Santé

In het festivalcafé op het Gentse filmfestival;

- twee witte wijn alsjeblieft.

Een dikke zeven minuten later – wat gezien er niet zo veel volk was, toch wel erg lang was – komen een rode en een witte wijn onze kant op.

- ah, dit is niet voor jullie? Dan komt jullie bestelling zo meteen hoor.

Nog zo’n vijf minuten later – ik zie me zelf al een wijngaard aanleggen om toch maar iets te kunnen drinken – verschijnt er een pintje en een witte wijn.

- ah? klopt dit niet? Excuseer, jullie bestelling is zo klaar.

Twee minuutjes later arriveren dan eindelijk twee glazen frisse witte wijn aan tafel. Met op het ene glas wat vage sporen en op het andere glas zelfs een dikke klodder lipstick. Worth waiting for. ‘Santé’, zegt de dienster nog. Maar…

- excuseer, deze glazen zijn erg vuil.

- tja, die worden machinaal gewassen, dat kan gebeuren.

Met een obligaat excuus en een vriendelijke glimlach-met-tegenzin, worden twee nieuwe glazen wijn aangeboden. Kunnen we na meer dan een kwartier eindelijk de keel smeren.

We hebben er eens om gelachen. Maar echt reclame is dat toch niet voor het Gentse restaurant Coeur d’Artichaut dat dit festivalcafé mocht uitbaten.

Dat er overigens tien minuten later een oudere man binnenwandelde met een winterjas, een opvallende rode hoed en een roze pyama van Hello Kitty aan, zorgde voor enig – onbedoeld - entertainment. Deed geen vlieg kwaad, voelde wel dat hij bekeken werd, nam foto’s van alle aanwezigen maar was niet zo communicatief. Grappig… en ook een beetje triestig. Wat is het verhaal hierachter? 

Advertentie

 Nood aan een professionele blokkage van opritten, ingangen of zebrapaden?

Zwakke en andere weggebruikers in gevaar brengen is uw droom?

U wil uw gebrek aan burgerzin eens in de verf zetten?

Dan is de firma Karahisar er voor u! Deze kleine maar onsympathieke ondernemer schenkt u waar voor uw geld. Op uw aanvraag – of bij nader inzien hoeft dat zelfs niet – lenen wij ons tot de grootste hufterijen. Wij nemen met plezier plaats voor de ingang van een school of bedrijf, liefst rond het tijdstip dat de leerlingen of werknemers naar binnen willen. De wagen en toebehoren worden vakkundig geplaatst om een zo groot mogelijke last te bezorgen en dit zelfs meerdere dagen na elkaar. Onze werknemers zijn bovendien prima opgeleid: opmerkingen en klachten worden genegeerd op de meest ergerlijke wijze.

Profiteer nu van een speciaal aanbod: in de maand september staat onze onbeschoftheid in de aanbieding!  

Karahisar, Tweebruggenplein 13, 9220 Hamme, 0477 27 24 35

Even knorren

Nu ik weer volop van goeie boeken geniet, overviel me onlangs de drang één van mijn favoriete boeken, Bankvlees, te herlezen. Helaas, mijn exemplaar staat niet meer in de boekenkast en ik heb geen idee aan wie ik het uitgeleend heb.

Het moet al lang geleden uitgeleend zijn, want ik mis het toch al maanden. Ik noteer vrij vaak wie wat leent, maar dan vooral wat dvd’s betreft. Nu noteerde ik dus niét. Ik heb weinig boeken, leen ze dus ook nauwelijks uit en lig er dus des te sneller van wakker wanneer er eentje vermist is.

Ik kan daar eens om zuchten, maar ik zit zo niet in elkaar. Ik trek me dat aan en laat er slaap voor. Tracht mijn uitleengedrag te reconstrueren. Maak me héél erg boos op al die leners die maar lenen en lenen zonder mij er eens aan te herinneren dat ze iets van me hebben of een seintje te geven dat ze er nog niet aan begonnen zijn en of ik dus nog even geduld heb. Geduld heb ik in overschot, maar ik wil dan wel weten voor wie.

Ik wil mijn Bankvlees terug. En nu we er toch over begonnen zijn: ook de films Mean Creek, Inside Man, Adaptation, Fear & Loathing in Las Vegas en Where the Truth Lies, stilaan allemaal zowat langer dan een jaar vermist. Aan verschillende mensen uitgeleend.

Ik zou er wantrouwig durven vanuit gaan dat Boris nog over één van de verdwenen objecten beschikt en ik vrees dat ik in dat geval nog veel humeuriger wordt want dan moet ik er zeker nog tot juni op wachten. Maar eigenlijk verdenk ik anderen.

Ja, mijn irritatiedrempel was laag vandaag dus beschouw dit beslist als een knorrig bericht.

The Troubles with Belgacom (2)

Nog vrij regelmatig belanden bezoekers op deze blog via dit oude artikel, waarin ik mijn beklag deed over de lijdensweg die het afzeggen van een abonnement op digitale televisie bij Belgacom wel niet was.

Die zaak is na vele maanden opgelost geraakt, maar vandaag bereikte mijn ergernis tegenover ons aller Belgacom opnieuw een hoogtepunt.

Ik kreeg een boete wegens een niet-betaalde factuur. Onbegrijpelijk vond ik dat, ik betaal altijd tijdig mijn rekeningen (weliswaar pas op de laatste dag want ik gun de telecommaffia geen eurocent extra winst). Bleek dat ik me had aangemeld om in de toekomst facturen zelf op te halen op de website, wat ik me eerlijk gezegd totaal niet herinner. Ik surfte daar dus snel heen en stelde vast dat ik idd drie weken te laat was met mijn betaling.

