My Life in films: Snotterprenten

Over films en herinneringen

In exclusief mannelijk gezelschap kwam na een bioscoopbezoek afgelopen week de vraag ter sprake welke films ons tot tranen toe hadden ontroerd. Tot Altijd alvast niet, daar waren we het over eens. Wat de heren in mijn gezelschap dan wel naar hun zakdoek deed grijpen, hoeft niet bekend gemaakt te worden (al was het maar omwille van enkele kleffe films die in aanmerking bleken te komen), maar ik dacht over mezelf maar eens een zakdoekje open te doen.

Een film aangrijpend vinden, kost me geen moeite. Dat gebeurt zelfs zeer regelmatig. Ontroerd zijn door films, het overkomt me ook vaak. Maar écht tot tranen toe bewogen zijn, schaamteloos zitten snikken bij een film? Ja hoor. Hoewel ik immuun ben voor tranige drama’s vol vals sentiment, overkomt het me zeer regelmatig dat ik een traantje wegpink bij een film en ik maak er geen punt van dat te bekennen.

In het ophalen aan de herinneringen daaraan, stel ik vast dat ik de Hollywoodval dikwijls weet te ontwijken. Ik heb het gewoon niet voor die nadrukkelijk manipulatieve tearjekkers, zeker niet als die van romantische aard zijn zoals P.S. I Love You of The Notebook, hoeveel beminde helden er ook de geest geven en hoeveel geweeklaag dat ook oplevert van de achtergebleven geliefden. Ik raak weliswaar onder de indruk van waarachtig drama, sociale ellende, ziektes en plotse sterfgevallen in films, maar dat doet me toch niet meteen naar een zakdoek grijpen.

De lijst van films die dat wel doen, is dan ook erg gevarieerd en het valt me moeilijk precies te duiden waar de ontroeringsfactor zich bevindt. Overwinningen doen het hem vaak, herenigingen en kinderleed. Maar toch valt moeilijk te voorspellen wat voor soort films me nu echt laat snotteren. In willekeurige volgorde:

Man on the Moon

Een formidabele Jim Carrey kruipt in de huid van de vaak misbegrepen, aan kanker lijdende komiek Andy Kaufman. Hoewel extreem cynisch en brutaal, wordt de man in het aanschijn van de dood goedgelovig en week, zo laat deze prachtige film ons geloven. Dat vond ik al behoorlijk aangrijpend, maar in combinatie met de overtuigende Carrey – die het personage zo echt maakt – en natuurlijk de nostalgische, weemoedige soundtrack van R.E.M., leverde deze film me flink wat tranen in de ogen op. De scène waarin de aanwezigen op een afscheidsviering samen zingen, was op het randje, maar van cruciaal belang daarbij.

Invictus

Ik vrees dat ik deze film net iets te veel merites toedicht, maar waar ik een zakelijk verteld, klassiek biografisch verhaal verwachtte, kreeg ik van Clint Eastwood een hartverwarmend relaas waarin ik vooral getroffen werd door de doortastende en edele houding van Nelson Mandela om via het nationale rugbyteam zijn land te herenigen en de manier waarop de spelers dit als een roeping op zich wilden nemen. Glorieuze sportieve overwinningen raken me vaak (in films!) en dan in zo’n pacifistische context gegoten, des te meer. Natte wangetjes.

Salvador

Deze Spaanse film streefde eveneens net iets te nadrukkelijk naar een emotionele beleving, maar om de feiten kun je niet heen: het wrede lot van Salvador Puig Antich, een rebel en volksheld, was onverdiend. De film belicht de zaak eenzijdig en focust op de familiale verhoudingen, waardoor de kijker best gemanipuleerd wordt, maar niettemin was ik toch wat van de kaart door de film en liet de verstommende afloop – die ik niet zag aankomen – me naar de zakdoek grijpen.

Troubled Water

Deze Noorse film over boetedoening en vergeving – thema’s die ik graag aan bod zie komen in films – wist met zijn onthutsende finale een heleboel emoties los te maken. In theatrale muziek gedrongen drama’s over goedmenende mensen… dat werkt wel bij mij.

Quando Sei Nato

In deze Italiaanse film van de regisseur van La Meglio Gioventù valt een jongen van 12 ‘s nachts overboord zonder dat iemand dat merkt. In de onmetelijke oceaan roept hij hulpeloos op zijn vader, terwijl hij de dood ziet naderen. De rest van de film is zeer te pruimen, maar die indringende, benauwende scène alleen, met als protagonist zo een bewonderenswaardig verstandig en sociaal kind, wist me helemaal te verscheuren. Ik zag de film enkele weken na de dood van Jelle, dus dat zo ook wel meegespeeld hebben.

The King’s Speech

Deze recente succesfilm is natuurlijk hapklare koek voor een groot publiek, maar de strijd van een man die, omwille van een ongevraagde positie die van groot belang is voor de éénheid van zijn land, zijn spraakgebrek moet overwinnen, met de onmetelijke steun van vrouw en therapeut, deed me huilen van ontroering.

The Pursuit of Happyness

De meest valse noot in dit lijstje, denk ik, een schaamteloze Hollywooddraak waarin een alleenstaande vader alles op alles zet om zijn droomjob te pakken te krijgen en zijn zoon een toekomst te bieden. Zou dan nog waargebeurd zijn ook. Will Smith wist me helemaal te overtuigen in de rol van liefdevolle doorzetter en ondanks mijn besef van opgedrongen sentiment, zat ik na zowat de hele film door te sniffen, en op  het eind volop te snotteren.

Les Petits Mouchoirs

Een Franse ode aan vriendschap, overtuigend geacteerd en realistisch uitgebeeld, waarin het drama toeslaat wanneer een vriend overlijdt. Je film laten eindigen met een begrafenis: Guillaume Canet bereikte er mee wat Nic Balthazar niet kon: het verhaal  betrekken op de kijker en je zo een kijk te gunnen op de emoties van de personages. Ik hield het niet droog dus.

Wall-E

Het Pixarrobotje Wall-E is een wel heel aandoenlijk personage natuurlijk. Terwijl veel critici de eerste helft van de film bewonderden omwille van de gedurfde neerslachtige sfeer, zat voor mij de kracht in de scène waarin Wall-E en zijn geliefde Eve herenigd worden in de ruimte, elkaar  verlangend in de armen vallen en in hun dolle liefde een prachtig ruimteballet uitvoeren. Het bleef niet bij het wegpinken van een traantje.

Without a Trace

Dit is een speciaal geval. Without a Trace is een film uit 1983, die ik als kind zag en opnieuw bekeek ergens in de jaren ’90. Het is een sec verteld, onsentimenteel verslag over de zoektocht naar een vermist kind. Na een poos verstomt de heisa, maar de moeder blijft wanhopig geloven in een goede afloop. Eén agent bijt zich vast in de zaak. De film eindigt met een lange climax waarbij het teruggevonden kind in een karavaan van tientallen politiewagens naar zijn moeder teruggebracht wordt. De muziek zwelt aan, intussen zien we de moeder argeloos boodschappen doen. Het jongetje beseft evenmin wat er aan de hand is. Onder de ogen van een massa volk, gelokt door de politiesirenes, krijgen moeder en zoon elkaar weer te zien. Op haar gezicht zie je in één seconde het besef doorbreken: de nachtmerrie is over – wat een vertolking van Kate Nelligan! – en dan volgt een weergaloos elkaar-in-de-armen-vallen terwijl de muziek een hoogtepunt bereikt. Deze afloop mag je gerust stroperig noemen, de film zelf is zo oprecht en waarachtig dat je je niet bekocht voelt. Een hele zakdoek vol gesnotterd en op het internet vind je tal van gelijkaardige emotionele waarderingen voor deze intussen onvindbare film, waarvan ook geen fragmenten on line te vinden zijn.

Er zijn er misschien meer, maar momenteel zijn dit zowat de enige films waarvan de herinnering aan overstromende ogen nog vers is. En natuurlijk zijn er nog een heel pak films waarbij ik een krop in de keel had of wat vocht in de ogen. Maar ik heb me dus beperkt tot de tranentrekkers.

Lees eventueel ook:

My Life in films: The Goonies

My Life in films: The Bonfire of the Vanities

My Life in films: The Muppets & The Marx Brothers

My Life in films: E.T.

De films van 2010

De ijstaart is verteerd, de slaap ingehaald en ik zag in dit prille jaar zelfs al twee films, maar we kunnen 2011 pas inzetten met een terugblik op het vorige filmjaar.

In 2010 zag ik 204 films en hoewel dat best veel is, is dat toch wel wat minder dan in 2009 en 2008. Om maar te zwijgen van de topjaren 2005 en 2006. Ik ging ook slechts 77 keer naar de bioscoop, en dat is het laagste aantal keer van de laatste 7 jaar. Niet dat ik minder tijd had, maar er waren gewoon minder boeiende films te zien. Ik kon zowat alles meepikken dat ik echt wou zien – behalve het Zuid-Koreaanse Mother - en dus was de drang wat kleiner om naar de filmzaal te vluchten.

Zoals u al eerder las werd in 2010 de grens overschreden van 3000 films. Momenteel heb ik zelfs al 3030 films gezien.

Ik ben erg te spreken over het voorbije filmjaar, met toch wel heel wat geweldige films. De Amerikaanse films zegeviert lichtjes, zelfs al ging ik als gewoonlijk naar de meest uiteenlopende films zien. Het beste wat ik het voorbije jaar gezien heb, op een rijtje:

20. The Killer Inside Me

Brutale en kille moordfilm met een lijzige Casey Affleck als psychopaat. (recensie)

19. Moon

Verrassend en inventief science-fictiondrama met slechts één acteur en de stem van Kevin Spacey.

18. Another Year

Het leven en hoe er het geluk uit te distilleren. Sobere klasse van Mike Leigh. (recensie)

17. Potiche

Erg leuke Franse boulevardkomedie, in een uitgekiende, theatrale stijl met Catherine Deneuve in een prachtrol.

16. Des Hommes et des Dieux

Niet licht verteerbaar, maar wel erg relevant en meeslepend in al zijn sobere dramatiek. Een indringende reflectie op zelfopoffering.

