Kerstfeest met kettingen

Een kerstfeestje op school: kerstmutsen en kettingen, dennengroen en chocomelk, Freixenet en snoeptaarten, kerstbomen en verloren schoenen…

Verantwoord Tijdverlies verkozen tot blog van het jaar!

Bloemen en champagne! Verantwoord Tijdverlies, de blog waar ik nu al bijna twee jaar lang al mijn schrijfdwang in uitwerk (de laatste tijd echt wat te weinig, ik weet het), werd verkozen tot blog van het jaar.

Dit in een door mezelf georganiseerde poll waarbij u kon kiezen tussen deze blog en ‘een andere blog’. Met meer dan 70% van de stemmen kunnen we zelfs spreken van een grandioze overwinning!

Als blog van het jaar kies ik voor…

Verantwoord Tijdverlies | 72% (81/112):
een andere blog! | 28% (31/112):

Ik bedank dan ook van harte alle lezers, sympathisanten en bevriende bloggers die mijn bezoekcijfers en reactiepeil hoog houden. Ik zal u allen persoonlijk bedanken op een door mezelf georganiseerde happening. Op het programma:

• 14.00u verwelkoming door mezelf en van mezelf.
  ontvangst met champagne.
• 14.30u toelichting van de verkiezing: wat zijn de criteria waaraan een blog moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel ‘blog van het jaar’en vaststellingen uit een blogonderzoek. Door dhr SDS, zelfverklaard blogcriticus.
• 15.45u belichting van het bloglandschap met een ode aan allerlei goede en ondergewaarde blogs. Gevolgd door een groepsbespotting van een aantal minder sympathieke bloggers.
• 16.30u ‘Het beste uit Verantwoord Tijdverlies’. Mijn vroegere buren, David DeHenauw, Regi Penxten, Murielle Scherre, Eddy Wally en Goedele komen de stukjes voorlezen waarin zijzelf beledigd werden. Speciale eregast: Hans Bourlon, die een taart naar mezelf mag gooien als payback.
• 17.30u pauze
• 17.45u ‘Achter de schermen van Verantwoord Tijdverlies’. Bloopers, deleted scenes, audio-commentaar van de maker.
• 18.00u Huldiging van de meest fanatieke en trouwe reageerder. Zo krijgt u mijn moeder ook eens te zien.
• 18.10u Huldiging  van de meest trouwe lurker. Hoe dat bepaald zal worden, is nog af te wachten, dus dit programmapunt is dan ook onder voorbehoud. Stel alvast uw kandidatuur. Verder ook individuele bedanking van alle gekende lezers.
• 18.20u buffet met hapjes, door onze huiskok Mr. delarue.
• 19.30u prijsuitreiking en applaus, gevolgd door een toespraak waarin ik zal verklaren dat ik mijn eigen blog echt niet zo bijzonder vind en niet begrijp waarom jullie op mij gestemd hebben. Elke keer als ik lieg, zal er champagne bijgeschonken worden.
• 20.00u slotwoord en bedanking door mezelf en van mezelf.
• 22.15u feest! Tussen het dansen en zuipen door zal er gelegenheid zijn tot gastbloggen.

Iedereen van harte welkom! Tenzij u hierdoor een tegenzin hebt gekregen van prijsuitreikingen.

Na bevestiging van uw komst zal een team van blogologen en bloggers eerst een screening verrichten om te controleren of u nooit iets negatief over mezelf hebt geblogd of op Verantwoord Tijdverlies geen reacties hebt achtergelaten die niet overeenkomen met mijn mening.

Het leven van een festivalfreak

Ja, ik heb het naar mijn zin op dit 34e filmfestival van Gent. De teller staat intussen op 18 en er staan nog 10 films op het programma. Oorspronkelijk zou ik 32 films gaan zien. Maar dan worden persvisies verschoven, blijf je toch liever in de festivalbar hangen, lijkt een film op het laatste moment toch iets te saai of ben ik gewoonweg te vermoeid. Toch speelt dat maar een kleine rol. Binnen 4 dagen is het festival afgelopen, zolang houdt ik het nog wel uit, zeker met wat energiepilletjes.