Ik bestudeerde ook even die laatste factuur. De prijs lag 3 euro hoger dan gewoonlijk. Uitpluizen dus, want Belgacom denkt met zijn klanten te kunnen doen wat ze willen. Ik zie dan ook dat mijn telefoonlijn is opgeslagen. Ik heb weliswaar geen telefoon, maar wel een telefoonlijn om het internet bij me binnen te krijgen. Toen ik hier twee jaar geleden kwam wonen, kreeg ik bij Belgacom immers te horen dat die telefoonlijn nodig was.

Na minstens 15 minuten wachttijd, krijg ik eindelijk een vriendelijke medewerker te spreken. Ik heb tijdens dat wachten wel bedacht dat het antwoord op mijn vraag wellicht simpel is: de prijs is gewoon gestegen, waarschijnlijk. Toch zet ik door, ik wil dat horen uit de mond van zo’n (verder compleet onschuldige) medewerker om dan met een luide zucht mijn onvrede te uiten over het feit dat zo’n money-grabbing bedrijf nog meer geld vraagt. En zo geschiedt het, want het gaat inderdaad simpelweg over verhoging van de tarieven. En of ik dan die brief niet gekregen heb die me daarvan op de hoogte diende te brengen?

Maar de medewerker kan me ook troosten: al ‘geruime tijd’ bestaat er immers een systeem waarbij ik helemaal geen telefoonlijn meer nodig heb om te kunnen internetten. Ik reageer scherp. Wat is dat voor communicatie? Betaal ik al wieweethoeveel maanden telkens bijna 7 euro te veel? Waarom was ik niet op de hoogte!? Maar ik weet natuurlijk dat die mens daar ook niets kan aan doen, en mocht dat al zo zijn, mijn zorgen hem koud zouden laten.

De telefoonlijn wordt dus geschrapt, de facturering zal terug via de klassieke brievenbus gebeuren en die mens deed zijn werk heel goed. Maar hoe wraakroepend toch, eens te meer, dat men mij al maandenlang in het ongewisse laat. Iemand moet daar toch ergens zien dat ik een telefoonlijn heb die nooit gebruikt wordt? Maar ja, hoe gek moet je als poenschepper zijn om je klant er op te wijzen dat hij te veel betaalt? Hoeveel van die argeloze slachtoffers zouden er wel niet bestaan? Komt er ooit een einde aan de gijzeling van de kloteklant?

Die boete van 5 euro betaal ik trouwens niet. Eens zien waar dat toe leidt. 

Beste zuurpruimen

Soms kan bloggen best vermoeiend zijn. Als er weer eens een droogkloot of pezewever opduikt die zich zodaning ergert aan mijn schrijfsels, dat de zuurtegraad behoorlijk gaat stijgen. Zo werd op de website Medium4You onlangs een artikel van mijn overgenomen waar heel wat giftige reacties op verschenen. Ook op mijn eigen blog duiken regelmatig zure lezers wiens anonieme gebral mij weer eens doet zuchten om zoveel zinloosheid. Voorbeelden hier, hier en hier.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen ‘voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan’ en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen – ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt – hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn – óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo’n cliché, ‘gefrustreerd’. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed – maar toch is het zo – dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen - in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma’s, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, … Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei – vaak volkomen in onbruik geraakte – katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen – toch in het Freinetonderwijs – ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.

We zullen wel zien

maart 2008:
-Goeiedag, met de klantendienst van de NMBS? Ik wou graag melding doen van schade.
-Ja meneer, waarover gaat het precies?
-Wel, ik heb vastgesteld dat de muur van de parking van het station Dampoort voor een deel is ingestort en op het fietspad ligt.
-Oei, dat gaan we zeker doorgeven. Dank voor uw oproep, meneer.

De volgende dag:
- Met Patrick De Geyter, Coördinatie Werken.
- Goeiedag, meneer De Geyter, u spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. We kregen een telefoontje dat er een muur vernield is van de parking aan het station Dampoort. Een deel ervan ligt op het fietspad. Mag ik deze zaak aan u overdragen?
- Neen madam, dat is werk voor de Dienst Gebouwen. Ik kan u niet helpen.
-Oké dank u wel.

- Met Dirk Vandevelde, Dienst Gebouwen.
- Meneer Vandevelde, u spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. Er werd ons schade gemeld aan de muur van een parking van het station Dampoort. Kunt u die zaak aannemen?
-Dat is te zien of die parking NMBS-eigendom is of niet. Dat zoudt ge moeten navragen bij de dienst beheer. Zo ja, dan zal mijn dienst het nodige doen, maar anders is het aan de stad Gent.
- Kunnen er dranghekkens voorzien worden om het publiek af te schermen?
- Dat is afhankelijk van het antwoord op de vorige vraag.
- Goed, dank u wel. Ik zal dan eerst naar de dienst beheer bellen.
- Doe dat, maar ‘t is 10 voor 4, daar zal niemand meer opnemen.
- Dan zal het voor maandag zijn.

