De 32-jarige Amerikaan Matt reist de wereld rond en doet overal gekke dansjes. Met of zonder locals. U weet over wie ik het heb, of nog helemaal niet en deze synopsis doet het ergste vermoeden? Kijk gewoon naar dit heerlijke filmpje en laat ons blij zijn dat er nog collectieve zotheid mag bestaan.
Hier meer over zijn avonturen en projecten.
Met dank aan oud-collega Tom.
In juli woonde ik het zomerfilmcollege bij, een door de Vlaamse dienst voor Filmcultuur georganiseerde studieweek. Ik kreeg er de kans meer dan 30 films te zien, voornamelijk oude tot heel oude films van over de hele wereld, vakkundig ingeleid of nabesproken door kenners (een tussenstand volgt in een ander blogstukje). Een mooie kans ook om films op het witte doek te bekijken die in sommige gevallen zelfs niet op dvd beschikbaar zijn.
Eén van de thema’s was het filmjaar 1960. Toen de reeks voorbij was, vroeg de Amerikaanse filmwetenschapper David Bordwell of er conclusies te trekken vielen. Ik opperde dat we misschien simpelweg konden besluiten dat cinema er vandaag eigenlijk nog grotendeels hetzelfde uitziet of dat er in 2009 in se nog steeds dezelfde films worden gemaakt als in 1960. Klopt, beaamde Bordwell, maar dat zei men in 1960 natuurlijk ook al als je keek naar 1910. Cinema is in wezen dus al 100 jaar hetzelfde. Maar zal de cinema in de komende decennia dan niet meer wezenlijk veranderen? Volgens een andere deelnemer zou de huidige laagdrempeligheid van filmmaken voor een nieuw genre gaan zorgen: iedereen kan nu eigenlijk films maken. Maar Bordwell betwijfelde sterk of dat voor vernieuwing zou zorgen. Hij gaf als voorbeeld een Youtubefilmpje dat hij zelf wel leuk vond: de wedding entrance van een Amerikaans koppel werd geënsceneerd als een stukje uit een musical: iedereen komt dansend binnen. Hoewel dit koppel niet de intentie had een echte film te maken, is het in scene zetten van een situatie eigenlijk al een opzet die leidt tot ‘filmmaken’ – wat wil dit koppel anders dan er een show van maken? Bordwell meent dat mensen daarbij echter de conventies van de cinema gaan behouden en gaan nabootsen. De kans dat er iets ‘nieuws’ ontstaat is dan eerder klein. Maar het filmpje - jammer genoeg toch wel erg slecht in beeld gebracht – blijft wel leuk.
Schrijf je in via ons online loket! zeggen ze dan. Rap dat dat gaat.
Wat een onzinnig gedoe toch. Een mens maakt dan tijd om zich (op vraag van de organisatie zelf) elektronisch aan te melden en raakt niet verder dan een registratie. Een brief zal me binnen enkele dagen dus de kans geven me verder in te schrijven. Wat er precies in de brief zal staan is een groot vraagteken. Misschien een telefoonnummer waar ik moet naar bellen om dan een code te krijgen die ik moet door sms’en, waarop ik dan een wachtwoord krijg dat … ?
Ik denk dat het voor mij dan maar niet meer hoeft, meneer ziekenfonds.
Elke blogger heeft het al ervaren, van die momenten waarop je bezoekersaantal bedroevend is (nochtans schrijven we eigenlijk enkel voor onszelf!) en je overweegt er dan maar de brui aan te geven.
Ik maak momenteel het omgekeerde mee. Even te druk en inspiratieloos, laste ik een pauze in om dan vast te stellen dat mijn bezoekcijfers de laatste weken en maanden niet zo hoog geweest zijn.
Het zal nochtans niet aan de kwaliteit van mijn schrijfwerk of de diversiteit van mijn onderwerpen liggen. Zowat een jaar geleden werd op deze blog (in een reactie van een lezer dan nog wel) één keer de naam van een momenteel overal opduikende Vlaamse actrice vermeld. Een pak volk wil haar graag ontkleed zien, zo blijkt. Jammer, beste geïnteresseerden, dit buikje is het enige stukje naakt dat ik u kan aanbieden. Niettemin veel aanschouwingsgenot.
Nog geen half jaar geleden drukte ik hier mijn afkeer uit tegenover al die opdringerige sociale netwerken. Ik had het toen vooral gemunt op al die onbekenden die zich via mijn mailbox opdrongen, maar ook wel over de zinloosheid van dit gedoe.
