Waarover ik niet geblogd heb

Er ging geen definiërend moment aan vooraf, maar ik heb zo het gevoel dat mijn blogpauze over is - het was sowieso al een enigszins halfslachtige pauze.

Ik had het gewoon wat druk, de laatste weken. Niet erg, enerzijds. Achter bloggen kan bij momenten een zekere druk zitten. Jammer anderzijds, want ik had eigenlijk best wel wat willen schrijven.

Over het drama in Dendermonde misschien? Ik waag me niet aan zuiver beklag. Ik ga geen slachtoffers bewenen. Ik denk ook niet te kunnen oordelen over de dader, zijn familie, zijn motieven. Ik spreek me niet uit over wraak of straf. Maar ik kreeg wel héél snel genoeg van de manier waarop de media het nieuws behandelden. Heel wat kranten en alle tv-journaals putten zich uit in het uitmelken van de dramatiek. Vergezochte getuigen en het onkies focussen op emoties. Ouders die hun kind verloren aangeslagen op de voorpagina, op grote foto’s. (“Zij verloren hun kind”). Een soort van ’show’ op VTM met getuigen en specialisten, omringd door publiek. Povere pogingen tot de opbouw van een ernstig imago inzake berichtgeving. Voor Het Laatste Nieuws geldt zelfs die zielige ambitie niet eens meer. Maar genoeg daarover.

Over de onwaarschijnlijke bezoekcijfers van mijn blog dan?. Dankzij die blonde uit Van Vlees en Bloed, die men zo graag zonder kleren wil zien. Dan blogt een mens net wat minder, krijg je recordaantallen hits.

Over televisie natuurlijk. De kracht van Van Vlees en Bloed. De schoonheid van De Smaak van De Keyser. De lulkoek waarmee het nochthans nog steeds entertainende programma De Slimste Mens ter Wereld gevuld werd. De vragenmakers gaan het steeds meer zoeken bij het platvloerse en sensationele. De finale die ging tussen een politicus met te weinig ernst en een nieuwslezer met te veel ernst. De clownerieën van Torfs vormen verder een nieuw dieptepunt. Afvoeren die man. Intussen viert VTM zijn 20-jarige bestaan. 20 jaar kul. Man Bijt Hond voerde enkele VTM-fans op die niet beter getypeerd konden worden. Jan Verheyen liet zich desondanks overal grote uitspraken ontvallen; het vallen van het ijzeren gordijn had er niets bij.

Over mijn collega’s misschien, een groep heerlijke mensen met in de kern zelfs heel wat dierbaren. Over het feestboek, daar op de Freixenetschool. Over de aard van de conversaties in de leraarskamer.

Over al die baby’s die ik bezoek. Maria-Dolores. Berend. Staf. Allemaal schoon en braaf, hun ouders gloeien van geluk.

Over mijn leerlingen ook. Die stellen het wel, uiteraard. Een Australisch meisje vervoegde ons. Taalbarrières verbrokkelen onder Kinderengels. Joe aur naais en wat is jaur neem. Het sociale proces is boeiend om te zien. Eerst leggen enkele initiatiefnemers beslag op de nieuweling. Daarna wagen de schuchteren hun kans, met meer succes. En dan is er romantiek en liefdesverdriet. Ouders moeten me dat vertellen, een meester merkt daar allemaal niets van, ze lijden in stilte. Die houdt van die maar die is op die. Die weet van niets maar het wordt hem wel kwalijk genomen. Tragisch, vanuit hun perspectief.

Over Boris die zich in Liechtenstein helemaal geeft. Geen slaap, geen ontspanning. Er is enkel de weg naar school en terug. Hoe hou je dat vol? Maar zijn ‘rapport’ slaat ons wel met verstomming. Ooit gaat dat fortuin en faam opleveren, Boris!

Over goeie films (Revolutionary Road, Frost/Nixon), leuke films (Dirty Mind), aanvaardbare maar ietwat teleurstellende films (Valkyrie) en oersaaie films die je ijskoud onverschillig laten (The Curious Case of Benjamin Button).  

Maar goed, over al die zaken heb ik dus niet geblogd. We zien wel wat zich nog aandient ter inspiratie.

Sneeuwbal teruggekaatst

Haaltertse winterimpressies, klinkt de titel van een mailtje dat je moeder op een sneeuwachtige zondag stuurt. Met als bijlage een gezellig kiekje van een winterse, ondergesneeuwde tuin.

Gentse winterimpressies, stuur je terug, met als bijlage een uitzicht op een ondergesneeuwd stadspark.

Krijg je dit terug uit Liechtenstein:

Oké,  Boris, jij wint.

