Op wereldreis in de cinema

Vorige week bracht ik zes dagen door op het Europese filmfestival van Brussel. Ik zag er 14 films en dat was na een bijna filmloze periode best deugddoend. Wat het hem vooral deed was dat het om zeer onbekende, niet-Amerikaanse producties ging waarvan ik vooraf vrijwel niets wist. Dat kan tegenvallen (Frans amateur-existentialisme of Japanse stilte stellen je uithoudingsvermogen danig op de proef), maar net ook heel erg meevallen. Of het dan om Spaanse soberte, Russische rauwheid of Zweedse zwartgalligheid gaat, zo’n (grotendeels) Europees dieet is wat elke filmfan af en toe nodig heeft. Om even te herbronnen, of om vast te stellen dat film zoveel meer is dan de bioscopen voor ons selecteren. Om te beseffen dat er zoveel manieren zijn om verhalen te vertellen of de werkelijkheid te vatten. En meteen bezocht ik op één week 10 landen. Is mijn vakantie ook wat waard.

Anderzijds zag ik vandaag twee prachtfilms die net het tegengestelde zijn van al het voorgaande: mainstream Hollywoodproducties zonder risico. Wall-E, de nieuwe Pixaranimatieprent, is een pareltje. Net als voorganger Ratatouille, een hartverwarmende, grandioze triomf die je doet lachen en huilen tegelijk. The Dark Knight, de nieuwe Batmanfilm, is dan weer vakmanschap van de bovenste plank, een intelligente blockbuster met topacteurs en een flinke dosis (popcorn)psychologie.

Het verschil in de wijze waarop film in deze twee situaties beleefd wordt, is enorm. Leve de diversiteit natuurlijk, al is het jammer dat een groot deel van het publiek (én de filmpers) daar zo’n beperkte visie op heeft. Ik bezie het maar eens als een vorming. Nu het vakantie is, leert de meester dus ook nog bij. Maar nu weer even pauze graag - zo’n filmweek is ook slopend! Gelukkig duurt de vakantie nog wel even…

Filmmaand juni

Het is normaal, maar de voorbije maand was het zeer pover wat filmkijken betreft. Normaal in die zin dat ik in die maand gigantisch veel werk heb. Ik heb dus maar 8 films kunnen zien!

77/ Charlie’s Angels: Full Throttle (4): goedkope, onnozele, slechtgemaakt, ongewild lachwekkende brol.
78/ The Happening (7): creepy sfeertje oké, acteerwerk iets minder, verhaal bij momenten goed, in zijn geheel maar overtuigend.
79/ The Motorcycle Diaries (8): klassiek, maar mooi en meeslepend filmpje.
80/ 3:10 to Yuma (8): sobere, spannende en steengoed geacteerde tragische western.
81/ Le Couperet (8): interessante moraalstudie over een werkloze man die zijn concurrenten vermoordt.
82/ Door to Door (7): een onderhoudende, zij het wat afgelikte, biografische film over een verkoper die het maakt ondanks zijn handicap.
83/ King Arthur (6): Pff… weinig inhoud en des te meer gebrul in deze vervelende actiefilm.
84/ Digging to China (6): doorsnee Amerikaanse prut met een overtuigende Kevin Bacon.

Totaal: 2469

Bekijk hier de lijst van mei.

Filmmaand mei

Ondanks het prachtige weer in de voorbije maand kon ik toch 17 films zien! De kans is echter klein dat juni ook zo’n meevaller wordt: einde-schooljaarsdrukte, weet u. Vaststelling van de maand is ook dat ik nauwelijks nog films goed vind! Alarmerend of heeft mijn geest gewoon wat rust nodig?

Dit waren ze:

61/ Shoot’Em Up (6): holle spektakelfilm met meer felle kleurtjes dan fatsoenlijke plotelementen
62/ Bad News Bears (7): Traditionele maar vermakelijke Amerikaanse komedie waarin losers winners worden.
63/ Inventing the Abbotts (6): Ietwat belegen Amerikaans drama met een klassieke verhaallijn maar een goeie cast.
64/ What Happens in Vegas (3): Volkomen overbodige, volstrekt nietszeggende would-be komedie met een ferm toegetakelde Cameron Diaz. (recensie)
65/Je vais bien, ne t’en fais pas (8): Sober, meeslepend psychologisch drama over de relaties binnen een gezin waarvan de zoon verdwenen is.
66/ Must Love Dogs (6): Zeer vergankelijke dingetje over de relatieperikelen van een vrouw (die dus van honden houdt).
67/ The Canterbury Tales (4): 2 euro bij de Media Markt en nu weet ik waarom.
68/ Au revoir les enfants (7): veelgeprezen, maar ouderwets en kunstmatig relaas van Louis Malle
69/ Eldorado (8): Oogstrelende Belgische road-movie die tristesse en humor perfect combineert tot een melancholisch en absurd geheel. (recensie)
73/Street Kings (7): degelijke, spannende maar nauwelijks originele politiethriller. (recensie)
71/ Then She Found Me (4): een draak van een film over moeders en dochters, met Helen Hunt en Bette Midler als publieksafstoters. (recensie)
72/ L.A. Law: the movie (5): TV-filmpje dat een overbodig vervolg breit aan een serie die al een tijdje afgelopen was - met een bejaarde cast als gevolg.
73/ Salo o le 120 giornate di Sodoma (7): provocerende, letterlijk en figuurlijk vuile film van Passolini, die interessante vragen stelt over macht en geweld, maar uiteindelijk toch wat te expliciet is om goed te zijn.
74/Serendipity (7): jarenlang links laten liggen vanwege de irritante Kate Beckinsale en ondanks lovende woorden van kenners. Maar nu toch charmant bevonden.
75/ La Double vie de Veronique (7): Eindelijk gezien, deze alom gewaardeerde klassieker. Helaas, het is me volkomen ontgaan waar dit eigenlijk over ging. Meer zelfs na een week wist ik nauwelijks nog wat er precies gebeurde in deze film ging. Bizar, wie verklaart me waarom dit zo’n meesterwerkje is?
76/ In Bruges (7): leuke en vlotte actiekomedie met een goede Colin Farrell maar een al te luchtige plot.

Totaal: 2461

Bekijk hier de lijst van april

Indiana Jones voor een nieuwe generatie

Leerling: ‘Vrijdag was er op VT4 zo’n film over een archeoloog! Wie heeft gekeken?’

(alle hoofden draaien zich  naar mij, want ze weten dat er nu een ‘oordeel’ komt)

Ik (verbaasd): ‘Ja, dat was Indiana Jones. Zijn avonturen zijn echt de moeite. Hadden jullie daar nog nooit van gehoord?’

