The End

Met wat spijt maar ook een zekere opluchting en een grote voldoening zette ik gisteren een punt achter mijn 10e Gentse filmfestival. Een fragmentarische terugblik:

- ik zag 30 films op 11 dagen. Tussendoor ging ik uiteraard full time werken. Nu ben ik dus moe.

- in vergelijking met andere jaren is dat zowat hetzelfde (2008: 31, 2007: 29).

- ik schreef 12 recensies (nog 4 te doen).

- bedenkingen bij: het type Canvaskijker dat in de hal van de Kinepolis luidop verkondigen dat ze eigenlijk helemaal niet graag naar de Kinepolis komen want ‘de sfeer is er zo commercieel’. Ze hebben gelijk maar moet dat echt, dat herkauwen van clichés? En zal ze van u komen, de redding van de kleine alternatieve bioscopen, waar u één keer per jaar heen gaat?

- geërgerd aan (1): die hopen eerstejaars filmstudenten die rechtstreeks van de middelbare school komen en om nog steeds onbegrijpelijke redenen ieder jaar weer een accreditatie krijgen van het festival, die na iedere voorstelling het soort prietpraat te verkopen waarmee ze hopen indruk te maken op hun klasgenoten. Ja, ik weet het, ik zou hun enthousiamse en drang naar kennis moeten toejuichen, maar waar is hun nederigheid als de grote filmkenner Sven De Schutter in de buurt is?

- geërgerd aan (2): die Kempense kerel die (ook weer voor jan en alleman) kond deed van zijn onvrede over het filmfestival, over Gent, over al die slechte, slechte films. Alstublieft meneer, met uw baard, hoed en pardessus zo weggelopen uit een slechte detectivefilm: blijf thuis, hou uw mond of geniet simpelweg toch eens van al die films. Of blog. Het kunnen niet allemaal meesterwerken zijn toch?

- dankbaar en blij om (ja, dat ben ik ook wel eens): al die stille, stille mensen in de zaal. U bent waardige filmliefhebbers. Al die mensen die zonder popcorn en chips kunnen (al mag dat ook wel eens). Al die mensen die zonder drummen de zaal in wandelen. Al die geduldige en vriendelijke medewerkers en personeelsleden.

- dank ook aan de onbekende die mijn persaccreditatie die ik verloor in de supermarkt, keurig terugbezorgde aan de persdienst. Ik, die er prat op ga nooit iets te verliezen, zou hetzelfde gedaan hebben. Merci, nobele heer of dame!

- meest gegeten: granny’s. Gezonde tussendoortjes die af en toe zelfs een keer een maaltijd vervingen.

-verder opgevallen: dat je heel wat filmliefhebbers ieder jaar weer terugziet. Ik heb een goed geheugen voor gezichten en zie al jaren en jaren dezelfde mensen opduiken. Ik ben dus  niet alleen als freak.

- bizar moment: iets gaan drinken in het festivalcafé. Maar dat verhaal is voor een volgende blogpost (Stel u er nu ook weer niet té veel van voor).

Voor een ander soort terugblik, klik hier!

En nu weer alle aandacht voor mijn verwaarloosde leerlingen!

 

Cinemadroom

Ik race van film naar film momenteel – en af en toe ga ik nog werken – dus weinig nieuws hier. Ik geniet er van: zit aan 20 festivalfilms en hoop er nog zo’n 10 te doen de komende week en er zat al veel moois tussen. Meer valt daar momenteel niet over te vertellen.

Aangezien ik mijn muziekkennis ook enkel maar uitbreid door naar films te kijken, hier ter verpozing een pracht van een nummer dat ik deze week ontdekte dankzij de Britse film Fish Tank. Artiest en nummer zijn me uiteraard bekend, maar deze versie kende ik nog niet. Mooi! En het mag gerust voor Frank Vandenbroucke zijn. Wielrennen zegt me niets, maar dit is tragisch.

Bobby Womack – California Dreaming

1000 keer naar de cinema

Trouwe lezers weten dat ik zo nu en dan eens uitpak met lijstjes en aantallen van geziene films e.d. Dat levert doorgaans weinig relevante blogstukjes op, die ik eigenlijk vooral voor mezelf schrijf. Maar nu wou ik toch wel even kwijt dat ik afgelopen weekend voor de duizendste keer een film in de bioscoop zag. Duizend keer… Ik duizel er zelf even van.

Voor alle duidelijkheid, het volledige aantal films dat ik ooit gezien heb, bedraagt momenteel 2753. Het is misschien wat bizar een onderscheid te maken tussen bioscoopfilms en het aantal geziene films tout court. Gezien is gezien toch en wat voor zin heeft dat onderscheid? Maar in 1992 ben ik begonnen met het oplijsten van films die ik in de cinema zag om zo mijn jaartotaal overzichtelijk te houden en om de diverse jaren te kunnen vergelijken, ben ik dat blijven noteren. Aangezien ik toen ook nog al mijn ticketjes bewaard had van alle films die ik sinds 1989 of zo gezien had en ik verder goed in mijn geheugen gegraven heb, viel dat zelfs nog te reconstrueren voor voorgaande jaren. Zo meen ik intussen zowat zeker te zijn dat de lijst volledig is vanaf mijn allereerste bioscoopfilm.

Ik wil ook vooral even stellen dat ik niet voor al die 1000 films een ticketje betaald heb. Ik woon sinds 1999 regelmatig persvisies bij en die zijn gratis. Ik wil me overigens vooral niet realiseren hoeveel geld het me dan wél gekost heeft. Welke hobby kost geen geld? En voor u zich mij nog fanatieker voorstelt dan ik al ben, die tickets bewaar ik intussen al heel lang niet meer.

Het vermelden waard:

- de eerste film in de bioscoop: The Aristocats, ergens begin jaren ‘80

- meest gezien: in 2006 zag ik 126 films in de bioscoop.

- aantal bioscopen waarin ik deze films gezien heb: een stuk of 22, waarvan 3 in de USA en 1 in Londen. Dit staat nergens genoteerd hoor, ik zocht het voor de gelegenheid even uit.

- meest geconsumeerd tijdens de film: hmm… wellicht gewoon water. Saai niet? Ik eet vrijwel nooit popcorn en hoef niet zonodig te eten tijdens een film. Af en toe een Magnum of chips, dat gebeurt wel eens.

- vreemdste combinatie: met mijn toen 73-jarige oma naar Mission Impossible. Ze vond Tom Cruise ‘ne schone mansmens’

- fraude: de komedie Scrooged zag ons gezin zonder betalen want men had onze tickets van de voorafgaande film (L’ours) niet gescheurd en aangezien er toen nog geen titel van de film op je ticket stond, gingen we gewoon nog een keer naar de film. Dat was even spannend. Kinepolis is rijk genoeg. En nee, ons normen- en waardenstelsel werd er niet door vervormd.

- favoriete zitje: in het midden van de bovenste helft van de zaal, en uiteraard in het midden van de rij. Leve Cinema Zed in Leuven, maar hun zetels zijn de slechtste.

- regisseur van wie ik het meest films in de bioscoop zag: Steven Spielberg met 12 films.

- ergerlijkst gezelschap: mijn klasgenote Sandra die bij de begintitels van het formidabele L.A. Confidential al zat te blazen omdat ze het maar niets vond.

- eerste film op een filmfestival gezien: The Ice Storm op het Brusselse Filmfestival in 1998.

- mooiste rijtje van op elkaar volgende films: Fight Club, The Sixth Sense, Being John Malkovich, American Beauty en Sleepy Hollow zag ik allemaal na elkaar op twee maanden tijd.

- grootste kwelling: een week moeten wachten op deel 2 van La Meglio gioventu

- aantal films waarvoor ik te laat kwam: héél weinig. Herinner me er 2 en veel meer zullen het er wel niet zijn.