Vier dagen later.
- Met Oscar Martens, Dienst Gebouwen.
- U spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. Ik belde u vorige week over die ingestorte muur op de parking van station Dampoort.
- Dat zal mijn collega geweest zijn, want ik was hier vorige week niet.
- Kan ik dan diegene spreken die ik vorige week aan de lijn had?
- Als u Dirk Vandevelde bedoelt, nee, die heeft een dag sociaal verlof genomen.
- Ah zo. Wel, het gaat over die ingestorte muur op de parking van station Dampoort. Bent u op de hoogte van die zaak?
- Neen.
- Er werd ons gemeld dat een deel van de muur rond de parking van station Dampoort beschadigd werd en een deel ervan op het fietspad terechtgekomen is. Uw dienst zou dat kunnen oplossen?
- Dat is te zien of die parking NMBS-eigend…
- Ja, dat heb ik nagevraagd bij de dienst beheer.
- Goed, dan zullen wij dat zaakje regelen.
- Bedankt

Een halve dag later
-Frans, met Oscar hier. Er zou daar een stuk van muur ingestort zijn aan de parking van de Dampoort. Kunt ge dat eens gaan bekijken en wat opkuisen?
-Ja, jong, ik zit hier vandaag alleen. Morgen is Abdul hier, we zullen dat dan gaan bekijken.

De volgende dag 
- Oscar, ‘t is Frans. Zeg, ik ben eens gaan kijken naar die ingestorte muur en …
- ‘t is Dirk hier. Is dat die muur aan de Dampoort?
- Ja, Oscar had daar gisteren over gebeld.
- Jamaar, zijt ge zeker dat die muur van ons is?
- Daar heeft hij niks van gezegd.
- Aja, wacht dan voor ge d’er iets aan doet.
- Ja maar, we zijn al geweest. Dat zijn zware brokken jong, daar beginnen wij niet met ons blote handen aan. We zullen er wat hekkens rondzetten zeker?
- Dat is goed. Laat het daar voorlopig maar bij.
- Dat zal wel voor volgende week zijn, met dat verlof en die brugdag en al.
-Ja, da’s normaal hé.

Een week later
-Meneer Vandevelde? Met Katia Meganck van de klantendienst. Ik heb u vorige week gebeld in verband met een ingestorte muur aan de parking van station Dampoort. We kregen intussen diverse meldingen over dat puin.
-Ja, we zijn daar mee bezig, maar ik kan geen commando doorgeven als ik geen bevestiging heb van het feit of de NMBS eigenaar is van het terrein.
-Maar dat heb ik vorige week aan uw collega al doorgegeven.
-Oscar? Ah, maar die is met vakantie en ik heb hem nog niet gezien. Zodus.
-Zou d’er eerstdaags dan toch iets kunnen gedaan worden aan dat puin op de rijweg?
-Ik zal zien wat ik kan doen.

De volgende dag.
- Frans, met Dirk hier. Kunt gij hekkens gaan plaatsen rond dat puin aan de Dampoort?
- Ja, maar opkuisen, daar begin ik niet aan hé. Ik heb het tegen Oscar ook gezegd, daar hebben we het juiste gerief niet voor.
-Alleen hekkens is goed dan. We zullen dan wel zien wat we er verder aan doen.

April 2008

Mei 2008

Juni 2008

Nog even geduld.

De bevestiging

Twee dagen geleden postte ik hier een stukje over Sint-X, en intussen werd mijn hele betoog schitterend geïllustreerd op zowel rechtstreekse als onrechtstreekse manier.

*Kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove vertelde op het lerarenevenement Leraar van het Jaar over haar eigen lagere schooltijd. Toen ze 11 was, veranderde ze van school en kwam ze in een groene school in Gent terecht. ‘Geen groene school in de betekenis van milieuvriendelijk’, verduidelijkte ze. ‘Een gevangenis was het’ voegde ze er aan toe. Toch een kleine bevestiging van mijn vermoeden.

*Net die ochtend was ik als gewoonlijk weer door het smalle straatje gefietst waarin Sint-X gelegen is. Het was bijna acht uur en als wou iemand mij eens flink beetnemen, hield alweer een dikke wagen in het midden van de straat stil, de deuren wagenwijd open zodat een fietser niet langs kon. Is het zoveel gevraagd de deur te sluiten? Mijn reactie bestond uit hevig bellen en een zuur gezicht trekken zoals alleen ik dat kan. Ik hield halt op amper enkele centimeters van de autodeur. De chauffeur wilde net instappen na het droppen van zijn kleuter, en keek me uitdagend in de ogen. Hij vertraagde daarop nadrukkelijk zijn bewegingen om in te stappen, wat mij, flink geagiteerd en de man in de kaart spelend, een ‘Komaan, zeg!’ liet uiten. De man keek me schijnbaar kalm aan en antwoordde met een laconiek maar tegelijk verontwaardigd ‘Rustig maar’ of iets dergelijk, waarop ik haast brul: ‘t Is hier wel élke ochtend hetzelfde!’. Waarop de man mij, nogal ondoordacht en verrast, toesnauwt: ‘Neem dan een andere weg hé!’.

Voilà, de redenering die ik in mijn vorige post min of meer voorspelde door te stellen dat dit soort mensen meent dat de straat van hen alleen is. Die man heeft natuurlijk gelijk, niet? De straat is enkel voor auto’s, bestuurd door mensen die hun kinderen naar deze school sturen. Het staat nog nét niet aangegeven aan het begin van de straat. Fietsers moeten maar een omweg nemen, dat spreekt toch vanzelf. Er zijn toch straten genoeg in Gent? Nee, als gewoonlijk, komt een mens alweer pas een minuut later op tal van prachtige replieken op zo’n idiote uitspraak.

