Beste zuurpruimen

Soms kan bloggen best vermoeiend zijn. Als er weer eens een droogkloot of pezewever opduikt die zich zodaning ergert aan mijn schrijfsels, dat de zuurtegraad behoorlijk gaat stijgen. Zo werd op de website Medium4You onlangs een artikel van mijn overgenomen waar heel wat giftige reacties op verschenen. Ook op mijn eigen blog duiken regelmatig zure lezers wiens anonieme gebral mij weer eens doet zuchten om zoveel zinloosheid. Voorbeelden hier, hier en hier.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen ‘voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan’ en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen - ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt - hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn - óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo’n cliché, ‘gefrustreerd’. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed - maar toch is het zo - dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen - in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma’s, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, … Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei - vaak volkomen in onbruik geraakte - katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen - toch in het Freinetonderwijs - ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.

De bevestiging

Twee dagen geleden postte ik hier een stukje over Sint-X, en intussen werd mijn hele betoog schitterend geïllustreerd op zowel rechtstreekse als onrechtstreekse manier.

*Kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove vertelde op het lerarenevenement Leraar van het Jaar over haar eigen lagere schooltijd. Toen ze 11 was, veranderde ze van school en kwam ze in een groene school in Gent terecht. ‘Geen groene school in de betekenis van milieuvriendelijk’, verduidelijkte ze. ‘Een gevangenis was het’ voegde ze er aan toe. Toch een kleine bevestiging van mijn vermoeden.

*Net die ochtend was ik als gewoonlijk weer door het smalle straatje gefietst waarin Sint-X gelegen is. Het was bijna acht uur en als wou iemand mij eens flink beetnemen, hield alweer een dikke wagen in het midden van de straat stil, de deuren wagenwijd open zodat een fietser niet langs kon. Is het zoveel gevraagd de deur te sluiten? Mijn reactie bestond uit hevig bellen en een zuur gezicht trekken zoals alleen ik dat kan. Ik hield halt op amper enkele centimeters van de autodeur. De chauffeur wilde net instappen na het droppen van zijn kleuter, en keek me uitdagend in de ogen. Hij vertraagde daarop nadrukkelijk zijn bewegingen om in te stappen, wat mij, flink geagiteerd en de man in de kaart spelend, een ‘Komaan, zeg!’ liet uiten. De man keek me schijnbaar kalm aan en antwoordde met een laconiek maar tegelijk verontwaardigd ‘Rustig maar’ of iets dergelijk, waarop ik haast brul: ‘t Is hier wel élke ochtend hetzelfde!’. Waarop de man mij, nogal ondoordacht en verrast, toesnauwt: ‘Neem dan een andere weg hé!’.

Voilà, de redenering die ik in mijn vorige post min of meer voorspelde door te stellen dat dit soort mensen meent dat de straat van hen alleen is. Die man heeft natuurlijk gelijk, niet? De straat is enkel voor auto’s, bestuurd door mensen die hun kinderen naar deze school sturen. Het staat nog nét niet aangegeven aan het begin van de straat. Fietsers moeten maar een omweg nemen, dat spreekt toch vanzelf. Er zijn toch straten genoeg in Gent? Nee, als gewoonlijk, komt een mens alweer pas een minuut later op tal van prachtige replieken op zo’n idiote uitspraak.

Nieuwswaarde Nul

Anthony De Clerck is getrouwd, zo meldt het VTM-nieuws. De waarde van dit nieuwsitem? Geen natuurlijk. Het in stand houden van sensatiezucht bij de op dramatiek beluste massa? Dat is immers wat men op VTM al jaren nastreeft. ’Hij is niet tuk op media-aandacht’ laat de reporter dan nog dwaasweg horen.

De lijken van Myanmar krijgen verder in het nieuws wel een plaatsje, eerst de kijker geven wat hij echt wil weten. Weet ik weer waarom ik dit journaal doorgaans negeer.
En Dany Verstraeten is een eikel.

Ze doen het express (II)

Vorig jaar kon ik even niet relativeren dat Peking Express, dat me toch enkele weken aan het scherm wist te kluisteren, gewonnen werd door de minst sympathieke kandidaten, aan wie ik me week na week geërgerd had. Lapten ze me dat dit jaar toch wel bijna opnieuw zeker?

Jaja: het is maar tv. Maar ik leef mee en als de winnaar dan zo’n doortrapte kerel dreigt te zullen zijn, met een overaanbod aan wenkbrauwen, die voortdurend over zichzelf praat in 2e persoon en daarbij bepaalde woorden ergerlijk genoeg een tikkeltje Hollands uitspreekt, een zelfverklaarde Peking Expressspecialist die over lijken gaat, over geen greintje humor beschikt en alles verklaart met een irritante betweterigheid, zou ik me als kijker bij de lurven genomen voelen. Maar oef, de goeien wonnen.

Gelukkig maar, want na een dag waarop je uitzonderlijk het gevoel hebt dat je op je werk soms je tijd verspilt, groeit de kans dat je gaat doemdenken. Zijn het altijd en overal de slijmerds en de egoïsten die hun zin krijgen? Ligt de wereld aan de voeten van de botterikken, de strevers, de blaaskaken? Is het zinloos je voortdurend in te zetten voor anderen? Op tv voor één keer misschien niet, maar er zijn genoeg andere voorbeelden.

Jaja, relativeren enzovoort. Laat mij maar een beetje gerust, morgen is het over.

Dunnetruiendag

Dikketruiendag, allemaal goed en wel: alle beetjes zullen wel helpen. Maar in de stad Gent krijg je zoiets niet snel georganiseerd blijkbaar. Onze school deed vrijdag een poging; we hebben het in maanden niet zo warm gehad op school.