Bye Bye Boris

Mijn moeder zag een Hollywoodafscheid wel zitten, inclusief tranen en wuivende zakdoeken, maar haar jongste zoon verkoos aannemelijk voor een sober afscheid. In alle rust en kalmte vertrok mijn broer dus eergisteren naar Liechtenstein, om er in internationaal gezelschap te studeren aan een niet geheel onbelangrijke school,  – als ik dat even ongegeneerd in de verf mag zetten. Mijn verdienste is het niet.

Een klein jaar lang zal hij weg zijn. Op zich vind ik dat niet zo heel erg lang. De tijd vliegt en er verlopen af en toe sowieso wel eens een paar weken of zelfs maanden eer we elkaar weer eens terugzien. Voor we het weten, is hij wellicht al terug. Maar zijn leven zal er tijdens die periode wel wat anders uitzien -al is het momenteel alleen nog maar omdat hij daar geen kat kent.

Zijn eerste mail aan de familie was heel verrassend. Niet alleen moest ik vaststellen dat Boris een prettige schrijfstijl heeft en leuke observaties vermeldt die zijn relaas kleurrijk maken, gewoon het feit dat hij zijn familieleden spontaan op de hoogte brengt van wat er gaande is in de Duitse versie van L’Auberge espagnole, was ergens al …tja, mooi.

Onze 85-jarige oma is intussen vast een gewiekst plan aan het bedenken om haar jongste kleinzoon snel terug naar Belgïe te lokken. ‘Wat gebeurt als ik sterf terwijl hij daar in de bergen zit?’ klaagt ze tegen zichzelf. Ik geef haar eerlijk antwoord: ‘Welk verschil zou het maken als je sterft terwijl hij in Aalst zit?’. Dan draait ze de situatie maar snel om: ‘Wat als hij daar iets voor heeft? Dat manneken, zo alleen in een ver land?’ Ik wijs haar er nogmaals op dat hij dra zijn 29e verjaardag viert. Zorgen maken, een hobby als een ander.

Ik wacht intussen af wanneer/of het moment aanbreekt dat ik moet vaststellen dat zich een zeker gemis manifesteert en een jaar misschien toch wel heel lang blijkt te zijn. Maar het draait om hem natuurlijk. Dat de opleiding veel mag opleveren en hij zich geen moment mag vervelen. En ons dus zeker niet mist.

Een halve eeuw!

Op deze ietwat wisselvallige dag sluit mijn moeder haar 50e levensjaar af. Een tekenende stap in haar geval, want ze staat er niet bepaald om te juichen.

Ja, ik heb een jonge moeder. Als kind al stonden we daar al bij stil, want vriendjes merkten dat ook op (al zeiden ze vooral ‘Wat heb jij een mooie mama!’) en mijn moeder stak vaak schril af tegenover de soms afgeleefde maar vooral klassieke moedertypes die al bejaard waren op hun 35e. Ook nu nog hoeven we haar niet als een halve Alzheimerpatiënt te behandelen zoals leeftijdsgenoten wel eens plachten te doen met hiun moeder. Je kan er nog mee buiten komen of in de Pappenheimers naast zitten glunderen.

Ook in haar hoofd is mijn moeder jong. De meeste van haar leeftijdsgenoten zeggen haar niets. Al haar vriendinnen zijn jaren jonger. Haar garderobe is te gedurfd voor de meeste twintigers. Ze is leergierig en ondernemend als geen ander. Ze blogt er op los. Ze kan met zichzelf lachen. Ze droomt de meest onzinnige dromen. Ze reist zonder daarom een reislustige pre-senior genoemd te kunnen worden. Ze is eigenlijk geen 50.

Ze zucht natuurlijk wel eens. Ze zou wat meer de roze bril moeten opzetten. Maar hoe doe je dat als je op je 50e nog steeds weigert mee te draaien in een bekrompen, amateuristische, egoïstische samenleving omdat je steevast anders denkt over zoveel dingen en de lat voor anderen even hoog legt als voor jezelf? (Ja, juist, de appel valt niet ver enz.) Met vallen en opstaan zeker? En met bewondering van je zonen misschien, omdat ze zo een strijdvaardige moeder hebben? Dat ze nog vele jaren zo mag bruisen!

Gelukkige verjaardag, moe! Vijftig virtuele bloemen om het te vieren.