Voeden is Opvoeden

Geachte heer,

Als verantwoordelijken voor de warmemaaltijdiensten voor de Gentse basisscholen, wensen wij te reageren op het door u kenbaar gemaakte ongenoegen wat betreft de smaak, kwaliteit, uitzicht, presentatie en variatie van de door onze diensten geserveerde maaltijden.

Het zal u allereerst plezier doen te vernemen dat de klachten zich de laatste maanden opstapelen. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand, vindt ons eten lekker. Wij zijn dan ook erg verheugd zo’n eensgezindheid teweeg gebracht te hebben. Toch menen wij – gesteund door handenvol enquêtes die u niet van dichtbij mag bekijken – dat deze klachten ongegrond zijn en dus zullen wij hieronder trachten uw voornaamste argumenten met misprijzen te beantwoorden en nadrukkelijk te laten blijken dat u en uw medeklagers geen enkel benul hebben van wat onze job inhoudt.

Laat ons onszelf even voorstellen. Wij zijn Dirk Blok en Nicole Baardmans, respectievelijk financieel dictator van de stad Gent en Nobelprijswinnend scheikundige gespecialiseerd in voedingsleer. In die hoedanigheid wensen wij te benadrukken dat wij doorgaans niet in contact wensen te komen met de gewone burger die de door ons voorziene maaltijden moet nuttigen, maar alé voor ene keer dan.

Eerst en vooral durven wij met zeer grote stelligheid en met flinke snelheid ratelend opmerken dat de door ons voorziene maaltijden zo gezond, hygiënisch en zelfs steriel mogelijk zijn dat de kans onbestaande is dat de consument er geen baat bij heeft. De basisproducten (blauwe aardappelen, gele bloemkool of roze worstjes, om er maar enkele te noemen) zijn uitvoerig bekeken, gewogen, betast, besnuffeld, gereinigd, gekookt, ontluisd, geschoren, geschrobd en gefotografeerd zodat we dus kunnen stellen dat op de kwaliteit van de maaltijden niets, maar dan ook niets (ook geen enkel door onwetende ouders aangebrachte lulkoek) aan te merken valt. Of gaat u straks verwachten dat we de producten ook nog proeven? Ook de verre reis die de maaltijd aflegt, zijnde van Limburg naar Gent, doet niets af aan de excellente omstandigheden waarin de maaltijd bereid werd.

Verder willen wij het opstellen van de menu’s fanatiek verdedigen. Hoe komt u erbij onze keuze te bekritiseren om minstens twee maal per week of schorseneren of witloof of spruitjes of groene kool of pastinaak te serveren? ‘Voeden is opvoeden’ menen wij grif te kunnen stellen en dat deze denkwijze compleet haaks komt te staan op de volkomen principeloze en vrijblijvende – zelfs onbestaande –  opvoedingsmethoden van dat Freinetvolk, zal ons worst wezen (pun intended).  Wij roepen onszelf dan ook gretig uit tot pedagogisch onderlegde beleidsbepalers, die zonder enige schroom een lans breken voor een variatie van respectievelijk bittere, zure en bitterzure groenten. De kinderen die dag na dag met hongerige magen hun onaangeroerde bord terugbrengen, zullen ons later zo dankbaar zijn! We betreuren onze beslissing dus geenszins om zelfs in de meest populaire gerechten als macaroni en lasagne, groenten te injecteren! Gelieve bij deze dan ook te noteren dat wij het na ons overlijden opgerichte standbeeld graag gesierd willen zien met het opschrift: ‘zij leerden hun volk eten’. 

Sta ons toe bijzonder kort te reageren op wat u als voornaamste thema van uw klacht beschouwd: de smaak van de maaltijden. Omdat wij onze taak zeer ernstig nemen – dat merkt u ook aan de Stapel Papier die wij meetorsen – hebben wij ons bereid getoond minstens een week onze eigen maaltijden te nuttigen. Het zal u misschien spijten te vernemen dat wij ons bord gretig leeg hebben gegeten. Of het ons gesmaakt heeft of niet, willen wij in het midden laten, wegens behorende tot de privésfeer, al willen we wel even toegeven dat gekookt witloof door ons ook niet bepaald geapprecieerd werd. Maar denk aan de steriliteit van dit voedsel! Hoewel smakeloos, kunnen wij garanderen dat de maaltijd volkomen bacterievrij was! Is dat niet meer waard dan een voldaan gevoel na de maaltijd?

De opmerking van één van uw medeklagers dat bittere groenten ook in een puree zouden kunnen verwerkt worden, durven wij hartelijk weglachen. De redenering is simpel: puree is niet goed voor de motoriek van het mond- en kaakstelsel en is dus geen optie. Wij zijn er trots op de samenstelling van onze menu’s ook fysiek te kunnen verantwoorden! Wie doet ons dat na? Jamie Fuckin’ Oliver?

Laat ons besluiten met te stellen dat u en uw medeklagers behoorlijk onrealistische verwachtingen koesteren: van maaltijden die per 5000 worden klaargemaakt, kan men toch niet verwachten dat ze ook nog smakelijk zijn of er minstens smakelijk uitzien??? Uw afsluitend, hopelijk schertsend bedoelde pleidooi om af en toe toch eens een lekkere vettige hap op het menu te zetten, heeft ons diep geschokt en heeft onze beroepseer diep aangetast.

Gelieve nog nota te nemen van het feit dat de leverancier nog tot minstens 2056 bij ons onder contract zal staan en wij tot het aflopen van die periode niet verder wensen te communiceren over deze situatie.