De openbare gebouwen van de stad Gent worden a.h.w. bestuurd door een centraal verwarmingssysteem. Je krijgt dus van ergens ver weg verwarming toegestuurd. Te warm in de klas? Geen probleem: je zet de verwarming lager. Alleen wordt het dan ergens anders op school wat warmer want de toegevoerde warmte neemt natuurlijk niet af. Het gevolg is dat bij ons de warmste plekken lege ruimtes zijn - de ruimte waar de diepvriezer staat bv. of de traphal. Ik sta voor mijn eigen gemoedsgesteldheid maar niet stil bij deze verspilling van energie.

In dit systeem tracht je dan mee te doen aan de Dikketruiendag: verwarming af en iedereen een warme trui en muts aan. Ruim vooraf dien je een aanvraag in om op die bepaalde dag de verwarming te laten uitschakelen. Poging mislukt, want toen we vrijdag op school aankwamen, was het er warm. De verwarming werd zo laag mogelijk gezet, met het reeds gekende gevolg: ergens in de school werden sauna’s gecreëerd.  Truien gingen zelfs uit, want al snel liet zich ook een zalig zonnetje zien dat onze klassen ook al begon te verwarmen. Ramen werde opengezet. In de kleuterklas speelden ukken in hun onderlijfje en op blote voeten. De verkiezing van de mafste wintermuts schoot zijn doel voorbij.

Gelukkig was het nog een lollige dag, maar eens te meer vervloek ik de logge administratieve molen van de ambtenarij die al die goedbedoelde initiatieven dwarsboomt.

Eurokots (3)

Ik had er de vorige keer genoeg over gezeurd, de zenuwtergende opeenvolging van allerlei gedrochten die voor ons land hopen deel te nemen aan het Eurosongfestival. Ik wou dat nu rustig laten voorbijgaan. Maar ik houd het niet vol.

Ik kan er niet aan uit dat niemand al deze mensen gezegd heeft dat ze niet kunnen zingen. Dat ze ongelooflijk sucken. Dat hun liedje echt vréselijk slecht is. Dat hun artiestennaam een flop is en hun dansje onnozel. Dat ze zichzelf grandioos, onmetelijk belachelijk maken. Zelfs Tanja Dexters is er dan toch in geslaagd zangeres genoemd te worden. Fred Di Bono! De drie Kimberley’s! Big Betty! Kathy Konijn! KellyKakTreesTrutEllenEtterbak! Jullie kunnen het niét! Wordt iets anders, acteur in Familie desnoods, maar verdwijn uit mijn gehoor- en gezichtveld!

Nog maar eens Marcel Vanthilt ophemelen, één van de laatste oprechte criticasters, die zich (echter al veel minder dan vroeger) met gepast venijn uitlaat over al die wanprestaties. Stamp ze de grond in, al die misbaksels.

Jelle Cleymans gebuisd

Tegenwoordig verschijnen mijn leerlingen en oud-leerlingen en masse in de media. Monica zit in de jury van het jeugdfilmfestival en kwam aldus op Ketnet. Gustave werd geïnterviewd voor Klara (zaterdagvoormiddag te beluisteren). Sofia Ferri, al een tijdje geen leerling meer van me, speelt mee in Aanrijding in Moscou. En deze week mochten oud-leerlingen Wouter en Ignace hun klas vertegenwoordigen in het Ketnetprogramma Gebuisd.

Toeval wellicht, al kan er ook een theorie ontwikkeld worden over de drempelverlaging, de mondigheid, de alomtegenwoordigheid van de media enz. Maar dat laat ik aan specialisten over. Ik heb twintig minuten naar een quiz met Jelle Cleymans moeten kijken en daar kan ik wel iets over kwijt. Ignace en Wouter hebben dat goed gedaan, maar het programma Gebuisd was eigenlijk allesbehalve geslaagd.

Ik heb Jelle Cleymans altijd goed weten te negeren. De laatste tijd komt hij echter zo vaak in de pers dat ik haast zou gaan denken dat hij toch iets kan. Maar het is zeker en vast niet presenteren.
In Gebuisd leek hij wel een stagiair die voor het eerst voor de klas staat. Hij slaagde er eerst en vooral niet in echt met de kandidaten te communiceren. Hij stelde nietszeggende vragen, waarop de kinderen enkel ja of nee konden antwoorden en er dus regelmatig stiltes vielen. Die hij niet wist op te vullen. Cleymans leek ook niet echt degelijk voorbereid te zijn. Hij leek de namen van de kandidaten niet te kennen, wist niet waar ze vandaan kwamen (de ene school kwam uit Gent, de andere uit Nazareth, leek me toch dicht genoeg bij elkaar om daar even naar te verwijzen) en aan de leerkrachten wist hij ook niets te vragen. Kortom: ik zag een stuntelige en stroeve presentator die noch vaart noch enthousiasme in het programma wist te brengen.

Maar ook de rest van deze wetenschapsquiz is van laag niveau. De vragen zijn niet leuk en het tempo ligt ontzettend laag. Zo waren er amper 5 vragen in de hele quiz, want na elke vraag volgt een weinig aanschouwelijke uitleg waar je als leerkracht gegarandeerd je leerlingen mee in slaap zou krijgen. Men tracht dat te compenseren door het publiek een tiental keer heel hard te laten brullen en juichen. En dan het productionele aspect: de volgorde van de antwoorden in een meerkeuzevraag veranderde toen de vraag herhaald werd, een foto kwam net te laat in beeld toen er naar verwezen werd, het waar-of-niet-waar-spel wordt gehinderd door een onoverdachte antwoordformule, (‘Dieren kunnen niet dromen’ - ‘Niet waar!’ - ‘Niet correct!’… tja, wie kan nog volgen?). Details jaja,  en niet alles kan perfect gaan, maar dit noem ik toch geknoei. Vergeeflijk bij een scouts-optreden of een jeugdhuisquiz, maar niet op tv.

Uiteindelijk heeft dit programma net als zijn presentator geen ruggengraat. Het is te braaf en nietszeggend. Zo luchtig dat het oplost. Zo krijgen de leerkrachten van de verliezende ploeg een dosis slijm over hen gekieperd. Een miezerige stroompje gekleurd water bedoelen ze eigenlijk. Niets aan Gebuisd straalt creativiteit of vindingrijkheid uit. Zelfs dertig jaar geleden zou dit saaie tv zijn.