(Leerlingen schudden neen en tonen zich bereid aandachtig te luisteren. Ik vervolg, mijn stokpaardje berijdend: )

‘Wel, het moet zo’n 25 jaar geleden zijn toen daarvan een eerste film verscheen. Het was een zeer leuke en spannende avonturenfilm die veel succes had. De acteur die Indiana Jones speelde, was toen een jaar of 40. Toen kwam er een vervolgfilm uit en enkele jaren later nog één. Die hadden ook veel succes en als je de kans krijgt moet je ze zeker eens bekijken want ze zijn nog altijd heel plezierig. Nu verschijnt er binnenkort een vierde film over hem. De acteur is ondertussen wel al 65 jaar (leerlingen proesten het uit), maar ik denk dat je dat niet zal merken in de film. Hij zal nog hangen en zwieren en springen als een jong veulen.’

 

Het moet toch niet altijd een lesje uit het leerplan zijn?
Graag gedaan, VT4.

Filmmaand april

Ja, ik weet het, het is hier stil en film is niet jullie ding. Maar dit soort post pleeg ik voornamelijk voor mezelf, dus sorry voor de gebrekkige service.

In april was het niet héél erg druk, maar toch vond ik maar tijd voor 11 films.

50/ Inland Empire (6): Lynch heeft me al vaak kunnen bekoren, maar dit was strontvervelende onzin.
51/ The Other Boleyn Girl (7): hol en oppervlakkig historisch drama
52/ The Jackal (6): stereotiepe en routineuze actiefilm
53/ Ali G Indahouse (6): flauwekul
54/ Birthday Girl (6): onwaarschijnlijk romantisch drama
55/ Leatherheads (7): Tussen Clooney en Zellweger knettert het, de rest van de film is ook te pruimen.
56/The I Inside (6): Niet bijster interessant would-be psychodrama
57/ The Mist (8): spannende en zelfs beangstigende Stephen Kingverfilming met een scherp randje
58/ Iron Man (8): vermakelijke superheldenfilm met uitstekende acteurs. (recensie)
59/ The Girl Next Door (7): sympathieke maar vergezochte tienerkomedie
60/ La Haine (8): brutale, pessimistische sfeerschets van een verwrongen samenleving.

Totaal: 2445

Bekijk hier de lijst van maart

And the Oscar goes to… FC De Kampioenen!

Zopas werd aangekondigd dat er plannen zijn rond een filmversie van FC De Kampioenen. Dat betekent dat er voor het eerst in jaren een Vlaamse film zal verschijnen die eindelijk nog eens gretig aan onze vooroordelen zal tegemoet komen door ongegeneerd barslecht te zijn.

Jaaaaaa, ik weet het, dit is wel erg gemakkelijk gesteld. Maar welk weldenkend mens kan zich inbeelden dat de grappen en grollen van dat voetballend zootje ongeregeld echt een goede film gaan opleveren? Om maar iets te zeggen: An Swartenbroekx (’Bieke’) gaat het scenario schrijven! Mogelijk gaat ze eerst ook acteerles volgen, maar met 20 jaar ervaring hoeft dat natuurlijk niet echt.

Het toeval wil dat ik dit scenario al eens kon inkijken. En het moet gezegd, hier is aan gewerkt! Alles draait om een misverstand, ontstaan doordat Carmen een gesprek tussen Boma en Doortje afluistert en verkeerde conclusies trekt! Een uitgangspunt dat heel wat hilarische situaties zal opleveren. Xavier moet dan van Carmen meehelpen om de plannen van Boma te verijdelen, o.a. door zich te verkleden in Boma. Doortje betrekt Pol bij haar plannen en die moet zich bijgevolg ook al als Boma verkleden. Dat zal ongetwijfeld voor hilarische situaties zorgen, vooral als Pascaleke zich ook al in Boma gaat verkleden. Markske herkent de valse Boma’s natuurlijk niet en dat zorgt voor heel wat misverstanden! Hij laat dan ook zijn chocomelk een keer of zeven vallen (of hij verslikt zich er in, daar zijn de scenaristen nog niet helemaal uit). Omdat FC De Kampioenen uiteraard over voetbal moet gaan, wordt er ook af en toe een ruit ingetrapt. Fernand vangt een flard op van een gesprek tussen Xavier en Carmen en denkt dat Boma gaat sterven. Met een erfenis in het vooruitzicht, doet hij er alles aan om bij Boma op een goed blaadje te komen. Hilarische toestanden natuurlijk, misverstanden, u kent dat wel. In wat volgt mag Neroke in Markske zijn gat bijten, slaat Carmen met haar sjakosj op Doortje, zakt er iemand door een vloer, wordt er met taarten gesmeten en rolt er iemand in een badkuip over het voetbalveld. Hi-la-risch! Op het einde mag Bieke een monoloog van 47 minuten brengen (die acteerlessen moeten opbrengen), waarna alle misverstanden opgelost geraken, Fernand én DDT de pineuten blijken te zijn en iedereen lachend in de kantine zit omdat ze op kosten van Fernand mogen drinken. Hilariteit gegarandeerd, mijn gedacht! Reserveer nu al uw ticket. De eerste 100 bezoekers mogen immers mee de lachband vollachen.

Nee, ernstig nu, dit wordt een draak van een film, daar kunnen we het lekker over eens zijn. De collega’s maken de brug was ook al zo’n film naar een serie, en hoewel ergens wel amusant, was dit een overbodige film van bedenkelijk niveau, die niets aan de reeks had toe te voegen.

Maar dat is natuurlijk lang geleden. Wie weet wordt ‘FC De Kampioenen - de movie’ wel een kunstzinnig stukje cinema? Ik raad de makers alleszins aan af te wijken van de platgetreden paden door met genres te gaan spelen. Waarom geen horrorprent waarin Neroke gekookt wordt in een microgolfoven of Marksken iets onhandig doet met een kettingzaag? Een musical met Balthazar Boombal? Een sociaal drama waarin een ploeg allochtonen tegen De Kampioenen komt voetballen en de verschillen toch niet zo groot blijken te zijn (met veel mogelijkheden tot moslimgrappen)? Een erotische prent over Bomaworsten, waarin een afgeschreven personage terugkeert (’de pikante Piko’)?  Mogelijkheden genoeg! Kijk, misschien wordt dit toch nog een interessante film… We weten het in 2009.