Met smakeloze groeten,

Dirk Blok en Nicole Baardmans

Te verbouwereerd

om één van deze dingen te antwoorden in een confrontatie met de zoveelste norse bibliotheekbediende:

1. ‘Snauwt u thuis ook?’
2. ‘Stomme lul.’
3. ‘Mijnheer, ik klaag u aan wegens verregaande onbeleefdheid!’
4. ‘Moge een collectief ontslag u en uw collega’s te beurt vallen!’
5. ‘Dank u voor de vriendelijke service!’
6. ‘Als uw job u teveel is, blijf dan thuis.’
7. ‘”Klantvriendelijkheid voor Dummy’s”, dat boek moet hier toch te vinden zijn?’
8. ’Is dit de manier waarop de Gentse bib aan zijn imago werkt?’
9. ‘Boehoe-oe-oe!Ik zal het nooit meer doen, meneer!’
10.  ’Luister eens, stuk onbenul: de wijze waarop u uw frustraties over de dt-fout in de De Standaard deze morgen en het volgens uw waarnemingen stuitend gebrek aan gezag van leerkrachten die op woensdagnamiddag met hun bende snotapen uw bib komen vervuilen, uitwerkt op uw cliënteel, is werkelijk pathetisch. Is er hier in dit vooroorlogse gebouw werkelijk geen keldercel meer vrij waar zuurpruimen als u hun bitterheid kunnen uitwerken tijdens het dichtplakken van de brieven die in deze electronische tijden om onbegrijpelijke redenen nog steeds gebruikt worden om het door u zo gehate voetvolk te wijzen op de zoveelste overschrijding van de uitleentermijn? Of kadert uw aanwerving in een masterplan van de overheid om jarenlang van sociaal contact gespeende mensenhaters terug te laten integreren in de maatschappij? ‘

Maar mijn alertheid liet weer te wensen over.

NMBS gekeurd

   

De pers meldde vandaag dat de NMB$ heel wat kritiek kreeg van het zgn. Gebruikerscomité. Vooral het negeren van de slechte toestand van de kleine stations, leverde slechte punten op. Ook het station van Haaltert, waar ik vrij vaak de trein  neem, wordt verwaarloosd. De dienstverlening is er weliswaar goed – als er iemand aanwezig is - maar verder liggen de perrons er vrij schandalig bij. Zo zijn er bijna twee jaar geleden werken gebeurd aan het perron, waar nooit een einde aan gekomen is. Een deel van het perron – jammer genoeg dat gedeelte langswaar men het perron betreedt – ligt dus al heel die tijd opengebroken. Reizigers moeten langs de parking het perron betreden, maar ook dat is dan weer zeer slecht aangegeven. Bovendien staat er op weekdagen steevast een auto geparkeerd voor de ingang van het perron. En dat dus effectief al meer dan 20 maanden! Gelukkig doet de dienstdoende ambtenaar wel de moeite het perron netjes te houden, heb ik vastgesteld.

Het oude stationsgebouw kreeg vorig jaar een likje verf aan de binnenkant, maar aan de uitgebrande berging naast de loketzaalen de werkelijk beschamend primitieve toiletten wordt niets gedaan. Die zouden nochtans veel beter gewoon afgebroken kunnen worden.

En intussen zijn de tarieven van de NMB$ in februari nog maar eens verhoogd.

The Troubles with Belgacom

In september 2006 stapte ik voor mijn internetabonnement over op Belgacom, omdat ik verhuisde. Men maakte me toen warm voor een proefabonnement op Belgacom TV en als filmfan wilde ik dit wel eens proberen. Ik zou na de proefperiode van drie maand, opgebeld worden door een medewerker om de service al dan niet stop te zetten.

Ik stond sowieso al argwanend tegenover deze belofte en nam me voor het abonnement zeker tijdig stop te zetten als het me niet beviel. Een maand later stond de decoder voor digitale televisie nog onaangeroerd in de verpakking en concludeerde ik dat ik nooit voldoende tijd zou hebben om optimaal te genieten van deze dienst. Ik bracht de decoder dus terug naar een Belgacomwinkel, waar ik uitdrukkelijk liet controleren of ik nu niet meer als abonnee ingeschreven was. Dat werd me bevestigd.

In december ontving ik een promobrief van Belgacomtelevisie en dat vond ik vreemd. Ik informeerde of ik misschien toch nog als abonnee werd beschouwd. Inderdaad, zo bleek, maar dat loste men telefonisch snel op en ik werd gerustgesteld. Kort daarop kreeg ik dan weer electronische nieuwsbrieven van Belgacom TV, wat ik nog maar eens verdacht vond. En eind januari viel dan een torenhoge factuur in de bus, waarop mij een abonnement op Belgacom TV werd aangerekend. Dan grijpt een mens dus weer naar de telefoon, maar bij Belgacom speelt men het slim. Je krijgt geen medewerker aan de lijn, maar kan enkel je factuurnummer invoeren, waarna je dan een overzicht in je brievenbus vindt waarop je je betwistingen dient aan te duiden. Vreemd genoeg komen de mogelijkheden op dit formulier helemaal niet overeen met de opstelling op je factuur, zodat je eerst aan het puzzelen moet. Nu heb ik de energie en het inzicht om deze strijd vol te houden, maar ik vraag me wel af hoeveel mensen door Belgacom en andere diensten ‘gegijzeld’ worden. Hoeveel mensen betalen uit argeloosheid, wanhoop of onwetendheid veel te hoge bedragen? Hoeveel mensen zijn telecomslachtoffers? Belgacom, maar ook Telenet (want het afsluiten van mijn Telenetcontract kostte me ook al heel wat bloed, zweet en tranen. En dan heb ik nog niet over de installatie door Belgacom gehad) hebben geen greintje respect voor hun klanten. Wie een dag te laat betaalt, krijgt meteen 9 euro boete. Voor zowel installaties als het afsluiten van contracten moet men hemel en aarde bewegen. Voor klachten dien je een administratieve lijdensweg te volgen. Zoiets is toch ongehoord in een moderne democratie?