Ieder jaar stel ik weer vast wat een aparte ervaring die filmmarathon eigenlijk is. De dagen lijken veel langer, doordat je zoveel verschillende impressies en ervaringen opdoet op korte tijd. Van de Patagonisch hoogvlakten naar het Groot-Brittannië van de jaren ‘80, van een Estse school naar een Italiaans klooster, … verhalen gevuld met Israelische kokkinnen, Londense maffiosi, Duitse Johnny’s, Amerikaanse straatkinderen en Australische seriemoordenaars. Je stapt van de ene wereld in de andere.

Dan verdwijnen andere zaken naar de achtergrond. Schoolwerk en bijscholingen, verjaardagen (sorry Elke en Jan!), te betalen rekeningen, blogs, … allemaal geen tijd of aandacht voor. En dat vind ik niet eens zo erg. Iedereen zou zich zo een keer op het jaar volledig moeten onderdompelen in zijn passie.

Filmfestivalbezoekers zijn ook aangename mensen. Niemand komt te laat en iedereen is muisstil en aandachtig tijdens de film. Geen chipszakken of stinkende nacho’s, geen lachers of gsm’ers. Wonderbaarlijk soms hoe er tijdens een twee uur durende prent niet één iemand een kik geeft in een zaal met 400 zitjes. Dit festival verloopt ook erg smooth. Geen storingen of late beginners, geen vertaalproblemen of foute zaalnummers. Enkel jammer dat de Studio Skoop zo krap is. Maar dat las u hier al. Ik vernam overigens uit rechtstreekse bron dat Katleen Turner zo’n sympathieke vrouw is.

De essentie is natuurlijk film: ik weet intussen wat uit te kiezen. De sectie ‘World Preview’ biedt me te weinig nieuws. Ieder jaar weer die sociaal geëngageerde drama’s uit Uruguay of Roemenië, ik heb het wel gehad. In ‘A Look Apart’ vind je meer vernieuwende en originelere films. Ik voel me ook nog altijd aangesproken door de films die van een ‘X-plore Zone’ label worden voorzien: een eigenzinnige selectie films voor jongeren, waar vaak erg goeie films in zitten. In de competitie tref ik toch nog te vaak al te ernstige oudemensenfilms aan, loodzwaar soms. Maar ik heb wel nog geen enkele echt slechte film gezien, en dat is sommige jaren wel anders. Wel ben ik voor het eerst de zaal buitengestapt bij een film die nog maar een half uur bezig was. Geen tijdverlies meer. Wel jammer dat mijn totaal toch lager zal liggen dan anders.

Voor de geïnteresseerden nog snel de beste films die ik gezie heb op een rijtje: The Assassination of Jesse James, Klass, This Is England en Eastern Promises.

Klaar? Start!

*Keuken- en koelkast gevuld met eten voor minstens een week
*Grannykoeken bananen, appels en fruityoghurtjes in voorraad
*Vitaminetabletten aangeschaft
*Lege videocassettes staan klaar (voor al die niet te missen series en quizzen)
*Voldoende propere kleren in de kast
*Catalogus uitgeploegd en programma op punt gesteld
*Fietsbanden opgepompt
*Tickets en perskaart binnen handbereik
*Lesvoorbereidingen klaar voor minstens een week
*Oma’s op de hoogte gebracht van een onderbreking van de wekelijks bezoekjes
*Collega’s gewaarschuwd voor te verwachten humeurwisselingen en andere gevolgen van slaaptekort

Laat het filmfestival beginnen!

Best of ‘77

Je kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ‘77′-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.

In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!

Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.

Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!

We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.

Unforgettable

Mijn grootouders (75 en 77) hebben afgelopen nacht de nacht van hun leven beleefd. Ze waren namelijk te gast op een feest ter ere van de 70e verjaardag van een illustere bingokoning en oude vriend van mijn grootouders. En wat voor een feest! Mijn grootmoeder moest zelfs haar toevlucht nemen tot het Engels om haar woorden kracht bij te zetten: ‘Unforgettable!’.