Random Thoughts (9)

De vrt roept Tom Coninx terug uit Peking wegens te weinig bijdragend aan de verslaggeving. Wel een beetje pijnlijk toch, zo’n publieke tik op de vingers. *** Zin om naar de Haaltertse proeverij te komen? We zien u in september. Kies zelf maar een zondag uit. ***  In een Texaanse school mogen de leerkrachten vanaf nu gewapend naar het werk komen om zichzelf en de leerlingen te beschermen in het geval van Columbinetoestanden. Intussen citeert Obama een bijbeltekst en krijgt hij daarvoor een groot applaus. Hoe nuchter wordt er in dat land nog gedacht? *** Snapt iemand wat die pinguin te betekenen heeft in een reclame voor luchtverfrissers? *** Boris is geveld door een virale infectie. Even gedaan met duizend en één dingen tegelijk te doen. De communicatie en dienstverlening in het A.Z. Aalst was als vanouds weer *excellent* *** De schoorsteen van de school wacht al minstens 18 maanden op een herstelling. Verantwoordelijke is de stad Gent, al is het in dit geval wellicht een ongemotiveerde of overbezette aannemer die (héél lang) op zich laat wachten. Nochtans ziet zelfs een kleuter dat het werk aan de schoorsteen amper één dag kan bedragen. Zijn er eigenlijk nog positieve ervaringen met aannemers en vaklui? *** Koen Wauters sprong uit een vliegtuig voor een goed doel. Helaas mét valscherm. *** Het is zover, de dvd-kast is vol. *** Het aantal medailles dat België in de wacht sleepte op de Olympische Spelen, is tot nu toe niet te tellen. Probeer maar. *** Gedateerd maar bij momenten nog steeds hilarisch: -‘Al, waarom neem je mij nooit mee uit naar een hotel?’ -’Ach, Peg, je zou toch de weg naar huis weer terug vinden’. ‘Married with Children’, iedere donderdagnacht op vtm. *** Iemand nog een telefoonboek? In Gent struikel je er zowat over. Hoe vaak gebruikt u nog zo’n gids? Hier leest u hoe ze te vermijden. Voor die mensen die ze dumpen, is dat. *** Collega Val wil me aubergines en courgettes leren eten. Help! ***

 

Vorige Random Thoughts

85-jarige krijgt 700 cadeaus

Mijn oudste oma wordt dit weekend 85. Dat wordt rustig gevierd, maar alle betrokkenen delen dezelfde zorg: wat wordt er als geschenk gekocht? Mijn oma is niet van de makkelijkste. Ze heeft geen bijzondere interesses of bezigheden die inspiratie kunnen geven tot een geschenkidee. Ze heeft niets echt nodig. Ze eet liever geen pralines en ze houdt zeker niet van bloemen.

Een terugblik op de laatste 25 jaar waarin ik haar verjaardag bewust heb meegemaakt, leert me dus dat de goede ideeën al geruime tijd op zijn. Ik zie ook dat verjaardagsgeschenken als een caroussel werken. Wat de ene zoon het ene jaar schenkt, geeft een ander haar het jaar daarop. Er moeten dus zo’n 5 aanvaardbare ideeën zijn die elk jaar weer gerecycleerd worden. Er is overigens ook nog een moederdag en een nieuwjaar waarvoor dezelfde problematiek geldt.

5 zonen die voor drie gelegenheden een geschenk kopen, dat zijn 15 cadeautjes. Dit 25 jaar lang (eerder natuurlijk ook al, maar dat past niet binnen mijn waarneming), dat zijn dan 375 geschenkjes. 7 kleinkinderen, die gezien hun gemiddelde leeftijd, waarschijnlijk al zo’n 15 jaar zelf opdraven met een cadeau, dat zijn er nog eens 315. Ons Madeleine kreeg de voorbije 25 jaar dus bijna 700 cadeaus. En dan zijn er nog wel wat andere verwanten die haar ergens een plezier mee hopen te doen.

Een schatting na waarneming, levert volgende stock op:

- 29 paar pantoffels
- 32 paar schoenen
- 31 paar oorbellen
- 67 blouzen, rokken of truien
- een tiental meubelstukken (een schoenenkastje, een tv-kastje, een zeteltje, een tuintafel, een bijzettafeltje, een lamp, een badkamerkastje, nog een tuintafel, een parasol, … ) 
- 25 elektronische toestellen (koelkasten, tv’s, radio’s, koffiezetapparaten, microgolfovens, wekkerradio’s, diepvriezers)
- 24 slaapkleedjes
- 28 dozen pralines (toch proberen hé)
- 53 manden met lekkernijen
- 35 manden met etenswaren (dus apart van de  lekkernijen, met daarin o.a. zo’n 100 pakken koffie)
- 1 boek
- 97 beeldjes, pottekes, vaaskes, schaaltjes, kandelaars, kaarsjes,
- 12 handtassen
- 14 kettinkjes
- 28 stuks toiletbenodigdheden (zeepjes, handdoeken, huidcrèmes, shampoo, badparels, parfum, poedertjes, crèmpjes)

En dit is dan wellicht een flinke onderschatting, want ik kom nog lang niet aan 700.