De gemiddelde leeftijd van de redactieleden van dit programma is waarschijnlijk 22 of zo. Een generatie die opgegroeid is met Studio 100, niet met Ome Willem, Meneer Kaktus of Buiten de Zone. Dat is er aan te zien. Je zou zelfs Schuif Af nog gaan missen.

Geena Lisa lult er op los

Ik zou hier zonder veel moeite Geena Lisa eens kunnen onderuit halen. Deze Vlaamse lieveling heeft me nog nooit weten te doen geloven dat ze alle aandacht waard is. Overschat noemen ze dat, hoe heerlijk gek ze ook mocht wezen als springend decorstuk in De Jos Bosmans show. Maar ik ga u een bijtend stukje besparen, ik heb geen zin een half uur alleen maar aan la Lisa’s gebreken te denken, vooral omdat ik zowat alle programma’s waarin zij haar opwachting maakt, steevast negeer.

Enkel dit: mens, leer Nederlands. Hou op met ons scherm te bevuilen met uw ‘efkes’ en ‘bloemekes’ en ‘gij ebt ne grote mond, gij!. Ik kan het niet horen. Ik wil het niet horen. Ik zit niet in uw woonkamer en dus wil ik dat u gewoon fatsoenlijk Nederlands spreekt op het scherm.

Nog een concreter voorbeeld? Gevraagd naar haar Eurosong-deelname: ‘kad zoiets van: ‘ééé ja keb goesting om mee te doen!’ Kan een zogenaamde leading lady van de Vlaamse televisie niet wat beter haar best doen haar provenciaalse afkomst wat te maskeren en toch wat niveau te halen, zowel wat vorm als inhoud van haar gekwebbel betreft?

 

(En ja, ik schotel u liever iets interessantere stukjes voor dan dit geneuzel, en ik wil absoluut géén discussie starten over Vlaams en Nederlands of over de natuurlijkheid van de ‘gij’-vorm, dus laat uw reacties gerust even nietszeggend zijn als dit artikel).

16prul

De televisiegrap van het jaar was ongetwijfeld het bespottelijke serietje Emma, wat hebben we gelachen. Maar niet echt. Tot mijn verbazing stelde ik vandaag, tussen het zappen en ergeren aan Lieve Blancquaert door, dat er al geruime tijd een serie op televisie loopt die zo mogelijk nóg desastreuzer is dan de voornoemde telenovelle. Ik heb het over 16+, een zgn. docuserie over een groep jongeren op een middelbare school. Met groeiende verbazing stelde ik vast - nu ik dit programma voor de allereerste keer bekijk - dat dit eigenlijk een braakopwekkend slechte serie is waarvan elke minuut kijken een kwelling is. Ik had even nood aan een marteling en keek dus één aflevering uit.

Ik had eerder reeds begrepen dat deze serie deels geïmproviseerd is. Daar zijn wellicht allerlei redenen voor, maar laat ons vooral aannemen dat dat een stuk scheelt in de kosten. De acteurs mogen hun tekst dus zelf wat vorm geven, al zou er volgens de website dit jaar een stuk harder gewerkt zijn aan de scenario’s: ”doorleefde verhalen die intenser en compacter verteld worden.” zouden we moeten te zien krijgen. Niets van gemerkt moet ik zeggen. Ik zag eerst en vooral een slaapopwekkend trage serie, waarin gemiddeld één zin per minuut leek gesproken te worden. Wellicht omdat de acteurs lang dienen na te denken over de best passende repliek. Het verhaal leek me een doorslagje van alle reeds bestaande soaps en series en was, zoals wel meer van dit soort programma’s, vooral gericht op negativiteit. Personages mochten tegen elkaar schreeuwen, dreigend waarschuwingen uiten of elkaar grommend dwingen tot geheimhouding. Veel acteren lijkt daar niet aan te pas te komen. De jonge garde speelt gewoon zichzelf en de volwassenen staren in het ijle, op zoek naar de scenarist. Zo zagen we Guy Van Sande, ooit (lang geleden dus) een zeer ernstig en veelbetekenend acteur, nu iemand die blijkbaar geen enkel criterium meer hanteert voor het aanvaarden van acteeropdrachten. Mitta Van der Maat mocht dan weer wat op de zetel liggen en vragend rondkijken en dat deed ze echt geweldig. Onder de jonge acteurs viel me vooral Leen Vennekens op, die Wendy mocht vertolken. Zij bleek de hele serie door onverstaanbaar te zijn. Haar dialogen pruttelden van tussen haar op elkaar geklemde lippen (het personage was slechtgezind) en de microfoon was wellicht telkens uit de buurt. Geen letter van begrepen.

Ik vraag me ook af wie dit schrijft. Een handvol stagiairs of wat zielige stumperds die op een doorbraak hopen (scenario’s voor Thuis mogen schrijven, bv.)? Alleszins geen mensen met tieners in huis. Anders zouden de voorgestelde relaties tussen ouders en snotters niet zo vreselijk stereotiep afgeschilderd worden. Ik vraag me ook af of het echt nodig is tienertrutten hun moeders te laten afsnauwen of vaders bedremmeld te laten goedkeuren dat hun dochter stiekem een jongen in bed heeft, zonder dat daar een kritische opmerking tegenover komt te staan. Maar laat ons geenszins gewagen van een subtiele afbreuk aan de hedendaagse normen en waarden, want dat klinkt wel erg conservatief.

Ook de filmstijl drukt een stempel op de serie. Hip en modern en lekker vlot. Amateuristisch  en goedkoop dus. Men heeft één of andere gebuisde RITS-student een camera in de hand gedrukt zonder hem zelfs nog maar uit te leggen wat een close-up is en ook dat drukt het kostenplaatje aanzienlijk. Het beeld schommelt dus naar hartelust en af en toe krijg je iets in beeld dat niets toevoegt aan de sowieso spoorloze plot. Combineer dat met een zwijgende acteur en het lijkt wel alsof iemand regelmatig de pauzeknop indrukt. De muziek verhult al dit amateurisme enigszins, maar die is dan ook gewoon gepikt uit films.