Nu ben ik zeker en vast niet de enige met deze problemen. Elke lezersrubriek bult van dezelfde verhalen. Maar toch staan we compleet machteloos, hoewel we in één van de meest welvarende en best georganiseerde landen ter wereld leven. Valt er dan echt niets te doen tegen deze vernederingen en kwellingen van de consument? Ik ben me ervan bewust dat er veel ergere dingen bestaan, dat alles te relativeren valt en dat dit voor veel mensen een luxeprobleem is. Maar moet ik het normaal vinden dat ik voor deze luxe keer op keer Kafkaeske toestanden moet meemaken? Heeft de consument eigenlijk nog enig recht? Hoe kan in hemelsnaam ooit een einde gemaakt worden aan deze toestanden? Ik ben het beu, maar dat zal Belgacom wellicht worst wezen. Zij zijn immers oppermachtig. En dan heb ik het nog niet gehad over gelijkaardige toestanden zoals bv. in de ticketverkoop, in de immobiliën, de verzekeringssector en het bankwezen. Om uit je vel te springen!

UPDATE: 5 april (!!)
“Mijnheer,
Wij danken u voor uw verzoek dat werd geregistreerd onder referte XXX.
Er werd een onderzoek ingesteld, waarbij we een fout vaststelden die het bedrag van de factuur kan hebben beïnvloed. Als bijlage vindt u een creditnota voor het gecorrigeerde bedrag. Wij bieden u onze oprechte verontschuldigingen aan. We hopen dat deze regeling u voldoening schenkt en zal bijdragen tot een goede relatie met Belgacom.”

UPDATE: oktober 2007
Nog steeds staat digitale televisie op mijn factuur aangeduid. Toch vallen er al vorderingen vast te stellen: terwijl tot net voor de zomer ook het bedrag op de factuur deze dienst bevatte, is dat nu niet meer het geval. M.a.w. het staat nog op mijn factuur, maar wordt nu niet meer aangerekend. De vele, vele  telefoontjes (want intussen heb ik toch een telefoonnummer) leveren me elke keer weer de belofte op dat de fout in het systeem zal rechtgezet worden. Wat dus niet gebeurt. Wat een prutsers bij Belgacom.

Fnac Digitaal

Een goed jaar geleden schafte ik me een digitaal fototoestel aan, waar ik intussen precies 1679 foto’s mee nam (inclusief alle mislukte en meteen verwijderde foto’s, voor alle duidelijkheid). Het vervelende aan digitaal fotograferen is dat een mens er niet snel toekomt die kiekjes ook af te drukken. Pas onlangs besloot ik de vele foto’s die ik vorig jaar in New York nam, eindelijk eens te laten afdrukken. Ik spoedde me dus naar de Fnac en maakte er het volgende mee.

Bij het bestellen werd me gevraagd reeds vooraf te betalen. Het risico dat iemand zijn bestelling niet komt afhalen is immers groter dan bij het indienen van een fotofilmpje. Ik vond dat geen probleem en legde 24.57 euro neer. Enkele dagen later ging ik mijn foto’s afhalen. Toen de verkoper mijn pakketje uit een schuif haalde, pronkte daar vooraan een etiket op dat 22.90 euro vermeldde. Ik realiseerde me niet meteen dat dat een ander bedrag was dan wat ik betaald had, maar de bediende blijkbaar wel. Hij had razendsnel mijn bestelformulier vergeleken met het nieuwe ticket en stelde dus vast dat hij me wellicht zou moeten terug betalen. Ik was me op dat moment nog van geen kwaad bewust (ik had het oorspronkelijke bedrag niet echt onthouden), maar de verkoper stelde voor de foto’s in een ander zakje te stoppen. Ik zei verbaasd dat nergens voor nodig was, maar de man scheurde het papiertje er snel af, gooide het in de afvalbak en gaf me mijn foto’s in een nieuw zakje.

Thuisgekomen bekeek ik mijn bestelformulier opnieuw en besefte ik dat ik zo’n anderhalve euro te veel betaald had. Het was echter de manier van werken die me behoorlijk ergerde. Als Fnac (of die ene verkoper) dit wekelijks honderd klanten lapt, is dat al een mooie bonus. Ik zocht dus op de website van Fnac meteen op hoe je een klacht kon melden, maar dat bleek niet eenvoudig. Mailadressen vind je niet op de site, en de contactformulieren vereisen een code. Dus belde ik naar Fnac Gent zelf, waar ik werd doorverbonden met de betreffende afdeling. Verbazing alom en ik mocht minstens drie minuten luisteren hoe de verkoopsters onder elkaar de zaak trachtten op te lossen. Men verklaarde dat alle zakjes bewaard werden, maar er geen te vinden was met mijn naam er op. Ik sprak mijn vermoeden uit dat de verkoper het in de vuilnisbak had gegooid. Uiteindelijk beloofde men mij terug te bellen met een oplossing.

