Noem het gerust schandalig, maar ik kan het niet helpen: het nieuwe schooljaar is amper een week bezig en ik ben al gesneuveld! De weerstand is al op. Een ferme verkoudheid, een grieperig gevoel, niezen en snuiten, … En dat terwijl ik vrijwel nooit ziek ben.
Aandachtige lezers menen zich misschien te herinneren dat een angina me vorig jaar ook al drie dagen thuis hield. Maar in de zes jaar die daar aan voorafgingen heb ik nooit een dag verzuimd. Plichtsbewust maar vooral gezond.
Het knaagt wel hoor, je ziek moeten melden. Meteen na het ontwaken denk je: ‘ik zal toch maar opstaan, het zal wel lukken.’ Maar het lukt natuurlijk niet. Ik wil me dat natuurlijk niet te zeer aantrekken. Ik werkte ooit op een school waar ene Meester Marc, op de grens van zijn pensioen en gehuld in een stofjas (!), trots meldde dat hij in zijn 150 jaar durende carrière slechts 2 weken afwezig was geweest voor een operatie. Ik hoef niet per se een Meester Marc te worden, dus zal ik maar even ongegeneerd ziek zijn. Morgen sta ik er weer.



U zei?