt u? Stanley Tucci zou u moeten kennen dankzij talloze bijrollen in massa’s bekende films als The Devil Wears Prada, The Terminal, Shall We Dance, The Road to Perdition, America’s Sweethearts, A Life less Ordinary, … Hij schitterde ook in het door hemzelf geregisseerde Big Night, een wel héél smakelijke film. Patricia Clarkson is het best bewaarde geheim van Hollywood. Ze zette geweldige vertolkingen neer in The Untouchables, Six Feet Under (als ‘tante Sarah’), Dogville, The Station Agent, Far from Heaven, The Green Mile, Pieces of April, Good Night and Good Luck en werd enkele jaren geleden genomineerd voor een Oscar.

Goed, het zijn Julia Roberts en Tom Hanks niet. Of Al Pacino en Meryl Streep. Maar net doordat het niet die grote namen zijn, moet de kans tot bereikbaarheid veel groter geweest zijn. Moet het, zeker als hoofdredacteur van een filmsite, mogelijk geweest zijn een praatje te maken. Of- geheel onprofessioneel - met hen op de foto te gaan staan. En dat was dus zo dichtbij… Spijtig!

Details: de film heet Blind Date en is een remake van de gelijknamige film van Theo van Gogh. Het is dan ook via die Nederlandse link dat de makers in Gent terechtgekomen zijn, voor opnames in een vervallen feestzaal.

Rijmen met Paris

Del 
in de cel

Slecht opgevoed,
in de petoet

Hotelgajes
in de bajes

Leeghoofd
van vrijheid beroofd

Brokkelpak
in de bak

Glamourslet
op slot gezet

Weinig lol
voor de snol

Celebritytang
in het gevang

Doos in de doos

Awoe Eddy Wally

Eddy Wally wordt dit jaar 75. En dat moet gevierd worden, menen bepaalde lui die niets om handen hebben. Maar ik vraag me eigenlijk af wat er zo bijzonder is aan deze derderangs artiest? Hij is ‘een fenomeen’, zo zegt men. Waarom eigenlijk?

In de eerste plaats durf ik stellen dat Eddy Wally niet kan zingen. Hij heeft geen opvallend goede of mooie stem en kan amper toon houden. Daarnaast maakt Eddy géén goede liedjes. Hij heeft weliswaar voor enkele klassiekers gezorgd, monumenten in het Vlaamse muziekpatrimonium, maar dat wil eigenlijk niets zeggen. De Vlaming is nu niet bepaald een groot kunstliefhebber. Het is dus niet omdat iedereen het liedje kent of er veel exemplaren van verkocht zijn, dat het ook een goed nummer is. En daarmee bedoel ik, een knappe compositie, een interessante tekst, een originele melodie, e.d. Nee, de liedjes van Wally zijn gedrochten, net als zijn kostuums. Nietszeggend, onbeduidend gekwek op een kermisdeun gezet. Heeft de man trouwens de laatste twintig jaar nog een lied gemaakt dat (binnen deze context) van enige betekenis is? Ik meen van niet, al ben ik daar niet zeker van natuurlijk, ik ben niet thuis in het genre. Maar de zanger zet gewoon af en toe een beat op een oude hit of brengt een cover van afgedankte sterren, die we vervolgens nérgens te horen krijgen. Toch zou hij naar eigen zeggen de ene hit na de andere scoren.