Filmmaand maart

Best tevreden over de voorbije maand, waarin ik toch maar liefst 19 films zag. Leve de vakantie! Dit waren ze:

31/Sexo por compasión (8): Spaanse feelgoodkomedie over een uitstervend dorpje dat herleeft wanneer één van de dames zich gaat prostitueren.
32/Happy Together (5): Clichématig Vlaamse would-be psychodrama dat in al zijn loodzware ernst simpelweg lachwekkend wordt.
33/S.W.A.T. (6): Lekker ontspannend actiefilmpje zonder meer.
34/Superbad (7): Geinige tienerkomedie vol grappige momenten en hilarische personages.
35/Petites Coupures (5): Slaapverwekkende Franse praatfilm met een onbegrijpelijke plot.
36/Breach (8): Degelijke reconstructie van een beroemde spionagezaak enkele jaren geleden. Sterk acteerwerk.
37/The N°1 Ladies Detective Agency (8): niet zo aanstekelijk als de originele roman, maar toch een kleurrijke en amusante prent. (meer)
38/Tsunami: the aftermath (8): Verrassend sober, subtiel en piekfijn geacteerd drama over de vreselijke ramp in Zuid-Oost Azië.
39/Stardust (6): Ietwat saai en zoutloos avontuurlijk sprookje
40/Mon fils à moi (8): Meeslepend en intens Frans psychologisch drama over een moeder die haar zoon geestelijk mishandelt.
41/The Pursuit of Happyness (8): Tegen de verwachtingen in een sober, doorleefd geacteerd en zelfs authentiek aandoende tranentrekker.
42/Linkeroever (8): Originele Vlaamse horrorthriller met een heerlijk sinister sfeertje en twee steengoede hoofdacteurs, Matthias Schoenaerts en Eline Kuppens.
43/Rescue Dawn (8): Wat hoogdravend, maar spannend en realistisch relaas dat zich in de Vietnamese jungle afspeelt.
44/The Invasion (7): Slechts een flauw doorslagje van de originele Body Snatchers, vol onwaarschijnlijkheden, maar al bij al gewoon een leuk spannend filmpje.
45/El Orfanato (8): IJzingwekkend spannende Spaanse thriller vol ouderwetse griezeleffecten.
46/The Kingdom (8): Aangrijpend, sensationeel maar realistisch actiedrama over een FBI-team dat in Saoedi-Arabië de daders van een bomaanslag opspoort.
47/Ne le dis à personne (8): Steengoede, mysterieuze Franse thriller vol spannende wendingen.
48/The Circus (8): Ontegensprekelijk komische, bij momenten zelfs geniale Chaplin.
49/The Butterfly Effect (7): Doordeweekse thriller waar je vooral niet over moet nadenken. 

Totaal: 2434
Bekijk hier de lijst van februari.

Tv-tip: het afscheid van Minghella

Ik maak me niet de illusie dat veel mensen er dezelfde televisiesmaak op na houden als ik, maar desondanks waag ik me toch ook eens aan een televisietip. Op BBC wordt vanavond een nieuwe boekverfilming getoond van een heerlijk stukje lectuur.

The N°1 Ladies Detective Agency is de verfilming van een roman van de Schotse schrijver en professor Alexander McCall Smith. Hoofdpersonage is de Botswaanse Precious Ramotswe, die een detectivebureau begint. Haar taken en opdrachten lijken even simplistisch als haar methodes, maar het verhaal is dan ook evenzeer op te vatten als een ode aan de Afrikaanse spirit. Lectuur van het zeer meeslepende, warmhartige, onweerstaanbare soort met grandioos bedachte, innemende personages. Het boek kende overigens al een aantal vervolgen, die allemaal even geweldig zijn en volgend jaar als serie op televisie verschijnen.

En dat eerste deel is nu dus verfilmd, door niemand minder dan Anthony Minghella nog wel, die, zo wil het dramatische toeval, vorige week veel te vroeg overleed. De regisseur van Truly, Madly, Deeply en The English Patient zal er ongetwijfeld iets moois van gemaakt hebben. Het scenario werd overigens geadapteerd door Richard Curtis. Liefhebbers van Britse series en films zullen deze man kennen van The Girl in the Cafe, Notting Hill, Four Weddings and a Funeral en Blackadder. Om het geheel productioneel in goede banen te leiden, verscheen ook nog Sydney Pollack ten tonele, regisseur en/of producent van een pak uitstekende Amerikaanse films.

Wie dus geen zin heeft in het gedrocht Sara of de afloop van Flikken zo ook wel kan raden, weet waar de kwaliteit te vinden is.

Filmmaand februari

Dankzij een weekje vakantie kon ik de voorbije maand toch 17 films zien.

14/Little Black Book (6): zeer vergetelijke komedie met bedenkelijk acteerwerk van hoofdactrice Brittany Murphy
15/Deep Blue Sea (7): ouderwets actie-avontuur met enkele spannende scènes
16/Blow Dry (7): gezellige kapperskomedie met een prima cast
17/The 51st State (6): vergezochte en slechts bij momenten bekijkenswaardige actieprent
18/Gangster n°51 (8): stijlvolle en onderhoudende Britse gangsterfilm
19/The Darjeeling Limited (9): hartverwarmende, geestige en originele tragikomedie over de reis van drie broers door India
20/Reclaim Your Brain (6): veelbelovende, maar simplistische en uiteindelijk nietszeggende Duitse prent van de regisseur van The Edukators
21/Jumper (6): Weinig geïnspireerde prul, de derde film met Samuel L. Jackson deze maand
22/Cloverfield (7): Hier en daar spectaculaire rampenfilm, die niettemin lang niet zo spannend is als men zou vermoeden
23/Il y a longtemps que je ’t aime (8): Sterk psychologisch drama met een ijzersterke vertolking van Kristin Scott Thomas
24/Heist (7): Leuk bedachte maar vermoeiende thriller

   

25/Paris (7): Teleurstellend Frans drama van de regisseur van L’Auberge espagnole
26/Little Nicky (2): Catastrofaal onleuke en continu irritante flutfilm
27/There Will Be Blood (8): tja.
28/I, Robot (6): Onder speciale effecten bezweken actieprent die zijn interessante plot onuitgewerkt laat
29/Lila dit ça (8): fris, sexy, meeslepend, doorleefd geacteerd en mooi vormgegeven Frans romantisch drama
30/Aanrijding in Moscou (7): traditioneel opgezet en karikaturaal volkstoneel enerzijds, aanstekelijke sociale komedie anderzijds, met grandioos acteerwerk van Barbara Sarafian. En van Sofia Ferri!!

Totaal: 2415. 
Bekijk hier de lijst van januari

Blood-armoede

Filmfan of niet, de release van There Will Be Blood kan u niet ontgaan zijn. Naar verluidt één van de allerbeste films van het decennium. Geregisseerd door de grandioze Paul Thomas Anderson, die ook de pareltjes Boogie Nights, Magnolia en Punch-Drunk Love regisseerde. Met een overweldigende goede Daniel Day-Lewis in de hoofdrol. Genomineerd voor 8 Oscars. Overladen met tal van andere filmprijzen. Het maximum aantal sterren in alle mogelijke filmbladen. Dat kan niet slecht zijn. En dat wordt in Vlaanderen dan maar in 6 bioscopen vertoond? Cultuurbarbaren.

Intussen ben ik zelf gaan kijken, me heel erg bewust van de mogelijk al te hoge verwachtingen. Maar de film is al verteerd. Dat was snel. Meer zelfs, toen ik thuiskwam, bleek de impact al verdwenen. En aangezien ik zowat tegenover de bioscoop woon, is dat veelbetekenend. Om maar te zeggen: ik vond er niet veel aan. Ik zat maar te wachten op magie, een uppercut, een shot in mijn maag. Maar het kwam niet. Ik zag geen betekenis in de olietaferelen, raakte niet onder de indruk van de beelden, raakte niet meegezogen in het verhaal. Verveelde me. Ik slikte twee en een half uur loodzware kost en toch ging ik met een lege maag naar huis. Het was alsof ik de film bekeek met zo’n antiek duikerspak aan. Je ziet het water, maar je voelt het niet.