Wat was er dan zo onvergetelijk? De rode loper; fonteinen, sterren, vuurwerk, een orkest; optredens van bekende sterren; hoge heren en dames in sjieke kleren (hoewel volgens mijn grootmoeder niemand echt mooie kleren droeg); opgehaald worden in een Rolls Royce; onthaald worden als filmsterren: te gast lijken op het koninklijk paleis; De ontmoeting met Karel De Gucht, die door mijn opa gevraagd werd waarom hij zo’n koele kikker is; het in de verf zetten van de persoonlijke band; de erkenning van het gemeenschappelijke verleden met hun gastheer; de tafelschikking die hen aan dezelfde tafel als de familie liet belanden; …

Mijn grootouders zijn wel wat gewend en kennen hun wereld. Als zelfs zij van hun stuk te brengen zijn, moet het inderdaad een waarlijk indrukwekkend evenement geweest zijn. Toch is het meer dan het uiterlijk vertoon dat hen verstomd deed staan. Aanwezig te mogen zijn op het al bij al nog beperkt bijgewoonde feest van iemand die in hun ogen een belangrijk persoon is (een verschil met mijn visie waarin deze mens eerder gewoon zichzelf belangrijk maakt) en die ze bovendien al meer dan een halve eeuw kennen, heeft hen veel plezier gedaan. Pas bij het ochtendgloren lieten de party people het feestgedruis achter zich…

Oorlogsherdenking

Laat me u even terug meenemen in de tijd.
In 1944 ving het gezin van mijn toen 12-jarige grootmoeder een handvol Nederlandse kinderen op. Zij waren het door Duitsers bezette gebied ontvlucht, in het holst van een koude novembernacht door niemandsland getrokken en werden uiteindelijk opgevangen door de Engelsen. Die bezorgden de ukken van het gezin Jacobs opvang bij een boerenfamilie in Kerksken. De 8-jarige Gerda en haar broers en zussen bleven er een hele poos, tot de oorlog afgelopen was.

Meer dan 60 jaar later bestaan de vriendschapsbanden tussen beide families nog steeds. Mijn grootmoeder, nu 74, heeft haar dochters naar de Nederlanders genoemd. Omgekeerd kwam er bij het gezin na de oorlog nog een zusje bij, dat dan weer naar mijn oma genoemd werd. Er kwamen logeerpartijen en wederzijdse bezoekjes van. Nog steeds komen we minstens één keer per jaar bij elkaar. Alle grote familiegebeurtenissen aan beide kanten werden met elkaar gedeeld, zowel de vreugdevolle als de droevige. De ouders Jacobs en enkele van de kinderen zijn intussen overleden. Ook mijn overgrootvader, die de kinderen op zijn boerderij opvang bood, leeft al een tijdje niet meer. Maar toch is er nog niets verloren gegaan van de familiariteit en blijkt de gedeelde geschiedenis van Gerda en mijn grootmoeder voor een ijzersterke band gezorgd te hebben. Nu Gerda bijna 70 is, beseffen we dat we al die tijd al een derde grootmoeder gehad hebben, die in Nederland steevast aan onze verjaardag dacht en met haar opgeruimdheid en Hollandse nuchterheid altijd voor enthousiasme zorgde als ze op bezoek kwam. 

Vandaag was er weer zo’n samenzijn. Johan was vijftig geworden (!) en had alle betrokkenen uit Haaltert, Kerksken, Middelkerke, Aalst, Ninove en natuurlijk dus ook Nederland op een busje gezet, waarmee we door de Nederlandse provincies Gelderland en Limburg toerden. Daar werden de dramatische gebeurtenissen van 60 jaar geleden nog eens herbeleefd. We bezochten een oorlogskerkhof en luisterden naar de getuigenissen van onze nog erg kwieke Nederlandse seniorenvrienden. Die persoonlijke verhalen waren natuurlijk tienduizend keer interessanter dan een geschiedenisles en voor het eerst in al die jaren drong het goed tot me door hoe onze families eigenlijk verbonden zijn geraakt. Zo’n dimensie meer geeft een familiale gebeurtenis toch wat meer betekenis.

Maar het was ook een feestelijk dag. Buschauffeur Katleen maakte haar debuut, Elien vertelde met veel humor hoe ze haar auto in de prak had gereden, Ria was voor het eerst in jaren uitgeslapen op de familiefeestdag, Petje Willy zwaaide met zijn wandelstok, Nonkel Johan zou eigenlijk Leo moeten heten en SveN at een ijsje uit een wereldvermaard ijssalon in Grubbenvorst. We dachten natuurlijk aan Jelle die er niet meer bij is, en we misten ook onze Boris en Sarah die in Hongarije zaten. Veel groeten van oma Holland, trouwens.

