Naar aanleiding van de verkiezingen, deed de krant Het Volk/ Het Nieuwsblad een grootschalig buurtonderzoek over de tevredenheid van de burger over zijn gemeentebestuur. In Haaltert, dat ingedommelde dorpje naast Aalst, bleken veel contente mensen te wonen. Waarnemend burgemeester en bingokoning Willy ‘Chipper’ Michiels lijkt nog niets van zijn populariteit verloren te hebben.
In Haaltert heeft de VLD een absolute meerderheid. De burgemeester is eigenlijk Valentine Tas, maar die had er in 2004 plots geen zin meer in en liet de gemeente over aan de man die officieus al 20 jaar aan de touwtjes trekt, Willy Michiels. Deze man heeft een miljardenimperium opgebouwd met gokspelen en beschouwt Haaltert als zijn eigen koninkrijk. Niet dat de grijsaard zich als een tiran opwerpt, integendeel. Met gulle hand deelt deze man, die al enkele keren in aanraking kwam met het gerecht op verdenking van corruptie, zijn fortuin uit aan zijn onderdanen. In ruil kan de welstellende vorst al jaren op de stem van de Haaltenaar rekenen. Een burgemeestersjerp zat er echter lange tijd niet meer in. In 1988 stak toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Louis Tobback immers een stokje voor zijn benoeming tot burgemeester vanwege zijn slechte reputatie. In Haaltert trekt geen mens zich daar iets van aan. Volgens het onderzoek van Het Volk stemmen vooral laaggeschoolden en sociaal zwakkeren voor Michiels. De horigen zijn hun beschermheer duidelijk dankbaar.
Die vergelijking dringt zich ook op wanneer we eens kijken hoe Michiels Haaltert modelleert naar zijn ideaalbeeld. Zo werd enkele jaren geleden een spuuglelijk administratief centrum neergepoot in Haaltert. Een architecturaal knoeiwerkje dat doet denken aan een combinatie van een reusachtige fermette en een landelijk kasteeltje. Vorige week werd het volledig heringerichte Sint-Goriksplein geopend. Naast de kerk pronkt een compleet misplaatste antieke fontein, die Michiels op eigen kosten uit de Provence liet overbrengen. Bij het ontwerpen van het plein zelf, werd een hedendaagse of moderne aanpak strikt vermeden. Haaltert gaat resoluut voor de landelijke look wat vooral heel erg nep overkomt. Zo vallen er nog wel meer anachronismen vast te stellen in het dorp dat weigert de 21e eeuw te betreden.
De VLD is echt Michiels zijn partij. De verkiezingscampagne toont ons een ridicuul uit zijn krachten gegroeide koets waarin alle 24 glunderende partijleden samengepropt zitten. Op de bok zit Michiels zelf, zweep in de hand en hoge hoed op het hoofd. Een vierspan paarden staat fier te wachten op een startsein. Samen op de goede weg, maar hoe snel gaat dat met een paardenkoets? Een veelzeggend beeld.
Laat ons ook eens kijken wie er nog zoal op de lijst staat van VLD. Op de tweede plaats prijkt Impens Willy. ‘Ieders vriend’, zegt hij zelf en dat zegt genoeg. De politiek heeft eigenlijk geen mensen nodig die iedereen te vriend willen houden. Op de volgende plaats glundert Van Vaerenbergh - Verbestel Gina. Deze voormalige huismoeder kent iedereen van de wekelijkse kiekjes van goudenbruiloftvieringen en recepties in het infoblad. De voorbije zes jaar was mevrouw Verbestel o.a. schepen van jeugd, een functie waarin zij het jeugdbeleid zodanig verpamperde en paternaliseerde dat het momenteel comateus te noemen valt. Als de jeugdlokalen er maar proper bijliggen en de kinderen geen tak op hun hoofd krijgen wanneer ze in het bos lopen. Intussen krijgen de jeugdbewegingen het steeds moeilijker leden te recruteren en wordt de jeugdlokalenproblematiek nog maar eens snel-snel opgelost. De blunders van Mevrouw Verbestel, die zes jaar geleden vanuit het niets schepen werd en bij haar eerste jeugdraad vroeg wat een joint eigenlijk was, hebben zich doorheen de jaren opgestapeld. Zo