16+ is aan zijn laatste seizoen toe, godzijdank, maar intussen heeft dit gedrocht toch maar mooi de kans gekregen aan te slaan bij een groep onwetende kijkers en is daar nooit echt opvallend veel kritiek op gekomen. Ik zal daar niets kunnen aan veranderen maar voor de zoveelste keer mijn ergernis hier van me afschrijven, is mijn druppel op de hete plaat.

Awoe Lieve Blancquaert

Lezer Tom Lievens heeft gelijk: ik zaag de laatste tijd veel te weinig. Ik blog te weinig tout court. Ik heb niets te melden. Gelukkig blijven de televisie en de bijhorende persoonlijkheden ons dagelijks zulke dusdanige nonsens en onzin brengen dat er altijd wel iets te schrijven valt.

Dat Wendy’tje en haar door een bevriende televisiezender geschonken verloofde een kind verwachten is haast potsierlijk omdat ik me niet van de indruk kan ontdoen dat dit wijf ooit aan iets anders denkt dan haar onbestaande carrière. Dat Tom Boonen het aangelegd heeft met een 16-jarige vind ik niet meteen stuitend, dan toch bedenkelijk. Dat de 18-jarige dochter Planckaert een tweede keer bevallen is, hoeft mijn zorg niet te wezen, ware het niet dat het kind voorzien werd van een de zoveelste bespottelijk naam. Ergst van al is dat al de bovenstaande feiten ook nieuws zijn terwijl ik liefst van al zou hebben dat ze zich ettelijke lichtjaren buiten mijn waarneming zouden afspelen.

Tijd voor wat cultuur, oprecht drama, soberheid dus: Canvas kijken misschien? Niet dat er alternatieven zijn, of u moet naar een aflevering van het amateurtheater 16+ willen kijken of op VT4 willen vaststellen dat een kandidate uit een koppel-realityshow voor de charmes van de cameraman van haar eigen serie gevallen is. De vierde wand doorbreken, noemen ze zoiets. Nee, De film van mijn leven dan maar, waarin Lieve Blancquaert mensen bezoekt die vele jaren eerder het onderwerp van een documentaire waren en nu wil ontdekken hoe het met hen afgelopen is.

Het concept vind ik niet slecht, al ben ik eigenlijk niet geneigd te kijken. In de meeste gevallen is er met die mensen niets noemenswaardig meer gebeurd en beperkt het programma zich tot een terugblik. Ik keek dan ook niet meteen voor het onderwerp, maar omdat de trailers die ik van deze aflevering had gezien een klein alarmbelletje deden rinkelen. Er is immers maar één ding verkeerd aan dit programma en dat is Lieve Blancquaert zelf.

Als fotografe kent ze ongetwijfeld haar stiel, maar evenmin als het om een bloemist of tandarts zou gaan, verwacht ik niet dat een fotograaf in staat zou zijn op behoorlijke wijze een programma te presenteren. Het begint al met de klassieke ergernis: het taalgebruik. Lieve Blancquaert is namelijk de zoveelste in het rijtje (Goedele Liekens, Evi Gruyaert, Sergio, …) die op televisie geen enkele moeite meer doet om behoorlijk Nederlands te spreken. Bij Lieve Blancquaert klinkt dat aldus: ‘Zijde dan eel zenuwachig?’, ‘Ik zien dat ier in ene keer!’ of ’Vondet nie raar?’. Discussies over de naturel van een gesprek zijn overbodig: dit hoeven we als kijker niet te pikken. Als Lieve Blancquaert niet zonder dat verkavelingsvlaams kan of meent deze volkse manier van spreken nodig te hebben voor een gezellig gesprek, is ze ongeschikt voor deze job.

Helemaal onvergeeflijk wordt dit wanneer Blancquaert deze stijl combineert met een naïef-oppervlakkige vraagstelling en bijpassende opmerkingsgave. Blancquaert manifesteert zich als een weetgraag tantetje of bomma, of erger nog, een nieuwsgierige buurvrouw die maar op je zetel blijft zitten. Haar vragen zijn niet bepaald slecht, maar krijgen in de vraagstellingstoon een lading dramatiek, sensatiezucht of platte nieuwsgierigheid mee die vooral informatie opleveren die we eigenlijk niet willen horen. Blancquaert fungeert in dit programma niet als doorgeefster naar een publiek, maar puur als bemoeialig kletswijf. ‘Amai!’, stiet ze op een bepaald moment om wat voor reden dan ook uit, een kreet die mij de indruk geeft van geforceerde interesse of oprechte verbazing. Hier moet sprake van het tweede, want ik twijfel niet aan Blanquaert’s engagement. Maar die stijl roept bij mij helaas vergelijkingen op met wijdogige viswijven die op de markt aan het roddelen zijn.

In de voice-over heeft Blancquaert meer aandacht voor haar taalgebruik, maar toch blijft ze op zo’n dergelijk familiaire toon brabbelen dat ik me afvraag tegen wie ze het heeft. Zit haar moeder misschien naast haar en brengt ze die persoonlijk verslag uit van haar bezoekjes? Zo klinkt het toch.

Canvas hoeft voor mij geen ontoegankelijke elitezender te zijn. Maar een baken van degelijkheid en intelligentie zou het wel mogen zijn.  En voor de slechte verstaanders: ongetwijfeld is Lieve Blanquaert een sympathieke ‘madam’ en natuurlijk ken ik haar niet persoonlijk. Maar misschien kan ze in de toekomst toch maar beter iets voor Vitaya gaan doen?

De wereld is stom

Een stagiaire vroeg me vandaag of de leerlingen zomaar uit het hoofd moesten weten wanneer de winter begon. Want ‘dat wist zij zelfs niet!‘.