Ik noem mezelf nog altijd eerder een filmliefhebber dan een filmkenner en hoewel ik recensies schrijf met verstand van zaken, heb ik er geen opleiding voor gehad en noem ik mezelf nooit filmcriticus. Als ik een film ga bekijken, let ik onvermijdelijk op alle mogelijke aspecten, maar ik vergeet nooit te genieten. Film moet me nog altijd amuseren, entertainen, raken, meeslepen, verwonderen en verstommen. Voornaamste graadmeter is meestal de gesteldheid waarmee ik de cinema verlaat. Soms loop ik op wolkjes, of strompel ik verdwaasd naar huis. Soms zakt er langzaam een brok van mijn keel naar mijn hart tijdens het naar huis fietsen of zweven mijn gedachten mijlenver weg. Dan heeft een film je echt te pakken gekregen. Ik ben nog vrij vaak onder de indruk van een film, hoewel nog zelden echt overrompeld. De laatste keer dat ik een film een absoluut meesterwerk vond, is zelfs al geleden van Lars Von Trier’s Dogville in 2003. Ik keek dus eigenlijk heel erg uit naar There Will Be Blood.

Het heeft niet mogen zijn. En ik vermoed dat ik niet de enige filmliefhebber zal zijn die de film vond tegenvallen. Ik hoorde anderen om me heen zuchten en een groepje verliet zelfs de zaal (op amper een kwartier voor het einde, wat me dan ook weer idioot leek). Maar als filmrecensent sta ik blijkbaar alleen met mijn mening, want ik moet de eerste negatieve recensie van deze film nog tegenkomen. Nu wil ik de film natuurlijk niet afbreken; er valt eigenlijk weinig op aan te merken. Maar de impact was te klein om van een sterke film te spreken. En nee, geen discussies over persoonlijke smaak starten: een film heeft voldoende neutrale eigenschappen om hem op zijn minst oppervlakkig goed te kunnen noemen.

Later nog eens herbekijken en mijn mening bijstellen? Misschien. Maar intussen ga ik al die mensen die me wekelijks om bioscooptips vragen, alvast een andere richting uitsturen.

Het raadsel van de kijkcijfers

Vraagt u zich ook wel eens af wie eigenlijk de mensen zijn die mee de kijkcijfers bepalen van het Vlaamse tv-landschap? Dat zouden gezinnen zijn die thuis een kijkcijferbox hebben die registreert waar ze naar kijken.

Vandaag zag een persvisie van een nieuwe Duitse film die daarover handelt. Reclaim Your Brain (Free Rainer) gaat over een tv-maker die niet langer troep wil maken en daardoor komt stil te staan bij de kijkcijfers. Slechts een klein deel van de bevolking beschikt over zo’n box en dat wil enerzijds zeggen dat die representativiteit met een flinke korrel zout moet genomen worden. Ook valt op dat enkel bepaalde doelgroepen in aanmerking komen voor zo’n box. Waar studenten of allochtonen naar kijken, wordt bv. niet gemeten. Anderzijds blijkt dat deze gegevens best manipuleerbaar zijn. Een heel interessant onderwerp, maar jammer genoeg was de film heel simplistisch.

Maar de kwestie bleef wel hangen en is ook voor ons land toepasbaar: wie zijn in ons land die kijkcijferaars? De vraag waarop ik dus een antwoord zoek is: kent u - of hebt u weet van - iemand die zo’n box heeft? Ik alleszins niet.

update 10/2: volgens de officiële meting was er vorige week een programma met 0 kijkers! Het bleek het Vijftv-programma My Mind and Body te zijn, een astrologieprogramma gepresenteerd door An Ceurvels. De Morgen wist daar het volgende over te vertellen: ‘bij de laagste cijfers zijn er eigenlijk geen nauwkeurige metingen uit te voeren. Hoe lager de cijfers, hoe groter de foutmarge.’ Er zijn nl. slechts 750 gezinnen die een registratiebakje hebben. Dat er dus van die 750 gezinnen niemand om 2u ’s nachts naar dit programma kijkt, is eigenlijk niet zo vreemd.’ Met andere woorden: misschien waren er wel 5000 kijkers, maar geen ervan had een registratiebakje. Volgens de woordvoerder van SBS Belgium zou het programma meteen 328 kijkers hebben als er één persoon met een bakje op afgestemd had.

Even naast de kwestie nog: ‘We hebben niet de ambitie met dit programma duizenden kijkers te bereiken.’ Het is dus opvultelevisie, niet bedoeld om naar te kijken. Het programma moet het immers hebben van sms’jes.

Ooit was Ann Ceurvels trouwens een veelbelovende en graag geziene actrice. Zou ze nog liever dit doen dan pakweg ergens te schoonmaken of in een kledingzaak te gaan werken?

Filmmaand januari

13 films gezien de afgelopen maand, het hadden er meer mogen zijn. Dit waren ze:

1/ The Philadelphia Story (8): fanatiek acteerwerk in deze leuke klassieker uit 1940, maar in zijn geheel toch wat luchtig om echt bij te blijven.
2/ My Blueberry Nights (6): slaapverwekkende roadmovie waarvan ik me na afloop enkel een hoop blabla herinner.
3/ De Indringer (8): verrassend degelijke en onderhoudende Vlaamse thriller met toch alweer een flink overschatte Filip Peeters.
4/ Auf der Anderen Seite (8): Meeslepende en afwisselende Duits-Turkse tragedie met een weliswaar ietwat geforceerde plot.
5/ Wilbur Wants to Kill Himself (8): typische Scandinavische zwarte komedie, zij het dan wel in het Engels. Prachtige personanges en een originele plot.
6/Beauty Shop (6): Volkomen lege, maar niettemin amusante komedie, waarin Queen Latifah eens te meer mag aantonen dat ze voor romantische hoofdrollen compleet ongeschikt is.
7/Into the Wild (8): Ietwat té spirituele ode aan iemand die het leven op zijn eigen manier interpreteert.
8/Along Came Polly (5): Brol van de bovenste plank met een compleet onleuke Ben Stiller en een bordkartonnen Jennifer Aniston.
9/Rendition (6): Weinig spannende, zelfs saaie politieke thriller met weinig fatsoenlijk uitgewerkte personages.
10/Charlie Wilson’s War (8): Tom Hanks is geweldig op dreef in een zeer atypisch hoofdrol in deze geslaagde politieke komedie.
11/50 First Dates (5): Nog meer brol van de bovenste plank met een compleet onleuke Adam Sandler en een bordkartonnen Drew Barrymore.
12/Cellular (6): Gladde, compleet holle actieprul zonder echter één saai moment.
13/No Country for Old Men ( (of 9?): Piekfijn, spannend en schitterend meeslepend in beeld gebrachte, typische Coenfilm die me echter niet zo wist mee te slepen als de overweldigende goede recensies lieten verwachten.