Intussen… ben ik een fervent Facebooker, om weliswaar vast te stellen dat veel van mijn argumenten klopten (het is oppervlakkig, het is niet meer dan wat verstrooiing, het vraagt tijd en energie), maar andere ook niet. Zo stelde ik ook dat een virtueel contact nooit een concrete ontmoeting kan vervangen. Dat is nog steeds zo, alleen kom je op Facebook ook in contact met mensen met wie je eigenlijk nooit een concrete ontmoeting hebt, maar die je toch min of meer kent, apprecieert en het contact mee wil onderhouden. Dat versterkt toch in enige mate de sociale band, zonder dat dat schijn hoeft genoemd te worden. Mensen doen mededelingen op hun Facebook (net zoals ik mededelingen doe op mijn blog en mensen hierheen komen om te weten hoe het met me is – uw Facebookprofiel is dus eigenlijk ook een soort blog), plaatsen foto’s van hun doen en laten en hun vrienden mogen meekijken. Voor wie dit maar niets vindt: u bepaalt zelf wie die foto’s ziet en is dat eigenlijk niet hetzelfde als vrienden thuis uw fotoalbum laten inkijken? Natuurlijk.
Belangrijk is ook dat ik stilaan wél meer mensen ken die zich hiermee bezig houden, en pas dan wordt het leuk natuurlijk. Nu zelfs mijn collega’s meedoen (‘Wat is dat juist, dat Feestboek?’) en ik het gevoel krijg dat deze netwerken aan bekendheid winnen, voel je je een stuk minder onnozel (hoewel het allemaal héél onnozel blijft hoor!). Ik heb de laatste weken ook mensen teruggevonden van wie ik altijd bedacht dat ik ze nog wel eens wou horen of zien. Op dit moment dringt de kracht van dit medium even tot me door. Die klasgenoten uit het klein college negeer ik – dat is echt verleden tijd en wie zijn die mensen eigenlijk? – maar in de lerarenopleiding was die band met de klasgenoten toch sterker. Ook een aantal mensen waarvan ik in mijn Alfabet der Mensen stel dat ik niet weet hoe het nu met ze gaat, heb ik teruggevonden. En dat is simpelweg aangenaam.
Een argument dat een stuk moeilijker te omzeilen valt: ‘Het handjevol echt bewonderenswaardige mensen dat ik ken, houdt zich overigens ook niet met zulke prullen bezig!’ stelde ik. Tja, daar sta je dan. Ben ik weer een stap verder van het soort menselijk ideaalbeeld dat ik heel stiekem nastreef? Iemand die zich met Ernstige Zaken bezighoudt, doet niet aan Facebooken. Of aan bloggen, wat dat betreft. Kijk, het was dus toch al te laat om een übermensch te worden. Een aap op Facebook blijft een aap, Nietzsche zou me gelijk geven. Ik zal wel op een andere manier trachten mee te bouwen aan de menselijke ontwikkeling.
Ik voeg overigens lang niet iedereen toe die zich aanbiedt. Ik overweeg heel goed wie ik aanvaard in mijn netwerk. Niet dat het allemaal zo erg privé is – op deze blog staat eigenlijk veel meer over me – maar omdat ik toch een zekere band wil met die mensen. Ik verzet me aldus ook tegen de neiging om zomaar iedereen die je nog maar vaagweg kent, aan te klikken om zo je ‘aantal vrienden’ op te krikken. In een artikel over de voor- en nadelen van Facebook, wordt gesteld dat 10% van de mensen (vooral vrouwen) vatbaar is voor verslaving en dus meer en meer vriendschappen wil verwerven, in de veronderstelling dat dit een teken is van succes en welzijn. Dat klopt. Niet dat succes bedoel ik, maar dat veronderstellen. Iemand liet zich onlangs grijnzend ontvallen dat ze ‘meer dan 200 vrienden had, en hoeveel jij?’ En nee, dit was geen 5-jarige. Op die momenten besef je dat sommigen de relativering missen om hiermee om te gaan en Facebook vooral bij jongere of onstabiele mensen een vals gevoel van maatschappelijke aanvaarding geeft. Daarom mag ook niemand me kwalijk nemen als ik niet in ga op hun vriendschapsverzoek. Niet dat ik daarmee een afwijzende boodschap wil overbrengen, maar gewoon omdat ik op Facebook zeker niet socialer uit de hoek wil komen dan ik ben. Want dan zitten we weer bij die schijn.