Op het nabije winkelcentrum prijken tal van affiches ‘De Sint en zijn fanfare komt op 1 december!’.

Zucht.

En dan nu het nieuws

“Goedenavond, beste kijkers. We openen met een zopas binnengelopen bericht. Kimberley Maes uit Poelkapelle won in ons dagelijks spelletje Blokken 1000 euro. Canvascrack Rudi Pieters uit Steenokkerzeel verloor vandaag echter aan zijn zesde tafel. In het Belspel van VT4 won Madeleine De Wroetere uit Bilzen dan weer 50 euro. De winnaars worden binnenkort ontvangen op het koninklijk paleis.”

In een reactie op dit artikel kwam het al ter sprake: de resultaten of overwinningen uit tv-spelletjes en andere programma’s blijken de laatste tijd steeds vaker in het journaal vermeld te worden. Zo werd niet alleen Annelies Rutten een item in het Journaal op één, gisteren werd daar ook bekend gemaakt wie De Bedenkers won. Op VTM bestoeft men dan weer zijn eigen gala, Trots van Vlaanderen of wordt dieper ingegaan op wie Sterren op het IJs zal winnen of zeker niet zal winnen als gevolg van blutsen en builen. 

Wat hebben deze onderwerpen in het nieuws te zoeken? Zijn ze dan echt van zo’ n groot publiek belang? Wie deze programma’s volgt is al op  de hoogte, en wie ze niet volgt, is niet geïnteresseerd, zoals ook blanche al opmerkte. Of moet iedereen Frank Deboosere achterna en moet er cross-mediaal reclame gevoerd worden voor andere programma’s? (Wellicht niet, want die programma’s zijn dan meestal net afgelopen…)

Overigens zorgde De Bedenkers er eigenlijk net voor dat de ernst van deze situatie een beetje ondermijnd werd. We kregen in het Journaal immers een fragment te zien uit dit slaapverwekkende programma, waarin een dodelijke ernstige Bart Peeters met de nodige technologische poeha onthulde dat de winnende uitvinding… een onderbroekaantrekker was (’de sliplift!’). Ik hoop van ganser harte dat er achter de schermen van het nieuws, onder de zgn. ernstige journalisten, toch een beetje geproest werd. En als dat niet het geval was, dan ziet het er eens te meer triestig uit voor de (al was het maar een beetje) ernstige verslaggeving.

Te verbouwereerd

om één van deze dingen te antwoorden in een confrontatie met de zoveelste norse bibliotheekbediende:

1. ‘Snauwt u thuis ook?’
2. ‘Stomme lul.’
3. ‘Mijnheer, ik klaag u aan wegens verregaande onbeleefdheid!’
4. ‘Moge een collectief ontslag u en uw collega’s te beurt vallen!’
5. ‘Dank u voor de vriendelijke service!’
6. ‘Als uw job u teveel is, blijf dan thuis.’
7. ‘”Klantvriendelijkheid voor Dummy’s”, dat boek moet hier toch te vinden zijn?’
8. ’Is dit de manier waarop de Gentse bib aan zijn imago werkt?’
9. ‘Boehoe-oe-oe!Ik zal het nooit meer doen, meneer!’
10.  ’Luister eens, stuk onbenul: de wijze waarop u uw frustraties over de dt-fout in de De Standaard deze morgen en het volgens uw waarnemingen stuitend gebrek aan gezag van leerkrachten die op woensdagnamiddag met hun bende snotapen uw bib komen vervuilen, uitwerkt op uw cliënteel, is werkelijk pathetisch. Is er hier in dit vooroorlogse gebouw werkelijk geen keldercel meer vrij waar zuurpruimen als u hun bitterheid kunnen uitwerken tijdens het dichtplakken van de brieven die in deze electronische tijden om onbegrijpelijke redenen nog steeds gebruikt worden om het door u zo gehate voetvolk te wijzen op de zoveelste overschrijding van de uitleentermijn? Of kadert uw aanwerving in een masterplan van de overheid om jarenlang van sociaal contact gespeende mensenhaters terug te laten integreren in de maatschappij? ‘

Maar mijn alertheid liet weer te wensen over.

De Straf van de Madammen

Het begrip is al een lange tijd in de mode: ’straffe madam’. BV’s en Missen slingeren dit compliment tegenwoordig te pas en vooral te onpas in het ijle. Daarbij valt vooral op dat de term ‘toffe madam’ of ’straffe madam’ meestal wordt gebruikt door vrouwen zelf en dit meestal om het type dame te complimenteren dat iets ‘doet’ of ‘kan’ (B.v. Goedele Liekens) in plaats van gewoon iets te ‘zijn’ (B.v. Tanja Dexters). Waarmee ze zowel in het gevlei trachten te komen van deze madam door haar werk te complimenteren maar tegelijkertijd een steek onder water geven omdat ’straffe madam’ uitsluit dat je nog een ‘babe’ wordt genoemd.

Nu ja, ze doen maar. Een ergernis wordt het pas als men van dat begrip ook een concept wil maken. De Madammen is namelijk een nieuw programma op Radio 2 (bestaat die nog??) en de spot daarvoor wordt tegenwoordig wel erg vaak op televisie vertoond. En telkens als ik hem zie, vraag ik me weer af welk bejaardenclubje dit concept bedacht heeft.

Eerst en vooral die titel. De Madammen. Niet alleen eens te meer een stap in de richting van de algemene aanvaarding van de tussentaal, maar verder ook gewoon een leeg, idioot begrip. En het concept! We kunnen uit de spot zo wat afleiden wat een ‘madam’ is: “iemand die met beide voeten in het leven staat. Het echte leven”. Het zijn dus geen nonnen, maar ook geen domme blondjes. Geen meisjes en geen wijven. Vrouwen. Of beter gezegd: vrouwmensen. Zo noem ik het soort halve moekes die het gewoon niet in zich hebben een persoonlijkheid te ontwikkelen en bij gebrek aan beter dan maar doen wat de massa doet. Nochtans zou De Madammen een personalityshow zijn. De inhoud van het programma bevestigt mijn vooroordeel echter: gastronomie, wellness, toerisme, huis- en tuin, gezondheid, trends en media, … Kletspraatjes dus.  De Libelle op de radio. Goed, een praatprogramma kan je niet blijven heruitvinden, maar ik vind De Madammen al bij voorbaat gedateerd.