Totaal: 2398.

   

De films van 2007

Het was geen goed filmjaar wat absolute cijfers betreft. Ter vergelijking:

In 2005 zag ik 228 films waarvan 123 in de bioscoop.
In 2006  zag ik 239 films waarvan 126 in de bioscoop.
In 2007 zag ik - slechts! - 192 films. Waarvan amper 92 in de bioscoop.

Dat is niet goed dus. Vooral de maanden mei en juni, waarin mijn werk me al te zeer in beslag nam, hebben de statistieken beïnvloed.

Maar goed, we kunnen alleen maar hopen dat ik in dit komende jaar weer wat meer films mag zien. Op dit moment staat de teller op 3, dus dat is één per dag!

Het was wel een behoorlijk filmjaar wat kwaliteit betreft. Ik geef dus ook nog mijn lijstje mee:

1. Dagen zonder Lief
Een klein juweeltje, dit herkenbare, treffende en steengoed geacteerde Vlaams kleinood over de twijfels en treurnissen van een groepje jonge volwassenen. Lees hier mijn recensie en bekijk gerust nog eens de geweldige trailer. De film is intussen op DVD beschikbaar.

2. The Departed
Indringende politiefilm met een interessante psychologische ondertoon en uitmuntend acteerwerk.

3. Ratatouille
Ben helemaal weggesmolten voor deze meesterlijke animatiefilm.

4. 4 Months, 3 weeks & 2 days
Het beste Roemeense abortusdrama dat ik ooit gezien heb! Nee, het is wel even slikken na dit loodzware maar zo beklijvende stukje authenticiteit.

5. The Assassination of Jesse James by the coward Robert Ford
Droefgeestige, sobere en tragische anti-western, door Nick Cave voorzien van een wondermooie soundtrack.

6. Eastern Promises
Meeslepende, strak vertelde en intelligente geweldstudie van grootmeester David Cronenberg.

7. The Prestige
Een film als een illusie, die je beetneemt en misleidt en je uiteindelijk bevredigend achterlaat. Popcornvoer met hersens.

8. Das Leben der Anderen
Piekfijn uitgevoerde, weldoordachte en precies vertelde terugreis naar het Duitsland van de jaren ’80. Tragisch.

9. 28 Weeks Later
Bloedstollende en ijzingwekkende trip doorheen een door zombies bezet Londen. Spannend, spannend, spannend.

10. The Bourne Ultimatum
Sensationele, franjeloze en meeslepende actiefilm, met visuele flair in beeld gezet. Beter kan een Hollywoodfilm niet zijn.

En ook nog (in willekeurige volgorde)

Red Road
Zeer apart Schots psychologisch grootstadverhaal over eenzaamheid en vergiffenis.

Zodiac
Stijlvolle reconstructie van de jacht op een seriemoordenaar in de jaren ‘70.

The Painted Veil
Elegant, bescheiden romantisch filmpje met epische allures.

Sicko
Geweldig amusante, schokkende en uitermate interessante ontmanteling van wat we een beschaving noemen.

I am Legend
Ja, ook deze blockbuster met Will Smith heeft me weten te bekoren. Indringend, spannend en onverwacht tragisch.

The Host
Spectaculaire Koreaanse horrorfilm.

Miss Potter
Charmant biografische film over de Britse kinderboekenschrijfster Beatrice Potter

Princess
Deens drama, voor het overgrote deel animatiefilm, maar gezien zijn thema en tragiek enkel voor volwassenen. Geweld en wraak sober geserveerd.

You the Living
Betoverende, absurd tragische kijk op het doen en laten van de mensheid. Scandinavische cinema op zijn best

We Own the Night
Uitstekend politiedrama met Shakespeare-allures.

En deze mochten er ook nog wezen: American Gangster, Planet Terror, Jindabyne, Ben X, Man zkt. Vrouw, Live Free or Die Hard, The Simpsons Movie, London to Brighton, Alpha Dog, Sunshine, Little Children, The Last King of Scotland, Notes on a Scandal.

2008 heeft heel wat veelbelovende films in petto, waarvan ik al This Is England, Atonement, Sweeney Todd en It’s a Free World zag. En die waren allemaal erg goed. Dat belooft. 

Filmmaand november

De statistieken zijn niet meer te redden: 2007 zal een iets te magere filmoogst opleveren. Ik ben zelfs al drie weken niet meer naar de bioscoop geweest! Ik hoop dit jaar nog zo’n 20 films te kunnen zien om dan toch het op twee na beste jaar te kunnen bereiken sinds de waarnemingen (1994). November leverde wel een behoorlijk lijstje op:

American Gangster (8): Zeer behoorlijk, sfeervol en goed gemaakt Amerikaans actiedrama met prima acteurs.
Lions for Lambs (7): Vrij prekerige en eenzijdige politieke praatfilm
Cube (7): entertainende onzin uit het betere B-circuit
De Kus (6): Wisselvallig Vlaams drama waarvan vooral het vette Antwerpse accent van Marie Vinck blijft hangen.
Direktøren for det hele (7): Amusante, low-profile Von Trier die iets te vaak aan The Office doet denken.
Destricted (5): Verschillende arty regisseurs tonen wat hun visie is op seks. Hol, eentonig en nietszeggend.
Running with Scissors (6): Richting- en essentieloze combinatie van komedie en drama, met weinig getemperde vertolkingen van grote namen.

 

 

Princess (8): Deens animatiejuweeltje voor volwassenen waarin een man het opneemt tegen de porno-industrie die zijn zus fataal is geworden.
Black Cat White Cat (9): Eindelijk deze heerlijk chaotische, vrolijke Oostblokparel gezien. Hoogst genietbare, energieke ode aan de mensheid.
Scenes of a Sexual Nature (6): Halfslachtige Britse relatiekomedie met enkele leuke verhalen, maar voornamelijk betekenisloos.
Gothika (7): Verrassend sfeervolle Amerikaanse nonsens met een niet eens zo slechte Halle Berry.
Alexandra’s Project (7): Intrigerende en verrassende Australische thriller over een man die na jarenlang zijn vrouw ongelukkig gemaakt te hebben, de rekening gepresenteerd krijgt.
Mad Dog and Glory (6): Onwaarschijnlijke en gedateerde Amerikaanse prietpraat.
Clean (8): Strak, subtiel en realistisch anti-melodrama over een vrouw die haar leven weer op de rails tracht te krijgen.
Modern Times (10): Onverwoestbare Chaplinklassieker, eindelijk gezien en van genoten. 

Totaal 2007: 167
Totaal aantal geziene films: 2360.

Filmmaand oktober

Een formidabel filmjaar zal 2007 wel niet meer worden. Daarvoor is het aantal geziene films echt te laag. Het filmfestival heeft me weliswaar flink vooruit geholpen, maar toch verteerde ik minder films dan op de vorige festivaledities. Uiteindelijk zag ik in oktober 33 films.