En dat brengt ons bij de essentie. Eddy Wally is een gigantisch overschat ‘artiest’, en dan vooral door zichzelf. De man noemt zichzelf een wereldster. Hij heeft weliswaar al over de hele wereld opgetreden - zelfs in kitschparadijs Las Vegas - maar wat bewijst dat eigenlijk? Heel wat andere Vlaamse artiesten en groepen (The Confetti’s, K’s Choice, Deus, Zita Swoon en zelfs het onvergetelijke Def Dames Dope!) traden op in alle werelddelen, maar dat wil niet zeggen dat ze doorgebroken zijn, er rijk van geworden zijn en al helemaal niet dat ze daardoor wereldberoemd zijn. Bestaan er beelden van Eddy Wally in uitverkochte concertzalen  - en dan spreek ik over minstens duizend toeschouwers? Alleszins wel van zijn verschijnen in het Britse programma Eurotrash. Dat zegt eigenlijk genoeg. En dan wil ik niet beweren dat Wally liegt over zijn succes, maar wel dat hij geen enkel benul heeft van wat algemeen gezien als ’succes’ wordt beschouwd. Anderzijds: de man kreeg wel een standbeeld en was zelfs even in de running voor De Grootste Belg. Maar een tactiek zit daar niet achter. Als je lang genoeg doordraaft, wordt zelfs een grap ernstig genomen.  

Goed, misschien dat Wally als artiest door slechts een minderheid wordt gewaardeerd, maar velen vinden hem zeer entertainend en goed om eens flink uit te lachen. Maar zijn we na al die jaren niet uitgelachen? De clown bezig zien in panels en interviews, levert nu en dan nog wel eens eens hilarische beelden op, maar niemand lijkt zich te realiseren dat Eddy Wally volkomen wereldvreemd is, zich compleet onbewust van het hoe en waarom van het dagelijks  leven. Mensen die dus stellen dat Eddy Wally eigenlijk veel slimmer is dan hij zich voordoet en de grap gewoon meespeelt, hebben het bij het verkeerde eind. Eddy Wally is gewoon een domme oude man, die zich - let er maar eens even op - zelfs niet behoorlijk  kan uitdrukken. Ik vind zijn gestamel en versprekingen al lang niet meer zo grappig. Eerder triestig, vooral dan het feit dat sommige media nog steeds menen dat Wally nog iets te vertellen heeft. Ik zou hem liefst van al nergens en nooit meer aan het woord gelaten horen.

In zijn kielzog treffen we Mariëtte aan, dochter Marina en zelfs kleindochter Vanessa, allemaal extreem marginale figuren die de illusie van Wally als slimme ondernemer, tegenspreken. Te Ertvelde vertoeven ze in een wansmakelijk gedecoreerd villa’tje dat de het absolute gebrek aan stijl van de familie Wally in de verf zet. Ze zijn ook Wally’s vurigste fans. De man vertoeft dus dagelijks in een zelfgecreëerde droom. Met de dwazen en onverstandigen loopt het geluk mee.

Rios no parlos Nederlandos

Ik meen te kunnen stellen dat ik mijn best doe wat minder verzuurd uit de hoek te komen de laatste maanden. Maar nu wil ik toch even zeiken over een fenomeen dat nochtans eerder in conservatieve kringen bekritiseerd wordt. Hoe komt het dat de Gents - Puertoricaanse zanger Gabriel Rios in De Laatste Show in het Engels moet geïnterviewd worden, terwijl hij maar liefst al 11 JAAR in België verblijft???? Dat vind ik eerlijk gezegd onbegrijpelijk. Zonder nu olie op het vuur van de discriminerende partijen te willen gieten, als de man zo goed kan zingen en liedjes schrijven, zou het hem dan echt zoveel moeite kosten gewoon even Nederlands proberen te spreken??? Ben meteen een stuk minder enthousiast over deze muzikant. Luiwammes.

Roddel?

De vader van één van mijn leerlingen werd gisteren aangereden door een dronken BV! Niemand raakte gewond, maar de politie kwam wel ter plekke en stelde dus vast dat de BV een glaasje te veel op had. Benieuwd of dit de pers haalt - wat niet zo moeilijk zou moeten zijn aangezien de vader in kwestie journalist is…

De BV? Voornaam begint met een E. Speelt wel eens gitaar in bekende Vlaamse groepen. Duikt soms op in panels. Producer van diverse Vlaamse artiesten. En zeg nu niet dat ik roddel, want ik noem dus geen namen.