De spot zelf illustreert dat ook. Bekijk hem hier en let op de enscenering van wat Madammen zoal doen. De clichés spatten van het scherm. Die stereotiepe opvoering van wat we als een ‘toffe madam’ moeten aanschouwen. Die banale houding (gekruiste armen, hand onder de kin, …) waarmee deze vrouwen hun zelfstandigheid en stoerheid uitbeelden. De slaapverwekkend vertrouwde mix van onderwerpen. Ilse Van Hoecke, nu al verbannen naar het Radio 2-rijk. Anja Daems, uit een vergeetput gehaald om meteen in een nieuwe gedropt te worden. Zouden zij met hun truttige gedoe ook maar één madam weten aan te spreken om naar hen te luisteren? 

Ik luister nooit naar Radio 2 dus het hoeft mijn zorg niet te zijn. Maar zolang die onnozele spot het scherm bevuilt, trek ik van leer tegen de zoveelste debiliteit.

Ik heb gelijk. Altijd.

In de loop der jaren heb ik geleerd dat ik niet altijd gelijk heb. Ik geef dat in vele gevallen dan ook zonder problemen toe. En ik tracht niet al te fanatiek dingen te verkondigen waarvan ik niet 100% zeker ben. Al lukt dat niet altijd. Ik ben sowieso al dominant aanwezig.

Frustrerend is wanneer je gelijk hebt, maar het niet kunt zeggen of aantonen. Zo stak ik vandaag per fiets een drukke weg over langs een - hoe kan het ook anders - oversteekplaats voor fietsers, duidelijk aangegeven met een rode baan. In de verte zag ik een auto aankomen, waarvan ik wel veronderstelde dat hij zou vertragen wanneer hij merkte dat ik wou oversteken. Toch bleef hij zonder vertragen mijn richting uitkomen, maar als fietser moet je sterk in je schoenen staan en dus stak ik toch maar over. Zoals verwacht vertraagde hij dan toch, hoewel duidelijk was dat hij dat eigenlijk niet wou. De chauffeur stak zijn hoofd uit het raampje en riep: ‘Dit is een zebrapad, geen fietspad!’. Toen reed hij door. Ik was even verbouwereerd. Ik bevond me wel degelijk op een oversteekplaats voor fietsers, die zelfs overging in een echt fietspad. De idioot achter het stuur had het volkomen mis. Ik had gelijk. Dat wou ik zo graag kwijt aan die man dat ik even overwoog per fiets de achtervolging in te zetten. Gefrustreerd zette ik mijn weg verder.

Op school werd er over het ‘boombal’ gepraat, een evenement dat mij niets zegt, maar dat is de kwestie niet. Toen ik het woord ‘boombal’ uitsprak, moest één van mijn collega’s heel hard lachen. Uitlachen, zo vond ik, gepikeerd. Zij was er namelijk van overtuigd dat het je dit op z’n Engels uitspreekt, als ‘boembal’. Ook mijn directeur schaarde zich achter deze Engelse uitspraak en daar stond ik dan met mijn bomen. Terwijl ik dit concept als minstens drie jaar zo noem. Ik begon te twijfelen. Ik leerde het begrip kennen van oud-collega Liesbeth, een folk-adept die zich toch niet in deze bewoording zou kunnen vergissen?

Thuis zocht ik het meteen op. Natuurlijk is het boombal. Op zijn Vlaams dus. Wat zou zo’n typisch folkloregedoe nu een Engelse naam hebben? Weer had ik gelijk. En weer had ik niet de kans te repliceren. Dju toch. Pech voor mijn collega’s. Mijn overtuiging kan nu een hele nacht rijpen zodat ik mijn gelijk morgen met des te meer arrogantie in hun gezicht kan zwieren. Laat ze maar lachen.

Drie West-Vlaamse bakvissen gingen eens naar het filmfestival

Drie West-Vlaamse bakvissen wilden wel eens naar het filmfestival. Ze vertrokken natuurlijk veel te laat want ze hadden geen idee dat je op een filmfestival best een beetje tijdig aanwezig bent. In de Studio Skoop aangekomen, sloten ze netjes aan in de rij en begonnen aan een reeks kletspraatjes. Ze merkten niet op dat achter hen nog heel wat mensen kwamen staan, waaronder een reeds half uitgeputte filmfanaat die ook wat te laat was aangekomen omdat hij van een andere voorstelling kwam. De bakvissen hadden elkaar zoveel hoogstnoodzakelijke kletskoek te vertellen dat ze eigenlijk niet goed doorschoven en er gaten in de rij kwamen. De filmfanaat achter hen beet op zijn tanden en verwenste hen in het Oost-Vlaams (’stomme goeln’)

Toen kwam de rij in beweging, maar intussen waren links ervan een aantal figuren opgedoken die deden alsof ze niet doorhadden dat ze moesten aanschuiven en die dus probeerden in de reeds bestaande rij in te voegen. Wat natuurlijk probleemloos lukte want de drie bakvissen, die nog steeds praat van zeer hoog niveau uitsloegen, schoven maar heel traag door en gaven elke voorsteker dus ruim de kans. Tot steeds groter wordend ongenoegen van de filmfanaat achter hen, die intussen niet alleen de bakvissen naar de maan wenste, maar ook alle voorstekers.

