Rust roest

Het was misschien onvermijdelijk. Dat het combineren van erg veel uit elkaar liggende activiteiten wel even tot motorpech moest leiden.

Ik werk natuurlijk met plezier full-time en dat vraagt zeker in deze periode zeer veel tijd. De to-do-lijst blijft maar groeien. Er was naast het klasgebeuren een markt voor Pakistan, een door mij opgezette blogweek op school, een kookatelier, een vergadering van het feestcomité, de wekelijkse teamvergadering en de organisatie van diverse uitstappen met de correspondentieklas. Dank aan de dienst leerlingenvervoer van de stad Gent om er niet te zijn wanneer ik ze nodig had.

Op bijscholingsvlak is er de extra opleiding die ik volg – iedere maand één weekend. Zaterdag én zondag dus. Er was een avondje Freinetbeweging na school (19u45 – 22u30), er is het bijhouden van een logboek en massa’s leesopdrachten. Ik voelde me daarbij weliswaar geenszins onder druk staan. Was wel een dagje ziek, maar dat was een banale verkoudheid.

Mijn voornaamste hobby impliceert het schrijven van recensies, met bijhorend redactiewerk en het ontmoeten van nieuwe redacteurs. Een inleiding bij een filmvoorstelling  doen en daarvoor twee uur onderweg zijn. Deelnemen aan een filmquiz (en die weliswaar winnen). Profiteren van goedkope bioscoopweekends en filmfestivals plannen (en daarbij het on line reservatiesysteem van het Gentse filmfestival vervloeken). Tussendoor problemen met de douche die lekt, een designlamp die sputtert, het thuisbankieren dat faalt, het gasfornuis dat  tegenwerkt en het doorslapen dat onvermijdelijk  niet lukt. Dan nog blogstukjes schrijven. Maar geen stress.

Een etentje met vrienden paste net in het schema, jarige moeders en oma’s bezoeken ook, zij het onvoldoende van geschenken voorzien. Een Haalterts volksfeest moest ik laten vallen en vandaag moest ik met spijt in het hart, maar een erg vermoeid hoofd een uniek verkleedfeest laten schieten. Ik ben een béétje op.

Maar met opluchting en optimisme stel  ik vast dat mijn agenda er volgende week zo uitziet:

Heerlijk. Alles komt goed.

Nu al uitgeteld…

Noem het gerust schandalig, maar ik kan het niet helpen: het nieuwe schooljaar is amper een week bezig en ik ben al gesneuveld! De weerstand is al op. Een ferme verkoudheid, een grieperig gevoel, niezen en snuiten, … En dat terwijl ik vrijwel nooit ziek ben.

Aandachtige lezers menen zich misschien te herinneren dat een angina me vorig jaar ook al drie dagen thuis hield. Maar in de zes jaar die daar aan voorafgingen heb ik nooit een dag verzuimd. Plichtsbewust maar vooral gezond.

Het knaagt wel hoor,  je ziek moeten melden. Meteen na het ontwaken denk je: ‘ik zal toch maar opstaan, het zal wel lukken.’ Maar het lukt natuurlijk niet. Ik wil me dat natuurlijk niet te zeer aantrekken. Ik werkte ooit op een school waar ene Meester Marc, op de grens van zijn pensioen en gehuld in een stofjas (!), trots meldde dat hij in zijn 150 jaar durende carrière slechts 2 weken afwezig was geweest voor een operatie. Ik hoef niet per se een Meester Marc te worden, dus zal ik maar even ongegeneerd ziek zijn. Morgen sta ik er weer.

Angina (2)

Tja, het is er niet op verbeterd de voorbije paar dagen, die vervloekte keelontsteking. Meer zelfs, voor het eerst in mijn hele leven moet ik op doktersbevel thuis blijven. Ook antibiotica is volkomen nieuw voor me. Maar ik moet wel zeggen dat het allemaal geweldig helpt, die codeïne, ontstekingsremmers en pijnstillers. Het ergste is dus al voorbij. Op een bepaald moment leek ik zelfs nog met moeite te kunnen ademhalen.