Misschien sta ik hier allemaal veel te veel bij stil en - o, gruwel – neem ik dit véél te ernstig. Ik ben dan ook enigszins onder de invloed. Maar onbewust benijd ik de dappere, stabiele mensen toch een beetje die hier helemaal niet willen aan meedoen. Dapper van jullie.
Facebook in het echt?
Ik zou een oproep op het forum van WordPress zetten, waarop ik dan vervolgens nooit een antwoord krijg, dus opteer ik voor mijn eigen blog waar vooralsnog toch veel meer bezoekers langs lijken te komen dan op dat forum.
Mijn vraag betreft het plaatsen van filmpjes op een blog van WordPress. Dan heb ik het natuurlijk niet over filmpjes die al ergens op het net te vinden zijn (Youtube e.d.), dat kan het kleinste kind. Maar wel filmpjes die je zelf maakt! Ik slaag er immers maar niet in die op een WordPressblog te krijgen!
Om precieser te zijn: WordPress laat me niet toe filmpjes van mijn camera of pc te halen, … Nu kan ik me niet voorstellen dat hier nergens blogs te vinden zijn waarop iemand een zelfgemaakt filmpje heeft geplaatst? Weet u zo’n blog of weet u zelf een oplossing, help me uit de nood aub.
O ja, filmpje eerst op Youtube plaatsen en dan op de blog, is géén optie wegens te tijdrovend en omslachtig (goed voor één keer, maar het zou om regelmatige filmpjes gaan!).
Dank u, o alwetende cyberneuten!
De Vlaamse internetgebruiker heeft zich de voorbije maanden op deze blog vooral gemeld via erotisch getinte zoektermen, zo leren ons de statistieken. Dat levert een best wel grappig maar ook onsmakelijk lijstje op. Ik tracht me vooral niet voor te stellen wie dit intypt:
Over BV’s schrijven, blijft ook heel wat lezers opleveren. Wat men van hen wil weten, blijkt vaak toch al algemeen bekend te zijn, zoals:
Het blijft me ook verbazen dat mensen zich tot zoekmachines wenden alsof het menselijke eigenschappen heeft. Heel wat idioten blijven vragen intypen of delen Google mee waar ze naar op zoek zijn.
En dan is er deze vraag: ‘wie is sven de schutter?’. Het zou mij wat paranoïde kunnen maken, al heeft die vraag mogelijk verband met de door een machtige zuster opgelegde censuur van deze blog. De vragensteller vond ten minste wel een antwoord op zijn vraag, want geen van andere gevraagde zaken kwam al aan bod op mijn blog.
Prijs voor de slechste spelling is voor ‘gemist aflever hingen van sara’.
Tenslotte zijn er altijd grappige combinaties waarvan je je afvraagt wat er achter zit of wat er precies bedoeld wordt:
Meer zoektermlijstjes hier en hier
(met dank aan Jan voor het filmpje!)
om ons op de hoogte te houden van levensbelangrijke gebeurtenissen.
Blijkbaar impliceert de benaming van de rubriek ‘beroemd en bizar’ dat hier een allegaartje aan nieuwtjes mogen gepubliceerd worden die geen enkele nieuwswaarde hebben en los daarvan ook volkomen oninteressant zijn. Ik heb een sterk vermoeden dat de verantwoordelijke webredacteurs dan ook geen echte journalisten zijn, maar stagiairs die de hele dag door surfen op zoek naar het meest onbenullige nieuws dat ze dan op de website van De Standaard kunnen plaatsen.
Het eerste artikel is, hoe triviaal de feiten ook, eigenlijk wel het toppunt. Julia Stiles valt bezwaarlijk een bekende actrice te noemen. Het feit dat het artikel ook haar bekendste films vermeldt, bewijst dat de auteur ervan dat ook wel beseft. Daarnaast is het de vraag waarom haar breuk het vermelden waard is. In Hollywood gaan iedere dag koppels uit elkaar en daar wordt door De Standaard anders ook geen aandacht aan besteed. En kom nu niet met ‘komkommertijd’ aandraven, want dit soort lulkoek vind je het hele jaar door op de site van deze kwaliteitskrant.
Ook de andere artikels zijn compleet irrelevant. Wie heeft een boodschap aan deze feiten? Ik kan er inkomen dat ook een kwaliteitskrant aandacht besteed aan luchtigere nieuwsberichten, inclusief het wel en wee van beroemdheden, maar dit non-nieuws mogen ze toch achterwege laten.
