1000 keer naar de cinema

Trouwe lezers weten dat ik zo nu en dan eens uitpak met lijstjes en aantallen van geziene films e.d. Dat levert doorgaans weinig relevante blogstukjes op, die ik eigenlijk vooral voor mezelf schrijf. Maar nu wou ik toch wel even kwijt dat ik afgelopen weekend voor de duizendste keer een film in de bioscoop zag. Duizend keer… Ik duizel er zelf even van.

Voor alle duidelijkheid, het volledige aantal films dat ik ooit gezien heb, bedraagt momenteel 2753. Het is misschien wat bizar een onderscheid te maken tussen bioscoopfilms en het aantal geziene films tout court. Gezien is gezien toch en wat voor zin heeft dat onderscheid? Maar in 1992 ben ik begonnen met het oplijsten van films die ik in de cinema zag om zo mijn jaartotaal overzichtelijk te houden en om de diverse jaren te kunnen vergelijken, ben ik dat blijven noteren. Aangezien ik toen ook nog al mijn ticketjes bewaard had van alle films die ik sinds 1989 of zo gezien had en ik verder goed in mijn geheugen gegraven heb, viel dat zelfs nog te reconstrueren voor voorgaande jaren. Zo meen ik intussen zowat zeker te zijn dat de lijst volledig is vanaf mijn allereerste bioscoopfilm.

Ik wil ook vooral even stellen dat ik niet voor al die 1000 films een ticketje betaald heb. Ik woon sinds 1999 regelmatig persvisies bij en die zijn gratis. Ik wil me overigens vooral niet realiseren hoeveel geld het me dan wél gekost heeft. Welke hobby kost geen geld? En voor u zich mij nog fanatieker voorstelt dan ik al ben, die tickets bewaar ik intussen al heel lang niet meer.

Het vermelden waard:

- de eerste film in de bioscoop: The Aristocats, ergens begin jaren ‘80

- meest gezien: in 2006 zag ik 126 films in de bioscoop.

- aantal bioscopen waarin ik deze films gezien heb: een stuk of 22, waarvan 3 in de USA en 1 in Londen. Dit staat nergens genoteerd hoor, ik zocht het voor de gelegenheid even uit.

- meest geconsumeerd tijdens de film: hmm… wellicht gewoon water. Saai niet? Ik eet vrijwel nooit popcorn en hoef niet zonodig te eten tijdens een film. Af en toe een Magnum of chips, dat gebeurt wel eens.

- vreemdste combinatie: met mijn toen 73-jarige oma naar Mission Impossible. Ze vond Tom Cruise ‘ne schone mansmens’

- fraude: de komedie Scrooged zag ons gezin zonder betalen want men had onze tickets van de voorafgaande film (L’ours) niet gescheurd en aangezien er toen nog geen titel van de film op je ticket stond, gingen we gewoon nog een keer naar de film. Dat was even spannend. Kinepolis is rijk genoeg. En nee, ons normen- en waardenstelsel werd er niet door vervormd.

- favoriete zitje: in het midden van de bovenste helft van de zaal, en uiteraard in het midden van de rij. Leve Cinema Zed in Leuven, maar hun zetels zijn de slechtste.

- regisseur van wie ik het meest films in de bioscoop zag: Steven Spielberg met 12 films.

- ergerlijkst gezelschap: mijn klasgenote Sandra die bij de begintitels van het formidabele L.A. Confidential al zat te blazen omdat ze het maar niets vond.

- eerste film op een filmfestival gezien: The Ice Storm op het Brusselse Filmfestival in 1998.

- mooiste rijtje van op elkaar volgende films: Fight Club, The Sixth Sense, Being John Malkovich, American Beauty en Sleepy Hollow zag ik allemaal na elkaar op twee maanden tijd.

- grootste kwelling: een week moeten wachten op deel 2 van La Meglio gioventu

- aantal films waarvoor ik te laat kwam: héél weinig. Herinner me er 2 en veel meer zullen het er wel niet zijn.

- aantal films niet uitgekeken in de bioscoop: slechts één en die heb ik dan ook niet meegeteld, een Japanse film op een filmfestival. Ik hou er aan films altijd tot het einde te bekijken. En er was ook ooit die Turkse film…

-  opvallende mensen in de zaal: Filip en Mathilde bij Gladiator in 2000. Verder vind ik het eigenlijk wel vreemd zelden of nooit mensen aan te treffen in de zaal die ik ken, ik herinner me eigenlijk niet één keer dat ik per toeval vrienden of kennissen of wiskundeleraars van vroeger in de zaal aantrof, laat staan BV’s.

- acteurs van wie ik het meest films in de bioscoop gezien heb: Johnny Depp, die echt wel veel goede films op zijn naam heeft staan: de Ier Brendan Gleeson, die zeer vaak bijrollen vertolkt in bekende films en daardoor onverwacht zo hoog staat op mijn lijst; En Cate Blanchett, een geweldige actrice. wiens films ik vooral de laatste 5 jaar niet meer mis.

- meest aantal films ooit gezien op 1 dag: 5. En dat is al enkele keren gebeurd zelfs.

- favoriete moment om naar de film te gaan: op een weekdag om 17u. Weinig volk en vooral geen luidruchtige tieners.

- ergerlijkste moment om naar de film te gaan – in de multiplexen dan toch: zaterdavond om 20u, hoewel me dat in goed gezelschap niet zo veel kan schelen. Maar de doorsnee bioscoopbezoeker is op dat moment het nachovretend type dat meestal naar films gaat die bij het naar buitengaan al vervlogen zijn en daar heb ik weinig affiniteit mee. Leve filmfestivals wat dat betreft.