15. Fantastic Mr. Fox

Piekfijne animatieprent die de gelijknamige roman van Roald Dahl alle eer aandoet en toch een heel typische Wes Andersonfilm weet te zijn.

14. Dogtooth

Bijzonder origineel, beklemmend Grieks drama over drie jongeren die opgroeien in complete afzondering.

13. Exit Through the Gift Shop

Hilarische en entertainende documentaire over graffiti, kunst en lefgozers. (recensie)

12. Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1

Deze zwakke filmreeks heeft me nog maar één keer kunnen bekoren, maar kwam  nu onverwacht coherent, heerlijk dramatisch en visueel spectaculair uit de hoek. Ik kan nauwelijks wachten op de afsluiter. (recensie)

11. Invictus

Deze triomfantelijke ode aan Mandela is wat te sentimenteel om goed te zijn, maar de twee rasacteurs zorgen uiteindelijk toch voor een pakkend relaas. (recensie)

10. The Road

De wereld komt in de cinema wel vaker tot zijn einde, maar nog nooit zag dat er zo geloofwaardig uit als in deze kille en benauwende film waarin een vader zijn zoon nog enig moreel besef tracht mee te geven in een troosteloze, vuile wereld. Allesbehalve gezellige cinema, met enkele gruwelijke, benauwende momenten en weinig kans op een happy end. (recensie)

9.Les Petits Mouchoirs

Treffende kijk op de dynamiek van een groep vrienden, waarbinnen zich een aantal grote en kleine gebeurtenissen afspelen die op een emotionele climax afstevenen. Herkenbaar bij momenten en hoewel wat gepolijst en gestuurd (vooral door de voor de hand liggende soundtrack), uiteindelijk wel een film die je niet snel los laat. (recensie)

Omdat alle trailers en clips die ik kon vinden, de film enkel doen overkomen als een langdradige zeikfilm, plaats ik er liever geen.

8. Up in the Air

Aanstekelijke, scherp gebrachte en verfrissend geacteerde tragikomedie die zich gaandeweg ontpopt als een anti-romance. Waren alle Hollywoodfilms maar zo gelaagd en geslaagd. (recensie)

7. The Ghost Writer

Een klassieke, maar intense suspensethriller die op alle vlakken  het meesterlijke vakmanschap van regisseur Polanski toont.

6. The Social Network

Deze fascinerende blik op de strijd achter de schermen van Facebook, neemt bij momenten Shakesperiaanse proporties aan, met als resultaat één energieke brok instant-klassieke cinema.(recensie)

5. The American

Oogstrelende cinema die zijn kracht eerder uit dreiging dan uit actie put. Een met existentie en noodlot worstelende protagonist sluipt doorheen een schitterend gevat landschap en wint daarmee het hart van de meesgesleepte kijker. (recensie)

4. Io Sono L’Amore

Eén weldadige stroom aan evocaties, voortkomend uit virtuoos camerawerk, een overrompelende soundtrack en een sluimerende romance verheffen dit Italiaans drama tot een haast hemels genoegen.

3. Toy Story 3

Bijna ieder jaar belandt er wel een animatieprent in mijn top 10. Hoewel niet zo adembenemend als Wall-E of Ratatouille, wel een magistraal, humoristisch, hartverwarmend avontuur dat me nog dagen op wolkjes liet lopen. (recensie)

2. A Single Man

Een onderdompeling in enerzijds een gestileerde werkelijkheid, vormgegeven met kleurrijke, zonovergoten beelden vol fotogeniek volk en anderzijds het persoonlijke, uit herinneringen en verlangens bestaande limbo van een mens die het leven vaarwel zegt. Mede dankzij de bezwerende soundtrack, slorpen het ritme en de sfeer van de film je dusdanig op dat je na de aftiteling zelf een heel klein beetje wil sterven.

1. Inception

De bewondering voor deze film was misschien niet geheel unaniem – alhoewel? -, ik ben en blijf compleet overdonderd door het vernuft van deze film, zowel op inhoudelijk als technisch vlak. Spectaculair, intelligent, spannend, inventief en sensationeel. Grandioos op alle vlakken. Om meteen weer te bekijken. (recensie)

Eervolle vermeldingen voor The Town, Wall Street: Money Never Sleeps, Please Give, About Elly, Brooklyn’s Finest, Precious, Agora, Submarino, Iron Man 2, An Education, In the Attic en Where the Wild Things Are.

En hier nog eens een overzicht van al mijn recensies.

Gelezen in 2010

Het voorbije jaar viel de boekenoogst normaal te noemen. Ik las 26 romans en dat is zo ongeveer hetzelfde als de voorgaande jaren.

Ik las voornamelijk Amerikaanse romans maar ook best wat Belgische lectuur. Er waren ook wat graphic novels, stripromans dus, die ik niet heb opgenomen in de lijst – hoewel sommigen me meer dan één avond gekost hebben.

Meer dan vroeger bracht ik op deze blog verslag uit van wat ik zoal las. Een overzicht vindt u hier. Het beste boek dat ik dit jaar las, wordt daar echter niet besproken, De Bloemen van Koen Peeters. Daarnaast vielen ook Dertien (David Mitchell), Het konijn op de maan (Paul Mennes) en Mijn vriend Leonard (James Frey) niet weg te leggen.

Verder ook genoten van De Ingewijden (T.C. Boyle), Muleum (Erlend Loe), Het verwenste leven (Thomas Glavinic), Ivo Victoria‘s Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor -12-jarigen won, Submarien van Joe Dunthorne, Alles is Belangrijk van Ron Currie, Deze Bloedende Stad van Alex Preston, Huid (Mo Hayder), Laat de Aarde Draaien van Colum McCann, De Ontelbaren van Elvis Peeters, De huishoudster en de professor (Yoko Ogawa) en Het Laatste Concert van Nicola Lecca.

Slechtste leeservaring: De Stolp van Jeroen Theunissen en de wekelijkse Story bij mijn grootmoeder (‘ier ist nieuw boeksken, want gij zijt nen echten boekenman, gij‘).

Thrillers zijn blijkbaar minder en minder aan mij besteed, hoewel ik eigenlijk erg kan opgaan in zo’n meeslepend mysterie. Maar er zijn helaas erg weinig thrillers die ook degelijk genoeg  geschreven zijn en niet de zoveelste getormenteerde politie-agent als hoofdpersonage opvoeren. Ik mis echt originaliteit in dit genre.

Ook dit jaar trof ik geen echt meesterlijk boek aan, zoals dat evenmin de vorige jaren het geval was. Erg goede boeken worden, net als films, zeldzamer naarmate je er meer verteert, blijkbaar. Maar tot die conclusie kwam ik eigenlijk ook vorig jaar al. En zo heb ik eigenlijk steeds minder te vertellen.

De muzikale irritaties van 2010

Ik ben en blijf een te grote leek op het vlakke van muziek om hier dieper in te gaan op wat 2010 me op dat vlak gebracht heeft. Ik heb weliswaar hier en daar een verfrissend geluid gehoord of een artiest leren kennen waarvan ik meer wil horen, maar doorgaans breidt mijn muzieksmaak zich slechts op een heel langzaam tempo uit.

Muziek die me ergert, ontdek ik des te meer. Er zal nooit een tekort zijn aan goedkope, overbodige en irritante dingen, zelfs al luister ik niet vaak naar de radio. Er zullen altijd artiesten zijn die véél meer aandacht en applaus krijgen dan hun talent waard is.

Het slechtste wat 2010 me op muzikaal vlak te bieden had:

1. Laserkraft 3D – Nein Man

Om je oren van je hoofd te rukken, zo slecht.

2. Stromae - Alors On Danse

Enerverend tot en met. Gaat u met zijn alle gerust uit de bol op deze dwaze kul.

3. Duck Sauce - Barbra Streisand

De kogel. Nu. Ook het origineel werkt op mijn zenuwen, hoor.

4. Lady Linn – alles

Ze heeft dit jaar weliswaar geen single uitgebracht, nog steeds blijft haar onnoemelijk onnozele gezangsel mijn oren geselen.

5. Tom Waes – Dos Cervesas

De grap was leuk bedacht, maar de uitwerking bleef maar aanslepen.

6. De Pitaboys – Waar is da feestje?

Volledig aan me ontgaan, maar als je omringd wordt door 11-jarigen vang je wel eens wat op. Immens slecht.

7. Selena Gomez – A Year without Rain

De bezigheden van dit overernstige wicht hebben zich steeds buiten mijn waarnemingsveld afgespeeld, maar wanneer leerlingen met een onderontwikkelde smaak zoiets binnenbrengen, is er geen ontkomen meer aan natuurlijk. Is binnen zijn genre wellicht gewoon één uit de duizend, maar heeft me niettemin geërgerd.

 

Ook in 2011 zullen momenten van frustratie ons aanzetten tot dwaze pogingen om al dat slechts te weren…

Wat was het slechtste dat u op muzikaal vlak overvallen heeft het voorbije jaar?

Friends Forever!

Nu ik een vorig artikel voor mezelf en eventueel voor u één en ander duidelijk maakte in verband met mijn Facebookgebruik, wou ik me nu even bezighouden met het kritisch bekijken van wie dan wél mijn virtuele vrienden zijn. Defriending was de trend van 2009 maar ik heb het nog maar zelden iemand weten doen.

Ik ben zelf één keer gedefriend, voor zover ik dat gemerkt heb, en hoewel ik niet zo close was met die defriender, zag ik daar echt geen enkele aanleiding voor en was ik dus toch wat beledigd. Vooral omdat ik toch wel erg weloverwogen verzoeken stuur. Maar goed, ik pleit zelf  altijd voor minder hypocrisie, dus ik kan er mee leven.

Nu schiet ik zelf in actie. Ik meldde het al, 147 Facebookvrienden begin ik wat benauwend te vinden.  Dat blijft maar groeien, zelfs al zet er zo nu en dan iemand zijn account stop. Ik stel ook vast dat ik mijn weloverdachte criteria eigenlijk niet altijd correct gehanteerd heb. Anders gezegd: ik heb wel wat volk toegevoegd waarmee ik niet zo erg betrokken voel en dus… ga ik vandaag defrienden.