De laatste weken duikt de zoekterm Gina Lisa steeds meer op in het lijstje van termen via dewelke mensen op deze blog terecht komen. ‘Analfabete Marginalen’ dacht ik telkens. Weten jullie nu nóg niet dat je de naam van Geena Lisa niet op die manier spelt? Ze komt nochtans meer dan genoeg op tv.
Daarnaast vroeg ik me af wat de populaire presentatrice dan wel had uitgevoerd dat ze plots zo massaal gegoogled werd. Was haar aura ontsnapt? Kreeg ze eigen talkshow op Vitaya? Was ze plots interessant geworden?
Niets van dit alles, zo blijkt. Die Analfabete Marginalen zijn lang zo analfabeet niet. Gina Lisa bestaat namelijk ook, zo stel ik nu vast. Als ik de P-Magazine eens wat vaker ter hand nam, zou ik misschien geweten hebben dat Gina Lisa Lohfink een Duits model is van wie recent een sekstape is ontdekt en wiens rol op het internet dus een stuk aanzienlijker is.
Heren, aan die sekstape kan ik u niet helpen, maar om uw bezoek aan deze blog niet helemaal voor niets te laten zijn, hier toch een kiekje van de betreffende Gina Lisa. Op alle gebied een verbeterde versie van ons Vlaamse tuttebelleke.
Fervente techneuten zullen het als oud nieuws beschouwen, maar voor mij is de zoek-start-pagina Symbaloo nog helemaal nieuw. Op Symbaloo kan je je favorieten sorteren en net als gelijkaardige systemen kan je ze dan ook op een andere computer hanteren in plaats van enkel op je eigen computer. Je hebt de mogelijkheid om je favorieten handig in te delen en van stijlvolle pictogrammen of fotootjes te voorzien. Die kan je makkelijk verplaatsen of herindelen. Als je dus Symbaloo als startpagina instelt, heb je steeds je favorieten meteen bij de hand. Op je scherm verschijnt ook steeds de Symbaloopagina die je het laatst bezocht hebt. Je kan die pagina’s ook delen met andere Symbaloo’ers. Wie bv een handig overzichtje maakte van een aantal websites rond één thema, kan dit makkelijk doorgeven.
Ik koos als eerste pagina voor een lichtjes aangepaste standaardpagina, waaraan sites gelinkt zijn als NMBS, het weer, telefoonboek, … zaken die je zo nu en dan eens moet raadplegen.
Op de SveNpagina ben ik dan weer bezig met het sorteren van echte favorieten. Die hebben voornamelijk met film, bloggen en onderwijs te maken. Ik koos zelf fotootjes in plaats van opnieuw de gekleurde knopjes te gebruiken. Voor een buitenstaander zijn die knopjes dan vaak volkomen onduidelijk, maar het is dan ook een persoonlijke pagina.
Ik maakte verder ook een IMDB-pagina aan. In plaats van dan telkens op deze overvolle website de pagina te zoeken van de vele acteurs wiens loopbaan ik volg, maakte ik voor elk van deze sterren een eigen vakje aan. Achter elk fotootje zit dan hun IMDB-pagina. Zou me veel tijd kunnen besparen in de toekomst. Nu nog wel de 588 andere acteurs toevoegen.
Staat nog op het to-do-lijstje: een blogpagina waaraan alle blogs gelinkt worden die ik wel eens bezoek.
Een fijne vaststelling is ook dat de medewerkers van Symbaloo wonderbaarlijk genoeg zeer bereikbaar zijn. Vragen of problemen worden op enkele dagen tijd beantwoord of opgelost met een vriendelijk mailtje. Een absolute meerwaarde. Symbaloo werkt ook erg snel, is makkelijk in gebruik en ziet er ook nog eens mooi uit.
Ik ben dan ook blij eindelijk eens iets nuttig en zinvol ontdekt te hebben tussen alle Twitters en Taggeds door. Heb ik net iets minder het gevoel dat ik al surfend mijn tijd zit te verspillen.
Wie al eens door blogland wandelt, zal ontdekt hebben dat het quizzen-over-jezelf momenteel erg populair is. Trouwe Svenfans herinneren zich misschien nog dat ik hen meer dan 5 jaar geleden al uitdaagde on line deel te nemen aan een Svenquiz, zodat ik bij deze geenszins beschuldigd kan worden van meeloperij. Maar wat maakt het ook uit? Het is gewoon leuk en ik ben blij door enkele bloggers uit mijn blogroll herinnerd te worden aan een leukigheid waarmee ik mijn lezers kan uitdagen!
Het neemt amper tijd in beslag en kost weinig moeite: de Svenquiz.
Bedankt voor uw deelname!