Be Cool (6): Flauwe actiekomedie met John Travolta en Uma Thurman in een slechte poging om de Pulp Fiction-chemie te kopiëren.
The Musketeer (4): Abominabele mantel- en degenfilm vol slechte acteurs en slaapverwekkende taferelen.
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (8): Visueel aantrekkelijke en thematisch verrassende westernvariatie met prima acteurs.
Aviva My Love (8): Aanstekelijk Israelisch familiedrama met een flard humor en tederheid en leuke personages.
Chop Shop (7): Realistisch relaas van een straatkind in Los Angeles dat van een eigen zaak droomt. Hard maar authentiek aandoend.
Klass (8): Fascinerend en intens Ests drama over de totstandkoming van een bloedbad op een middelbare school. Beklijvend!
Wild Tigers I Have Known (5): Experimenteel gefilmd psychologisch portret van een eenzaam en gehaat jongetje dat een ongezonde fascinatie ontwikkelt voor een oudere jongen. Ontoegankelijk, bevreemdend en uiteindelijk zenuwtergend.
Familia Tortuga (6): Tortuga betekent schildpad en dat symboliseert meteen dit Argentijnse drama over de leden van familie die na de dood van de moeder opnieuw betekenis zoekt. Beetje zzzz.
Foul Gesture (7): Aardige en best spannende Israelische psychologische thriller waarin de vader van een gezin zijn principes doordrijft als reactie op onrecht..
This Is England (9): Indringend en schitterend geschreven drama over foute vriendschappen in het Engeland van de jaren ‘80. Zeer beklijvend.
Vivere (6): Niet al te spectaculair Duits drama waarin drie vrouwen een soort van roadtrip maken die hun leven zal veranderen.
Wolfsbergen (7): Nogal steriel Nederlands familiedrama, weliswaar zeer stijlvol in beeld gezet.
Noise (6): Stevige Australische politiefilm die na een uur echter de fut verliest.
Born and Bread (7): Intens Argentijns relaas over een succesvolle man die alles verliest en op de Patagonische hoogvlaktes wat zin aan zijn leven tracht te geven. Niet spectaculair, maar wel boeiend.
Eastern Promises (8): Uitmuntende, strak geregisseerde thriller met een interessante thematiek en sterk acteerwerk van Viggo Mortensen en Naomi Watts.
Delirious (6): Nogal onbetekend luchtig tussendoortje over de band tussen een steracteur en een papparazzo. Bwa.

 

 

Ein Freund von Mir (8): Weinig essentie uiteindelijk in deze weliswaar verfrissende en verrassende Duitse film over de vriendschap tussen twee heel verschillende mannen.
In Memoria Di Me (7): Koude, bevreemdende Italiaanse prent over het verstikkende leven in een klooster. Interessant maar ook erg saai.
The Savages (8): Zeer onderhoudend en gedurfd Amerikaans drama over hoe een broer en een zus omgaan met het feit dat ze hun zorgbehoevende vader in een home stoppen. Sterke acteurs en een sobere vertelling.
XXY (8): Dappere Argentijnse film over een tweeslachtig kind dat als puber moet kiezen als jongen of meisje door het leven te moeten. Niet echt vlot verteerbaar.
We Own the Night (8): Uitmuntend en sfeervol politiedrama met Shakespeare-allures en formidabel acteerwerk van Joaquin Phoenix.
Playing the Victim (5): Leuk opgezette maar wisselvalllige Russische zwarte komedie waarvan het absurdistische uiteindelijk wat afstotend werkt.
Gone Baby Gone (8): Stevig en origineel regiedebuut van Ben Affleck, een verrassend sober en subtiel drama dat je met heel wat morele vragen achterlaat.
Ferien (4): Oervervelend en al vergeten Duits familieportret.
Paranoid Park (7): Ietwat tegenvallend portret van een jonge skater. De poëtische en beschouwende bedoelingen zeiden me niets.
You the Living (8): Onweerstaanbare en bewonderenswaardige absurde Zweedse filosofische komedie vol heerlijke vondsten en opmerkelijke figuren.
Slippery Slope (5): amateuristische en onnozele komedie over een artistieke cineaste die zich uit geldnood op de adultmovies stort.
Hallam Foe (8): Treed binnen in de ziel van een lichtjes verwarde tiener. Emotioneel en onderhoudend drama.
Tussenstand (5): onmetelijk saai Nederlands drama dat enkel uit dialogen bestaat. Laat je nadenken en oordelen zonder te sturen, maar biedt naar mijn zin veel te weinig materie.
It’s a Free World (8): Ken Loach grand cru, een alweer essentieel Brits sociaal drama over de uitbuiting van allochtone arbeiders.
Planet Terror (7): Genietbaar gruwelspektakel vol hilarische momenten als ode aan de Grindhouse-cinema van de jaren ‘70. Fun!
Vermist (6): Vlaamse film van aanvaardbaar niveau, die ondanks zijn onderwerp niet echt weet te raken en uiteindelijk toch wat weinig inhoud te bieden heeft.

Totaal: 2344.

Het leven van een festivalfreak

Ja, ik heb het naar mijn zin op dit 34e filmfestival van Gent. De teller staat intussen op 18 en er staan nog 10 films op het programma. Oorspronkelijk zou ik 32 films gaan zien. Maar dan worden persvisies verschoven, blijf je toch liever in de festivalbar hangen, lijkt een film op het laatste moment toch iets te saai of ben ik gewoonweg te vermoeid. Toch speelt dat maar een kleine rol. Binnen 4 dagen is het festival afgelopen, zolang houdt ik het nog wel uit, zeker met wat energiepilletjes.

Ieder jaar stel ik weer vast wat een aparte ervaring die filmmarathon eigenlijk is. De dagen lijken veel langer, doordat je zoveel verschillende impressies en ervaringen opdoet op korte tijd. Van de Patagonisch hoogvlakten naar het Groot-Brittannië van de jaren ‘80, van een Estse school naar een Italiaans klooster, … verhalen gevuld met Israelische kokkinnen, Londense maffiosi, Duitse Johnny’s, Amerikaanse straatkinderen en Australische seriemoordenaars. Je stapt van de ene wereld in de andere.

Dan verdwijnen andere zaken naar de achtergrond. Schoolwerk en bijscholingen, verjaardagen (sorry Elke en Jan!), te betalen rekeningen, blogs, … allemaal geen tijd of aandacht voor. En dat vind ik niet eens zo erg. Iedereen zou zich zo een keer op het jaar volledig moeten onderdompelen in zijn passie.

Filmfestivalbezoekers zijn ook aangename mensen. Niemand komt te laat en iedereen is muisstil en aandachtig tijdens de film. Geen chipszakken of stinkende nacho’s, geen lachers of gsm’ers. Wonderbaarlijk soms hoe er tijdens een twee uur durende prent niet één iemand een kik geeft in een zaal met 400 zitjes. Dit festival verloopt ook erg smooth. Geen storingen of late beginners, geen vertaalproblemen of foute zaalnummers. Enkel jammer dat de Studio Skoop zo krap is. Maar dat las u hier al. Ik vernam overigens uit rechtstreekse bron dat Katleen Turner zo’n sympathieke vrouw is.