Een aantal mensen op mijn vriendenlijst zou ik in het dagelijks leven immers nauwelijks herkennen. Of ik zou me haast verstoppen om een gênant moment van niet-weten-wat-zeggen te vermijden. Er zijn mensen die ik gewoonweg veel te oppervlakkig ken of met wie ik de laatste jaren eigenlijk geen contact meer heb. Met wie ik sowieso al weinig contact had. Die moeten er maar eens uit. Wat voor zin heeft het?

De ballast was kleiner dan ik dacht. 9 Mensen gedefriend. Dat ging snel en makkelijk. Ik denk dat ik onbewust al lang wist wie er niet meer bij hoefde. En hoewel dit allemaal weinig voorstelt, voel ik me weer een correcter mens.

En nu ga ik stoppen met deze extreme egoberichtgeving over echt wel zeer futiele zaken.

Verzoek genegeerd

Met 147 vrienden zit ik eerlijk gezegd zo wel een beetje aan mijn Facebookgrens, vermoed ik. Dat komt in de eerste plaats omdat ik maar een bescheiden belangstelling vertoon in andere mensen. Ik heb het gewoon niet zo voor de mens in het algemeen en stel vaak genoeg vast dat ik mensen toch wel pas echt apprecieer na lange tijd en volgens zeer specifieke maar van mens tot mens verschillende criteria. Een psycholoog zou daar vanalles achterzoeken en ik heb daar ook zo mijn eigen conclusies over, die ik u en mezelf liever bespaar. We houden het er bij dat ik de meeste mensen niet zo heel interessant vind. Hoe arrogant dat ook mag klinken.

Dat is al een voorname reden waarom ik het op Facebook bescheiden hou. Daarnaast stuur ik gewoon geen vriendschapsverzoeken  naar mensen die ik niet zo bijzonder goed ken of met wie ik in het dagelijks leven niet zo bar veel contact heb. Ik neem het niemand kwalijk dat wel te doen, al stel ik me wel eens vragen bij mensen met 512 vrienden. U kunt al die mensen beslist kennen, maar wil u ze zonodig in uw  on-line woonkamer? Wil u met elk van hen in contact staan? Los van professionele argumenten – hoewel, heeft Facebook echt een professionele meerwaarde? – kan ik mezelf moeilijk motiveren contact te houden met meer dan deze 145 mensen. En zelfs die hoeveelheid vind ik al wat benauwend.

Ik heb zelf nog nooit meegemaakt dat mijn vriendschapsverzoek niet aanvaard werd. Dat komt omdat ik er weinig stuur maar vooral omdat alle mensen die nog overblijven als potentiële vriend me gewoonweg niet bekend genoeg zijn. Dat leidt me tot mijn eigen, enige criterium om verzoekjes te sturen: ik wil enkel mensen als vriend met wie ik in het dagelijks leven graag minstens een babbeltje maak. Ik klamp dus niemand aan en vermijd absoluut dat halve bekenden een vriendschapsverzoek ontvangen waarop ze zouden reageren met ‘Oei, die wil vriendschap met mij. Alé oke dan. Of nog erger: dat je zelf enkel dient om het vriendenaantal van een ander de hoogte in te helpen… Ik stel me dus enigszins gereserveerd op en vind dat best zo.

Daarnaast ken ik dan weer veel te veel mensen die gewoonweg een volkomen gebrek aan interesse vertonen in deze virtuele ontmoetingsplek. Mensen die ik wel interessant vind en graag als virtuele vriend zou zien, voelen zich geenszins aangesproken door het feestboek. Ik neem ze dat niet kwalijk en wil in dit stukje ook geenszins ingaan op de waarde van Facebook. Gelieve u dus in eventuele reacties die moeite te besparen. Ik geniet ervan maar neem aan dat anderen het maar niets vinden. Punt. Maar die mensen vallen dus af als Facebookvrienden.

En dan zijn er tenslotte nog redelijk wat mensen die mij een vriendschapsverzoek sturen maar die ik dan weer weiger. Ik voeg daar meteen aan toe dat enkele daarvan wellicht wél een babbeltje waard zouden zijn, maar dat ik die gewoonweg niet genoeg ken. Voor het beantwoorden van vriendschapsverzoeken hanteer ik dus blijkbaar een tweede criterium, en dat is dus de afstand tot die persoon. Ik zei het al, Facebook is zo’n beetje mijn woonkamer en daar laat ik toch liever enkel bekend volk binnen. Deze blog is als voortuin/inkomhal al persoonlijk genoeg en is wél publiek terrein.

Wie zijn die mensen eigenlijk wiens vriendschapsverzoeken ik niet beantwoord?

• broers en zussen van vrienden. Tja, daar moeten we eerlijk in zijn. Ofwel was ik u in de loop der jaren ook als een vriend of goede kennis gaan beschouwen, ofwel niet. Broer of zus zijn van is gewoonweg  niet genoeg.
• mensen van vroeger: toegegeven, had Facebook destijds bestaan, we waren wél Facebookvrienden. Maar dat was niet het geval en intussen is ons moment voorbij.
• oud-klasgenoten: tot in de leerkrachtenopleiding wil ik nog teruggaan, met mate. Maar de mensen uit het middelbaar onderwijs zijn echt maar schimmen meer, wat niets afdoet aan de fijne herinneringen. Maar wie zijn die mensen nu? Geen idee en ik zie niet genoeg aanleiding om dat wel nog te willen weten. Als Facebook niet zou bestaan, zou dat contact ook onbestaande zijn, maar dat vind ik nu eigenlijk maar een zwak argument. Facebook bestaat wél en dus moet je daar niet onnozel over doen.
• familieleden, en dan concreter heel wat achterneven en -nichten. Ik ga al sinds mijn tienerjaren niet meer naar die groots opgezette familiebijeenkomsten en de meeste van hen laten me eigenlijk steenkoud. Ik heb ze al jaren en jaren niet meer ontmoet en zou niet weten waar het met hen over te hebben. Een familienaam delen of grootouders hebben die in hetzelfde gezin opgroeiden – die waren thuis met véél – , vind ik een even lukrake voorwaarde als pakweg graag naar Top Gear kijken of geen zout op je frieten willen.
• leerlingen: daar trek ik gewoon een lijn. Ik heb bedenkingen bij virtuele vriendschappen tussen kinderen en hun meester of juf. Daar kan ik makkelijk dieper op ingaan, maar u bent intelligent genoeg om daar zelf argumenten voor te bedenken. Gezond verstand, toch? Ik geef wel toe dat dat voor lesgevers in het middelbaar onderwijs misschien anders ligt.
• andere bloggers: ik vind dit de meest aannemelijke verzoeken, want het houdt net in dat deze mensen je heel bewust hebben uitgekozen omdat ze jou of je blog blijkbaar interessant vinden. Ik vind het dus helemaal niet vreemd maar ik hou voet bij stuk: ik kies geen Facebookvrienden die ik nog nooit in werkelijkheid ontmoet heb.
• oud-collega’s. Veel van hen apprecieer ik wel, maar ik voel geen behoefte om een verleden in stand te houden dat enkele op een professionele samenwerking gebaseerd was en waar weinig persoonlijke aspecten mee verbonden waren. De oud-collega’s met wie ik vriendschap heb gesloten, waren dan ook echt vrienden.
• oud-leerlingen: die weiger ik niet uit principe, want er staan er wel degelijk enkele in mijn lijst. Maar als het echt te lang geleden is, laat ik dat toch liever rusten. Weten die intussen groot geworden kinderen veel  wie ik ben. Al te zot zijn de verzoeken van jongeren die niet eens in mijn klas zelf zaten. Waar moet het ophouden?
• Helemaal gek vond ik het vriendschapsverzoek van een man die enkel mensen met De Schutter als familienaam als Facebookvriend wilde. Nee dank u. Ook niet onder het mom van eens onbezonnen meegaan in de zotheid van een ander.
• mensen waar ik gewoonweg niets mee heb. Mensen die ik dus weliswaar ken, meestal vaag, met wie ik wel wat gemeenschappelijke vrienden heb en die duidelijk zelf zelf minder strenge criteria hanteren in het selecteren van Facebookvrienden.
• en tenslotte mensen die ik simpelweg nauwelijks ken. Ooit eens ontmoet maar verder eigenlijk geen idee wie ze eigenlijk zijn.

Als ik dat dus echt zou willen, zit ik zo aan 200 vrienden. Wat nog relatief is en nog steeds niet betekent. Omdat het allemaal niets betekent. Maar binnen de al dan niet zinloze nonsens die Facebook eigenlijk is wil ik nog altijd principes hanteren. Maar dat ik dat blijkbaar wil verantwoorden wil toch ook weer wat zeggen?

Volgende keer: defrienden of niet? (Ja! Maar wie?)

Gelezen in 2009

Ik vond blijkbaar de tijd om het voorbije jaar 27 romans te lezen, wat toch wat meer is dan vorig jaar en zowat het gemiddelde is van wat ik de voorbije 10 jaar las. Alleen klop ik mezelf op de borst om meer literair verantwoorde boeken te lezen. Ik lees nog altijd wat ik graag lees, maar ik merk dat mijn smaak en appreciatie verfijnd en dat ik meer begrijp van het soort boeken die in de prijzen vallen. Meer literatuur dan lectuur, zeg maar. Het zal gaan tijd worden na al die jaren fervent lezen.

Sinds dit jaar lees ik ook vaker recentere boeken. Ik vond het dan ook fijn dat uit de top 20 die het weekblad Humo vorige week publiceerde, ik er toch wel 5 gelezen had (‘t is te zeggen, aan eentje ervan ben ik nog bezig) en 2 ervan staan op mijn lijstje.