Mensen willen vriendjes worden met mij. Althans, ik krijg uitnodigende mails van virtuele individuen die zich mailsgewijs aan me voorstellen als Ashley, Brandon of Moumi en die ik via het één of ander sociaal netwerk aan mijn eigen socioweb kan toevoegen. Wat klikken en zenden en voor je het weet het je een massa vrienden.
Niets voor mij dus. Het kritische en norse deel van mezelf is niet geneigd actief deel te nemen aan de eerste de beste eigentijdse en o zo populaire community. Ik kan eenvoudigweg niet aannemen dat dit ook daadwerkelijk iets meer kan opleveren dan wat oppervlakkige verstrooiing en een eventueel volkomen vals populariteitsgevoel. Of zijn hier bezoekers die effectief nut ondervonden hebben van Tagged, Myspace, Faceparty, Xanga, Friendster, Orkul, Hi5, Facebook, Bebo, Hoverspot, Wayn, Tagworld of Yuniki? Ik heb wel eens wat doorgestuurde links aangeklikt en wat accounts aangemaakt en ben bijgevolg dus wel ergens virtueel aanwezig, maar dat is eigenlijk altijd volkomen onbewust gebeurd. Om iemand een plezier te doen, voeg je jezelf wel eens toe aan een netwerk, maar eigenlijk is dat volkomen zinloos. Die mensen ken ik sowieso al en de concrete ontmoetingen blijken dan veel waardevoller te zijn. Ik zie wel de leukigheid in van bv het vaststellen dat één van je vrienden een vriend of kennis gemeen heeft, maar daar houdt het ook op. Nu is het alleen nog maar vervelend opgescheept te zitten met die accounts en bijhorende mailtjes.
Ik vrees dat ik ook veel te weinig mensen ken die zich met dit soort toestanden bezig houden. Als je dan niemand van dat virtuele netwerk écht kent, zit je daar dan sociaal te wezen in je eentje, omringd door Melissa’s en Kevins uit Smeerebbe-Vloerzegem of Bugskuffle. Een ridicule doortrekking, ik weet het, maar het lijkt me zo ver af te staan van de werkelijkheid dat ik er het nut niet van inzie.
Ben ik dan niet mee met mijn tijd? Tja, misschien nét niet. Waren deze sociale netwerken vijf jaar geleden al zo wijd verspreid geweest, ik was misschien nog mee op de kar gesprongen. Maar anderzijds denk ik niet dat ik nu antiek kan genoemd worden omdat ik geen zin heb om me bezig te houden met het scheppen van een schijnwereld. Het handjevol echt bewonderenswaardige mensen dat ik ken, houdt zich overigens ook niet met zulke prullen bezig.
Maar nog veel belangrijker is dat ik ook geen tijd en energie in dat soort zaken wil steken. Ik verwaarloos al genoeg mensen aan wie ik wel iets heb, waarom dan nog meer volk aantrekken dat je niet meer dan oppervlakkig kan leren kennen, waarmee je geen enkele herinnering deelt (‘weet je nog, die woensdagavond dat we zo gelachen hebben op den chat?’), waarvan je de kleine kantjes niet kan ontdekken, die je niet echt hoort lachen of klagen, tegen wie je niet kan zeggen dat zijn haar in de war ligt of er choco naast zijn mond hangt, die je op haar verjaardag geen drie zoenen kan geven of om wiens West-Vlaamse dialect je niet kan zuchten?
Jaja, ik zaag. Maar wie overtuigt me?
(P.S. stelde vast dat LamaZone Facebook ook beu is. Ik vond er ook dit geweldige clipje!
Enkele van mijn leerlingen zijn nogal in de ban van The Golden Compass. In die film hebben de personages een daemon. Dat is een dier dat je vergezelt op je levensweg en de verpersoonlijking is van je ziel. Op deze website krijg je je daemon toegewezen na het beantwoorden van 20 eenvoudige, leuke vragen. Op aanvraag van mijn leerlingen heb ik de test gedaan en dit is dus Rhianna:
Ik ben wel tevreden met het resultaat. ‘Humble’ zou ik mezelf nu wel niet noemen, maar als zo’n uitgekiende, complexe en ongetwijfeld door wetenschappers opgestelde test dat aan het licht brengt, zal het wel zo zijn zeker? Verrassend is wel dat de Nederlandse versie van mijn daemon nét iets anders klinkt: bescheiden, bedaard, nederig, betrouwbaar, assertief. ‘bedaard’ vind ik niet bij mezelf passen, ’solitary’ net wel. En het is toch niet omdat je assertief bent dat je ook een leiderstype bent? Maar zoals voor alle pseudo-psychotestjes geldt ook hier dat we toch enkel onthouden wat ons aanstaat.