- aantal films niet uitgekeken in de bioscoop: slechts één en die heb ik dan ook niet meegeteld, een Japanse film op een filmfestival. Ik hou er aan films altijd tot het einde te bekijken. En er was ook ooit die Turkse film…

-  opvallende mensen in de zaal: Filip en Mathilde bij Gladiator in 2000. Verder vind ik het eigenlijk wel vreemd zelden of nooit mensen aan te treffen in de zaal die ik ken, ik herinner me eigenlijk niet één keer dat ik per toeval vrienden of kennissen of wiskundeleraars van vroeger in de zaal aantrof, laat staan BV’s.

- acteurs van wie ik het meest films in de bioscoop gezien heb: Johnny Depp, die echt wel veel goede films op zijn naam heeft staan: de Ier Brendan Gleeson, die zeer vaak bijrollen vertolkt in bekende films en daardoor onverwacht zo hoog staat op mijn lijst; En Cate Blanchett, een geweldige actrice. wiens films ik vooral de laatste 5 jaar niet meer mis.

- meest aantal films ooit gezien op 1 dag: 5. En dat is al enkele keren gebeurd zelfs.

- favoriete moment om naar de film te gaan: op een weekdag om 17u. Weinig volk en vooral geen luidruchtige tieners.

- ergerlijkste moment om naar de film te gaan – in de multiplexen dan toch: zaterdavond om 20u, hoewel me dat in goed gezelschap niet zo veel kan schelen. Maar de doorsnee bioscoopbezoeker is op dat moment het nachovretend type dat meestal naar films gaat die bij het naar buitengaan al vervlogen zijn en daar heb ik weinig affiniteit mee. Leve filmfestivals wat dat betreft.

- eerste filmrecensie: de vreselijke komedie Say It Isn’t So

- de laatste gezien flm tot nog toe: District 9, een opwindende actieprent vol buitenaardse wezens en ontploffingen.

En u?

Bye Bye Swayze

Als filmfan altijd een beetje treurig als er eentje heengaat. Zelfs al was Patrick Swayze niet zo’n formidabele acteur en zijn zijn memorabele rollen op een hand te tellen – Donnie Darko (duivelse rol!) – Point Break (Ge-wél-dig!) - City of Joy (nu wellicht niet eens meer herbekijkbaar) – Ghost (Hollywood op zijn best) -  en puur uit nostalgie: North and South), hij is te vroeg naar de eeuwige skydivevelden overgegaan.

 

Sterren in Gent

Andy Garcia krijgt dus een Joseph Plateau Award op het komende filmfestival van Gent. Ook Kevin Costner zal in de bloemetjes gezet worden. Fijn. Goed voor het festival dat ze wat grote namen wisten te lokken.

Maar laat ons dit niét interpreteren als: ‘Hé, geweldig dat die grote sterren zomaar naar Gent willen komen om hun prijs op te halen’. Het is immers net zo dat men hier een prijs geeft aan elke ster die wíl komen, om zijn of haar komst toch een reden te geven. Ik vermoed dat de organisatoren gewoon ieder jaar half Hollywood uitnodigen in de hoop dat er dan toch eens één of twee ja zeggen – en waarom ook niet? Het lukt immers ieder jaar.

Soms moeten ze het dan ongewild wat ver drijven. Enkele jaren geleden werd de Amerikaanse acteur Blair Underwood met een filmprijs beloond. Die speelde toen naast Julia Roberts in de rotslechte film Full Frontal. En laat ons nu met zijn allen verder echt nog nooit van deze kerel gehoord hebben. In het land der blinden… Dat jaar kon blijkbaar geen grotere naam gelokt worden en dan krijg je dat soort geforceerde fêteringen.

Maar goed, ze doen maar. Als sterveling verandert de komst van die sterren eigenlijk niets aan de beleving van het filmfestival. Laat dus maar vooral gewoon goede films op het programma staan. Ik tel al af.

Terugblik op het zomerfilmcollege (3)

De essentie nu: wat heb ik daar eigenlijk gezien? De films werden verdeeld over 3 thema’s. Het filmjaar 1960 stond centraal, films die dat jaar gemaakt werden, van over de hele wereld. Het tweede thema draaide om ‘emigrés’, Europese cineasten die de overstap maakten naar Hollywood (in de eerste helft van de 20e eeuw). Het derde thema behandelde de nieuwe Koreaanse cinema. In de reeks kon je ook een aantal recente films bekijken.

Een overzichtje:

1960: (David Bordwell)

 *The Apartment (Billy Wilder, USA): een Hollywoodklassieker die nog niets aan kracht verloren heeft. Scenariogewijs een topper, met energiek acteerwerk van de onovertrefbare Jack Lemmon.

*The World of Apu (Satyajit Roy, India): het leven en lijden van een jonge Indiër, een tragisch relaas dat destijds als een echt meesterwerk beschouwd werd. Nu toch iets minder treffend, maar best onderhoudend.

*Black Sunday (= La Maschera del demonio, Mario Bava, USA): Werkelijk abominabele horrorfilm over tot leven gewekte heksen, zich in typische mysterieuze kastelen en akelige bossen afspelend. Hoofdactrice Barbara Steele had blijkbaar ook nog nooit van een tandarts gehoord.

*Le Petit Soldat (Jean-Luc Godard, Frankrijk): moeilijk verteerbaar intellectueel gedoe waarbij het ergerlijke spelen met de geluidsband en de bizarre beeldvoering ‘de politieke en morele twijfels van het hoofdpersonage symboliseren’. Had niet gehoeven.

*Late Autumn (Yasuyiro Ozu, Japan): stijlvol en onderhoudend familiedrama met bewonderenswaardige beeldovergangen.

*The Leech Woman (Edward Dein, USA): lachwekkende, Jommekesachtige horrorpoging over een dokter op zoek naar een verjongingsmiddel. Barslecht.

*The Bad Sleep Well (Akira Kurosawa, Japan): Grandioos drama met een meeslepende verhaallijn en indrukwekkende shots. Twee en een half uur steengoede cinema.

*The Fall of the House of Usher (Roger Corman, USA): Irriterende horrorshit, ondanks de aanwezigheid van de legendarische Vincent Price een slaapverwekkend onding.

*Lola (Jaques Demy, Frankrijk): mooie mozaïekfilm vol interessante details en fijne links tussen tal van personages. Zeer genietbare kost.

*Kapo (Gillo Pontecorvo, Italië): indringende Holocaustfilm met een wat apart uitgangspunt dat veel stof tot discussie opleverde.¨

* 13 Ghosts (William Castle, USA): met een 3D-brilletje kon je in bepaalde scènes de spoken zien die het de hoofdrolspelers lastig maken. Op deze gimmick na, valt er echter weinig pret te beleven aan deze gedateerde en slordig afgehaspelde nonsens.

*Die 1000 Augen des Dr. Mabuse (Fritz Lang, Duitsland): interessante, onderhoudende thriller met enkele fijne plotwendingen. Mijn eerste Fritz Lang-film!

*Peeping Tom (Michael Powell, GB): knappe psychologische thriller die ik vooral fascinerend vond omdat er overeenkomsten vast te stellen vallen met het grandioze The Truman Show. Kijken en bekeken worden, het blijft in deze multimediatijden een relevant onderwerp. De spanning wordt op slimme wijze visueel opgedreven, waardoor dit nog een vrij sterke film kan genoemd worden.

Emigrés: (Muriel Andrin, Steven Jacobs, Tom Paulus, Kevin Brownlow)

*The Cat and the Canary (Paul Leni, 1927, USA, stomme film): verrassend entertainende thriller met aardig uitgewerkte personages en een al bij al coherente vertelling. Aangenaam filmpje!

*The Kiss (Jaques Feyder, 1929, USA, stomme film): Sterke thriller die nergens verveelt en vooral een uitstekende Greta Garbo laat zien.