Ik bracht hier het hele jaar door geregeld leestips, dus ik ga geen echte besprekingen meer bieden (hier vind u ze allemaal op een rijtje). Voor het tweede jaar op rij las ik geen boek dat ik echt weergaloos of grandioos vond, al kwamen enkele zeker in de buurt. Het is dus al van De Pruimelaarstraat geleden dat ik nog een echt formidabel boek las. Manifesteert zich in mijn leesgedrag hetzelfde als bij het films kijken? Dat hoe meer ik lees, hoe hoger mijn eigen norm komt te liggen dus hoe minder ik eigenlijk goed ga vinden? Jammer eigenlijk.

Maar goed, hier nog een overzichtje:

1. Wij / Jeroen Olyslaeghers/ 2009/ België
2. De Eenzaamheid van de Priemgetallen / Paolo Giordano/ 2008 / Italië
3. Stad der Dieven / David Benioff / 2009 / USA
4. Een stil geloof in Engelen / R.J. Ellory / 2007 / USA
5. De Monsters van Templeton / Lauren Groff / 2008 / USA
6. Caesarion / Tommy Wieringa / 2009 / NL
7. De Bewaker / Peter Terrin / 2009 / België
8. Talk Talk / T.C. Boyle / 2006 / USA
9. Onzichtbaar / Paul Auster / 2009 / USA
10. De Heining / Jan Van Loy / 2008 / België
11. De Kauwgomdief / Douglas Coupland / 2007 / USA
12. Nemen wij dan samen afscheid van de liefde / Paul Baeten Gronda / 2008 / België
13. Petropolis / Anya Ulinich / 2007 / Rusland
14. Mr. Toppin / Charles Elton / 2009 / UK
15. Loslippig / Rita Mae Brown /1999 / USA
16. Man in het Duister / Paul Auster / 2008 / USA
17. De olifant verdwijnt / Haruki Murakami / 2005 / Japan
18. Speeldrift / Juli Zeh / 2004 / Duitsland
19. De vermoedens van Mr. Whincher / Kate Summerscale / 2008 / UK

De rest van de lijst bestaat vooral uit boeken die minder vermeldenswaardig zijn, waaronder die andere Wij, van Elvis Peeters, die ik dus toch vermeld om te benadrukken dat het echt niets bijzonders was. Ook de iets té Hollandse P.F. Thomèse wist me niet voor zich te winnen met Vladiwostok!.

Lees ook mijn overzicht uit 2007 (want in 2008 schreef ik er blijkbaar geen).

De Films van 2009

Ik kan tevreden terugkijken op het filmjaar 2009, waarin ik o.a. mijn 1000e bioscoopfilm beleefde en de kaap van 2800 geziene films overschreed. Het voorbije jaar was goed voor 222 films, dat zijn er 3 meer dan vorig jaar, maar nog steeds minder dan in de recordjaren 2006 (239 films) en 2005 (228). Net als vorig jaar ging ik 98 keer naar de bioscoop en dat vind ik eigenlijk wat weinig aangezien daar ook 32 films bijzaten uit het zomerfilmcollege en die zouden eigenlijk niet mogen meetellen. Dat is dus al een voornemen voor 2010.

Er verschenen in 2009 om en bij de 280 nieuwe films in de bioscoop. Daarvan zag ik er 81, maar er zijn dan ook nog heel wat films die géén bioscooprelease krijgen en evengoed tot het filmjaar 2009 behoren. Maar we moeten ergens een lijn trekken.

Ik miste slechts enkele ‘belangrijke’ films, waaronder Antichrist en The Hurt Locker, die straks ongetwijfeld Oscarnominaties binnenrijft. Met de geziene films viel vrij makkelijk een waardige top samen te stellen, waarbij, zo moet gezegd, échte rillingen en sensaties eigenlijk wat uitblijven.

1. Revolutionary Road

Ik had het wel voor deze in de realiteit gewortelde anti-romance, het verslag van een relatie tussen twee mensen die zich trachten af te zetten tegen het ‘gewone leven’, tegen de grijsheid en alledaagsheid van het bestaan. Sam Mendes (American Beauty) maakt er een sobere, strakke film van waarin Kate Winslet en Leonardo DiCaprio meer dan excellent zijn. Een interessante bijrol is er voor de onbekende Michael Shannon, als man die krankzinnig verklaard is, maar wel de enige is die het koppel begrijpt. Een aangrijpende, bescheiden film die in feite het turbulente mist waarin ik mijn drama’s graag zie wentelen, maar hé, dat zal ik ook maar als een teken van rijping beschouwen. Bloedmooie trailer ook.

2. Boy A

Deze te weinig geziene Britse film daagt de kijker uit mee te denken over de plaats in de maatschappij die mensen verdienen die iets verkeerd gedaan hebben. Wanneer is iemand vergeven of genoeg gestraft, in hoeverre heeft iemand recht op een tweede kans? Met zeer pure emoties, een intense pyschologische uitdieping en topacteerwerk wordt zo een broeiend drama gecreëerd dat echt aan je ribben blijft kleven en alle theorieën rond straffen en boete aan het wankelen brengt. Mijn recensie lees je hier. De trailer is niet representatief genoeg en focust op de verkeerde dingen.

3. Involuntary (= Happy Sweden = De Ofrivilliga)

Drie titels, dat is misschien wel meer dan het aantal bezoekers voor deze fascinerende sociologische studie, een zeer raak geobserveerde film waarin telkens het gedrag van de mens centraal staat in een groep waarin iets mis gaat. De camera beweegt geen enkele keer in deze film, alsof het een pure registratie betreft en dat geeft de film een unieke beeldtaal die de kijker dwingt een eigen standpunt te zoeken. Bovendien beschikt deze film over een ietwat typische Scandinavische laag ironie, zoals in het relaas van een tourbus waarvan de chauffeur niet verder wil vooraleer iemand bekent schade aangericht te hebben in het toilet. Verder zien we een groep mannen op vrijgezellenweekend, dronken tieners, een lerares die haar collega’s berispt, een familiefeest waar iemand een hartaanval krijgt en twee prille stoeipoezen die de wereld uitdagen. Zeer veelzeggend en tegelijk ook amusant.

4. Inglourious Basterds

Destijds keerde ik tevreden maar niets helemaal onder de indruk huiswaarts. Heel wat scènes uit deze bloederige actiefilm bleven echter hangen, waardoor het visuele vernuft en de originele visie van Quentin Tarantino stilaan nog maar eens bevestigd worden en je eigenlijk niets liever wil dan deze film nog een keer zien. Als dat geen stevig argument is om zo’n film tot de beste 10 van het jaar te laten horen? Fijn ook dat Tarantino het charisma van de Franse Mélanie Laurent ontdekte, die moeiteloos de weliswaar erg mooie maar levensloze Diane Kruger overklast.

5. Troubled Water

De grote overeenkomst tussen dit Noorse drama en Boy A is de thematiek rond straf en berouw, waarbij eveneens een jongeman centraal staat die het leven tracht te hervatten na gestraft te zijn voor een afschuwelijke misdaad. Qua beeldsymboliek en scenarioconstructie  wat bedachter dan de realiteit van Boy A, maar niettemin een zeer beklijvende en intense film. (recensie)

6. Das Weisse Band

De immer steengoede Oostenrijker Michael Haneke toont zich in één van zijn strafste films minder de provocateur uit het verleden dan wel een nietsontziende beschouwer van menselijke bruutheid (die hij ook altijd al was). Deze dorpsgeschiedenis is een pijnlijke blootlegging van de mechanieken die een samenleving ongewild in gang zet om de onschuld van het nageslacht om zeep te helpen. De uitermate fijne en preciese visuele stijl krijgt u er bovenop. Een meesterwerk, al mogen we gerust toegeven dat dit geen spek is naar ieders bek. Een tweede keer bekijken zit er ook niet meteen in, vrees ik. Hoewel, vermoedelijk zal het meesterschap van Haneke dan des te duidelijker blijken.

7. Elève Libre

Belgisch talent Joachim Lafosse voert ons mee in een misselijkmakend relaas waarin perverse manipulaties het hoofdpersonage én de kijker volkomen misleiden. Een zeer doordacht, intelligent opgebouwd scenario, geniaal in al zijn subtiliteit, wordt versterkt door knappe vertolkingen. Een film die genadeloos de ziekelijkheden onthult waartoe de door lust gedreven mensheid in staat is.

8. Doubt

Onversneden Hollywooddramatiek van de bovenste plank, waarin vooral de ijzersterke, knetterende dialogen de kijker een duel met zichzelf laten aangaan. Weer diezelfde thematieken immers: misleiding en manipulatie, de kijker moet zijn eigen standpunt in vraag stellen en keer op keer veranderen. De film heeft zijn sterkte trouwens niet in het minst te danken aan de fenomenale acteerprestaties van Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams en Viola Davis, alle 4 genomineerd voor een Oscar. (recensie)

9. Synecdoche, New York

Een heel andere, alweer steengoede Philip Seymour Hoffman, in de rol van een op hol geslagen schrijver/regisseur, die zijn eigen leven in beeld brengt, maar zolang dat leven vordert, wordt ook de enscenering complexer en wordt een nieuw bestaan gecreëerd binnen het huidige bestaan.  Als je op den duur acteurs nodig hebt om de acteurs te spelen die de mensen uit je omgeving vertolken, is het einde zoek. Bent u nog mee? U moet het zelf gezien hebben, deze op surrealistische wijze volkomen logische, maar irrationeel vertelde opeenstapeling van werkelijkheden. Uit de geniale koker van Charlie Kaufman, bedenker van Being John Malkovich en Eternal Sunshine, maar wellicht zijn minst hapklare filmbrok.

10. Star Trek

Nooit gedacht dat ik zou genieten van de (niet altijd even) nonsensicale wereld van Star Trek, waarvan ik nooit eerder een film of serie zag. Deze opfrissing wist me mee te slepen van begin tot eind, door zijn sensationele actie-avonturen maar evengoed door zijn prachtige, uitgewerkte personages. Op alle vlakken overtreft deze vakkundige film de doorsnee blockbuster en de passie van regisseur J.J. Abrams, voor het origineel maar ook voor film in het algemeen, spat van het scherm. Als het dan actie en escapisme moet zijn, dan wel van dit niveau. Een sequel, en wel snel aub!