Het vreemde is dat mijn oma’s huis lang niet uitpuilt. Integendeel, er staat nergens rommel en de opslagkamer is bijna leeg. Een groot deel van deze geschenken wordt immers gewoon weggegeven. Ik krijg bv. regelmatig wat chocolade en koeken in handen gestopt die ze van iemand anders gekregen heeft. Onschuldig hoor, maar het betekent wel dat ze die spullen eigenlijk niet wil. Nochtans zou niemand het moeten wagen met lege handen aan te komen. Dat wordt geenszins geapprecieerd. Toch foetert ze wat af, de dag na haar verjaardag, omdat ze weer een heleboek zinloze dingen heeft gekregen. Dapper stellen dat ze dit jaar eens echt niéts wil, weigert ze koppig. De laatste jaren duiken er steeds meer cadeaubons op. Dan kan ze tenminste haar zin kopen. Maar aangezien ze niets nodig heeft, verblijdt ook dit haar geenszins.

Af en toe waagt iemand (lees: Boris of ik) zich aan een origineel geschenk – waarbij ‘origineel’ betekent dat het nog nooit door iemand anders gegeven werd. Een kussentje met kersenpitten? Aardig toch. Doch nieuwe gewoontes aannemen, is veel gevraagd, dus dat kussentje belandt in een kast. Of bij een buur. Een handig boodschappenwagentje? Uitstekend idee, maar het verlaagt de mogelijkheid tot klagen over het gesleur met boodschappen dus na enkele maanden blijft het achter de deur staan en na een jaar staat het bij het vuilnis. Die wegwerpcamera vond ze wél leuk. Ze kiekte de postbode, de buurvrouw en één van die achterkleinkinderen waarvan ze de naam niet kan uitspreken. Wij lieten de boel ontwikkelen en tegen de volgende gelegenheid kreeg ze een foto-album voor die kiekjes. Zo af en toe bladert ze daar nog een keer in. We kloppen onszelf nog steeds op de schouder omwille van dit idee.

Haar lievelingsgeschenk is echter, zonder twijfel, de nieuwjaarsbrief die ik haar een jaar of 8 geleden schreef. Die ging over de eenzaamheid en het alleen zijn, deed tranen opwellen en werd ingekaderd opgehangen. Toen ze zich vorig jaar liet ontvallen dat de tekst er nu wel al heel lang hing, schreef ik een nieuwe. Wat persoonlijke feitjes, wat smartelijke clichés en wat gerijm, meer is het niet. Fotootje ernaast van Boris en mezelf en de klus was geklaard. Veel moeite, weinig geld, grote dankbaarheid.

Deze tekst ging gepaard met dat ene boek dat ze in die 25 jaar kreeg. De helaasheid der dingen. Omdat het zich in onze streek afspeelt en de Vlaamse tragiek/kolder even herkenbaar als grappig is. Omdat onze oma wel wat momenten in haar leven heeft gehad waarbij zij het ‘meetjen’ was in het verhaal. Omdat ze de Story toch geen 12 keer kan herlezen.

En toch weet ik welk geschenk ze het allerliefste heeft: een bezoekje – oew, dat klink melig. Maar het is zo. Dat mag dan meer dan drie keer per jaar (en voor sommige familieleden is dat nog veel gevraagd) en dat mag ook op andere dagen dan die betreffende feestdagen. Dat mag vooral de zondagnamiddag.

Dus nonkels en tantes, neven en nichten. Laat die pyama’s, sjakossen en koekedozen. Gewoon wat aandacht is genoeg. Er moet zelfs geen papiertje rond.

Slecht ingeschat

Mei:
- Hoe gaat het met de studies?
- Pff, ramp. Ik bak er niets van. Mijn werk is afgekraakt door de jury. En ik had er zo hard aan gewerkt.
- Zie je de examens nog zitten?
- Bwaja zeker. Het zal zwaar worden. Ik weet nu al dat ik niet geslaagd zal zijn voor mijn werk. Dat is ook geen motivatie natuurlijk.

Juni:
- Ah, lang niets gehoord. Ben je aan het blokken? Hoe gaat het?
- Zwaar man, zwaar. Amai, ik zie het niet echt meer zitten. Ik vrees ervoor. Ik blok en ik blok maar de examens zijn echt moeilijk.

Juni (2):
- En, wat denk je?
- ‘t Viel echt niet mee. Ik ben zeker van enkele herexamens. Spijtig wel, mijn vakantie verkl**t. Ik ben echt mijn motivatie kwijt. Pff, wat een problemen.