*The Southerner (Jean Renoir, 1945, USA): best aardig, hoewel het grootste deel van het publiek weing zag in de belevenissen van een boerenfamilie in Californië. Vertelstijl en personages zijn wat oppervlakkig en naïef, maar toch blijft dit een leuk niemendalletje.

*Criss Cross (Robert Siodmak, 1949, USA): bevredigende, wat routineuze film noir met een vrij goed uitgewerkte plot.

*It happened tomorrow (René Clair, 1944, USA): een leuke plot – journalist krijgt de krant van de volgende dag en weet zo al het nieuws vooraf – wordt wat onbevredigend en ietwat rommelig uitgewerkt. Middelmatig.

*The Reckless Moment (Max Ophüls, 1949): best oké, deze thriller met sterke hoofdpersonages en enkele mooie cameravoeringen. Werd in 2001 hermaakt als The Deep End.

*Das Wachsfigurenkabinett (Paul Leni, 1924, Duitsland, stomme film): vermoeiende en al te simpele klassieker. Strontvervelend.

*Crainquebille (Jaques Feyder, 1922, stomme film): voor die tijd nog best aardige tragedie met enkele experimentele shots.

*La Fille de l’eau (Jean Renoir, 1924, Frankrijk, stomme film): wat langdradig en niet altijd even helder verteld drama waarin ook weer enkele special effects zitten.

*Menschen am Sonntag (Robert Siodmak, 1930, Duitsland, stomme film): Mooie, atmosferische observatie van een handvol mensen op een zomerse zondag in Berlijn.

*Le Million (René Clair, 1931, Frankrijk): bij momenten verrukkelijke komedie vol achtervolgingen en misverstanden, lekker veel chaos en dolle personages die een zoektoch inzetten naar een winnend lotterijbiljet.

*Komedie om Geld (Max Ophüls, 1936, Nederland): Toch wel gedateerd en hier en daar al te simplistisch, hoewel origineel ingekaderd.

*The Wind (Victor Sjöström, 1928, USA, stomme film): Sterk, realistisch drama met overtuigend acteerwerk van o.a. Lilian Gish.

*Körkarlen (= The Phantom Carriage, Victor Sjöström, Zweden, stomme film): voor die tijd knappe visuele effecten en vernuftige flashbacks, in een tragisch maar toch ook wel wat saai drama.

*The Beast with Five Fingers (Robert Florey, 1946, USA): de zoveelste B-horror, met alweer bordkartonnen kasteeldecors en een heel erg onnozel verhaal. Wel een leuke kennismaking met horrorlegende Peter Lorre.

*The Black Cat (Edgar G. Ulmer, 1934, USA): buiten het feit dat twee sterren uit die tijd tegenover elkaar komen te staan – Bela Lugosi en Boris Karloff – heeft deze knullige en ridicule prul niets te bieden.

Nieuwe Koreaanse cinema: (Chistophe Verbiest)

*Hanyo (= The Housemaid, Kim Ki-Young, 1960): zeer bizarre, soms spannende, soms afstotende thriller.

*The Isle (= Seom, Kim Ki-Duk, 2000): mooie, magisch-realistisch psychologisch drama vol prachtige maar ook gruwelijke beelden. Even poëtisch als schokkend.

*Old Boy (Park Chan-Wook, 2003): magistrale wraakfilm barstenvol schitterende scènes, stilistisch geweld en meeslepende wendingen. Een grandioze film. Bizar genoeg had ik deze film al eerder gezien zonder dat ik me ook nog maar één scène herinnerde. Dat vind ik des te opmerkelijker omdat ik dit nu echt wel een geweldige film bleek te vinden. Het geheugen is een raar ding.

*The Host (Bong Joon-ho, 2007): Indrukwekkende monsterfilm die in essentie, zo leerden we, eigenlijk een melodrama is. Hollywoodkost op zijn Koreaans, zou je kunnen zeggen (dit is de meest succesvolle Zuid-Koreaanse film), maar met zoveel vernuft, stijl en intelligentie gemaakt dat een Amerikaanse remake nooit hetzelfde niveau zou kunnen evenaren. Schitterend. Had ik ook al eerder gezien en opnieuw heel erg van genoten.

*Camel(s) (Park Ki-young, 2002): voor de liefhebbers. Een zwart-witfilm waarin twee personages de hele tijd converseren, grotendeels oppervlakkige praat, en de kijker het moet stellen met minutenlange shots van pakweg een lavabo of sushischaaltje. Vraagt van de kijker een grote inspanning en bereidheid.

Ik sloeg enkel 4 avant-gardistische kortfilms over, dus dat was 52 uur filmkijken.

 Voor cijfervreters, hier nog wat statistieken:

Sinds 1993 hou ik nauwgezet statistieken bij (destijds ook met terugwerkende kracht opgesteld). Ik zag tot op dit moment 2730 films (3134 als ik ook de films meetel die ik meer dan eens zag). 995 daarvan zag ik in de bioscoop (oei, daar duizel ik zelf wel even van). Bijna 500 ervan, ofte iets van een 18%, is niet-engelstalig. Dat cijfer blijft trouwens alsmaar stijgen. Bijna 1/5 van die niet-engelstalige films is Frans. Wat Belgische films betreft, staat de teller op 80.

De oudste film die ik zag, dateert uit 1921. Het meest films zag ik uit het jaar 2005 (184). Uit het boek 1001 Movies You Must See Before You Die, heb ik 270 films gezien.

De acteurs die ik het meest aan het werk zag zijn al jaren en jaren dezelfde: Robert De Niro (40 films) en Meryl Streep (37 films). Het zijn niet zozeer mijn favoriete acteurs, maar ze hebben gewoonweg al heel veel films gemaakt. In hun kielzog verandert er af en toe wel eens wat: momenteel zijn Anthony Hopkins, Dustin Hoffman en Nicolas Cage de opvolgers met 31 films en Michael Caine, Johnny Depp, Julia Roberts en Philip Seymour Hoffman met 30 films. Steven Spielberg en Woody Allen voeren de regisseurslijsten aan, eveneens simpelweg omdat ze zoveel films maken.

181 van die 2730 films beschouw ik als echt zéér goed of grandioos. En nu op naar de 3000!

Terugblik op het zomerfilmcollege (1)

In juli woonde ik het zomerfilmcollege bij, een door de Vlaamse dienst voor Filmcultuur georganiseerde studieweek. Ik kreeg er de kans meer dan 30 films te zien, voornamelijk oude tot heel oude films van over de hele wereld, vakkundig ingeleid of nabesproken door kenners (een tussenstand volgt in een ander blogstukje). Een mooie kans ook om films op het witte doek te bekijken die in sommige gevallen zelfs niet op dvd beschikbaar zijn.

Eén van de thema’s was het filmjaar 1960. Toen de reeks voorbij was, vroeg de Amerikaanse filmwetenschapper David Bordwell of er conclusies te trekken vielen. Ik opperde dat we misschien simpelweg konden besluiten dat cinema er vandaag eigenlijk nog grotendeels hetzelfde uitziet of dat er in 2009 in se nog steeds dezelfde films worden gemaakt als in 1960. Klopt, beaamde Bordwell, maar dat zei men in 1960 natuurlijk ook al als je keek naar 1910. Cinema is in wezen dus al 100 jaar hetzelfde. Maar zal de cinema in de komende decennia dan niet meer wezenlijk veranderen? Volgens een andere deelnemer zou de huidige laagdrempeligheid van filmmaken voor een nieuw genre gaan zorgen: iedereen kan nu eigenlijk films maken. Maar Bordwell betwijfelde sterk of dat voor vernieuwing zou zorgen. Hij gaf als voorbeeld een Youtubefilmpje dat hij zelf wel leuk vond: de wedding entrance van een Amerikaans koppel werd geënsceneerd als een stukje uit een musical: iedereen komt dansend binnen. Hoewel dit koppel niet de intentie had een echte film te maken, is het in scene zetten van een situatie eigenlijk al een opzet die leidt tot ‘filmmaken’ – wat wil dit koppel anders dan er een show van maken? Bordwell meent dat mensen daarbij echter de conventies van de cinema gaan behouden en gaan nabootsen. De kans dat er iets ‘nieuws’ ontstaat is dan eerder klein. Maar het filmpje -  jammer genoeg toch wel erg slecht in beeld gebracht – blijft wel leuk.