Dat gebeurde al een kwartier later. Er bleek een actie gaande te zijn in het labo, waar de verkopers geen weet van hadden. Vanaf een bepaald aantal foto’s, kreeg je een korting of iets dergelijks. Vandaar dus de vergissing. Ik hoef maar langs te komen om die 1.67 euro terug te krijgen.

Ik weet niet in hoeverre de verklaring van die dame, waar is. Het lijkt me wat onwaarschijnlijk dat niemand van die actie op de hoogte was en zelfs nog steeds niet toen ik belde, toch al anderhalve week later. Misschien zijn er wel nog veel meer mensen die teveel betaald hebben. Maar goed, toch voor een keer iets dat positief afgelopen is, al betwijfel ik of ik dat schamele bedrag ook effectief zal gaan afhalen. Het ging me immers, zoals wel vaker, over het gelijk.

NMBS says no

Herinnert u zich mijn reisverhaal? Ik zat toen twee uur vast in een stilstaande trein en kwam twee uur te laat aan in Brussel, om onmiddellijk terug te keren omdat er geen enkele reden meer was om in Brussel te zijn. De klachtenbrief naar de NMBS werd nu eindelijk beantwoord.

De brief vangt aan als volgt: ‘Geachte heer. Stormwind of aanvriezende regen kan aan de basis liggen van een breuk van de bovenleiding. Een defect aan de stroomafnemer enz.’ Twee alinea’s met technische uitleg later (hoe educatief!) volgt dan een beschrijving van de feiten. Ietwat onnodig aangezien de bestemmeling immers zelf op de trein zat.

Dan komt de essentie: ‘In onze Algemene Vervoersvoorwaarden is bepaald dat de NMBS verantwoordelijk is voor het ter bestemming brengen van de reizigers.‘ Aangezien het woord ‘tijdig’ daar ontbreekt, valt er dus eigenlijk niet te klagen. Ik heb dus geen punt, maar opvallend is dat de brief die bewoording sluw ontwijkt. De volgende alinea vangt immers aan met ‘Uit commercieel oogpunt zijn we toch bereid…‘ en daar moet een mens dus uit opmaken dat zijn eis tot terugbetaling verworpen werd. Ter compensatie een bon van 12, 50 euro, terwijl een ticket Brussel-Gent heen en terug eigenlijk 15 euro kost.

‘Beter dan niets’ zouden we daar braaf kunnen op reageren. Maar nee, dit gebaar is gewoon zwak. Als de reiziger schade heeft geleden hoort daar een fatsoenlijke vergoeding bij. Omdat ik er een leuk blogverhaal aan overhield en die dag toch niets anders te doen had, zullen we het er maar bij laten. Tegenwoordig valt alles te relativeren…

Jonge werknemers kunnen niets

Vandaag verschenen in de media de conclusies van een onderzoek van het VBO (Verbond van Belgische Ondernemingen). Daaruit blijkt dat de meeste jongeren verre van perfecte werknemers zijn. Ze zouden talenkennis, zelfkennis, inzet en doorzettingsvermogen missen. Dat zou geen al te groot struikelblok zijn, mochten de meeste jongeren niet net denken dat ze goed voorbereid zijn op een professionele toekomst, wanneer ze de schoolbanken verlaten.

442 ondernemingen en managers deden mee aan het onderzoek. Dat zijn toch heel wat getuigenissen. Mijn eigenste moeder was daar niet bij, maar zal zich ongetwijfeld kunnen vinden in de resultaten. Vooral zwakke spelling, manke communicatievaardigheden en een al te grote gemakzucht, blijken veel jonge werknemers in haar werkomgeving te typeren, met de nodige ergernissen tot gevolg.(Op de foto twee kassiersters die de nodige maturiteit missen)

Advies aan de NMBS

De NMBS heeft er voor gezorgd dat u in diverse stations alle menselijk contact kunt vermijden door een vervoersbewijs aan te schaffen via een automaat. Ik gebruikt dit systeem best vaak, en een evaluatie dient zich dan ook aan:

*Het voornaamste is dat de automaat snel werkt. Nu ja, echt héél snel gaat dat niet. Als er aan de loketten geen wachtenden staan, kunt u uw ticket nog altijd beter daar kopen, want het NMBS-personeel in de grote stations werkt in het algemeen vrij snel. De automaat reageert niet alleen iets te traag op de aanraking van het scherm, de betaling en het printen verlopen ook niet echt bliksemsnel. Pas als de rij wachtenden uit meer dan twee personen bestaat, is een automaat dus de beste optie.

*Het systeem is gebruiksvriendelijk, maar voor een groot deel van de bevolking zal het toch nog te complex werken. Vooral wat de keuze van de bestemming betreft, waarbij men de gemeente uit een lijst moet kiezen, levert gevloek op.

*Een groot nadeel is echter dat de automaten – vooral in de Brusselse stations – veel te vaak defect zijn. Niet alleen zou het systeem wat ’sterker’ (lees: beter tegen gepruts bestand) mogen zijn, de herstelling zou veel sneller moeten verlopen.

Daarnaast zorgen ook de treintabellen voor ergernis.

*In de eerste plaats zijn deze affiches slecht geplaatst.

-In Brussel-Zuid vind je ze enkel helemaal aan de uiteinden van het station. Als je van de trein stapt, moet je er dus aan denken meteen op het perron te kijken wanneer je een aansluiting hebt. Doe je dat niet, moet je heel wat meters afleggen vooraleer je de borden aantreft.