Juli:
- En? Weet je al iets?
- Geslaagd met onderscheiding.
- Ah?

Proficiat, broertje.

(Deus – The Architect)

Dag Moeder

Mochten volgende dingen in de handel verkrijgbaar zijn, zou ik ze mijn moeder cadeau doen voor moederdag:

• *een systeem dat haar waarschuwt dat ze de garage heeft laten openstaan bij haar vertrek. Kan ook afgestemd worden op voordeuren en dakramen. Dat werkt na vijf minuten, niet na twee dagen.
  *een Aziatische sweatshop waarvan de loonslaven heel de dag door haar blog bezoeken zodat haar bezoekcijfers wat stabieler worden en ze daar dan niet meer over hoeft te jammeren.
  *één grote afstandbediening voor televisie, dvd, video en cd-speler, en bij voorkeur met maar één knop op.
  *snoep waarvan je afvalt.
  *een machine die je dromen registreert en ze indeelt in afleveringen, zodat de grappigste en meest surreële televisieserie ooit een feit is.
  *een identiteitskaart en een reisvisum die geldig zijn tot het jaar 3425, zodat ze nooit meer naar het gemeentehuis moet.
  *een radar die wanneer ze het huis wil verlaten registreert of er iemand in de buurt is die ze kent zodat ze weet in welke mate ze verzorgd naar buiten mag.
  *een (bij voorkeur verlammend) apparaatje om praatgrage buren uit te schakelen.
  *een bazooka om de koterij van de buren te verwijderen.
  *een opbergbare tuinadviseur die o.a. verklaart waarom haar pas aangeplante haag er treurig bijstaat.
  *een handtaskamer (en bij uitbreiding ook een ebaykamer, een snit- en naadkamer en een bibliotheek)
  *vingerafdrukgestuurde autosleutels die je aldus altijd op de auto mag laten zitten zodat je ze ook nooit kwijt kan zijn.
  *een gsm die niet in rioolputjes kan vallen. En die automatisch naar haar toevliegt wanneer er iemand belt, zodat ze geen 27 oproepen mist.
  *een koppel onsterfelijke en onmogelijk te ontsnappen kippen.

Had je nog iets gewenst, moeder?

 Prettige moederdag!

twee jaar zonder

Jelle 

Impressed

Proficiat aan een zeker familielid van me!

Ontuchtige series

Conversatie tussen mijn grootmoeder (84) en haar schoonzus Agnes (82)

Madeleine: Kijkte naar ‘Katarakt’?
Agnes: Katarakt? Baneen’ek, zo nen hoerennest!
Madeleine: Ik zie wel graag naar ‘Sara’.
Agnes: Zo nen hoerennest!
Madeleine: ne mens moet toch ergens naar zien!
Agnes: En ‘Thuis’! En ‘Familie’! Allemaal nen hoerennest!

Waar is den tijd dat de series nog braaf en katholiek waren?

Changing money for people

Ter gelegenheid van het nieuwe jaar hebben mijn broer en ik onze tekenvaardigheden gecombineerd. Changing People for Objects neemt de cadeautjesgekte op de korrel: uiteindelijk is de jacht op een passend geschenk een absurde ruil van gunsten, geld en geschenken om dan uiteindelijk tevreden mensen te krijgen. Of is het omgekeerd?

Ik vond het resultaat – de mannekes zijn mijn werk, de objecten van Boris – zo geslaagd dat ik er hier graag even mee uitpak. Zoek er overigens geen betekenissen achter, de collage bestaat uit toevallig samengebrachte onderdelen, door Boris echter meesterlijk gesorteerd.

Zorro in Zwalm

De aanwezigheid van Boris’ kunstcollectief HAP volstond om onze familie op een zondagnamiddag de fiets op te krijgen om de Zwalmstreek te verkennen, waar in het kader van de tentoonstelling Kunst & Zwalm een aantal werken te bekijken waren in het Zwalmse landschap. Het werd een dag die op zijn minst bewogen te noemen valt en eens te meer een bewijs dat een samenzijn van al die eigenwijze en dramatisch onderlegde mensen steevast tot chaos leidt.

Bij het vertrek in Haaltert werden eerst de gepensioneerden verdeeld. Willy in wagen 1, Marie-Louise in wagen 2. Weinig kans op snelwegvrees voor Ria, want Zwalm bereik je het makkelijkst via binnenwegen. Een dutje voor de als vanouds onuitgeslapen Thomas. Nel in sportieve outfit en voorzien van energiedrankjes om de fietstocht aan te kunnen.