Filmmaand Mei

Een tijd geleden dat ik hier nog eens een lijstje van geziene films postte. Ik blijf nochtans heel wat films bekijken. Een terugblik op mei:

54/ In the Electric Mist (7): het verhaal is wat simpel, de sfeer treffend, de acteurs sterk.
55/ Teeth (7): Verrassend goedgemaakte psychohorror waarin een kuis meisje zich met een Vagina Dentata wreekt op de mannen rondom haar.
56/Ravenous (7): Kannibalisme in het Wilde Westen: vermakelijke en spannende kost met een goeie Guy Pearce in de hoofdrol.
57/ The Devil’s Rejects (6): brutale, wat goedkoop aandoende geweldthriller
58/Angels & Demons (7): amusante zever, stukken simplistischer en dus geslaagder dan het rommelige The Da Vinci Code. (recensie)
59/Four Rooms (5): Onzinnige prul, bestaande uit 4 verhalen van 4 verschillende filmmakers, alle 4 even onnozel en nietszeggend.
60/RKO 281 (7): klassieke, maar interessante tv-film over Orson Welles’s strijd om de opnames van Citizen Kane tot een goed einde te brengen.  
61/Star Trek (8): Popcorncinema van het hoogste niveau, entertainend tot en met, zalig amusement. Vakwerk.
62/ Playtime (9): Visueel vernuftig, inhoudelijk fascinerend en bij momenten geniaal en grappig, dit visionaire Tatifilmpje dat ik eindelijk te zien kreeg.
63/ Synecdoche, New York (8): Wat onstabiele en ongetemperde opstapeling van allerlei maffe ideeën, uiteindelijk uitmondend in fascinerende, wat wrange onzin. Uit de waanzinnige koker van Charlie Kaufman.
64/ Los Abrazos Rotos (8): Degelijke, klassieke Almodovarfilm waarin tragiek, film noir, passie en farce weer prachtig aan elkaar gesmeed worden.

20 dagen niet geblogd

De voorbije weken stond mijn hoofd niet zo naar het bloggen. Ook niet naar het lezen ervan (ik bezoek mijn favoriete blogs één dezer beslist nog een keer). Ik had het druk en ook weer niet. Een samenvatting van mijn bezigheden de voorbije 20 dagen:

*een K.U.T-quiz georganiseerd. Samen met de rest van de redactie van het onvolprezen on line filmmagazine Kutsite.com hebben we maandenlang gebrainstormd en gezocht naar geschikte vragen en fragmenten. Om nog maar te zwijgen over de jacht op sponsors. De week voor de uiteindelijke quiz plaats zou vinden, was behoorlijk slopend. Lang niet zo’n stress gehad zelfs. Maar de voldoening was wel immens, want het evenement verliep vlekkeloos en de samenwerking was schitterend.

*Naar de film geweest. Angels & Demons was vermakelijke onzin, Star Trek grandioos en mateloos entertainend (en ik had nog nooit zelfs maar een aflevering ervan gezien, maar deze film is top!), Synecdoche New York evolueerde van chaotisch irritant tot meesterlijk fascinerend.

*Gelezen. Ook de Wij van Elvis Peeters werd verslonden, maar een verslagje zit er niet in, want hoewel meeslepend, verontrustend en knap geschreven, was dit ook afstandelijk en betekenisloos. Dat was wellicht ten dele de bedoeling, maar ik werd er niet warm of koud van. Vooral het feit dat de personages schimmen waren, enkel gedefinieerd door inwisselbare namen, zorgde dat het boek nooit echt beklijfde. Het aangeprezen De Literaire Kring van Marjolein Februari wist me zelfs helemaal niet te bekoren. Zzzzz.

*Gewerkt. Hoewel er wel wat vakantiedagen in de afgelopen periode zaten, zijn de laatste maanden van het schooljaar als vanouds hectisch. Toetsen, herhalingen, rappporten, projecten, overleg, teamvergadering, deelteamvergadering, bijeenkomsten, nieuwsbrieven, klaskrant, bestellingen, reserveringen, agenda’s, … Geen probleem, het blijft allemaal boeiend. En op de sportdag niét in het water gevallen deze keer, maar toch doornat want er was regen. Veel.

*Nostalgisch geworden. Negen van mijn leerlingen, die ik na twee jaar toch zo goed ken, zullen in september op de middelbare school zitten en dat sluimert al een beetje door mijn hoofd. Normaal uiteraard, en we zijn er eigenlijk ook allemaal aan toe dat ze vertrekken, maar het zijn geen afgedankte meubels die je naar het kringloopcentrum brengt natuurlijk. En dan zijn er de collega’s. De vrijdagse après-schools blijven kleine hoogtepuntjes van samenhorigheid en gezelligheid, de barbecue een …tja,… liefdevol gebeuren zonder dat het klef wordt of we ons in de illusie wentelen dat het voor altijd zo zal zijn. Want collega’s gaan op pensioen of kondigen met een klein stemmetje of een traantje in de ooghoek aan dat ze ondanks de harmonie volgend jaar toch andere horizonten gaan verkennen. Ik werk precies deze week drie jaar op die bijzondere school en intussen ben ik er aan gewend dat het onderwijs tegen alle clichés in een wereld blijft die continu in beweging is, maar al die fijne mensen die vertrekken, het laat je niet koud.

*Renzo vergezeld in het 30 worden, Lode gesteund in de aanzet van een muzikale carrière, Michèle nog eens op de agenda gezet voor een filmpje, Steven verrast door 3 van de 4 stoelen te herkennen in wat hij als een moeilijke quizvraag bestempelde, net als Marianne Briek Schotte als Permeke bestempeld. Wat niet klopte.

*En verder: een communievierings-boekje geïllustreerd, Valerie gelukgewenst met haar zwangerschap, de klaskasboekhouding gedaan, de Haaltertse bibliotheek geëerd als vrijwel de enige plek in dat dorp waar ik nog graag kom, me ingeschreven voor het Freinetcongres in Straatsburg, de stemtest gedaan en vastgesteld hoe ik die kon manipuleren tot ik het resultaat had dat me het meest beviel,

*Nog dringend te doen: Stafke en Berend nog eens bezoeken, Henk en Annelies feliciteren, een nieuwe gsm kopen,  mijn belastingsbrief invullen, mijn (uitgeleende) dvd’s nog eens inventariseren, foto’s laten afdrukken en… wat meer bloggen.

7 keer wachten

De vakantie biedt me altijd weer wat tijd om me op film te storten en hoewel ik daarover niet zo vaak bericht, wou ik toch even kwijt naar welke films ik momenteel hevig uitkijk:

Public Enemies

Michael Mann (Heat, Miami Vice, Manhunter) is één van de allerbeste filmmakers, die eigenlijk nooit teleurstelt. Zijn unieke dynamische visuele stijl gekoppeld aan zijn gelaagde vertellingen, maken al zijn films de moeite waard. De muziek alleen al zorgt voor een typische cinefiele opwinding. Een topcast, aangevoerd door Johnny Depp, Christian Bale en Marion Cotillard, maken van deze ongetwijfeld geweldige gangsterfilm een must-see. Vanaf 8 juli.