Verslag van een huwelijksweekend

Het voorbije weekend stond helemaal in het teken van Renzo en Katrijn, die elkaar eeuwige trouw beloofden. Zoals het de traditie betaamt, kwamen vrienden en vriendinnen zaterdag eerst samen om het huis van het gelukkige koppel op stelten te zetten tijdens hun afwezigheid. Dat zou aanvankelijk niet al te spectaculair verlopen. Het was immers niemand gelukt een sleutel te pakken te krijgen van de woning, wat betekende dat we ons zouden moeten beperken tot het schandaliseren van de tuin.

De verzamelde groep bestond uit de beste vrienden van het bruidspaar, die  - zo viel toch wel op - elkaar eigenlijk niet allemaal persoonlijk of even goed kennen. Omdat we nu allemaal deel uitmaakten van hetzelfde complot, ontstond er wel snel een harmonieuze samenwerking. Ons enthousiasme werd nog groter toen bleek dat Katrijn en Renzo het gewaagd hadden een raampje open te laten staan. Weliswaar met tralies ervoor, maar slangenmens Arne wist zich er toch tussen te wringen en kon op die manier van binnenuit de deur openen. Inbraak uiteraard, maar onder deze voorwaarden zeker toegelaten. Binnen de korste keren stond het huis dan ook op zijn kop, waarbij de privacy onze vrienden in zekere mate bewaard bleef. We waren het er ondanks ons gegrinik immers over eens dat we dit zelf niet graag zouden beleven. Marianne en Steven waren iets minder terughoudend. Vorig jaar was het immers hun huisje dat bezoek kreeg van een bende krakers. Een proficiat overigens met hun eerste huwelijksverjaardag.

Daarna ging het snel richting badkamer, kleerkast en wagen om ons naar de feestelijkheden te begeven. Met de champagne in de hand werden kapsels, kleren en schoenen gekeurd. We vonden onszelf er allemaal piekfijn uitzien en waren het er over eens dat dit wel iets had, ons zo met zijn allen een keer opdossen. Oli wierp zich in kostuum op als een volwaardige horeca-inspecteur. Flore speelde haar benen uit als troef. Katrien mikte met een feestelijke jurk op zomer. Brent liet rood en blauw frivool contrasteren. De fantastische schoenen van Ilse deden haar uit het land van Oz komen. Thalia op hakken… het heeft iets, absoluut! Leen ging voor glamour met een geweldig kapsel. Erik kwam zonder hond. Margo en make-up bleek een goeie combinatie. Ken mag zich meer vertonen in hemd. En Dominique en Michèle hadden de inwonende kapper laten zweten. 

Na tienen bleek dat Renzo en Katrijn niet op een gast meer of minder gekeken hadden. Hun feest verenigde een grote groep mensen die elkaar allemaal leken te kennen, waardoor de sfeer grandioos werd. Ik moest vaststellen dat ik minstens 50 mensen persoonlijk kende en zulke momenten vind ik altijd genieten. Davy liet me weten dat hij een fan van deze blog is. Lieve vertrouwde me toe dat ze een boek aan het lezen was dat het niveau van de keukenmeidenroman oversteeg. Ik kon Elke en Kristien feliciteren met respectievelijk een één- en een tweeling. De vriendin van Koen trad in de openbaarheid. Ik denk dat een huwelijksfeest nog één van die weinige gebeurtenissen is waar je iedereen nog bij elkaar krijgt. De prioriteiten die mensen stellen maken immers dat je ze voor minder dan dat niet meer allemaal uit hun kot krijgt. Dat maakte dit feest voor mij geslaagd.

Maar natuurlijk draaide de avond vooral om Renzo en Katrijn, die op de dansvloer het kontjeszwieren tot een innemend niveau wisten te verheffen. Hun swingende openingsdans zal niet snel vergeten worden. Nog eens van harte proficiat gewenst met jullie huwelijk en maak er een mooie huwelijksreis van!