-In Brussel-Centraal en Brussel-Noord vindt je de affiches sneller, maar daar staan de borden dan zo dicht op elkaar dat mensen zich tegen elkaar moeten drukken om ze te kunnen lezen. Onbegrijpelijk is dat men de borden in een scherpe hoek tegenover elkaar plaatst, waardoor mensen echt tussen de panelen moeten gaan staan, waarbij meestal maar één persoon tegelijk kan zoeken. In de Brusselse stations zijn er vrijwel elk moment van de dag meerdere mensen die tegelijk info nodig hebben, dus wordt er altijd gedrumd..

-In Denderleeuw vind je de tabellen slechts aan één kant van het perron, en ook slechts in één voetgangerstunnel. Het station heeft lang te kampen gehad met vandalen, die de affiches in brand staken. Gevolg: men plaatst maar liever geen tabellen meer aan de kant die het verst van het stationsgebouw ligt. Van service gesproken.

-In Gent tref je de uurroosters op de perrons en in de gang onder de perrons aan, maar dan weer niét aan de ingang van het station. Men moet dus al een heel eind de gang in wandelen om op te zoeken welke trein men nodig heeft. Toch bizar dat men de vroegere tabellen aan de ingang van het station verwijderd heeft.

Men kan natuurlijk altijd zeer snel op de monitors en grote panelen kijken om te weten op welk perron een trein vertrekt, maar daar staat natuurlijk niet bij waar die trein allemaal halt houdt. Wie elke dag of elke week dezelfde trein neemt, weet dat natuurlijk wel, maar er zijn nog steeds heel wat mensen die niet aan een routine vasthangen. De NMBS zou dus dringend aan een verbetering van zijn informatisering ín de stations moeten werken.

*Daarnaast blijft ook verwarring ontstaan wat betreft de tabellen voor de reizen tijdens de week en die tijdens het weekend. Vat eens enkele minuten post naast zo’n bord en stel vast dat tientallen mensen zich vergissen. Nu staat in het midden van elke affiche duidelijk vermeld of het om de week- of weekendregeling gaat, maar toch kijkt iedereen daar over, ook al is de kleur van deze waarschuwing anders bij de twee tabellen. Het zou makkelijk zijn de mensen van domheid en kortzichtigheid te beschuldigen, maar als pakweg 75% van de reizigers zich vergist, ligt de fout bij het systeem. Wetenschappers zullen bovendien vast wel een verklaring hebben voor de samenhang tussen de indeling van een bladspiegel en de aandacht van de lezer. Een eenvoudige verbetering zou er alvast uit kunnen bestaan de weektabellen in een andere kleur te laten verschijnen dan de weekendtabellen. Dat zou vergissingen niet uitsluiten, wel verminderen.

Als de NMBS besluit mij op basis van deze analyses in dienst te nemen als adviseur, zal ik daar mits eeuwig gratis reizen, graag op ingaan.

Reisverslag

De NMBS heeft er heel wat voor over mij te helpen mijn vele vrije uren te vullen. Een reisverslag:

8u56: de trein naar Brussel vertrekt in Gent St-Pieters.

9u07: de trein valt stil ergens te velde.

10u07: de trein staat nog steeds stil. De sfeer aan boord is geanimeerd. Er wordt volop gegsmd naar werk en school, de conducteur heeft diverse mededelingen gedaan: de trein is defect en technici zijn onderweg. In één wagon is geen verwarming meer, de passagiers zoeken warmere plaatsjes op.

10u22: de technici kunnen niets doen en een andere trein richting Brussel zal stoppen om de passagiers op te pikken. De trein wordt geëvacueerd! 550 passagiers, waaronder 1 klas met schoolkinderen, 1 hond, 1 man met een vouwfiets, enkele Amerikaanse toeristen en 1 BV (Reginald Moreels) moeten de trein verlaten en op de daarnaast stilstaande trein stappen. Er is een boel NMBS-personeel meegekomen om iedereen te helpen, want er is uiteraard geen perron.

10u40: door de velden naderen een journalist en cameraman. Met heel wat moeite beklimmen ze de berm waarop de sporen lopen om een sfeerverslag te draaien. Ik zit jammer genoeg al in de trein en kan dus geen interview geven.

11.03: de evacuatie is eindelijk afgelopen. Ik kan niets meer gaan doen in Brussel en hoop dat de trein terug naar Gent rijdt.
Intussen zijn studenten te laat voor examens, realiseren ambtenaren zich dat ze meteen kunnen gaan lunchen als ze op het werk zijn en kampen bedrijven en winkels met gebrek aan personeel. Er wordt nog steeds druk getelefoneerd en gesmst, maar de sfeer blijft ontspannen. Sommige mensen zijn via de telefoon toch al aan het werk gegaan en maken hun medereizigers deelgenoot van hun professionele activiteiten. 

11.28: de trein komt twee uur te laat aan in Brussel. 

11.45: Ik reis terug naar Gent want is toch veel te laat voor de persvoorstelling waarnaar ik op weg was. De voormiddag is op aangename wijze gevuld geraakt. De ergernissen zijn zeer beperkt gebleven. Jammer genoeg doet de NMBS geen voorstel om treintickets terug te betalen aan mensen die eigenlijk voor niets gereisd hebben. Dat wordt dan toch een klachtenformulier invullen…

(Hoe liep het af? Lees het hier)