Zes fietsers dus, gevolgd door een wagen met de lichtjes immobiele Gerda als chauffeur en de senioren als passagiers. Al na één halte ontstond er discussie over de te volgen weg. In een vlaag van zinsverbijstering had de organisatie immers beslist géén bewegwijzering aan te brengen, met als doel hier het dwaze idee van een dolgedraaide artiest mee te ondersteunen. Als je dan een plannetje met fouten op in handen gedrukt krijgt, kan dat alleen maar mislopen. Toevallige voorbijgangers troffen dus een groepje fietsers aan die samengetroept stonden aan een autoraampje waarachter een behoorlijk luidruchtige bejaarde zijn mening gaf over de te volgen route.

Er werd een consensus bereikt (lees: iemands mening genegeerd), maar na nog een stop of twee werd eens te meer de verkeerde richting uitgegaan. Mea culpa. Schoolmeesters die de leiding in handen willen nemen, nooit een goed idee blijkbaar. Nel en Ria, verrast door de ‘bergen’, dienden intussen al hun leeftijd en bijhorende rammelende conditie, te erkennen. Het zag er niet naar uit dat zijaan dit tempo onze eindbestemming zouden halen. Peter en Thomas waren toen al uit het zicht verdwenen. De gsm liet zich dan ook onophoudelijk horen. Waar zijn jullie en waar zijn wij? Een verdeelde familie, letterlijk. Boris had er intussen flink de smoor in. Met deze familie kon je nu nooit eens iets normaal doen. Terwijl ik net dacht dat er al normale mensen genoeg waren.

Uiteindelijk, twee uur later – Nel en Ria hadden de fietsen al teruggebracht en Marie-Louise kloeg vanop de achterbank van de auto over het gebrek aan plezier – stonden we dan toch klaar om getuige te zijn van het schouwspel dat HAP dit keer had bedacht. Johan was aangekomen en maakte aldus samen met ons deel uit van het kunstwerk. Immers, het wachten en dus tengevolge ook de kijker zelf, maakten deel uit van de performance. Er ontstaat immers een harmonieus collectief van mensen die met zijn allen naar de horizon staan te staren en daar zit al een deel van de kracht van dit werk.

Om 6 uur precies (voor de geïnteresseerden: ieder uur tussen 2 en 6 in het weekend) verscheen Zorro aan de horizon. Met zijn paard stoof hij door de velden, zijn mantel wapperend in de wind, met zijn uitrusting een schitterend herkenbaar profiel vormend tegen de wolkenpracht die als achtergrond diende. Een steigering die het romantische beeld nog eens benadrukte en toen stoof hij weer weg. Amper vijf minuten lang maar we stonden er allemaal betoverd bij. In de ban van de speelse avontuurlijkheid waarmee HAP ons dit keer weer liet nadenken over betekenissen en beelden of over paarden en Zorro’s.

Of over aardappelen. De performance kreeg immers een vervolg. De door Zorro bereden strook aardappelveld, was immers ontdaan van zijn begroeing, zodat wie dat wou ook nog een zak echte Zorro-potatoes kon kopen en op die manier de kunstenaars nog steunde ook. Onze dag eindigde dus in schoonheid, daar waren we het deze keer nu wel over eens. Het obligate familiediner, inclusief zeegebakjes, sloot deze lichtjes hysterische dag af.

Miss Marple en de drugsvangst

De belevenissen van mijn grootouders zijn op zich eigenlijk een televisieserie waard. In de aflevering van vandaag wist mijn 75-jarige grootmoeder tussen het breien en afwassen door zomaar even een grote drugsvangst te doen. De feiten op een rijtje:

Deze middag merkte mijn grootmoeder een groepje hangjongeren op, op het voetpad voor haar voordeur. Ze bleef daar rustig bij en zonder een steek te laten vallen hield ze de jongeren in het oog. Plots verschenen er twee politiecombi’s op het toneel. De vijf jongeren werd gevraagd in te stappen voor een verhoor. Er kwam ook fouillering aan te pas. Na heel wat tijd reed de wagen weg. Twee meisjes werden meegenomen, de jongens bleven achter.

Intussen genoot mijn grootvader enkele honderden meters verder van een namiddagpintje in zijn stamkroeg. Daar wist men hem te vertellen dat er een paar combi’s aan zijn deur stonden. Mijn grootvader reageerde koelbloedig: hij nam de telefoon om mijn oma verontwaardigd te vragen wat er daar verdorie allemaal aan de hand was. Zij vertelde wat ze gezien had en wist hem gerust te stellen dat er met haar niets aan de hand was.

Maar toen verschenen de jongeren weer. De meisjes werden zelfs door de combi terug afgezet. Uit nieuwsgierigheid, vermomd als ongerustheid, stak mijn grootmoeder haar neus buiten de deur. Niets bijzonders te zien. Maar wat merkte ze daar op, half verborgen onder haar struiken? Een doos.