Where the Wild Things Are

Smelt u ook weg? Spike Jonze, de geniale cineast van Being John Malkovich en Adaptation, nam een legendarisch kinderboek onder handen en brengt ons nu al geheel in vervoering met deze bijzondere verfilming. Helaas nog heel wat geduld gevraagd: pas op 21/10 in onze zalen.

Taking Woodstock

Ang Lee (The Ice Storm, Brokeback Mountain, Lust Caution) is een Aziaat maar kan toch als geen ander de Amerikaanse samenleving analyseren. Zijn blik achter de organisatie van het befaamde Woodstockfestival moet dus toch meer opleveren dan een amusante komedie. De trailer smaakt alleszins naar meer. (najaar)

Terminator: Salvation

Afschuw en gruwel om deze ogenschijnlijk stompzinnige popcornfilm? Vergeet niet dat de vorige Terminatorfilm een zeer te pruimen actieprent was en deze nieuwe aflevering heeft ons wellicht nog meer postapocalyptische spanning te bieden (films met verontrustende toekomstbeelden zijn wel mijn ding). Christian Bale (daar is-ie weer) is zowat een garantie voor degelijke films geworden en verder nemen ook de onwaarschijnlijk getalenteerde (maar nog steeds onderschatte) Bryce Dallas Howard en de immer ravissante Helena Bonham Carter een rol op in deze duistere film. Maar goed, énige scepsis mag wel: regisseur McG is een onbenul (Charlie’s Angels is één van zijn bedenkelijke wapenfeiten). 3 juni.

Inglourious Basterds

Ziet er een bloederig boeltje uit, maar als er één onderwerp is dat een gewelddadige verfilming rechtvaardigt is het wel oorlog natuurlijk. Tarantino is niet meer het genie dat hij ooit was (of verondersteld werd te zijn), maar zijn flamboyante stijl, intussen tot vervelens toe gekopieerd, blijft werken. Interessante casting ook: naast Brad Pitt zien we de bedenkelijke Mike Myers aan het werk (beter bekend als Austin Powers) en dus is het enthousiast afwachten of Tarantino net als alle andere keren een verrassende vertolking weet te halen uit een acteur van wie we het niet verwachten (remember Daryl Hannah in Kill Bill of Pam Grier in Jackie Brown? John Travolta in Pulp Fiction!?). 19 augustus.

The Informers

Het hedonistische maar riskante society-leven in het Los Angeles van de jaren ‘80, zoals alleen Bret Easton Ellis dat kon beschrijven. Een van zijn minder bekende romans, een bundeling kortverhalen, werd verfilmd met Kim Basinger, Billy Bob Thornton, Mickey Rourke en … Winona! Ben benieuwd. 

The Road

Er is helaas nog geen trailer beschikbaar voor dit drama. De roman van Cormac McCarthy (die ik dringend zou moeten lezen) is alweer een (realistisch) ’endoftheworld’-verhaal, verfilmd door John Hillcoat, die van het weinig geziene The Proposition al een broeierige film maakte. Geweldige cast ook: Viggo Mortensen, Charlize Theron, Robert Duvall en Guy Pearce. Lijkt me ijzersterk te kunnen worden.

Maar hou beslist ook de rest van het bioscoopaanbod in het oog: de beste films zijn vaak die waarvan je het minst verwacht.

De Flanellen Flop

Enkele dagen geleden werd het volgende persbericht verstuurd:

“Kinepolis schenkt tweede leven aan Koko Flanel

Vanaf morgen 25 februari vertoont Kinepolis Group opnieuw de film Koko Flanel in zijn Antwerpse vestiging, Metropolis. Aanleiding van deze herlancering is de recentelijke onttroning van Koko Flanel (1990, Stijn Coninx) door Loft (2008, Erik Van Looy) als meest bekeken Vlaamse film ooit. Met 1 082 480 bezoekers kraakte Loft op 18 februari 2009 immers het record van 1 082 000 bezoekers dat gedurende 19 jaar op naam stond van Koko Flanel.

Maar de wedren is nog niet afgelopen. Loft draait nog steeds met succes in de Belgische bioscoopzalen, en vanaf morgen onderneemt ook Koko Flanel een moedige poging om zijn eer te verdedigen. Kinepolis wil zijn Vlaamse filmliefhebbers immers de kans bieden om de jarenlange nummer 1 (opnieuw) te ontdekken.

Om de spanning (met een knipoog) op te voeren, zal ook een teller geplaatst worden op de website van Kinepolis. Geïnteresseerden kunnen er een dagelijkse update vinden van het aantal verkochte filmtickets voor beide titels. “Koko Flanel” zal gedurende minimaal 1 week (25 februari – 3 maart) dagelijks om 20.00u op het grote scherm van Metropolis vertoond worden. “

Gisteren al bleek dat de actie allesbehalve een succes is. Urbanus, die vooraf niet op de hoogte was van de herlancering, voorspelde dat er maar een man of acht op de film zou afkomen. En dat is blijkbaar precies het aantal mensen dat in de zaal zat. Dat is ook meer dan aannemelijk. Dat klassiekers wel eens een nieuwe release krijgen, is niet nieuw. Maar wie is bereid 8 euro of meer te betalen voor een film die je niet alleen al gezien hebt, maar die ook regelmatig op tv wordt uitgezonden?

Ik ben niet meer zo geneigd mij te nestelen in de mislukkingen van anderen. Maar dat dit onnozele idee niet aanslaat, vind ik toch minstens een monkellachje waard. Daarmee wil ik niet afdoen aan de amusementswaarde van Koko Flanel. Maar de ene hype volgt niet noodzakelijkerwijs de andere op, beste Kinepolispersmensen. Zelfs met een knipoog niet. Of moeten we echt aannemen dat hier geen naijver mee gemoeid is?

Wie toch zou overwegen Koko Flanel op een groot scherm te bekijken, kan misschien beter even stilstaan bij het feit dat dit momenteel de mooiste bioscoopperiode is in de Vlaamse cinema’s. Op dit ogenblik vallen meer dan 10 zeer sterke films te bekijken (zoals Revolutionary Road, Frost/Nixon, Elève Libre, Valkyrie, Dirty Mind, Slumdog Millionaire, O’Horten, Stella, Unspoken, The Wrestler, Milk, Gran Torino, Doubt en als minst goeie uit het rijtje Benjamin Button) die uw aandacht veel meer waard zijn. Voor Vlaamse kolder kan u anders ook wachten op die nu reeds befaamde film van FC De Kampioenen.

Waarover ik niet geblogd heb

Er ging geen definiërend moment aan vooraf, maar ik heb zo het gevoel dat mijn blogpauze over is - het was sowieso al een enigszins halfslachtige pauze.

Ik had het gewoon wat druk, de laatste weken. Niet erg, enerzijds. Achter bloggen kan bij momenten een zekere druk zitten. Jammer anderzijds, want ik had eigenlijk best wel wat willen schrijven.

Over het drama in Dendermonde misschien? Ik waag me niet aan zuiver beklag. Ik ga geen slachtoffers bewenen. Ik denk ook niet te kunnen oordelen over de dader, zijn familie, zijn motieven. Ik spreek me niet uit over wraak of straf. Maar ik kreeg wel héél snel genoeg van de manier waarop de media het nieuws behandelden. Heel wat kranten en alle tv-journaals putten zich uit in het uitmelken van de dramatiek. Vergezochte getuigen en het onkies focussen op emoties. Ouders die hun kind verloren aangeslagen op de voorpagina, op grote foto’s. (“Zij verloren hun kind”). Een soort van ’show’ op VTM met getuigen en specialisten, omringd door publiek. Povere pogingen tot de opbouw van een ernstig imago inzake berichtgeving. Voor Het Laatste Nieuws geldt zelfs die zielige ambitie niet eens meer. Maar genoeg daarover.