Laat vooral horen hoe uw daemon er uit ziet!
Wat is heerlijk bij WordPress. Onlangs wist ik met mijn blog (alwéér) een record aantal bezoekers te behalen: 536! Toch is het niet al rozengeur en maneschijn. Zo gebeurt het nog heel af en toe eens dat mijn bezoekersaantal op 70 of zo bljft steken. Dat zijn dan meestal zaterdagen.
Gemiddeld haal ik 185 bezoekers per dag, maar het is een onevenwichtige business, dat bloggen. Zo stijgt je bezoekersaantal zeer nadrukkelijk wanneer één van je artikels in de top 100 belandt. Dat lukt me zowat iedere week wel een keer. Een interessante titel is daarbij van groot belang.
Veel vrienden en kenissen volgen mijn gezeur en gejubel, merk ik. Maar reageren doen ze vrijwel nooit. Nochtans wordt een bericht waarop gereageerd wordt, meer gelezen. Anderzijds blijf ik begrijpen dat veel mensen geen reactiedrang voelen of niet weten wat te schrijven. Toch zou ik het prettig vinden te weten wie uit mijn kennissenkring me zoal leest. Opmerkelijk vind ik ook dat men mij op mijn verjaardag een heel pak sms’jes stuurt, terwijl zo’n blog toch een iets beter bewaarmiddel is.
En dan zijn er nog de zoekmachines natuurlijk. In dit artikel kreeg u al een greep voorgeschoteld uit de vele bizarre zoektermen die mensen intypen om zo (in veel gevallen toevallig) op mijn blog te belanden.
Zoals gewoonlijk zijn er de vragen – en ik blijf me echt afvragen wie er nu een volledige vraag intypt bij het googelen.
Mag ik het daglicht bij mijn buren verminderen?
Zijn autisten gepikeerd over Ben X?
Kan ik een mini-horecabeurs organiseren?
Hoe laat een illusionist mensen zweven?
Hoe ziet een inboorling er uit?
Hoe gedraag ik me in een filmzaal?
Wat zal Geert Hunaerts op 9 november doen? (Geen idee, maar laat het niet in mijn buurt gebeuren)
Wie zag Zorro in Zwalm? (ik o.a.)
Wie deed de uitspraak: ‘Good Night Good….’
Heel wat mensen beschouwen het internet echt als een antwoordmachine en hebben blijkbaar niet geleerd hoe je effectief iets opzoekt. Ik neem ze dat niet echt kwalijk – pas de laatste jaren is dit iets wat kinderen op school leren (op sommige scholen toch), maar ik vind die zoekers toch een beetje idioot. Als je de releasedatum van een film wil weten, typ je toch niet in ‘wanneer verschijnt … in de cinema?’
De mensheid wil nog veel meer weten:
oorzaak marginaliteit
Pfaffs huis plattegrond
oorsprong poeperkesdag
weba Gent hoe betalen
haaltertblogt wie is dat? (echt waar, ik weet het ook niet!)
voorbeelden van ergernissen (kijk maar eens rond op deze blog)
het alfabet voor kleuterjuffen (altijd al gedacht dat die over een apart alfabet beschikten!)
BV’s leveren ook veel bezoekers op. Maar soms wil men daar iets heel apart over weten:
Evi Gruyaert spreekt Nederlands (ik twijfel er soms ook wel aan)
arrogantie Koen Wauters (oei, is hij ergens onbeleefd geweest?)
V*r*n*que De K*ck zonder make-up (blijkt ze dan misschien plots sympathiek te zijn)
Nic Balthazar bijnaam? (‘De Grootste Vlaamse Kale Regisseur aller tijden’? ‘De Man die België als Filmland op de wereldkaart zette met een film die nu ook weer niet zo goed is als de bezoekcijfers doen vermoeden’?)
En dan zijn er de (vaak erg grappige) combinaties van woorden en begrippen die soms heel mysterieus weten te zijn. Zoals:
dyslexie strenge leerkracht onbegrip (daar zit een triest verhaal achter) – lamp gezien bij extreme make over home edition (en u vond die om onbegrijpelijke redenen mooi?) – man wordt boos op straat – zo rijk als Regi Penxten – poetsvrouw saai - buitenaardse hotdogkraampjes (???) – geïnterviewd straatkind – meisjes uit Sint-Lievens-Houtem - persoonlijke hygiëne voetballers – Thalia met haar Turkse vriend (is ze er iets dat je ons moet vertellen, Thaal?)