trachtte ze onder impuls van de publieke opinie (lees: twee kletswijven die hun beklag deden) het succesvolle jeugdhuis De Faar te sluiten wegens - haar stokpaardje - onveiligheid. Een onderzoek van de brandweer wees het tegendeel uit. Meermaals liet ze blijken geen benul te hebben van wat jeugdwerk eigenlijk is. Ze hield de verenigingen jarenlang aan het lijntje in hun zoektocht naar een nieuw lokaal. Ter haar verdediging: het was wederom Michiels die aan de touwtjes trok en die haar in de waan liet dat er een oplossing kwam. Het gedoe rond de verdeling van het kleine schooltje in de Ekent als verblijfplaats voor de jeudgverenigingen - een spelletje waarin ook VLD-raadslid Meganck Nathalie een bedenkelijke rol speelde door flink mee te lobbyen voor een bepaalde vereniging - was een toppunt van misleiding en geknoei. De papierberg en reglementen waar de jeugdbewegingen mee overstelpt worden, zijn toegenomen. De beschikbaarheid en het professionalisme van de ambtenaren van de jeugddienst, flink gedaald. De mentaliteit van Mevrouw Verbestel is die van een conservatieve kleuterjuf. Bovendien bewees ze onlangs nog, toen ze de grond even te heet onder haar voeten voelde worden op de jeugdraad, dat ze het persoonlijke niet van het professionele kan onderscheiden en ze dus politiek voert op het niveau van een… tja, landelijke gemeente.
En de achterban? Allaer Wim - de bezieler van het vernieuwde plein - poseert vooral graag met een bril in de hand. Een stereotiep attribuut dat hem als de intellectueelste van de partij moet doen uitkomen - iets wat wellicht nog klopt ook, als je de rest van de lijst bekijkt. De Smet Peter doet het ‘zuiver op karakter’. Niet met deskundigheid of talent dus. Blijven aanmodderen, Peter! Van den Steene Dany (hebt u intussen ook door hoe belachelijk het is uw familienaam voor uw voornaam te zetten, zoals alle VLD-kandidaten?) is ’steeds paraat!’. De Schutter Marc is ‘daadkrachtig ten dienste’. Als zijn gezondheid het toelaat en hij mag van zijn vrouw, dan wel.
Twee kandidaten verdienen speciale aandacht. De Ryck Lisette is de echtgenote van Michiels Willy. Zij staat in Haaltert en omstreken bekend als een gezellige feestvierder, die elke gemeenteraad bijwoont om nadien een ‘calleken’ te gaan drinken. Politieke merites: nul. Er waren vrouwen op de lijst nodig en Lisette heeft dan maar ja gezegd. Wellicht toen ze al een calleken of twee binnen had. Stemmen verzekerd weliswaar. Idem voor Van Impe Vincent. ‘Geen woorden, maar daden” is de slogan waarmee deze cafébaas zichzelf aanprijst. Logisch als je nauwelijks kan lezen of schrijven. Deze schreeuwlelijk was aanvankelijk slechts een primus in het voeren van toogpolitiek. Omdat zijn etablissement op het nieuw aangelegde plein ligt en de werken hem nogal wat overlast bezorgden (waarop hij de werken zo wist te manipuleren dat zijn terras werd aangelegd voor het zomer werd), kwam Van Impe in aanvaring met Allaer. Al dat gescheld leverde hem vogens de ondoorgrondelijke wetten van de logica een plaats op de VLD-lijst op. Als deze man verkozen raakt, bereikt de Haaltertse politiek een dieptepunt en kan men pas echt van een aanfluiting van de politiek spreken.
Extra aandacht nog voor onze burgemeester. Mevrouw Tas Valentine, bekend om haar excentrieke kapsel, heeft haar politieke carrière vooral te danken aan de zetjes die ze kreeg van meer doorwinterde politici, zoals mijn eigen grootvader destijds. Op eigen kracht heeft ze eigenlijk nooit veel bereikt en bovendien schrijft ze slaapverwekkende speeches. Twee jaar geleden hield ze het bestuur van de gemeente voor bekeken, om nu doodleuk weer op de lijst te staan.
Is er nog een toekomst voor deze gemeente? We zoeken het morgen verder uit!
En wat gebeurde er nadien?
U zei?