Over de onwaarschijnlijke bezoekcijfers van mijn blog dan?. Dankzij die blonde uit Van Vlees en Bloed, die men zo graag zonder kleren wil zien. Dan blogt een mens net wat minder, krijg je recordaantallen hits.

Over televisie natuurlijk. De kracht van Van Vlees en Bloed. De schoonheid van De Smaak van De Keyser. De lulkoek waarmee het nochthans nog steeds entertainende programma De Slimste Mens ter Wereld gevuld werd. De vragenmakers gaan het steeds meer zoeken bij het platvloerse en sensationele. De finale die ging tussen een politicus met te weinig ernst en een nieuwslezer met te veel ernst. De clownerieën van Torfs vormen verder een nieuw dieptepunt. Afvoeren die man. Intussen viert VTM zijn 20-jarige bestaan. 20 jaar kul. Man Bijt Hond voerde enkele VTM-fans op die niet beter getypeerd konden worden. Jan Verheyen liet zich desondanks overal grote uitspraken ontvallen; het vallen van het ijzeren gordijn had er niets bij.

Over mijn collega’s misschien, een groep heerlijke mensen met in de kern zelfs heel wat dierbaren. Over het feestboek, daar op de Freixenetschool. Over de aard van de conversaties in de leraarskamer.

Over al die baby’s die ik bezoek. Maria-Dolores. Berend. Staf. Allemaal schoon en braaf, hun ouders gloeien van geluk.

Over mijn leerlingen ook. Die stellen het wel, uiteraard. Een Australisch meisje vervoegde ons. Taalbarrières verbrokkelen onder Kinderengels. Joe aur naais en wat is jaur neem. Het sociale proces is boeiend om te zien. Eerst leggen enkele initiatiefnemers beslag op de nieuweling. Daarna wagen de schuchteren hun kans, met meer succes. En dan is er romantiek en liefdesverdriet. Ouders moeten me dat vertellen, een meester merkt daar allemaal niets van, ze lijden in stilte. Die houdt van die maar die is op die. Die weet van niets maar het wordt hem wel kwalijk genomen. Tragisch, vanuit hun perspectief.

Over Boris die zich in Liechtenstein helemaal geeft. Geen slaap, geen ontspanning. Er is enkel de weg naar school en terug. Hoe hou je dat vol? Maar zijn ‘rapport’ slaat ons wel met verstomming. Ooit gaat dat fortuin en faam opleveren, Boris!

Over goeie films (Revolutionary Road, Frost/Nixon), leuke films (Dirty Mind), aanvaardbare maar ietwat teleurstellende films (Valkyrie) en oersaaie films die je ijskoud onverschillig laten (The Curious Case of Benjamin Button).  

Maar goed, over al die zaken heb ik dus niet geblogd. We zien wel wat zich nog aandient ter inspiratie.

De Films van 2008

Veel films gezien het voorbije jaar, zoals ook het voornemen was, al ben ik er niet in geslaagd de aantallen van 2006 (239 films) en 2005 (228) te halen. De teller is gestopt bij een zeer bevredigende 219 films (235 als je er de films bijtelt die ik al een keer eerder zag). In 2008 werd wel de kaap van de 2600 geziene films overschreden.

Mijn leven speelt zich voor alle duidelijkheid niet af voor een scherm. Ik slaag er vrij goed in het filmkijken te combineren met allerlei andere activiteiten en slaag er zo in toch minstens 2 of 3 films per week te zien. Dankzij twee filmfestivals, waarop ik dan 2 tot 5 films per dag zie, trek ik dat gemiddelde flink op. Maar oordeel verder gerust dat ik een te fanatiek filmkijker ben. Ik kan wel prima weerstaan aan popcorn en andere gezelligmakers, zelfs al zat ik dit jaar 98 keer in de cinema.

Van de 300 films die dit jaar in de Vlaamse bioscopen verschenen, zag ik er 83. Om te bepalen wat het beste was wat het filmjaar 2008 te bieden had, put ik dus enkel uit die lijst. Wat al moeilijk genoeg is want er verschenen vrij veel sterke films.

1. Wall-E
Wat weinig verrassend, want deze piekfijne animatiefilm werd al her en der bekroond en geroemd, maar ik stel toch vast dat ik het afgelopen jaar geen onweerstaanbaardere cinema te zien heb gekregen. Grandioze animatie, hartveroverende personages, een heerlijk romantisch-avontuurlijk sfeertje en een niet eens zo gek bedachte, onrustwekkende context vol heerlijke details. Ook bij het herbekijken een ware triomf.

2. Atonement
De hartverscheurende tragiek van dit elegante en bij momenten meesterlijke gechoreografeerde en ijzersterk geacteerde Britse drama, wist me helemaal mee te slepen. Lees hier mijn recensie.

3. The Darjeeling Limited
Levenspijnen en onzin onovertrefbaar gecombineerd in een geniaal uitgevoerde en dus even oogstrelende als pakkende film. (recensie)

4. This Is England
Intens, authentiek Brits drama over vriendschap en manipulatie in de onzekere jaren ‘80.(recensie)

5. Australia
De kritieken waren gemengd, maar ik raakte toch in de ban van dit verrukkelijke, oogverblindende, ambitieuze spektakel met epische allures.

 

6. Lust Caution
Een hartverscheurende Chinese romance, door de nimmer falende Ang Lee verpakt als een dreigend en beklemmend spionageverhaal.

7. Before the Devil Knows You’re Dead
Sidney Lumet is 83, maar pakt uit met een virtuoos gefilmde, gitzwarte moraliteitsthriller met een topcast.

 

8. Entre les Murs
Innemende en betekenisvolle registratie van een leer- en leefproces, met een Franse school als context.

9. Vicky Cristina Barcelona
Een treffend zomers sfeertje, enthousiast acteerwerk, spitse dialogen en een verhaal dat de liefde als even passioneel als destructief opvoert.

10. Il y a longtemps que je t’aime
In dit impressionistische Franse drama zet mijn favoriete actrice Kristin Scott Thomas één van haar beste rollen neer, als door het leven beschadigde ex-gedetineerde die een nieuw leven bij elkaar scharrelt.(recensie)

11. The Dark Knight
Ijzersterke blockbuster met formidabele actiescènes en sterke acteurs. (recensie)

12. Loft
Nog steeds geen slecht woord voor deze zéér entertainende Vlaamse thriller.

13. Gone Baby Gone
Zwaarmoedige, spannende dramatische thriller, verrassend regiedebuut van Ben Affleck.

14. California Dreamin’
Even absurd als meeslepend Roemeens drama over botsende culturen De jonge cineast overleed voor het beïndigen van de montage, waardoor de film uitgebracht werd zonder dat er nog in geknipt werd.

15. No Country for Old Men
Overladen met Oscars en door veel critici de hemel in geprezen, maar het gitzwarte, door idioten bevolkte universum van de broertjes Coen kon me net iets minder bekoren. Een uitmuntende film weliswaar.

En verder nog genoten van het oliedrama There Will Be Blood (ook hierover net iets minder onder de indruk dan de doorsnee filmliefhebber), het aangrijpende It’s a Free World van Ken Loach, het genietbare 3:10 to Yuma, de Spaanse weeshuisthriller El Orfanato, het bijzonder komische Burn After Reading, het indringende Margot at the Wedding, de politieke klucht Charlie Wilson’s War, de beklemmende Stephen King-verfilming The Mist, de Waalse roadmovie Eldorado, Sean Penn’s terug naar de natuurfilosofie Into the Wild, het meer dan degelijke Aanrijding in Moscou, het charmante Poolse filmpje Tricks, het Italiaanse maffiadrama Gomorra en het hoogst originele Juno.