Maar de hoofdprijs gaat naar deze twee: ‘West-Vlaamse uitdrukkingen in verpleegkunde’ en ‘directeur een hoertje graag’. Ik ga me maar niet afvragen hoe die woordcombinaties naar deze blog leiden.
Tenslotte kan ik afleiden dat de Fnac dringend aan een betere klantendienst toe is. De combinatie ‘Fnac’ en ‘klacht’ duikt minstens één keer per week op en net zoals ik zelf destijds vond ik nergens hoe je je kunt beklagen over een slecht product of bedenkelijke dienstverlening. Naar de winkel bellen bleek het makkelijkst, al kan ik me niet voorstellen dat ze je daar met alle problemen kunnen helpen.
Dank voor het lezen en tot de volgende post.
(lees hier de vorige Bloggerdeblog)
Leuk zeg, ik sta eindelijk in de top 100 van WordPress. Ik kreeg spontaan een reactie van een medewerker die een interne fout herstelde, zodat ik nu eindelijk in die top sta. Op 19 dan nog wel, maar dat kan morgen alweer 58 zijn of zo, dat wisselt enorm.
Maar net voor deze rechtgetrokken situatie, bereikte ik eergisteren wel een recordaantal ‘hits’ (501) en het op twee na hoogste bezoekersaantal (175, na 206 en 253) sinds mijn verhuis naar WordPress. Ben overigens nog altijd erg tevreden over deze overstap, vooral omdat de pissige reactie van de webmaster van bloggen.be nadien heel veelzeggend was. Een anekdote die jullie nog tegoed hebben.
Héél fijn is ook dat je via WordPress véél sneller in de zoekmachines geraakt, zelfs nog op dezelfde dag dat een artikel werd ingevoerd. WordPress stelt je ook in staat om te zien via welke termen men op je blog terechtkomt. Dat levert soms bizarre resultaten op. Een overzicht:
Ufo’s in Haaltert en graancirkels in Denderhoutem leiden nog steeds véél volk naar mijn blog. Ook Tommy Borms overigens, een befaamde believer van wie een foto op mijn blog staat. Andere verwante zoektermen zijn waarnemingen, landingen, mussenzele, …
Iemand stelt zich duidelijk vragen over het huwelijk van Yves Leterme. Yves Leterme huwelijk, Yves Leterme ontrouw, Yves Leterme scheiding, Yves Leterme vriendin en zelfs Yves Leterme minnares duiken regelmatig eens op. Heeft iemand iets gezien dat nog niemand weet en wil hij dit verifiëren? Ik weet er alleszins niets over en daar ben ik blij om.
Ook dankzij heel wat filmtitels en boekentitels komen mensen hier terecht. Ze willen dan blijkbaar een samenvatting lezen of de naam van het hoofdpersonage kennen.
BV’s leveren me ook lezers op, al heb ik daar nog niet zo vaak over geschreven. Regi Penxten doet het goed, al staat hier niets positief over hem te lezen. Eddy Wally idem, alsook de combinaties Eddy Wally dood (nog even geduld), Eddy Wally dochter en Eddy Wally sjaal. (?) Lien van de Kelder heeft ook succes, ook in combinatie met ondergoed, al googelt er ook iemand Wat is er zo bijzonder aan Lien van de Kelder?. En ik was het niet zelf die die vraag intypte. Andere hier afgekraakte BV’s zijn Muriël Scherre en David Dehenauw. Ook zij lokken veel lezers. Iemand heeft ook gezocht op de kut Gerty Christoffels. Ocharme.
Wie nog aan zijn bekendheid zal moeten werken is David Verhofstadt neef van de premier.
Dan zijn er de grappige combinaties. Albanese poetsvrouw vertrouwen – hevige huismoeders – deuntje in mijn hoofd – frituur met webcam – mijn begrafenis anja programma – kennistest van Vanessa .
Mensen zoeken ook naar informatie over de meest diverse onderwerpen:
Amerikaanse illusionist die echt kan zweven
Kapsels die niet voor je ogen hangen
Plattegronden van huizen in pastorijstijl
Italiaans liedje waarin geneuried wordt
En dan zijn er de vragen – al snap ik nog atijd niet wie er nu een volledige vraag intypt in een zoekbalk?
Vanavond te doen dicht bij Kerksken? (wat een tristesse straalt deze vraag uit overigens)
Hoe merk ik bij mijn nieuwe collega dat (ze verliefd op me is? ze getrouwd is? hij zich aan mij ergert? hij mijn mails leest?)