Eerst bekeek ze die wat afwachtend. Toen kwam één van de jongeren dichterbij. ‘Is dit jouw doos?’ vroeg mijn oma. ‘Nee, van mijn zus,’ repliceerde de kerel. ‘Ik kom ze ophalen’. ‘Niets van’, reageerde mijn grootmoeder. ‘Ga weg!’ En ze nam de doos mee naar binnen. Daar plaatste ze die op een krant (huismoeders onder de lezers herkennen misschien een oeroude reflex waarbij vreemde voorwerpen zo weinig mogelijk in aanraking mogen komen met het eigen bezit), maar vervolgens werd ze door schrik bevangen. Wat kon er in godsnaam in die doos zitten? En wat als die jongeren ‘hun’ doos zo graag terug wilden dat ze het raam stuksloegen?

De telefoon ging opnieuw. Mijn grootvader informeerde van aan de toog naar de situatie. Die werd hem uitvoerig beschreven en mijn oma vroeg wat ze nu in godsnaam moest aanvangen met deze doos, die ze dus voor geen geld ter wereld durfde openen. Mijn grootvader leek het een goede raad te vinden dat ze maar gewoon de 101 belde.

Dus dat deed mijn oma, na heel wat overpeinzingen. Aan de telefoniste legde ze vervolgens alles uit, om af te sluiten met de woorden: ‘Kortom, ik vermoed dat ik een drugsvangst heb gedaan’. Stilte aan de andere kant van de lijn. ‘Wilt u dat nog een keer herhalen, mevrouw?’ liet de telefoniste zich lichtjes verbaasd horen. Waarop nog een keer de hele historie volgde. ‘We zullen zien wat we kunnen doen’ beëindigde de telefoniste het gesprek.

Eventjes later daagden maar liefst drie politiecombi’s op. Vijf gendarmes traden kordaat binnen en verspreidden zich over het huis. Eéntje stapte op de doos af, met zwarte handschoenen aan. Intussen ratelde mijn oma nog een keer het hele verhaal af. ‘Weest u alstublieft niet boos, heren’, zei ze, ‘als blijkt dat er helemaal niets ernstigs in die doos zit! Maar ik heb nog nooit drugs gezien en ik durfde de doos niet te openen!’.

Toen ging de doos open. Triomfantelijke reacties van de politielui. ‘We hebben ze! Geweldig!’. Tevredenheid alom. ‘Kom madam, kom dat eens bekijken!’. Mijn oma, nog half in elkaar gedoken voor wat ook uit de doos tevoorschijn zou komen, werd meegetroond naar de doos op de keukentafel. Een flinke zak weed lag daar te blinken. ‘Proficiat mevrouw, u hebt correct gehandeld! Dat was een goede beslissing! U hebt ons flink geholpen! Goed opgemerkt’. Mijn oma slaakte enkele kreten van opluchting. Dit was geen sociale afgang. De politiecombi’s konden gerechtvaardigd worden aan nieuwsgierige buren. Ze zou niet als seniele ouwe … doos bestempeld worden. Meer zelfs, ze was de heldin van de dag.

De mannen bleven nog wat hangen en de feiten werden nog een keer overlopen en besproken. Intussen liet opa zich vanuit het café nog een keer horen. Nieuwsgierig, bezorgd en zich om wat voor reden dan ook wellicht weer druk makend, maar toch weigerend de pint te laten staan en zelf te komen kijken. Triomfantelijk verklaarde mijn oma alles: ‘Ik heb een drugsvangst gedaan!’ Ze was zich daarbij geheel bewust van het ironische en zelfs heel relatieve van de hele situatie, maar niettemin klonk deze zin heerlijk dramatisch.

En zo maakt een bejaarde mens al eens iets mee. En dat twee dagen na de spectaculairste nacht in jaren! Wie durft beweren dat vijfenzestigplussers niets beleven?
In de volgende aflevering vangt Willy een roze olifant in de tuin en bakt Mary-Louise een reusachtige frikadon voor zeven Roemeense weeshuizen. Komt dat lezen!

Unforgettable

Mijn grootouders (75 en 77) hebben afgelopen nacht de nacht van hun leven beleefd. Ze waren namelijk te gast op een feest ter ere van de 70e verjaardag van een illustere bingokoning en oude vriend van mijn grootouders. En wat voor een feest! Mijn grootmoeder moest zelfs haar toevlucht nemen tot het Engels om haar woorden kracht bij te zetten: ‘Unforgettable!’.