Verder nog de moeite waard: Iron Man, Linkeroever, Body Of Lies, (N)Iemand, Street Kings, Elegy, Happy Go-Lucky, Eagle Eye, Hunger, Leatherheads, The Incredible Hulk, In the Valley of Elah, XXY, Sweeney Todd, The Savages, Le Fabrique des Sentiments.

Films die ik jammer genoeg gemist heb, maar graag had gezien: Le Silence de Lorna en het veelgeprezen Ierse filmpje Once.

Slechtste film van het jaar: het amechtige, geforceerde, wansmakelijke, saaie en irriterende Mamma Mia! Een valse film waarvan elk potentieel vernietigd werd door slechte acteurs, plastic decors, ondeskundig camerawerk, een gehaaste en amateuristische regie en een zéér vals zingende Pierce Brosnan.

2009 brengt ons al meteen enkele goede films. Reeds gezien en goedgekeurd: Stella, Unspoken, Slumdog Millionaire, Incendiary, Adoration, Boy A, Elève Libre, The Wrestler en The Burning Plain.

Meer van mijn filmrecensies hier.

Wat hebt u (graag) gezien in 2008?

Loft gezien?

Ik wel, enkele dagen geleden, en nog steeds ben ik een beetje onder de indruk. Het kan dus, iets dat een groot publiek aanspreekt zonder dat het idioot of simpel moet zijn. Ik vond de film in alle opzichten zeer geslaagd.

Intussen probeer ik de nieuwe pollmogelijkheid maar eens uit. Hoe staat u er tegenover?

Afkicken van de cinema

Vandaag had ik een onvoorstelbaar drukke schooldag, maar met mijn hoofd zit ik eigenlijk nog steeds in de cinema. Tijdens het 11 dagen durende filmfestival heb ik 32 films gezien en hoewel de gewone sterveling dat een niet te vatten aantal vindt en mij bijgevolg dan ook lichtjes gestoord verklaart, vond ik het eens te meer een waar genot. Zozeer zelfs dat ik vandaag alweer smacht naar een donkere bioscoopzaal. Ik ben de cinema dus geenszins beu.

Wat natuurlijk meespeelde was dat er vrij veel goede films op mijn programma stonden. Bovendien ging ik tijdens het festival ook full-time werken, waardoor de nood aan ontspanning groter was en eentonigheid geen kans kreeg. Differentiatie en rapportering enerzijds, beklijvend gezinsdrama of sociale komedie anderzijds, een evenwicht tussen twee zaken waar ik graag in op ga.

Die films zijn ook zo verschillend. Of het nu driehoeksverhoudingen zijn of verdwenen dochters, Dylan Thomas, chatkamers, spoorloze honden, jaren ‘80-muziek, Kafka in de psychiatrie, verbrande caravans, stelende huishoudsters, vuurspuwende vaders, borstkanker, gepensioneerde treinbestuurders of Jehova’s, een bont en smakelijk allegaartje van verhalen, thema’s, locaties, tijdperken en sferen.

De films kwamen overigens uit 12 verschillende landen. Voor cijfervreters: dat maakt dat van de 2567 films die ik ooit gezien heb, er 417 (16,2 %) niet-Engelstalig is. Een aantal dat tot mijn tevredenheid blijft toenemen. Frankrijk staat overigens op 1, met 82 geziene films.

Er stond ook een concert op het programma. Clint Mansell, de componist van de beste soundtrack ooit – Requiem for a Dream – kwam ons een uurtje hemelse filmmuziek brengen, elektronische muziek gecombineerd met strijkers en elektrische gitaren, … Nog steeds zitten de nummers in mijn hoofd. Blij dat ik er bij was en daarvoor zelfs een langverwachte film heb laten vallen.

Ik geef nog even mijn top 3 mee voor de geïnteresseerden:

1. Boy A: Een beklemmend, hartverscheurend Brits drama over een jonge kerel die tracht te rehabiliteren (recensie)
2. Stella: Wrang-nostalgisch jaren ‘70-drama uit Frankrijk over een ietwat marginaal kind dat naar een sjieke school gaat.
3. Ex-aequo voor de slotfilm The Wrestler, een teder portret van een gebroken man, sober en intens gefilmd en gespeeld, en Vicky Cristina Barcelona, een Woody Allen in optima forma: vlotte dialogen, spetterend acteerwerk, treffend zomers sfeertje.

Vanaf deze week draait Loft in de zalen. Van ontwennen zal geen sprake zijn.

Als u naast mij zit…

… op één van die vele filmfestivalvoorstellingen, wilt u dan zo vriendelijk zijn:

- niet naar frietvet te ruiken?

- enigszins stil te zitten en niet als een ongedurig kind heen en weer te schuiven?

- niet om de haverklap uw gsm te checken waarbij dan zo’n hel wit schermpje oplicht?

- uw adem niet zo naar bier te laten ruiken?

- uw parfumgebruik te matigen?

- uw gezelschap niet te informeren over wat zij zelf ook wel zien op het scherm (‘kijk, een olifant’)?

-niet echt iedere keer te moeten lachen wanneer tijdens de begingeneriek van een Zweedse, Indonesische of Kazachstaanse film een naam verschijnt die misschien een heel klein beetje grappig is?

- een koptelefoon met simultaanvertaling te vragen als u onvoldoende Engels kent in plaats van na iedere drie zinnen aan uw partner te vragen: ‘Wat heeft ze gezegd?’

- te zwijgen vanaf het moment dat het licht uitgaat en niet pas vanaf dat de film 5 minuten bezig is? Daarbij ook aan te nemen dat voor de meeste mensen een begint vanaf de eerste beelden en niet vanaf de eerste gesproken zinnen?

- minstens 30 seconden na het eindbeeld te wachten vooraleer uw jas te grijpen en luidop uw commentaar te uiten over wat u net gezien hebt?

- en G**verdomme niet continu te zitten SMS’en of ik grijp uw gsm uit uw handen en keil hem naar het scherm zodat u, zich door het donker een weg banend en ten aanzien van een volle zaal, op handen en knieën op zoek moet naar uw gegeerde stukje technologie. Blijf verdorie thuis.

Het filmfestival dankt u.

Cinemaniak

Zonder u daar vooraf enigszins over te berichten ben ik vandaag aan mijn jaarlijkse filmmarathon begonnen: de 35e editie van het filmfestival is officieus van start gegaan. Ik keek er al een tijdje naar uit en ben dus van plan hier flink van te genieten. Op mijn programma, zoals altijd samengesteld na veel wikken en wegen, puzzelen en schuiven, staan zo’n 33 films. 34 eigenlijk, maar één vertoning valt samen met een bijzonder concert van filmmuziek. Een film waar ik al héél lang naar uitkijk en een concert dat de soundtrackfanaat in mij doet jubelen. Dilemma, dilemma.  

Ik heb er al 2 films opzitten vandaag. Eén film bekeek ik tussen het lesgeven door (ik was anderhalf uur klasvrij, gevolgd door anderhalf uur pauze, dus ik spoedde me toen snel naar de cinema). En we zijn goed gestart, want Woody Allen’s Vicky Cristina Barcelona was een zeer genietbaar juweeltje!

Morgen ligt het weer nog even stil, maar vanaf woensdag vlieg ik er echt in. Tegen vrijdagavond zou ik 10 films willen gezien hebben, en in het weekend ga ik er nog eens 9 bekijken… De klas kan even de pot op, mijn directeur is verwittigd (en als hij dit leest, hij mag gerust zijn, alles is onder controle). De 10 dagen puur filmplezier kunnen beginnen, mijn equivalent van een vakantietrip. En ik hoef er niet eens congé voor te nemen.

(die beelden! die kleuren! die actrices! die dialogen!)