11. Altiplano

Deze wel heel bijzondere Belgische productie, gefilmd in Peru, is een soort spirituele en antropologische bespiegeling over verlies en rouw, waar enige bereidheid vereist is. Het visueel verbluffende aspect van de film is op zich al de moeite waard en biedt deze krachtige film een soort aura waarvan de straling op je over slaat.

12. Stella

Een prachtige nostalische trip naar de jeugdjaren van een meisje dat in een café opgroeit. Sublieme sfeerschepping en een aandoenlijk, zij het nergens melig, verhaal. Franse klasse.

13. Gran Torino

Clint Eastwood voor de laatste keer op het scherm in wat op zich eigenlijk een te sentimenteel macho-verhaal is. Maar het werkt, met sobere klasse in beeld gezet. Prachtfilm.

14. The Reader

Dit post-Holocaustdrama kreeg flink wat kritiek en regisseur Stephen Daldry (The Hours) wordt wel eens mooifilmerij verweten. Maar dit krachtige drama wist me helemaal in te pakken. En Kate Winslet is gewoonweg fenomenaal.

15. The Wrestler

Mickey Rourke is terug in een zeer bescheiden, teder filmpje over iemand die met wat brokstukken zijn leven nog een heel klein beetje vorm tracht te geven. Mooi!

Ook heel goed: de praatfilm Frost/Nixon, de Franse avonturenprent Micmacs à tire-larigot, de biografische films Milk, en Bright Star, het Zweedse vampierendrama Let the Right One in, de Vlaamse successen De Helaasheid der Dingen en Dossier K., de sci-fi District 9, de Britse degelijkheid van Fish Tank, het mooie Vlaamse, ondergewaardeerde Lost Persons Area, het ijzingwekkende Paranormal Activity, de eigenzinnige thriller The Box, de slimme komedie The Informant!, het liefdesdrama Two Lovers en het wondermooie Up.

Ook genoten van (500) Days of Summer, Appaloosa, Bancs Publics, Chéri, Dirty Mind, Ice Age 3, In the Electric Mist, Los Abrazos Rotos, Mammoth, Meisjes, O’Horten, My Queen Karo, Slumdog Millionnaire, Taking Woodstock, The Burning Plain, The International, The Duchess, The Young Victoria, Towelhead, Valkyrie, Un Prophète en nóg een Belgische film, Unspoken.

Tegenvallers: Avatar (goed maar niet meer dan dat), Benjamin Button (saaaaaaaai), Harry Potter and the Half-Blood Prince (vreselijk saaaaai), Terminator Salvation (dom). Er waren nog heel wat middelmatige en veel slechtere films hoor, maar die zijn geen vermelding  waard.

En o ja, ik schreef dit jaar 51 nieuwe recensies! Niet slecht, vind ik.

En wat hebt u gezien in 2009?

Geraaskal met een strikje om

Na jaren ervaring is me één ding duidelijk: de ellendigste dag van het jaar is die ene dag zo ergens tussen Kerst en Nieuwjaar waarop ik na lang uitstellen beslis cadeautjes te gaan kopen. Goed, niemand vindt dat echt leuk, maar laat me u met tegenzin overtreffen: er is doorgaans niets dat me een ellendiger gevoel geeft dan het op zoek moeten gaan naar geschenken.

Dat heeft in tegenstelling tot wat u zou verwachten, niets te maken met volle winkels, drukke straten en hinderlijke medemensen. Ik woon midden in de stad en als ik dat zou willen, kan ik de drukste momenten met gemak vermijden. De treurigheid en zinloosheid van het winkelen, de doelloosheid van de hele onderneming, maken dat ik terneergeslagen geen oog of oor heb voor de massa om me heen.

Al dat stappen door de straten – deze week net ook nog eens een kapotte fiets, dus alles gebeurt te voet – biedt me de tijd om één en ander te analyseren. Het is niet dat ik mijn dierbaren niets gun, integendeel: mijn favoriete dagdroom is winnen met de lotto en mijn familie alles geven wat ze begeren. En dat brengt ons  dan ook tot het punt waar ik het treurigst van wordt: deze mensen hebben in feite helemaal niets nodig. Zelfs al bedroeg mijn budget het tienvoudige, ik zou nog niet weten waarmee hen een plezier te doen.

Want dàt is het grote lijden: dagen, nee weken vooraf beginnen piekeren over wat nu precies geschikt is voor al deze mensen. Ze hebben toch hobby’s en interesses, hoor ik u al zeggen. Wel, dat wil wel eens tegenvallen, maar daar wil ik optimistisch over blijven. Alleen ben ik er van overtuigd dat wie in min of meerdere mate fanatiek met iets bezig is, of het nu breien, koken, klassieke muziek, interieurvormgeving, muziek, voetbal of wat dan ook is, zelf veel beter weet wat hij of zij wil, of door al jaren met die hobby bezig te zijn, al lang over alles en nog wat beschikt om deze bezigheid naar believen uit te voeren. De wereldreiziger heeft al een rugzak, een veldbed en een zaklamp. De jazzfanaat heeft all de  juiste cd’s. De gezelschapsspeler heeft zich de nieuwste spelletjes zelf al aangeschaft. Die oma heeft al pantoffels, zakdoekjes en koekendozen (700 zelfs!). De plezante nonkel heeft al 6 keer een onnozel gadget gekregen. Genoeg is genoeg, toch?

Dus strompel je langs etalages vol lelijke en overbodige spullen die niemand wil kopen – laat staat krijgen!  Hoe mooi versierd ook, hoe prachtig uitgestald, de meeste winkels liggen vol bazaar. Een geschenkenwinkel zelf is nog het ergste.  Kitschparadijzen. Of al die pakketten en cadeaubons die mensen dan verplicht moeten gebruiken. Nee, dank u. Dus bedenk je dan toch maar iets min of meer aanvaardbaar waarbij persoonlijk en origineel al lang geen passende adjectieven meer zijn, gewoon een kwestie van die nieuwjaarswensen niet met legen handen te moeten overbrengen. Ik vind mezelf dan eigenlijk een beetje zielig, mag dat? Omdat ik weet dat wat ik dan uitkies, eigenlijk nietszeggend is. Omdat bij het afgeven van het geschenk alle betrokken partijen weten dat dit een formaliteit is die moet afgehandeld worden.

Dat zou je tot in het absurde kunnen doortrekken. Mijn broer Boris en ik bedachten een keer dat je met een zeer bizar of volstrekt onnozel geschenk zou kunnen komen aanzetten, dat je dan afgeeft met een ernstig gezicht en waarbij je dus braaf je plicht vervuld hebt: een cavia voor mijn vader, een vislijn voor mijn moeder, een fietshelm voor mijn oma, een waterpistool voor mijn opa. Blij zouden ze er niet mee zijn, maar ik ben er wel vanaf en er kan me niets verweten worden.

In de loop der jaren tref je wel eens een passend geschenk aan natuurlijk. Of je hebt goed waargenomen wat er nodig is. Of je hebt het de betrokkene gewoon gevraagd: wat heb je nodig, waarmee kan ik je een plezier doen? Dat helpt tegenwoordig niet meer. Die mensen weten zelf ook niet wat ze willen of nodig hebben. Een fruitmand, besliste mijn oma dit jaar. Ik eet iedere zondag braaf alle bananen op die ze me toestopt.  Zij eet nooit fruit, hoogstens een gedroogde vijg. Wat moet ze met een fruitmand? Mijn vader weet het al helemaal niet meer. Consumeren is al zijn hobby. Mijn moeder dan weer wel, waarop ik dan precies koop wat ze zegt en ze dus blij maar geenszins verrast dvd’s en boeken ontvangt die op haar verlanglijstje stonden.

Het ideale geschenk, zo heb ik vroeger al een keer geconcludeerd, is iets dat vanuit het hart komt. Dat klopt, mijn oma ‘s dierbaarste geschenk is een rijmpje dat ik schreef en dat nu ingekaderd op een ereplaats hangt in de woonkamer. Mijn vader doen we – vermoedelijk-  een plezier door hem een uitstap of etentje te beloven. Maar dat weegt dan toch weer erg licht, zeker op het moment van overhandiging. En het lijkt toch ook weer van te weinig moeite te getuigen.Een lief woord, een klein gebaar, als het er op aankomt is dat not done.

Ik ben nu anderhalve dag door weer en wind op zoek geweest en ben eens te meer zeer treurig gestemd geraakt. Ik lijk ieder jaar hetzelfde te kopen, of anders datgene van twee jaar ervoor. Ik heb nog niet voor iedereen iets en neem mijn uitvlucht tot clichés. Ik heb vooral veel voor mezelf gekocht, want dat is het gekke: ik weet wél precies wat ik wil en nodig heb.

Dat is dan het positieve aan dit hele gedoe: ik krijg zelf vooral envelopjes. Ook geen verrassingen, ook geen moeite voor de schenker. Maar ik ben er wel blij mee. Toch zit ook daar weer een wrange nasmaak aan. Moet ik concluderen dat ik eigenlijk betaald wordt voor dat gepieker en door weer en wind-gewandel? Komt het daar eigenlijk op neer? Loon naar werken? Die geschenkentijd moet trouwens sowieso gewoon onze economische kringloop draaiende houden. De verwachtingen van mensen zijn mee gegroeid met onze welvaart en welstand. We zijn verwend, door- en door. Op het akelige af. Ten koste van onze geestelijke gezondheid (al die stress en zorgen om wat geschenkjes) én het milieu, want de productie van al die brol brol brol uit die brolwinkels eist zijn tol.

Dit blogstukje barst uit zijn voeten, ik dreig te gaan raaskallen. Maar het zit me hoog. Geen boosheid of ergernis maar droefnis. Maar er is niemand schuldig aan en er zijn geen oplossingen voor want niemand zal de trend in gang zetten om géén cadeautjes meer te willen – en dat is eigenlijk ook  trouwens niet wat ik wil.  Maar het is een smet op mijn vakantie. Verstoorde dromen. Doembeelden van ontevreden familieleden, teleurgesteld in zoon en kleinzoon. Eén jaar om het goed te maken. En dan is het weer van dat.

