Bloggers werpen elkaar regelmatig eens een stokje door, maar ik doe daar doorgaans niet aan mee. Omdat niemand mij stokjes toewerpt, omdat ik niet graag schrijf wat iemand anders vraagt, omdat ik een moeilijke mens ben. Dat stokje over boeken dat al een tijdje rondgaat, vind ik dan weer wel interessant. De al even onafhankelijke Aïda wierp het mij uiteindelijk toe, maar de opdracht werd wel verdrievoudigd.
1. Grijp de drie dichtsbijzijnde boeken die meer dan 123 pagina’s tellen.
Naast mijn bed ligt al meer dan twee jaar het vuistdikke, fascinerende Planet Simpson van Chris Turner. Een diepgaande, ernstige analyse van The Simpsons en zijn sociologische, culturele, morele en zelfs politieke invloeden. Om de paar weken lees ik een hoofdstuk. Mateloos interessant.
Zonet beëindigd: De Woordvoerder van Vincent Bijlo. Na jaren geleden de bijzonder grappige romans Het Instituut en Achttienhoog gelezen te hebben van dezelfde schrijver, had ik nog wel eens zin in een ontspannend boek. Bijlo is een blinde cabaretier wiens alter-ego Otto Iking (ook blind) de hoofdrol speelt in alle drie de romans. Dit keer wordt Iking woordvoerder van een kneuterige politicus die het moet opnemen tegen een Pim Fortuynachtig sujet. Onder de laconieke toon zit een mooie bedenking over de uitholling van de politiek en de bespeelbaarheid van de kiezer. Zeer onderhoudend.
Een derde boek dat al lang in de buurt ligt, is de befaamde roman Het Leven van Pi van Yann Martel. Ooit geleend uit de bib, na vijftig pagina’s opgegeven, dit betreurd en terug binnengebracht. Later was Boris er jubelend over en ik moest bekennen dat het me niet wist mee te slepen. Boris deed het me prompt cadeau voor Kerstmis en sindsdien deed ik al één poging het opnieuw te lezen. Ben dit keer blijven steken op p. 70 en ik vrees dat ik bij een nieuwe poging weer moet herbeginnen. Maar het zal zonder enige twijfel ooit uitgelezen worden, al was het maar omdat ik regelmatig eens zonder bibboek zit en dan grijp je naar die stapel wachtende boeken.
2. Open het boek op p. 123 en zoek de vijfde zin:
a) (p 123 is leeg dus ik neem p 223)
The default pose of cool’s most slavish devotees is best represented by the stereotypical slacker who appears for a brief moment in Episode 1F21 (’Lady Bouvier’s Lover’) to express the cynicism of his age.
b) ‘Ik wil niet bij dat kakelende mens in mijn ochtendjas voor lul zitten.’
c) Ze kwamen te voorschijn en vlogen rond zoals vliegen altijd doen, in grote, luie kringen, behalve als ze in elkaars buurt kwamen; dan begonnen ze met duizelingwekkende snelheid luid zoemend in een spiraal om elkaar heen te draaien.
3. Post ook de volgende drie zinnen.
a) The slacker’s cameo is occasioned by an infomercial - starring Troy McClure, of course - hawking genuine hand-drawn ‘Itchy & Scratchy’ animation cels. This, McClure states, is ‘your chance to own a piece of Itchy and Scratchy, the toontown twosome beloved by everyone - even cynical member of Generation X!’ Cut to the slacker dude, sprawled on his couch, watching the informercial.
b)‘Ik heb niet eens een ochtendjas.’
‘Judith’ zei Roel, ‘koop jij even een ochtendjas voor Aad, badstof, crème, of liever rood, als ze die hebben. XL’
Aad dronk slurpend van zijn koffie.
c) Sommige waren zo moedig dat ze zich in mijn buurt waagden. Ze cirkelden om me heen met het geluid van een sputterend eenmotorig vliegtuigje en spoedden zich dan weer naar huis. Ik weet niet of ze bij de sloep hoorden of met een van de dieren, waarschijnlijk de hyena, waren meegekomen, maar waar ze ook vandaan kwamen, ze hielden het niet lang uit; binnen twee dagen waren ze allemaal verdwenen.
Leuk stokje, maar ik geef het aan niemand door. Wie het wil, mag het pakken.
De ongewone lezer is een flinterdun boekje van de Britse satirische schrijver en bekroonde toneelschrijver Alan Bennett en is eerst en vooral heerlijk geschreven. Zelfs in de Nederlandse vertaling voel je de aangename, typische - ietwat ouderwetse - Britse woordenschat zijn werk doen. Iedere zin lijkt iets plechtigs uit te stralen en is aldus een waar genot.
U zei?