Wanneer komt de politie vroeg in de ochtend?
Wat is er te doen op VTM? (Dat vraag ik me ook al jaren af)
Welke leuke dingen kan je doen met water?
Hoe iemands cam aanzetten zonder te weten?
Hoeveel uur slapen Hollywoodsterren per nacht?
Fascinerende vragen, maar de antwoorden staan dus niét op deze blog.
Lezeres en blogster stien raadde me onlangs aan wat meer te reageren op andere blogs, om zo zelf wat meer reacties te krijgen. Dat zei me niet zoveel. Is dit dan een soort ruilhandel waarbij men enkel reageert op schrijfsels van mensen die ook al bij jou langskwamen? Nu, het punt is wel dat ik niet zo vaak reageer op andere blogs. Daar kunnen allerlei redenen voor zijn – omdat ik me niet uitgedaagd voel door een tegengestelde mening b.v., omdat ik enkel blogs lees van mensen die over vele zaken hetzelfde denken – maar de belangrijkste verklaring is wel dat ik zelf gewoon niet zo vaak blogs lees. En als ik ze lees, ik niet weet wat te melden. Ik post u één dezer zeker eens een lijstje van blogs. Maar nu over naar het lurken.
Een lurker is volgens wikipedia: “Een persoon die op internetfora, chatrooms, BBS-en, Usenet of Wiki’s alleen meeleest maar niets bijdraagt.” Hier zijn heel wat lurkers – niet negatief bedoeld overigens – want ik heb hoge bezoekcijfers maar krijg weinig reacties.
Blogger Maanzand nam een interessant initiatief. T.e.m. zondag 20 mei loopt de week van de lurker. Er wordt dan aan alle lurkers – bezoekers die om wat voor reden dan ook nooit reageren (omdat ze niet willen, niet kunnen, niet weten wat, alles al gezegd is, het zinloos vinden, met mij akkoord zijn, niet willen toegeven dat ze mijn blog lezen, …) – gevraagd om één keer te reageren.
Ik neem graag deel aan deze actie. Helpt u mee dit bericht recordhouder van deze blog te maken wat het aantal reacties betreft? Reageer eventueel met een alias. Wat te schrijven? Wie, waar, ken ik u, favoriete film, mening over Laura Lynn, Sarkozy of Q-music? Eventueel het minimalistische ‘Ik lurk.’? Ik kijk er naar uit. Dank u!
Deze blog kende zijn opstart niet bij wordpress, maar bij bloggen.be. Ik had daar toen, na enkele weken volgende bedenkingen bij:
bloggen.be biedt een eenvoudig stappenplan om een eigen blog te beginnen. Deze site legt op duidelijke en begrijpelijke wijze uit wat te doen. Wat valt er nog over te zeggen?
Volgende bedenkingen tot nu toe:
*De taal (ligt bij mij zéér gevoelig): bloggen.be bevat nogal wat typfouten. Spellingsfouten zijn niet meteen te vinden, maar het taalgebruik is niet echt vlot en de zinsbouw soms harkerig. Zelfs al is de informatie heel duidelijk, de leesbaarheid zou nog een stuk beter kunnen.
*De uitleg is bij momenten zó eenvoudig, dat je zou denken dat de doelgroep imbecielen zijn. Nu zal er wel een publiek zijn dat dit nodig heeft, maar we kunnen de vraag stellen of mensen die echt voor alles uitleg nodig hebben, wel een blog moeten beginnen? Uiteraard mag wat ons betreft iedereen een blog over om het even wat oprichten, maar kunnen we enig niveau verwachten van mensen die een instructie nodig hebben die zelfs kinderen al belachelijk zouden vinden?
*De keuze aan layouts is nogal eenzijdig. Uiteraard is er voor elke kenner de mogelijkheid om zelf creatief aan de slag te gaan.
*Heel wat blogs trekken eigenlijk op niets – al willen we zeker opmerken dat dat de verantwoordelijkheid van de site zelf niet is. Heel wat mensen prutsen maar wat aan, schrijven domme praat en verwaarlozen hun blog al snel. Bovendien zijn de spellingsfouten legio en mensen die denken dat een blog in het dialect meer lezers zal lokken, vergissen zich echt.
*Zeer positief is dat uit het forum blijkt (een eerste indruk) dat de webmaster de tijd wil nemen vragen van gebruikers te beantwoorden.
We zien wel wat het wordt…
U zei?