De essentie is natuurlijk film: ik weet intussen wat uit te kiezen. De sectie ‘World Preview’ biedt me te weinig nieuws. Ieder jaar weer die sociaal geëngageerde drama’s uit Uruguay of Roemenië, ik heb het wel gehad. In ‘A Look Apart’ vind je meer vernieuwende en originelere films. Ik voel me ook nog altijd aangesproken door de films die van een ‘X-plore Zone’ label worden voorzien: een eigenzinnige selectie films voor jongeren, waar vaak erg goeie films in zitten. In de competitie tref ik toch nog te vaak al te ernstige oudemensenfilms aan, loodzwaar soms. Maar ik heb wel nog geen enkele echt slechte film gezien, en dat is sommige jaren wel anders. Wel ben ik voor het eerst de zaal buitengestapt bij een film die nog maar een half uur bezig was. Geen tijdverlies meer. Wel jammer dat mijn totaal toch lager zal liggen dan anders.

Voor de geïnteresseerden nog snel de beste films die ik gezie heb op een rijtje: The Assassination of Jesse James, Klass, This Is England en Eastern Promises.

Drie West-Vlaamse bakvissen gingen eens naar het filmfestival

Drie West-Vlaamse bakvissen wilden wel eens naar het filmfestival. Ze vertrokken natuurlijk veel te laat want ze hadden geen idee dat je op een filmfestival best een beetje tijdig aanwezig bent. In de Studio Skoop aangekomen, sloten ze netjes aan in de rij en begonnen aan een reeks kletspraatjes. Ze merkten niet op dat achter hen nog heel wat mensen kwamen staan, waaronder een reeds half uitgeputte filmfanaat die ook wat te laat was aangekomen omdat hij van een andere voorstelling kwam. De bakvissen hadden elkaar zoveel hoogstnoodzakelijke kletskoek te vertellen dat ze eigenlijk niet goed doorschoven en er gaten in de rij kwamen. De filmfanaat achter hen beet op zijn tanden en verwenste hen in het Oost-Vlaams (’stomme goeln’)

Toen kwam de rij in beweging, maar intussen waren links ervan een aantal figuren opgedoken die deden alsof ze niet doorhadden dat ze moesten aanschuiven en die dus probeerden in de reeds bestaande rij in te voegen. Wat natuurlijk probleemloos lukte want de drie bakvissen, die nog steeds praat van zeer hoog niveau uitsloegen, schoven maar heel traag door en gaven elke voorsteker dus ruim de kans. Tot steeds groter wordend ongenoegen van de filmfanaat achter hen, die intussen niet alleen de bakvissen naar de maan wenste, maar ook alle voorstekers.

Toen de rij aan snelheid won en de flessenhals in bereik kwam (een cruciale plek), begon de filmfanaat lichtjes te dringen in de hoop dat de bakvissen begrepen dat er van hen verwacht werd dat ze net als elke andere cinefiele volwassene om hen heen, moesten bewegen. Liefst in de goede richting. Helaas. Erger nog, bakvis één bleef zelfs staan voor de affiche van een compleet niets ter zake doende film, alsof ze zich tot levensdoel had gesteld de mensheid om haar heen te ergeren. Het aantal voorgestokenen moest intussen al meer dan tien zijn. De filmfanaat kon uit het gezucht achter zich opmaken dat ook de massa achter hem dit niet ontgaan was. Maar door de lengte van de filmfanaat werden de ware schuldigen, zijnde drie dwaze troela’s die onwetendheid tot een kunst trachtten te verheffen, aan het oog onttrokken, waardoor de filmfanaat, intussen stilaan een kookpunt bereikend, zich in het nauw gedreven voelde en maar één oplossing kon bedenken: zelf voorsteken.

En dus drong de filmfanaat brutaal en gezien zijn lengte niet onzacht naar voor, manoeuvreerde zich tussen de bakvissen, daarbij een uitweg banend voor alle wachtenden achter hem, om dan - eindelijk - de bioscoopzaal te kunnen bereiken. Opluchting maakte zich van hem meester, de schaamte om de verwerpelijkheid van zijn daad - voorsteken is ongelooflijk onbeleefd! - doorslikkend. Maar nog een snelle blik achter hem, leerde de filmfanaat dat de drie bakvissen zich zelfs op dat moment niet realiseerden wat er eigenlijk aan de hand was. De filmfanaat wenste hen stiekem een overvolle zaal toe waarbij de vissenschool zou genoodzaakt worden zich te verspreiden.

Tien minuten later - de filmfanaat zat al goed en wel neer, zijn zenuwen langzaam onder controle brengend - kwamen de bakvissen dezelfde filmzaal binnengezwommen. Het aantal vrije zitjes was minimaal en de filmfanaat stiet een innerlijke kreet van triomf uit. Doch, een bakvis zou geen bakvis zijn moest ze zich niet domweg door het leven slaan alsof het een makkie is. En dus kregen de bakvissen een hele rij goedhartige en stipte mensen zo ver allemaal van plaats te verwisselen, zodat het bakvistrio alsnog één mosselbank kan vormen (weliswaar héél dicht bij het scherm, héhéhéhé).

Eerstdaags vindt u een petitie on line om West-Vlaamse bakvissen de toegang tot filmfestivals - en bij uitbreiding maar meteen alle bioscopen - te ontzeggen.

Klaar? Start!

*Keuken- en koelkast gevuld met eten voor minstens een week
*Grannykoeken bananen, appels en fruityoghurtjes in voorraad
*Vitaminetabletten aangeschaft
*Lege videocassettes staan klaar (voor al die niet te missen series en quizzen)
*Voldoende propere kleren in de kast
*Catalogus uitgeploegd en programma op punt gesteld
*Fietsbanden opgepompt
*Tickets en perskaart binnen handbereik
*Lesvoorbereidingen klaar voor minstens een week
*Oma’s op de hoogte gebracht van een onderbreking van de wekelijks bezoekjes
*Collega’s gewaarschuwd voor te verwachten humeurwisselingen en andere gevolgen van slaaptekort

Laat het filmfestival beginnen!

Starstruck (2): Ontmoeting met een filmster

Sommige filmsterren lijken larger than life. In vele gevallen lijken filmsterren me zo onbereikbaar dat ik zelfs twijfel of ze wel echt bestaan. Ik dacht vroeger dan ook dat een ontmoeting met een filmster een ongelooflijk moment moest zijn. Dat op de foto gaan staan met Nicolas Cage of Susan Sarandon onvergetelijk moest zijn. Als kind verzamelde ik ook de adressen van agentschappen in Hollywood die je kon schrijven om handtekeningen te vragen - wat ik nooit gedaan heb. Maar alleszins dacht ik dat een krabbel van Winona Ryder of Dustin Hoffman een te koesteren schat moest zijn.  