Dank voor uw geduld.

1000 keer naar de cinema

Trouwe lezers weten dat ik zo nu en dan eens uitpak met lijstjes en aantallen van geziene films e.d. Dat levert doorgaans weinig relevante blogstukjes op, die ik eigenlijk vooral voor mezelf schrijf. Maar nu wou ik toch wel even kwijt dat ik afgelopen weekend voor de duizendste keer een film in de bioscoop zag. Duizend keer… Ik duizel er zelf even van.

Voor alle duidelijkheid, het volledige aantal films dat ik ooit gezien heb, bedraagt momenteel 2753. Het is misschien wat bizar een onderscheid te maken tussen bioscoopfilms en het aantal geziene films tout court. Gezien is gezien toch en wat voor zin heeft dat onderscheid? Maar in 1992 ben ik begonnen met het oplijsten van films die ik in de cinema zag om zo mijn jaartotaal overzichtelijk te houden en om de diverse jaren te kunnen vergelijken, ben ik dat blijven noteren. Aangezien ik toen ook nog al mijn ticketjes bewaard had van alle films die ik sinds 1989 of zo gezien had en ik verder goed in mijn geheugen gegraven heb, viel dat zelfs nog te reconstrueren voor voorgaande jaren. Zo meen ik intussen zowat zeker te zijn dat de lijst volledig is vanaf mijn allereerste bioscoopfilm.

Ik wil ook vooral even stellen dat ik niet voor al die 1000 films een ticketje betaald heb. Ik woon sinds 1999 regelmatig persvisies bij en die zijn gratis. Ik wil me overigens vooral niet realiseren hoeveel geld het me dan wél gekost heeft. Welke hobby kost geen geld? En voor u zich mij nog fanatieker voorstelt dan ik al ben, die tickets bewaar ik intussen al heel lang niet meer.

Het vermelden waard:

- de eerste film in de bioscoop: The Aristocats, ergens begin jaren ’80

- meest gezien: in 2006 zag ik 126 films in de bioscoop.

- aantal bioscopen waarin ik deze films gezien heb: een stuk of 22, waarvan 3 in de USA en 1 in Londen. Dit staat nergens genoteerd hoor, ik zocht het voor de gelegenheid even uit.

- meest geconsumeerd tijdens de film: hmm… wellicht gewoon water. Saai niet? Ik eet vrijwel nooit popcorn en hoef niet zonodig te eten tijdens een film. Af en toe een Magnum of chips, dat gebeurt wel eens.

- vreemdste combinatie: met mijn toen 73-jarige oma naar Mission Impossible. Ze vond Tom Cruise ‘ne schone mansmens’

- fraude: de komedie Scrooged zag ons gezin zonder betalen want men had onze tickets van de voorafgaande film (L’ours) niet gescheurd en aangezien er toen nog geen titel van de film op je ticket stond, gingen we gewoon nog een keer naar de film. Dat was even spannend. Kinepolis is rijk genoeg. En nee, ons normen- en waardenstelsel werd er niet door vervormd.

- favoriete zitje: in het midden van de bovenste helft van de zaal, en uiteraard in het midden van de rij. Leve Cinema Zed in Leuven, maar hun zetels zijn de slechtste.

- regisseur van wie ik het meest films in de bioscoop zag: Steven Spielberg met 12 films.

- ergerlijkst gezelschap: mijn klasgenote Sandra die bij de begintitels van het formidabele L.A. Confidential al zat te blazen omdat ze het maar niets vond.

- eerste film op een filmfestival gezien: The Ice Storm op het Brusselse Filmfestival in 1998.

- mooiste rijtje van op elkaar volgende films: Fight Club, The Sixth Sense, Being John Malkovich, American Beauty en Sleepy Hollow zag ik allemaal na elkaar op twee maanden tijd.

- grootste kwelling: een week moeten wachten op deel 2 van La Meglio gioventu

- aantal films waarvoor ik te laat kwam: héél weinig. Herinner me er 2 en veel meer zullen het er wel niet zijn.

- aantal films niet uitgekeken in de bioscoop: slechts één en die heb ik dan ook niet meegeteld, een Japanse film op een filmfestival. Ik hou er aan films altijd tot het einde te bekijken. En er was ook ooit die Turkse film…

-  opvallende mensen in de zaal: Filip en Mathilde bij Gladiator in 2000. Verder vind ik het eigenlijk wel vreemd zelden of nooit mensen aan te treffen in de zaal die ik ken, ik herinner me eigenlijk niet één keer dat ik per toeval vrienden of kennissen of wiskundeleraars van vroeger in de zaal aantrof, laat staan BV’s.

- acteurs van wie ik het meest films in de bioscoop gezien heb: Johnny Depp, die echt wel veel goede films op zijn naam heeft staan: de Ier Brendan Gleeson, die zeer vaak bijrollen vertolkt in bekende films en daardoor onverwacht zo hoog staat op mijn lijst; En Cate Blanchett, een geweldige actrice. wiens films ik vooral de laatste 5 jaar niet meer mis.

- meest aantal films ooit gezien op 1 dag: 5. En dat is al enkele keren gebeurd zelfs.

- favoriete moment om naar de film te gaan: op een weekdag om 17u. Weinig volk en vooral geen luidruchtige tieners.

- ergerlijkste moment om naar de film te gaan – in de multiplexen dan toch: zaterdavond om 20u, hoewel me dat in goed gezelschap niet zo veel kan schelen. Maar de doorsnee bioscoopbezoeker is op dat moment het nachovretend type dat meestal naar films gaat die bij het naar buitengaan al vervlogen zijn en daar heb ik weinig affiniteit mee. Leve filmfestivals wat dat betreft.

- eerste filmrecensie: de vreselijke komedie Say It Isn’t So

- de laatste gezien flm tot nog toe: District 9, een opwindende actieprent vol buitenaardse wezens en ontploffingen.

En u?

Bent u al in de stemming?

Uit onderzoek blijkt dat CD&V de populairste partij is bij 18-jarigen. Ik sta daar lichtjes versteld van. Hoe kan een traditionele, in de praktijk ook conservatieve partij het zo goed doen bij wat verondersteld wordt een kritische doelgroep te zijn? Ik ken niet zo veel 18-jarigen meer, dus ik viseer niemand, maar volgens mij zijn ze met zijn allen lekker dom en mak, die jongvolwassenen.

Ik geef toe niet bijzonder goed op de hoogte te zijn van het programma van CD&V. Zoals wellicht vele honderdduizenden die morgen gaan stemmen en zoals ik vrij zeker en rustig veralgemenend durf stellen, zoals ook al die 18-jarigen. Wat mij dus in de media en propaganda net lichtjes doet kokhalzen, spreekt blijkbaar toch heel wat jongeren aan. Terwijl ik gruwel van het toekomstbeeld van een met christelijke hypocrisie bedekt fatsoen waarmee CD&V’ers ons betuttelen, verheugt dat kwart van die 18-jarigen zich blijkbaar op de huiskamergezelligheid die zo’n bestuur met zich meebrengt. Terug naar de tijd van de lochting en de boterham met smout.

Akkoord, de mensen in wie ik CD&V het sterkst verpersoonlijkt zien, zijn net wat naar de achtergrond verdrongen: Yves Leterme, een klein en bitter mannetje met wie ik enkel een thermos koffie op een plastic tafelkleed associeer en een zondagnamiddagse uitstap naar Geraardsbergen of zo, om maar een uitgestorven gemeente te noemen die met enige fantasie nog als toeristische trekpleister kan fungeren. En daarnaast natuurlijk Zuster M., over wie ik van mijn oversten hier niets meer mag schrijven (maar het internet vindt alles). De lokale Bulstronk die fatsoen meent op te leggen op tirannieke wijze, heeft het bij mij voor eeuwig en altijd verkorven.

CD&V heeft zijn brocanterieën dus even opgeborgen en zet andere gipsen beelden op de voorgrond. Kris Peeters bijvoorbeeld. De media portretteren hem – en nu kom ik even niet meer bij – als de George Clooney van Vlaanderen. Een zeer gebrekkige fantasie van de betreffende journalist (die de mosterd bij Bob Geldof haalde) - Peeters is hoogstens de William H. Macy van Vlaanderen. En dat is dan nog flatterend bedoeld, want Macy is wel een erg goede acteur. Om maar te zeggen: Peeters is inderdaad niet het met gouden brilmontuur en zuur lachje getooide typische CD&V’ertje, maar de glamour van Italiaanse villa’s, martini en nespresso is ver te zoeken. Peeters doet me op zijn best aan een verdienstelijke bankdirecteur denken die ik niettemin van enige beschetenheid zou verdenken. Nee, dan stem ik nog liever voor Jean-Jaques De Gucht, wiens intelligentie, ervaring en zelfzekerheid niet moeten onderdoen voor zijn welbespraakthei… HAHAHAHAHA, ja daar had ik u even liggen.

Mijn stem zal dus zelfs niet in de buurt komen van iets oranje en ik gehoorzaam al evenmin Jean-Luc Dehaene, die ons vraagt niet op de kleine partijen te stemmen. Maar ik zie in mijn stemgedrag alleen maar wat ik in het dagelijks leven zo vaak zie: je hebt de massa en je hebt Sven. Mijn partij zal morgen geen potten breken, maar ik koester de illusie dat ik voor oprechte en degelijke mensen gekozen heb wiens ideeëngoed aansluit bij mijn eigen normen en waarden. Ik vraag van u niet hetzelfde, maar alstublieft, denk toch een heel klein beetje na straks in dat hokje.

 

De Films van 2008

Veel films gezien het voorbije jaar, zoals ook het voornemen was, al ben ik er niet in geslaagd de aantallen van 2006 (239 films) en 2005 (228) te halen. De teller is gestopt bij een zeer bevredigende 219 films (235 als je er de films bijtelt die ik al een keer eerder zag). In 2008 werd wel de kaap van de 2600 geziene films overschreden.