Het gevolg is natuurlijk dat ik alle controle moet lossen. Hoe zal ik mijn klas en leerlingen aantreffen binnen drie dagen? Ik ben zo’n regelaar dat ik nu al kan bedenken wat er allemaal zou kunnen mislopen. Maar dat maakt het net minder erg. Enerzijds kan ik een aantal dingen voorzien om te voorkomen dat de situatie uit de hand loopt, anderzijds leer ik berusten in het feit dat je niet alles kan regelen en de schade best wel zal meevallen.

Erger is natuurlijk dat ik deze week niét naar de opnames van Blokken kan! Maar niet getreurd, uitgesteld is niet verloren en andere clichépraat. U zal dus nog even moeten wachten vooraleer me op tv te zien.

Rest mij maar één ding en dat is dan toch proberen te genieten van de rust en de vrije tijd die zich zo onverwacht aandienen, zelfs al valt ziek zijn geen vakantie te noemen. Ik kan blijkbaarder makkelijker leven met een verlies aan controle dan ik dacht. En intussen kan ik eindelijk eens kijken naar dat halve seizoen van The Sopranos dat hier al enkele weken ligt te wachten.

 

Angina

Heb een keelontsteking (door het uitschreeuwen van al mijn wanhoop dat er zoveel domme mensen bestaan?), maar ik kan gelukkig nog spreken.

Waar mijn collega’s ook allemaal zeer blij mee zijn.

>&*%µ!ç}?*!

Een schooljaar hangt nu eenmaal aan elkaar van drukke momenten, maar het venijn zit duidelijk in de staart. Deze laatste drie weken zijn immens uitputtend. Tussen de normale gang van zaken door (23 rapporten schrijven van 6 bladzijden, 200 toetsen verbeteren, 23 oudercontacten) krijgen we volgende week op school bezoek van een klasje uit de Waalse school waarmee we al een heel jaar corresponderen. Die gasten dienen allemaal te overnachten in gastgezinnen en moeten uiteraard ook zinvol bezig gehouden worden.  Komt daarbij: de klassamenstelling van volgend jaar, het schrijven van een evaluatie (echt iets voor mij!), het invoeren van de OVSG-resultaten, een sportdag, een afscheidsavond voorbereiden, etentje met de ouders. Plannen en organiseren dus, brieven en lijstjes, mailen en bellen. Verbaast het u dat ik ‘s nachts wakker word van de adrenaline? Dat ik maar zes uur per nacht slaap?

Dat moet gecompenseerd worden. Door met de collega’s te gaan eten en drinken. En tegen elkaar te zeuren. Door te genieten van elk goed gesprek en de vele complimentjes van de ouders. Want de jobsatisfactie is groot. Maar verder? Er moet geblogd worden. Er moet gehoofdredacteurd worden. Er moeten boeken gelezen worden. Er moet vakantie gepland worden. Er moeten mensen gezien worden die ik al véél te lang niet meer heb gezien! Er moet quality-time gespendeerd worden met de familie.

Blik op de toekomst dus: nog precies één week en alle stress is over. Dan volgt nog de laatste schooldag, een zorgeloze, die afgesloten wordt met een zomerse receptie. Een etentje met collega’s. Filmfestival in Brussel, de volledige eerste week van de vakantie. Tussendoor hopelijk nog eens verbroederen in Haaltert. En dan… drie weken USA. Met het voornemen voor de volle honderd procent te genieten.

  

 

Blijft u intussen lezen? Ter info: de Haaltertse ufo/graancirkel levert me nu al enkele dagen massa’s bezoekers op…

Ontstressen

Ik was vijf dagen op zeeklas. Geen internet. Geen mails. Geen krant. Geen televisie. Geen radio. Geen nieuws. Geen stress.

Bizar, maar door de focus die je taak op zo’n activiteit vereist, kom je er gewoonweg niet aan toe zelfs maar aan iets anders te denken dan je werk. Dat mag dan al vreselijk klinken, maar alle andere stresserende elementen ontbreken eveneens. Je moet geen boodschappen doen of nadenken over het eten. Je moet geen tien bezigheden combineren. Je moet geen bus of trein halen. Je moet geen vuilnis buiten zetten. Je bent je eigen baas. Dat wil zeggen dat de afgelopen week me wel degelijk ontspannen heeft, al ben ik wel doodop. Hoe contrasterend dus: hoe meer je opgaat in je werk, hoe minder kopzorgen?