Maar enkele jaren geleden was Morgan Freeman te gast op het Gentse filmfestival. Ik stond nerveus te wezen in het publiek, toen hij arriveerde, op amper enkele meters. Dit was nu een superster! Een bekende acteur! Een Oscarwinnaar! Een echte celebrity! Ik wachtte met spanning af hoe mijn lichaam en geest zouden reageren. Zou ik in zwijm vallen of de man om de hals vliegen? Zou ik beginnen joelen of starstruck geraken en geen woord meer kunnen uitbrengen? Welnee. Twee minuten later was Freeman binnen en de wereld draaide nog steeds. Tot zover mijn eerste aanschouwing van een filmster.

Ik was meteen een stuk geruster. Dat was dan weer een zorg minder. Zou ik geen levenslange frustratie meedragen omdat ik geen filmsterren kon ontmoeten. Maar in de daaropvolgende jaren bleef er een zekere idolatie aanwezig. Sommige van mijn favoriete sterren had ik toch graag wel een keertje van dichtbij willen aanschouwen, al zou dat geen wereldschokkend moment betekenen. Eén ster in het bijzonder domineerde mijn droom: Kristin Scott Thomas, de ongelooflijk mooie, elegante, stijlvolle en charismatische Britse actrice uit o.a. 4 Weddings and a Funeral, The English Patient, The Horse Whisperer en Gosford Park.

    

Van zoveel geweldige actrices zowat mijn absolute favoriet. Net iets bereikbaarder - ze woont in Parijs - en niet beroemd genoeg om à la Angelina Jolie ten prooi te vallen aan papparazzi. Wie weet waar haar carrière haar nog zou brengen?

En dan gebeurt het.  Anderhalve maand geleden belandt een bericht in mijn mailbox. ‘Kristin Scott Thomas op het Filmfestival van Namen’. Alsof iemand ergens had beslist dat ik eindelijk eens van mijn dagdroom moest verlost worden en ik maar meteen getrakteerd mocht worden op de hoofdprijs. Want evengoed was het Minnie Driver of Julia Ormond geweest, om maar twee andere Britse actrices te noemen wiens Hollywoodcarrière op een laag pitje staat. Ook fijn, maar of het me naar Namen zou krijgen?

Kristin Scott Thomas dus wel. Ze zou een acte de présence geven van anderhalf uur, waarbij ze door een festivalmedewerker geïnterviewd zou worden voor een publiek. Leek me al de moeite. En dus trok ik op een zonnige oktoberdag naar Namen. Zonder enige verwachting eigenlijk. Wie weet zou ze wel komen opdagen? Misschien was er wel vijfhonderd man en kreeg ik haar alleen maar vanop honderd meter afstand te zien. Of ze stapte na tien minuten al op. Bovendien leek het me al bij al nog altijd onrealistisch. Een grote actrice, die geschitterd heeft naast Robert Redford, Sean Penn, Tom Cruise, Harrison Ford, Hugh Grant en zelfs Prince. Die gewerkt heeft met Roman Polanski, Robert Altman, Brian DePalma, … En die zou in Namen enkele fans als mezelf komen groeten?

Ja dus. Ja, ja, ja. Ik heb Kristin Scott Thomas ‘ontmoet’. Om vijf over drie schreed ze binnen, zo stralend als maar mogelijk. Wat aarzelend, een zekere gespeelde timiditeit etalerend die haar nog charmanter maakte. En daar ging ze zitten, op amper twee meter van me vandaan (ik zat op de eerste rij!) en bood ze me de kans om anderhalf uur lang ongegeneerd naar haar te staren. Ze was echt. Ze bestond. Ze zat voor me, die ster die ik al in zoveel films al aan het werk had gezien. En ze voldeed volkomen aan het beeld dat ik door de jaren heen van haar had gevormd, al leek ze verrassend genoeg jonger dan in haar recentste films (ze is 47). Ze was glamoureus en verfijnd, aristocratisch en lieflijk. Ik luisterde naar elk woord, bestudeerde elk handgebaar, keek naar haar afwisselend koud-passionele blik, merkte elke trek op die haar roodgestifte lippen maakten. Vreemd om te merken dat ze een bizarre neus heeft. En dat dicht onder haar albasten huid twee aders over haar gezicht liepen die je op film eigenlijk nooit zag. Dat ze er dus eigenlijk gewoon menselijk uitzag.

 

Om twintig over vier verliet ze ons. Ze gaf handtekeningen en foto’s, maar dat interesseerde me eigenlijk niet. De handtekening is een onbetekenende krabbel en hoe belangrijk moet je jezelf wel vinden om te denken dat zo iemand met jou op de foto wil? Wat doe je overigens met die foto? Bomagewijs op je bureau plaatsen om anderen te impressioneren? Nee, laat maar. Voor mij volstond de ervaring. Die wilde ik achteraf met enige relativering toedekken. Ik heb niet met haar gesproken. Zo beroemd is ze niet. Ze deed gewoon haar werk. Het zou mijn leven niet veranderen. Maar deze argumentatie had geen effect. Dit was ondanks de trivialiteit van het gebeuren, een geweldig moment.  

  

(Voor wie haar echt niet kent: naast de bovenvermeldde films speelde ze o.a. ook in Random Hearts, Up at the Villa, Life as a House, Richard III, Keeping Mum, Man to Man, Arsène Lupin, Angels & Insects, Bitter Moon en de mini-series A Handful of Dust en Body & Soul.)

Lees hier Starstruck (1).

Filmmaand september

  

 

Ach en wee, wat een miserabele maand voor een hardwerkende leerkracht die ook veel films wil zien. Slechts 8 films wist ik te verteren de afgelopen maand, dat is het op twee na slechtste resultaat van dit jaar. Oktober zal veel goedmaken, dankzij het filmfestival, maar de kans om tegen het einde van het jaar meer dan 200 films gezien te kunnen hebben, kan nu wel definitief worden opgeborgen. Momenteel staat de teller op 118. Het totaal van 2006 was 239…

Deze maand gezien:

Cold Creek Manor (6): goedkope en clichématige thriller die eigenlijk geen moment spannend is.
Wimbledon (7): Aangenaam niemendalletje over het liefdesleven van twee toptennissers. Kirsten Dunst ziet er gelukkig een stuk beter uit dan Kim Clijsters.
Atonement (9): Hartverscheurende, indrukwekkende tragedie, even sober als oogstrelend in beeld gebracht. Lichtjes magistraal.
Hott Fuzz (6): Halfslachtige, lang uitgesponnen komedie die humor en durf mist.
Hellboy (7): Verrassend aardige comicverfilming, met veel zwier gefilmd. Kijkt lekker weg.
Jindabyne (8): Meeslepend, stevig uitgewerkt Australisch drama dat broeit van de onderhuidse spanningen.
Catwoman (5): Holle, goedkope stripverfilming met een vrij stupide plot en ridicule personages.
The Graduate (8): Tijdperkvattende romantische komedie met een scherp randje, verfrissend gefilmd en steengoed vertolkt.
Lucky Numbers (5): Onbetekenende, rommelige komedie vol flauwe pogingen tot entertainment

Totaal: 2311
Hier de lijst van augustus.