Toen de rij aan snelheid won en de flessenhals in bereik kwam (een cruciale plek), begon de filmfanaat lichtjes te dringen in de hoop dat de bakvissen begrepen dat er van hen verwacht werd dat ze net als elke andere cinefiele volwassene om hen heen, moesten bewegen. Liefst in de goede richting. Helaas. Erger nog, bakvis één bleef zelfs staan voor de affiche van een compleet niets ter zake doende film, alsof ze zich tot levensdoel had gesteld de mensheid om haar heen te ergeren. Het aantal voorgestokenen moest intussen al meer dan tien zijn. De filmfanaat kon uit het gezucht achter zich opmaken dat ook de massa achter hem dit niet ontgaan was. Maar door de lengte van de filmfanaat werden de ware schuldigen, zijnde drie dwaze troela’s die onwetendheid tot een kunst trachtten te verheffen, aan het oog onttrokken, waardoor de filmfanaat, intussen stilaan een kookpunt bereikend, zich in het nauw gedreven voelde en maar één oplossing kon bedenken: zelf voorsteken.

En dus drong de filmfanaat brutaal en gezien zijn lengte niet onzacht naar voor, manoeuvreerde zich tussen de bakvissen, daarbij een uitweg banend voor alle wachtenden achter hem, om dan - eindelijk - de bioscoopzaal te kunnen bereiken. Opluchting maakte zich van hem meester, de schaamte om de verwerpelijkheid van zijn daad - voorsteken is ongelooflijk onbeleefd! - doorslikkend. Maar nog een snelle blik achter hem, leerde de filmfanaat dat de drie bakvissen zich zelfs op dat moment niet realiseerden wat er eigenlijk aan de hand was. De filmfanaat wenste hen stiekem een overvolle zaal toe waarbij de vissenschool zou genoodzaakt worden zich te verspreiden.

Tien minuten later - de filmfanaat zat al goed en wel neer, zijn zenuwen langzaam onder controle brengend - kwamen de bakvissen dezelfde filmzaal binnengezwommen. Het aantal vrije zitjes was minimaal en de filmfanaat stiet een innerlijke kreet van triomf uit. Doch, een bakvis zou geen bakvis zijn moest ze zich niet domweg door het leven slaan alsof het een makkie is. En dus kregen de bakvissen een hele rij goedhartige en stipte mensen zo ver allemaal van plaats te verwisselen, zodat het bakvistrio alsnog één mosselbank kan vormen (weliswaar héél dicht bij het scherm, héhéhéhé).

Eerstdaags vindt u een petitie on line om West-Vlaamse bakvissen de toegang tot filmfestivals - en bij uitbreiding maar meteen alle bioscopen - te ontzeggen.

Woensdag is lulkoekdag

‘Voor wat mooier weer zullen we moeten wachten tot zondag, Flikkendag, want de komende dagen blijft het regenen’, wist Frank Deboosere vandaag te melden.

Wat zullen we nu krijgen? Voor mij is zondag nog altijd zondag. Flikkendag is die dag waarop Gent op zijn kop staat omdat twee miljoen hysterische televisiefanaten smeken om een ballon met een handtekening van (tja, wie?, er schiet me niet meteen een bekende acteur op die nog meespeelt in deze lachwekkend simpele serie. Aja, Jo De Meyere). Een dag die me dus niets zegt en die ik liefst negeer. Waarom komt een weerman, die toch niet vandoen heeft met Flikken - of het moet zijn dat de VRT vraagt het evenement nog wat extra aandacht te geven want er zouden dit jaar wel eens maar anderhalf miljoen mensen kunnen komen - dan op de proppen met zo’n dwaze vermelding? Is hij gewoon fan van de serie? Wel, dat hij dat maar voor zichzelf houdt. Of wilt u het weerbericht als volgt?: ‘Maandag, spaghettidag, gaat het regenen in het zuidoosten en het oosten van het land. Woensdag, DagAllemaaldag, schommelen de maxima tussen 9 graden op de Hoge Venen en 16 graden elders. De wind waait in het binnenland matig uit noordnoordoost. De nacht van donderdag, autowasdag, op vrijdag, poeperkesdag, wordt het geleidelijk overal regenachtig, met minima van 8 tot 13 graden.’ Nee Frank, hou het professioneel. Of beter nog, hou gewoon uw mond.

Lelijkheid kent geen grenzen

Dit is de nieuwe afsluiting die de buren van mijn ouderlijk huis geplaatst hebben aan onze kant. Het stenen paaltje stond er al - geheel voor niets overigens - de draad met betonnen plaat is nieuw. En tegelijk voorhistorisch. Groeit er een nieuw Bokrijk?

Update: de buren van mijn moeder hebben dit artikel blijkbaar gelezen…
Ziehier wat er zich toen  afspeelde:

Domme, idiote leerkrachten!

Tot zover mijn voornemen om twee maand lang niet over het onderwijs te reppen. Maar de dragonder heeft gesproken en een reactie kan niet uitblijven.

Mieke Van Hecke, directeur-generaal van het Katholiek Onderwijs, hoopt dat er meer studenten uit het aso aan de leerkrachtenopleiding zouden beginnen, want al die tso-ers halen het niveau naar beneden. Weinig subtiel samengevat, maar dat is wel haar essentie.