Intussen elders…

Vandaag neem ik een dagje pauze wat het filmkijken betreft. Ik zag de voorbije zes dagen twintig films en hoewel ik daar enorm van genoten heb, kan een avondje thuisblijven geen kwaad. Het geeft me de kans even stil te staan bij het gewone leven. Hoe gaat het met de wereld buiten de bioscoopzaal?

-Tot mijn verrassing en genoegen liggen er al chocolade Sinterklazen in de winkel. Terzijde: ik durf stellen dat ik mijn snoepgewoontes echt heb aangepast! Chocolade eet ik niet zo vaak meer. Cola drink ik nauwelijks nog, ook niet meer bij het eten van frietjes. Ijsjes: absurd weinig de voorbije zomer. Chips: zo af en toe nog eens. Koekjes: nog veel, maar de helft ervan zijn Granny’s.

-Op tv: wie wordt de man van Wendy? Geen idee en het kan me ook niet schelen. Vitalski raakt een beetje geïrriteerd door zijn reisgezellen in Stanley’s Route. Oef. Hoe doet Frieda Van Wijck het? Nog niet gezien, maar ik hoor goeie dingen. De Willy’s en Marjetten: geweldig. Ignace Crombé is een onwaarschijnlijke eikel. Ben Crabbé wordt echt een ouwe zeur.

-En de anderen? Renzo is al twee weken aan zijn nieuwe job bezig, bij het parket nog wel. Heeft hij al spannende verhalen te vertellen en bevalt het hem? Idem voor Mieke die verzekeringsfraude mag onderzoeken. Spannend. *** Bart kreeg bijna 800 stemmen bij de verkiezingen en kan dus in de gemeenteraad zetelen. Hoe groot is die verrassing en hoe staat het verder met de Haaltertse bestuursvorming? *** Katrien kreeg alom felicitaties met haar tv-optredens, schijnt het. Dat wou ik haar graag in detail live horen vertellen.*** Heeft Thalia al een job? Of gaat ze eerst een gezin stichten? *** Elke heeft voor het eerst haar verjaardag in intieme kring gevierd. Zit die 30 daar voor iets tussen of ligt aan het zoontje? *** Is Bart al klaar met het verslag van de oud-leidingsvergadering? *** Hoeveel mensen komer er naar Cami’s Catanweekend? *** Waar zit Boris??? *** Heeft Ilse al Deense films gezien? *** Hoe gaat het met Juffie Anja???? *** Is de nieuwe woning van Maarten en Evi klaar voor bezichtiging en ik moet dringend iets van mij laten horen. ***

Enzovoort. En dan is er nog woensdag…

Plat(te kak)

Vorige week verontrustte de media ons met het bericht dat bijna 5% van alle koffiekoeken bacteriën van fecale oorsprong bevatte. Kak dus.

Voor mij een croissant met stront en twee krentenkakkers alstublieft.

Zeven suikerloze dagen

Met een zekere tevredenheid kan ik melden dat ik de voorbije zeven dagen ver van alle chocolade, ijsjes, snoep, frisdrank en koekjes ben gebleven. Dat kostte moeite in wisselende mate. Bij een grootmoeder op bezoek gaan die het gewoon is haar kleinkinderen vol lekkernijen te stoppen, valt b.v. niet mee. Het warme weer stimuleert de trek in ijs des te meer. En rondwandelen in de stad – of het nu Brussel of Gent is – is gezien de talloze impulsen, een kleine kwelling. Wat dat betreft, krijg ik gelijk van Louise Fresco, voormalig adjunct-generaal van de voedselorganisatie van de Verenigde Naties. Zij zegt in Humo: ‘Mensen grazen de hele dag. De sluitingstijden van de winkels zijn sterk verruimd, eten kost niet meer zoveel: je kan overal en altijd calorieën kopen en dat werkt onmatigheid in de hand. Dat is vooral een moreel probleem. Alsof het geluk en de zin van het leven in dat soort dingen zitten? Je moet je eigen consumptiebehoeften in een breder perspectief zien: ten opzichte van je medemensen op minder goed bedeelde plekken en ten opzichte van toekomstige generaties.’

Het zou de bedoeling zijn nog een week verder te doen met dit systeem, maar dit weekend trekken we er op uit om te feesten en dan zou al dat ascetisch gedoe haast belachelijk zijn. Maar maandag start ik opnieuw!