Mijn leven speelt zich voor alle duidelijkheid niet af voor een scherm. Ik slaag er vrij goed in het filmkijken te combineren met allerlei andere activiteiten en slaag er zo in toch minstens 2 of 3 films per week te zien. Dankzij twee filmfestivals, waarop ik dan 2 tot 5 films per dag zie, trek ik dat gemiddelde flink op. Maar oordeel verder gerust dat ik een te fanatiek filmkijker ben. Ik kan wel prima weerstaan aan popcorn en andere gezelligmakers, zelfs al zat ik dit jaar 98 keer in de cinema.

Van de 300 films die dit jaar in de Vlaamse bioscopen verschenen, zag ik er 83. Om te bepalen wat het beste was wat het filmjaar 2008 te bieden had, put ik dus enkel uit die lijst. Wat al moeilijk genoeg is want er verschenen vrij veel sterke films.

1. Wall-E
Wat weinig verrassend, want deze piekfijne animatiefilm werd al her en der bekroond en geroemd, maar ik stel toch vast dat ik het afgelopen jaar geen onweerstaanbaardere cinema te zien heb gekregen. Grandioze animatie, hartveroverende personages, een heerlijk romantisch-avontuurlijk sfeertje en een niet eens zo gek bedachte, onrustwekkende context vol heerlijke details. Ook bij het herbekijken een ware triomf.

2. Atonement
De hartverscheurende tragiek van dit elegante en bij momenten meesterlijke gechoreografeerde en ijzersterk geacteerde Britse drama, wist me helemaal mee te slepen. Lees hier mijn recensie.

3. The Darjeeling Limited
Levenspijnen en onzin onovertrefbaar gecombineerd in een geniaal uitgevoerde en dus even oogstrelende als pakkende film. (recensie)

4. This Is England
Intens, authentiek Brits drama over vriendschap en manipulatie in de onzekere jaren ’80.(recensie)

5. Australia
De kritieken waren gemengd, maar ik raakte toch in de ban van dit verrukkelijke, oogverblindende, ambitieuze spektakel met epische allures.

 

6. Lust Caution
Een hartverscheurende Chinese romance, door de nimmer falende Ang Lee verpakt als een dreigend en beklemmend spionageverhaal.

7. Before the Devil Knows You’re Dead
Sidney Lumet is 83, maar pakt uit met een virtuoos gefilmde, gitzwarte moraliteitsthriller met een topcast.

 

8. Entre les Murs
Innemende en betekenisvolle registratie van een leer- en leefproces, met een Franse school als context.

9. Vicky Cristina Barcelona
Een treffend zomers sfeertje, enthousiast acteerwerk, spitse dialogen en een verhaal dat de liefde als even passioneel als destructief opvoert.

10. Il y a longtemps que je t’aime
In dit impressionistische Franse drama zet mijn favoriete actrice Kristin Scott Thomas één van haar beste rollen neer, als door het leven beschadigde ex-gedetineerde die een nieuw leven bij elkaar scharrelt.(recensie)

11. The Dark Knight
Ijzersterke blockbuster met formidabele actiescènes en sterke acteurs. (recensie)

12. Loft
Nog steeds geen slecht woord voor deze zéér entertainende Vlaamse thriller.

13. Gone Baby Gone
Zwaarmoedige, spannende dramatische thriller, verrassend regiedebuut van Ben Affleck.

14. California Dreamin’
Even absurd als meeslepend Roemeens drama over botsende culturen De jonge cineast overleed voor het beïndigen van de montage, waardoor de film uitgebracht werd zonder dat er nog in geknipt werd.

15. No Country for Old Men
Overladen met Oscars en door veel critici de hemel in geprezen, maar het gitzwarte, door idioten bevolkte universum van de broertjes Coen kon me net iets minder bekoren. Een uitmuntende film weliswaar.

En verder nog genoten van het oliedrama There Will Be Blood (ook hierover net iets minder onder de indruk dan de doorsnee filmliefhebber), het aangrijpende It’s a Free World van Ken Loach, het genietbare 3:10 to Yuma, de Spaanse weeshuisthriller El Orfanato, het bijzonder komische Burn After Reading, het indringende Margot at the Wedding, de politieke klucht Charlie Wilson’s War, de beklemmende Stephen King-verfilming The Mist, de Waalse roadmovie Eldorado, Sean Penn’s terug naar de natuurfilosofie Into the Wild, het meer dan degelijke Aanrijding in Moscou, het charmante Poolse filmpje Tricks, het Italiaanse maffiadrama Gomorra en het hoogst originele Juno.

Verder nog de moeite waard: Iron Man, Linkeroever, Body Of Lies, (N)Iemand, Street Kings, Elegy, Happy Go-Lucky, Eagle Eye, Hunger, Leatherheads, The Incredible Hulk, In the Valley of Elah, XXY, Sweeney Todd, The Savages, Le Fabrique des Sentiments.

Films die ik jammer genoeg gemist heb, maar graag had gezien: Le Silence de Lorna en het veelgeprezen Ierse filmpje Once.

Slechtste film van het jaar: het amechtige, geforceerde, wansmakelijke, saaie en irriterende Mamma Mia! Een valse film waarvan elk potentieel vernietigd werd door slechte acteurs, plastic decors, ondeskundig camerawerk, een gehaaste en amateuristische regie en een zéér vals zingende Pierce Brosnan.

2009 brengt ons al meteen enkele goede films. Reeds gezien en goedgekeurd: Stella, Unspoken, Slumdog Millionaire, Incendiary, Adoration, Boy A, Elève Libre, The Wrestler en The Burning Plain.

Meer van mijn filmrecensies hier.

Wat hebt u (graag) gezien in 2008?

Loft gezien?

Ik wel, enkele dagen geleden, en nog steeds ben ik een beetje onder de indruk. Het kan dus, iets dat een groot publiek aanspreekt zonder dat het idioot of simpel moet zijn. Ik vond de film in alle opzichten zeer geslaagd.

Intussen probeer ik de nieuwe pollmogelijkheid maar eens uit. Hoe staat u er tegenover?

Symbali Symbaloo

Fervente techneuten zullen het als oud nieuws beschouwen, maar voor mij is de zoek-start-pagina Symbaloo nog helemaal nieuw. Op Symbaloo kan je je favorieten sorteren en net als gelijkaardige systemen kan je ze dan ook op een andere computer hanteren in plaats van enkel op je eigen computer. Je hebt de mogelijkheid om je favorieten handig in te delen en van stijlvolle pictogrammen of fotootjes te voorzien. Die kan je makkelijk verplaatsen of herindelen. Als je dus Symbaloo als startpagina instelt, heb je steeds je favorieten meteen bij de hand. Op je scherm verschijnt ook steeds de Symbaloopagina die je het laatst bezocht hebt. Je kan die pagina’s ook delen met andere Symbaloo’ers. Wie bv een handig overzichtje maakte van een aantal websites rond één thema, kan dit makkelijk doorgeven.

Ik koos als eerste pagina voor een lichtjes aangepaste standaardpagina, waaraan sites gelinkt zijn als NMBS, het weer, telefoonboek, … zaken die je zo nu en dan eens moet raadplegen.

Op de SveNpagina ben ik dan weer bezig met het sorteren van echte favorieten. Die hebben voornamelijk met film, bloggen en onderwijs te maken. Ik koos zelf fotootjes in plaats van opnieuw de gekleurde knopjes te gebruiken. Voor een buitenstaander zijn die knopjes dan vaak volkomen onduidelijk, maar het is dan ook een persoonlijke pagina.

Ik maakte verder ook een IMDB-pagina aan. In plaats van dan telkens op deze overvolle website de pagina te zoeken van de vele acteurs wiens loopbaan ik volg, maakte ik voor elk van deze sterren een eigen vakje aan. Achter elk fotootje zit dan hun IMDB-pagina. Zou me veel tijd kunnen besparen in de toekomst. Nu nog wel de 588 andere acteurs toevoegen.

Staat nog op het to-do-lijstje: een blogpagina waaraan alle blogs gelinkt worden die ik wel eens bezoek.

Een fijne vaststelling is ook dat de medewerkers van Symbaloo wonderbaarlijk genoeg zeer bereikbaar zijn. Vragen of problemen worden op enkele dagen tijd beantwoord of opgelost met een vriendelijk mailtje. Een absolute meerwaarde. Symbaloo werkt ook erg snel, is makkelijk in gebruik en ziet er ook nog eens mooi uit.

Ik ben dan ook blij eindelijk eens iets nuttig en zinvol ontdekt te hebben tussen alle Twitters en Taggeds door. Heb ik net iets minder het gevoel dat ik al surfend mijn tijd zit te verspillen. 

Hoe goed ken je SveN?

Wie al eens door blogland wandelt, zal ontdekt hebben dat het quizzen-over-jezelf momenteel erg populair is. Trouwe Svenfans herinneren zich misschien nog dat ik hen meer dan 5 jaar geleden al uitdaagde on line deel te nemen aan een Svenquiz, zodat ik bij deze geenszins beschuldigd kan worden van meeloperij. Maar wat maakt het ook uit? Het is gewoon leuk en ik ben blij door enkele bloggers uit mijn blogroll herinnerd te worden aan een leukigheid waarmee ik mijn lezers kan uitdagen!

Het neemt amper tijd in beslag en kost weinig moeite: de Svenquiz.
Bedankt voor uw deelname!

Kent u ook Aïda, Menck, Osahi of Margogo?

Rear Window

Om de stiltes op de blog eens wat te vullen: dit is wat ik uit het raam van zie vanop mijn werkplek. Misschien vindt u dit het een wat troosteloos uitzicht. De huizen in de buurt zijn niet van de nieuwste, en je ziet ook een gammele ijzeren poort in een aangrenzende muur. Maar mij schenkt dit uitzicht rust. Het geheel heeft iets semi-idyllisch. Er is wat groen, je ziet een speeltuin, een kerk, een park. Je waant je een beetje in een dorp en toch zit je in de stad. Het verleden is nog zichtbaar, wat een scheut authenticiteit aan het decor geeft. Ik hou er dus wel van.

En voor wie enkel een banale speelplaats ziet, wees gerust; dit is de oude speelplaats. We hebben er nog 3, allemaal mooier, groener en gezelliger.