Wat was er dan zo onvergetelijk? De rode loper; fonteinen, sterren, vuurwerk, een orkest; optredens van bekende sterren; hoge heren en dames in sjieke kleren (hoewel volgens mijn grootmoeder niemand echt mooie kleren droeg); opgehaald worden in een Rolls Royce; onthaald worden als filmsterren: te gast lijken op het koninklijk paleis; De ontmoeting met Karel De Gucht, die door mijn opa gevraagd werd waarom hij zo’n koele kikker is; het in de verf zetten van de persoonlijke band; de erkenning van het gemeenschappelijke verleden met hun gastheer; de tafelschikking die hen aan dezelfde tafel als de familie liet belanden; …

Mijn grootouders zijn wel wat gewend en kennen hun wereld. Als zelfs zij van hun stuk te brengen zijn, moet het inderdaad een waarlijk indrukwekkend evenement geweest zijn. Toch is het meer dan het uiterlijk vertoon dat hen verstomd deed staan. Aanwezig te mogen zijn op het al bij al nog beperkt bijgewoonde feest van iemand die in hun ogen een belangrijk persoon is (een verschil met mijn visie waarin deze mens eerder gewoon zichzelf belangrijk maakt) en die ze bovendien al meer dan een halve eeuw kennen, heeft hen veel plezier gedaan. Pas bij het ochtendgloren lieten de party people het feestgedruis achter zich…

…

Jelle

13/06/83 – 13/03/06

Hands

Crash

Is Boris een gelukskind of net niet? Ging vandaag in Kortrijk aan het slippen met zijn niet al te frisse bestelwagentje, sloeg over kop, kwam weer op zijn wielen terecht en kroop vrijwel ongedeerd uit een nu wel helemaal verfrommelde auto. ‘Een wonder’, volgens de omstaanders. Eén nachtje ziekenhuis, wij flink geschrokken en nu een benefiet op poten zetten voor een nieuwe auto.

Rijkaards die dit lezen mogen ook meteen een storting doen.

En hoe vertellen we dit aan onze oma?
Misschien gewoon verzwijgen.

 (illustratie: reconstructie - bij benadering, want een echte foto was niet beschikbaar) (maar het had hem kunnen zijn).

50

Mijn vader is 50 geworden en voor het eerst stel ik vast dat hij eigenlijk even oud is als de Europese Unie. Proficiat aan beiden.

R.I.P. Laura

Vrijdag is onze familiehond Laura overleden. Niet onverwacht, maar toch betreurenswaardig. Laura heeft bij zowat iedereen van de familie gewoond en verbleef uiteindelijk het grootste deel van haar leven in Middelkerke. Ooit kwam ze de familie binnen dankzij Ria, maar ze werd groter en wilder en ging steeds meer plaats opeisen. Na diverse logeerpartijen kwam ze uiteindelijk terecht in het kuststadje, waar ze op 15-jarige leeftijd overleed.

Het opvallende was dat Laura’s aanwezigheid in onze familie erg gelijk loopt met het komen en gaan van familieleden. Ze kwam in de familie nét voor onze (over)grootvader Sooi overleed, in 1992. Thomas was toen één jaar en is dus zowat samen opgegroeid met Laura. Ik vermoed zelfs dat ze zowat evenveel konden eten. En door een grillige speling van het lot valt Laura’s dood op enkele dagen na gelijk met de eerste herdenking van Jelle’s overlijden.

Opa vs Haaltertse politie

Onze opa kwam de afgelopen week in aanvaring met gerecht! Er viel een boete in zijn bus voor een snelheidsovertreding (51 km/u waar maar 50 mocht? Was er geen tolerantie van 5?). Het zij zo, dacht Willy, tot zijn oog viel op de dag van de controle, 9 november. Nu wist onze opa, en vooral onze oma, dat hij die dag geen voet buiten de deur had gezet en de auto de hele dag in de garage had gestaan. Willy begaf zich dus naar het Haaltertse politiekantoor, waar men een beetje verbaasd vaststelde dat er zelfs geen snelheidscontrole was gebeurd op 9 november! Onze opa kon dus geenszins geflitst zijn! Nader onderzoek liet blijken dat die controle een dag eerder gebeurde, op 8 november! Alle boetes van die dag waren dus verkeerd gedateerd. Een sterk staaltje deskundigheid van de Haaltertse flikken.

Het zou me verbazen dat omwille deze procedurefout Willy zijn boete nog zal moeten betalen, hoewel in België alles mogelijk is, zeker op administratief vlak. Maar als dat toch gebeurt, zal Willy zeker een beroep doen op zijn professioneel klagende kleinzoon om alles eens op papier te zetten. Ik kijk er al naar uit!