De losse babbel van Verheyen

Jan Verheyen is zichtbaar in zijn nopjes nu hij overal te lande zijn nieuwe film mag gaan promoten. Dat doet-ie graag, kletsen. Los, de verfilming van een roman van Tom Naegels, wordt dan ook met trots aangekondigd als iets aparts, iets origineel. Laat mij de eerste zijn om u te verkondigen dat dit geenszins een film is die u moet gezien hebben.

Ik kan het niet helpen, maar als Jan Verheyen een film maakt ga ik er doorgaans van uit dat het resultaat het omgekeerde is van wat hij zelf trots denkt bereikt te hebben. Nee, geen vooroordelen, maar ervaring. Ik herinner me de persvoorstelling van Alias, waarvan hij beloofde dat het een spannende psychologische thriller zou worden in de stijl van enkele bekende Scandinavische thrillers. Sober en beklemmend. Het werd echter zijn slechtste film ooit, een lachwekkend stuk trash met abominabel acteerwerk en een scenario om te huilen. Ook voor Los geldt deze omgekeerde waarmaking van de beloftes. Ik zag namelijk helemaal geen originele film die essentiële vragen stelt over allerlei pertinente vragen, maar een nogal gewone, onderhoudende prent waarin de ernst leutig verpakt wordt zodat je vooral niets voélt. Los heeft weinig ziel en gaat enkel voor wat effect. Hoewel de film geenszins verveelt, vraag je je vooral af wat je hier nu aan gehad hebt. Oppervlakkig, noem je zoiets.

Stany Crets, waarvan ik me misschien samen met u afvraag of zijn nieuwe programma Fans nu rotzooi is of een juweeltje, maakt zich ferm schuldig aan overacting, in een clichématige rol, maar verder wordt er wel behoorlijk geacteerd. Jaak Van Assche en Sana Mouziane zijn sterk. Toch slepen de personages je niet echt mee en de thema’s raken de kijker niet. Zijn film is wel vakmanschap (wat Alias bv. eigenlijk helemaal niet was), maar het is eigenlijk alleen de verpakking die telt, zelfs al gaat de film over euthanasie en de multiculturele samenmleving. Met zo’n thema’s dacht Verheyen misschien mooi te kunnen uitpakken daar op de zetel van De Laatste Show, maar dat vooruitzicht heeft zijn eigen inspiratie toch wat in de weg gestaan. In het land der blinden is eenoog koning, dus wordt maar flink de illussie gecreëerd dat het hier om een geweldige film gaat. Pas wanneer Verheyen eens een keer niéts zal te vertellen hebben over een film en het resultaat gewoon zelf het werk laat doen, zal ik hem ernstig nemen.

Ik ben benieuwd wat de Vlaamse pers daar over zal vertellen. Mijn collega hier vond de film alvast best te pruimen, ondanks mijn negatieve vibe tijdens de voorstelling. Het zij zo, ik bied hier dan maar wat tegengewicht en snak naar Loft en De Helaasheid der Dingen.

Toekomstballen

Thalia: ‘Hoe heet die film ook weer, science fiction, met Tom Cruise en die balletjes die een moord in de toekomst kunnen voorspellen?

Katrien: ‘The Future Balls?’

Goeie poging.

Filmmaand juli

Een filmfestival en heel wat vakantiedagen met slecht weer zorgden er de voorbije maand voor dat ik een pak films kon bekijken. Bioscoop, videotheek, Canvas of Vijftv, als het maar films is. Dat intussen de kaap van de 2500 films werd overschreden, weten jullie ook al.

Dit waren de 32 films van juli:

85/Jetsam (6): wat vergezochte kleinschalige Britse thriller (recensie)
86/Nouveau Monde (3): Aanvankelijk sfeervolle roadmovie die overgaat in pretentieuze prut. (recensie)
87/Das Herz ist ein Dunkler Wald (8: Boeiende en tragische psychologische afdaling in de geest van een vrouw wiens huwelijk mislukt is.
88/It’s Hard to Be Nice (8): Verfrissend drama over de lotgevallen van een Bosnische taxichauffeur die enkel nog ‘goed’ wil zijn in een rot land. (recensie)
89/With Your Permission (8): Heerlijke Deense prent over frustraties en verlangens, tragische en grappig tegelijk.
90/Versailles (6): Oubollige en ongefocuste Franse prent over een dakloze die zich ontfermt over een kleuter. (recensie)
91/Involuntary (9): Meesterlijk geregistreerde observaties van de mens in groep, gebundeld tot een meeslepend, ironisch geheel. Grandioos.
92/Nue Propriété (8): Meer dan degelijk Belgisch familiedrama met topacteerwerk.
93/Everybody Dies But Me (7): (g)rauw-realistische sfeerschets van een uitzichtloze generatie jongeren in het huidige Rusland.
94/The Rebirth (5): Zenuwslopend trage en stille registratie van een ontmoeting tussen twee getraumatiseerde mensen. (recensie)
95/The Ladykillers (6): Flauwe en slecht geacteerde komedie, wellicht de slechtste Coenfilm ooit.

  

96/Erik Nietsche: the early Years (8): aanstekelijke, interessante Deense semi-autobiograische prent geproduceerd door Lars Von Trier.
97/Nirvana (6): Ietwat inhoudloze maar aparte Russische film over (alweer) uitzichtloosheid en marginaliteit.
98/Tricks (8): charmante Poolse prent over een ondernemend jongetje op zoek naar zijn vader.
99/Lo Mejor de mi (6): Nogal bannaal Spaans drama over een op de proef gestelde relatie. (recensie)
100/Dead Again (6): compleet gedateerde, irritante en vergezochte thriller.
101/Wall-E (9): zoals eerder al verkondigd ‘ een hartverwarmende, grandioze triomf die je doet lachen en huilen tegelijk.’
102/The Dark Knight (8): Meeslepende, steengoed geacteerde en van een precies afgemeten dosis gravitas voorziene blockbuster. (recensie)
103/Miracle Run (7): Ogenschijnlijke VijfTV-prul met echter een sober gehouden vertelstijl, prima acteerwerk en een bijhorend happy end.
104/View from the top (5): Zinloze, ongeïnspireerde en zoutloze komedie met mak acteerwerk en een flutverhaal.
105/Domestic Disturbance (6): Mechanisch opgebouwde thriller van dertien in een dozijn.
106/Kassablanka (6): Toch wel erg saaie en nergens toe leidende Vlaamse film die zijn prententies lang niet waarmaakt.
107/The Hunting Party (7): Matig interesante en niet al te geloofwaardige thriller met een slaapverwekkende Richard Gere. (recensie)
108/Wanted (6): Een blinkende doos zonder inhoud. Angelina Jolie zelf dus, maar ook de film.

  

109/My House in Umbria (7): Onvoorspelbaar, innemend Brits drama met wat oneffenheden in de plot en nogal bizarre personages, maar niettemin een echte vakantiefilm.
110/Evening (6): Massa’s topactrices maken van dit would-be psychologisch drama absoluut geen topper. Vitayaprut. (recensie)
111/In the Valley of Elah (7): Degelijk Amerikaans drama met prima acteerwerk maar waarwan de ernstige essentie de kijker niet weet te bereiken.
112/Eight Legged Freaks (5): B-filmpje als aangenaam tussendoortje met een jonge Scarlett Johanssen.
113/A Mighty Heart (7): Angelina Jolie acteert ook eens, met behoorlijk resultaat.
114/Half Nelson (8): Mooi filmpje waarin een verslaafde leerkracht centraal staat die door een van zijn jonge leerlingen geholpen wordt. Geloofwaardig gebracht en uitmuntend geacteerd.
115/Thunderheart (7): Al wat verouderd maar niettemin nog onderhoudende Amerikaanse thriller met een jonge Val Kilmer.
116/The Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood (4): In de hoop nu echt ALLE onnozele Sandra Bullockfilms gezien te hebben, dit onding uitgezeten met halve aandacht.

Totaal: 2501

Hier het lijstje van juni