Wat ziet u vanop de werkplek?  

Het raadsel van de kijkcijfers

Vraagt u zich ook wel eens af wie eigenlijk de mensen zijn die mee de kijkcijfers bepalen van het Vlaamse tv-landschap? Dat zouden gezinnen zijn die thuis een kijkcijferbox hebben die registreert waar ze naar kijken.

Vandaag zag ik een persvisie van een nieuwe Duitse film die daarover handelt. Reclaim Your Brain (Free Rainer) gaat over een tv-maker die niet langer troep wil maken en daardoor komt stil te staan bij de kijkcijfers. Slechts een klein deel van de bevolking beschikt over zo’n box en dat wil enerzijds zeggen dat die representativiteit met een flinke korrel zout moet genomen worden. Ook valt op dat enkel bepaalde doelgroepen in aanmerking komen voor zo’n box. Waar studenten of allochtonen naar kijken, wordt bv. niet gemeten. Anderzijds blijkt dat deze gegevens best manipuleerbaar zijn. Een heel interessant onderwerp, maar jammer genoeg was de film heel simplistisch.

Maar de kwestie bleef wel hangen en is ook voor ons land toepasbaar: wie zijn in ons land die kijkcijferaars? De vraag waarop ik dus een antwoord zoek is: kent u – of hebt u weet van – iemand die zo’n box heeft? Ik alleszins niet.

update 10/2: volgens de officiële meting was er vorige week een programma met 0 kijkers! Het bleek het Vijftv-programma My Mind and Body te zijn, een astrologieprogramma gepresenteerd door An Ceurvels. De Morgen wist daar het volgende over te vertellen: ‘bij de laagste cijfers zijn er eigenlijk geen nauwkeurige metingen uit te voeren. Hoe lager de cijfers, hoe groter de foutmarge.’ Er zijn nl. slechts 750 gezinnen die een registratiebakje hebben. Dat er dus van die 750 gezinnen niemand om 2u ‘s nachts naar dit programma kijkt, is eigenlijk niet zo vreemd.’ Met andere woorden: misschien waren er wel 5000 kijkers, maar geen ervan had een registratiebakje. Volgens de woordvoerder van SBS Belgium zou het programma meteen 328 kijkers hebben als er één persoon met een bakje op afgestemd had.

Even naast de kwestie nog: ‘We hebben niet de ambitie met dit programma duizenden kijkers te bereiken.’ Het is dus opvultelevisie, niet bedoeld om naar te kijken. Het programma moet het immers hebben van sms’jes.

Ooit was Ann Ceurvels trouwens een veelbelovende en graag geziene actrice. Zou ze nog liever dit doen dan pakweg ergens te schoonmaken of in een kledingzaak te gaan werken?

Gelezen in 2007

Het lezen kende een gestaag verloop, gelukkig maar. In tegenstelling tot film ben ik dus toch aan een aanvaardbaar aantal gelezen romans gekomen. Dit jaar verslond ik 29 boeken. Dat is er ééntje meer dan vorig jaar en ééntje minder dan twee jaar geleden. Laat ons dus maar zeggen dat dat een goeie score is.

Nochtans zijn er jaren geweest waarin ik meer dan 50 boeken las. Daar zal ongetwijfeld wel wat makkelijk verteerbare kinderliteratuur tussen gezeten hebben of zo’n vlot weghappende thriller. Tegenwoordig lees ik dus minder, maar af en toe zit er al eens een boek van formaat tussen.

1. De Pruimelaarstraat – Louis Van Dievel
Een herkenbare Vlaamse vertelling, maar ook een universeel relaas van een aangeslagen gemeenschap. Nostalgisch van toon, meeslepend geschreven. Om meteen na het dichtklappen te herlezen. Mijn recensie kan u hier lezen.

2. In het Hart van het Oerwoud – Albert Sánchez Piñol
Veelzijdig en breed uitgesponnen avonturenverhaal met filosofische en antropolische accenten, maar evengoed benauwend en spannend. Niet weg te leggen. Lees hier mijn recensie.

3. Jpod – Douglas Coupland
Ook vorig jaar stond er een Coupland in mijn top 10. Jpod is enigszins verwant aan Microslaven, en is opnieuw een ironisch portret van een geschifte groep mensen die het ook allemaal zo precies niet meer weten. Coupland heeft alweer de vinger aan de pols van een generatie gehouden. Lees hier een zeer goede recensie.

4. Extreem Luid en Ongelooflijk Dichtbij – Jonathan Safran Foer
Een getraumatiseerd kind op zoek naar een slot voor een gevonden sleutel, ergens in New York. Zeer meeslepend en pakkend, maar vooral prima geschreven en origineel vormgegeven. Mijn recensie kan u hier lezen.

5. Poppy Shakespeare – Clare Allan
Knotsgekke satire op de Britse gezondheidszorg, waarin een groep gekken centraal staat op een psychiatrische afdeling. De harmonie van deze groep maffe personages wordt verstoord wanneer Poppy Shakespeare bij hen belandt en beweert helemaal niet gek te zijn. Kafkaiaans, maar altijd met een flinke snuif humor. Grandioos!

6. Speelbal – Stephen Fry
Humoristische wraakroman in een typisch Engels milieu, filmisch en met veel ironie geschreven. Lees hier de recensie.

7. De helaasheid der dingen – Dimitri Verhulst
En ook Mevrouw Verona daalt de heuvel af, was geweldig leesvoer!  

8. De weg naar Callisto – Torsten Krol
Lees hier de recensie van deze aparte thriller.

9. Zorg en Attaque! – Miquel Bulnes
Een aangename ontdekking. Deze Nederlands-Spaanse schrijver is ook dokter en situeert zijn heerlijk grappige romans dus in de medische sector. Zeer ironisch van toon en bij momenten ook wel wat verontrustend omdat het wellicht allemaal heel realistisch is. Attaque! is zijn recentste boek en is qua verhaalstructuur al een stuk sterker dan zijn voorganger.

10. De koning van Katoren – Jan Terlouw
EINDELIJK gelezen, deze klassieker uit de jeugdliteratuur! Zeer genoten van de niet al te subtiel verwoven maatschappijkritiek en de ouderwetse avonturen van Stach.

 

En ook nog graag gelezen:

*Vele manieren om te beginnen – Jon McGregor
*High Society – Ben Elton
*De Opdracht – David Wolstencroft
*Grote Europese Roman – Koen Peeters
*Kamermuziek – Paul Mennes
*Duitse Bruiloft – Pieter Waterdrinker
*Zwavelzuur – Amélie Nothomb
*De ongehaaglijkheidsfactor – Jonathan Franzen
*Brand! – Ludovic Roubadi
*Ik ben de vuilnisman – Louis Van Dievel

*Slechtste boek: Wereldberoemd in Vlaanderen - Bert Kruismans

Wat hebt u graag gelezen?

All I want for Christmas

We moeten allemaal de broeksriem een beetje aanhalen tegenwoordig en dat leidt er toe dat ik voor het eerst sinds lang eens een verlanglijstje kan opstellen omdat ik niet meer alles wat ik wil meteen kan gaan kopen. Geschenkjes onder de kerstboom is bij ons niet zo’n gewoonte, maar familieleden of rijke vrienden die me gewoon eens een plezier willen doen, kunnen hun keuze maken uit:

*een dvdbox van Charlie Chaplin. Zo’n grote met al zijn bekendste films in of één van de kleinere met telkens drie films.

*een Kuifje agenda (die sedert dit jaar slechts in een beperkt aantal verkooppunten beschikbaar is. En geen ervan in Gent. Of in Haaltert – hoewel ik nog niet  gaan zien ben bij Tetjen). En zeggen dat ik die in oktober al in handen had in een stripwinkel in Namen, maar ik bedacht dat ik hem liever in mijn vertrouwde winkel in Gent kocht, waar ik een klantenkaart heb. Voor de duidelijkheid: groot formaat.

*een digitale video- en fotocamera. Want de oude geeft geen prachtige resultaten en bovendien wil ik filmpjes maken.

*seizoen 2 en 3 van Little Britain.

*een projectiewekker. Want de oude was een goedkoop prul dat ik als welkomsgeschenk kreeg bij een abonnement op Test Aankoop en hij is nu al kapot. Ik heb mijn abonnement dan ook meteen opgezegd, want hoe kan een consumentenmagazine zulke brol weggeven?

*een nieuwe USB-stick met een touwtje aan, want van de oude hebben de leerlingetjes de stop verloren gedaan en nu is die niet alleen makkelijk te beschadigen, ook makkelijker te verliezen.

*De Taschen filmgids ‘Films van de jaren ’60′, want ik de jaren ’70, ’80 en ’90 heb ik al. En het zijn geweldige boeken.

*Een echt mooie (en dus voor mij veel te dure) laptoptas.

En mijn excuses dat ik voor het eerst een spuuglelijke, flikkerende illustratie gebruik…

En wat staat er op uw verlanglijstje?

Iviel geklawer!

Er zijn zo van die dagen dat een mens heel odeel het gezeem en getrink zou willen vergeten en als een kreusbot de frennen wondst zou willen laten. Omdat de bafiliteit van die gechirtosheden ook wel eens drimt. Of verhooft u graag als een dormel in een dee?

Daar verpossen wel aldra’s voor, maar die zijn niet voor iedereen uitgebreld. Een lopidemie bv., die elke schelmogende verdarveraar in huis heeft. Of een ikstel, dat als een moorts om een fredel uw dagen kan stokkelen. Maar kan u die traweren? Ik alleszins niet. Gelukkig blijft een vermilging niet afruis, lopidemie of niet.

Vandaar dat een posmezeet welkom blijft, misschien als kerstverkooiing? Ik zou me als Itrivolius voelen, uit het belisde harkstel ‘De Uitfang van Itrivolius!’. En dan elke klofdag de juitring op, de posmezeet in de hand en de giliaard in de lucht. Heerlijk travool zou dat zijn. Of zoals de Hulselen zouden zeggen: ‘As ownpass as a sempage in the cright!’.