Nu, ik geef niet langer les in het katholiek onderwijs - een bevrijding - maar kan dit evengoed een niet ter zake doende uitspraak vinden, en me zelfs beledigd voelen. Weet deze vrouw wel waarover ze het heeft? In mijn ervaring heeft het niveau van opleiding van een collega nog nooit een rol gespeeld in de kwaliteit van zijn of haar lesgeven. Meer zelfs, van je collega’s weet of merk je meestal zelfs niet welke opleiding ze gehad hebben. Nu wil ik niet gezegd hebben dat er in het onderwijs geen mensen rondlopen die wel wat aan hun algemene ontwikkeling mogen doen (ik herinner me opnieuw de collega die kwam vragen of een kip tanden heeft). Maar Van Hecke zou zich misschien beter ongerust maken over andere verschillen. Een leerkracht die nooit een krant openslaat, vind ik een grotere reden tot ongerustheid dan zijn of haar middelbare school-diploma. Net zoals het feit dat er nog alarmerend weinig leerkrachten van allochtone afkomst zijn - al zal dat in het katholiek onderwijs weliswaar geen issue zijn. Maar Van Hecke’s uitspraken zijn dus grof en veralgemend. Eens je aan de slag gaat als leerkracht, maakt je opleiding niet zoveel meer uit, zeker niet aangezien je de laatste drie jaar allemaal met dezelfde criteria bent beoordeeld, in de leerkrachtenopleiding. Dan verwacht je wel van een goeie leerkracht dat hij zich af en toe eens bijschoolt. Dat hij wel eens een museum bezoekt of concert bijwoont. Dat hij op een of andere, zelfs minimale manier bezig is met essentiële maatschappelijke problemen. Dat hij fatsoenlijk Nederlands spreekt en niet in de taal van Thuis lesgeeft (’Ebde gij uwuiswerk gemaakt?’).

Als Van Hecke bezorgd is om de kwaliteit van het onderwijs - terecht overigens, kwaliteitscontrole moet er zijn en dat is ook haar taak - moet ze de leerkrachtenopleidingen aanpakken. De meeste van mijn collega’s hebben geen goeie herinneringen aan die tijd, omdat ze in een keurslijf gedwongen werden en als kinderen behandeld werden. Dat was helemaal niet zo op de KHB (voormalig Sint-Thomas, nu zoals alles EHSAL), waar ik me vier jaar rot heb geamuseerd. Maar ik kreeg vorige week nog van een pas afgestudeerde leerkracht te horen dat ze in haar opleiding (op deze school) de Bijbel helemaal moest lezen! Wat kan daar in godsnaam (pun intended) de zin van zijn? Zo zijn er nog wel meer archaïsche toestanden. Dat Van Hecke daar maar eens haar loep op richt en de nodige veranderingen aanbrengt. Het loopt al fout in het proces, dus doe daar iets aan en bekijk dan de kwaliteit van het product.

Macha’s

In de bioscopen van de Kinepolisgroep draait al een eeuwigheid een reclamespotje waarin de Ladies@The Movies-actie wordt gepromoot. Dit is een filmvoorstelling waarop enkel vrouwen welkom zijn. Het spotje irriteert me. Mateloos. Ik wil het nooit en nooit meer zien of horen.

Wat is er zo vreselijk aan?

Er zit om te beginnen te veel Engels in. Om cool te doen. Onuitstaanbaar. ‘Geen misters, enkel sisters!’ Braaaaaak. ‘No misters, only sisters’ had nog beter geklonken. Maar hier is het uitgangspunt dat ‘misters’ en ’sisters’ deel uitmaken van onze dagelijkse woordenschat. En dat is natuurlijk niet zo. Hetzelfde doet zich tegenwoordig overigens maar al te vaak voor met het woord ‘kids’. Terwijl er echt wel niets verkeerd is met het woord ‘kinderen’. Dit terzijde. Nee, misters en sisters dat rijmt en dus moeten we maar mee in die idiotie. Want dat bekt zo lekker. Nochtans verhoudt het woord ‘misters’ zich tegenover ’sisters’ als pakweg ‘banaan’ tegenover ‘wijn’. De persoon die deze tekst geschreven heeft, is een stomme lul.

De dames krijgen ook allemaal een ‘goody bag’. Tja, ‘verrassingspakket’ legt de lat meteen zo hoog, natuurlijk. Terwijl ‘goody bag’ toch zo’n beetje als ‘doggie bag’ klinkt en je dus niet teleurgesteld bent als er enkel een rolletje muntjes, een oude Flair en een handvol cadeaubonnen en reclamefolders met parfumstaaltjes blijken in te zitten.

En dan is er de toon van dit filmpje. Samenzweerderig. Vrouwelijk stoer. Met zo’n beat er onder om huismoeders en veertigplussers af te schrikken. Machisma op maat van de Libellelezeres. Bespottelijk eigenlijk.

Dit om de onderliggende boodschap te benadrukken: Kinepolis meent blijkbaar voor de doorbraak van een nieuw vrouwenrecht gezorgd te hebben: het met vriendinnen naar de cinema gaan. Er wordt nog net niet vermeld dat u de keukenschort mag thuislaten.  Tjongejonge, dames, misschien krijgt u zelfs toestemming van uw echtgenoot of vriend en hoeft u na de afwas niet stiekem door het keukenraam te glippen! En dan nog zo’n goody-bag erbij! Nounou, wat een verwennerij. En dat voor maar 9 euro! Vrijheid kost tegenwoordig geen geld meer.

Nee, ik walg van dit spotje en helaas word ik er elk bioscoopbezoek mee geconfronteerd. Ik kijk weg en tracht mijn bewustzijn even te verliezen. Bij de ‘misters en sisters’-zin ram ik mijn vingers zelfs zo diep mogelijk in mijn oren, wat de mensen rondom mij er ook mogen van denken. Of ik ga heel hard tegen mijn gezelschap praten om het maar niet te horen. Ik zou me afvragen wie zulke belachelijke promotie bedenkt, maar ik weet intussen welk soort volk het is, de reclamebedenkers.

Ik vraag me hier bij aansluitend maar meteen af of dit gedoe eigenlijk wel succes heeft. Moet u, dames, per se zo’n initiatief voorgeschoteld krijgen om met de vriendinnen naar de bioscoop te trekken? Bovendien zou de keuze van de film u doorgaans moeten beledigen. Onnozele komedies met Drew Barrymore of inhoudloze fun met de Hunk van de Maand. Das Leben der Anderen of Zodiac zou wel eens een beroep op uw hersenen kunnen doen.

U moet het natuurlijk zelf weten, dames. Ik kan het mis hebben. Weetikveel hoeveel kip er in een vrouw zit? Kakelen en in toom blijven, is misschien net leuk? Lees hier maar eens een ooggetuigenverslag en u krijgt een heel andere indruk.