- eerste filmrecensie: de vreselijke komedie Say It Isn’t So

- de laatste gezien flm tot nog toe: District 9, een opwindende actieprent vol buitenaardse wezens en ontploffingen.

En u?

Pauze

Even geduld.

Morgen kijk ik niet

naar De Slimste Mens Ter Wereld. Niet dat dit nog steeds erg entertainende programma me begint tegen te steken, maar omdat men er in geslaagd is voor de aflevering van morgen drie volstrekt oninteressante deelnemers samen te brengen.

Op de eerste stoel zit Freek Braeckman te stralen. Onze meest kleurloze, vroegtijdig oud geworden nieuwslezer heeft schijnbaar een hele schare fans in Vlaanderen, maar ik ben daar zeker geen van. Ik heb genoeg van dit meneertje middelmaat. Een sterke quizkandidaat uiteraard, maar nu is het welletjes geweest.

Naast hem werd Bart De Wever in een stoeltje gepropt (let er maar eens op, die kerel past er nauwelijks in!). De vleesgeworden stompzinnigheid, de charme van een kopje koude koffie etalerend, een lege en idiote man die je op zijn best associeert met worsten, carnaval en kaartavonden. Kan er morgen een haardvuur naast hem geplaatst worden? En was hij gedrogeerd of is die sloomheid aangeboren? Dat hij een heel hoog score haalde, is des te opmerkelijker, maar het was dan ook een herkansing.

Op de derde stoel neemt Carry Goossens plaats, een acteur uit een pak successeries waar ik niet naar kijk en waar ik eigenlijk ook niet echt kan opkomen – op het immer aanwezige FC De Kampioenen na natuurlijk. De man doet mij vooral aan belegen kaas denken en op thermossen op plastic tafelkleden. En moppen waar ik niet om moet lachen – wat een zuurpruim ben ik hé?

Uit protest zal ik dus morgen voor de verandering eens niet kijken. 

Vakantie: zalig nietsdoen!?

Van wie vakantie heeft, wordt blijkbaar steeds verwacht dat die allerlei ‘plannen’ heeft. Wie daarop een antwoord verwacht à la ‘14 dagen naar een mondain skioord’, ‘gaan uitrusten op Ibiza’ of ‘een jacuzzi installeren in mijn stilaan helemaal verbouwde villa’, moet ik teleurstellen. Mijn ‘to-do-lijst’:

- een toets begrijpend lezen maken (leuk, echt waar!)
- de K.U.T-redactietop 2008 samenstellen a.d.h.v. de inbreng van alle redacteurs (Wall-E! voor n°1!)
- verzekering betalen in het geval mijn pc tilt slaat en in brand schiet.
- gelukwensen sturen naar Margot & Inti
- de klasblog updaten (voor zover mijn leerlingen dat  niet zelf doen)
- computer en nieuwe printer in de klas gaan installeren (geen zin in)
- mailbox opruimen
- toets spelling opstellen (gaat snel)
- De K.U.T- Facebookgroep mee promoten (bij deze)
- allerlei facturen (al dan niet achterstallig) betalen
- nog minstens 40 telefoonnummers in mijn gsm invoeren die hier op een lijstje liggen te wezen sinds ik 4 maand geleden een nieuwe SIM-kaart had en de nummers niet overgezet werden (weet ook niet waarom niet eigenlijk).
- Maria Dolores bezoeken
- nieuwjaarsgeschenken kopen (echt wel de meest tijdrovende en vervelende klus)
- meubels herschikken ten einde de nieuwe kast die deze week geleverd wordt, tot zijn recht te laten komen (een kamer bijbouwen?)
- op diverse wijzen bijdragen aan de boekhouding van de K.U.T-kas (= mijn papierwinkel sorteren)
- naar de schoenmaker gaan
- een croque-monsieurmachine kopen
- een hoop CD’s op mijn mp3-speler zetten (ja, ik heb nog cd’s)
- naar persvisies gaan
- naar de post gaan (nee, geen kerstkaartjes)
- de schoolblogs onderhouden (om te zien of mijn steeds deskundiger wordende collega’s niet te veel foutjes meer maken)
- nieuw bureau installeren in de klas (dank u, papa)
- de K.U.T-quizvragendatabase opstellen
- nog véél films zien voor het einde van het jaar! (record van 2006 kan niet meer verbroken worden, spijtig genoeg!)
- sociaal doen met allerlei mensen (en niet on line!)
- vooral niet bedenken hoeveel van die dingen ik had kunnen doen terwijl ik dit stukje typ.

Hopelijk is het snel nog eens vakantie!

Sven phone home

Neen, gewaardeerde lezers, ik ben gisteren niet door een UFO opgezogen – hoewel het ergens wel zou steek houden dat dit toch niet mijn thuisplaneet is. Maar ondanks alle aankondigingen en voorspellingen heb ik geen E.T. gezien. Wél sprak een jongedame op straat me aan. Hoewel ze er vrij normaal uitzag, meldde ze me ‘vandaag buiten te blijven en mijn fototoestel klaar te houden, want er stonden spectaculaire zaken te gebeuren’. Ik glimlachte meelevend en zette mijn weg verder.

Mijn planeet is nog enkele dagen gewoon de cinema, vandaar de kalmte hier. De teller staat momenteel op 25, nog 8 te gaan. Beam Me Up!

Cinemaniak

Zonder u daar vooraf enigszins over te berichten ben ik vandaag aan mijn jaarlijkse filmmarathon begonnen: de 35e editie van het filmfestival is officieus van start gegaan. Ik keek er al een tijdje naar uit en ben dus van plan hier flink van te genieten. Op mijn programma, zoals altijd samengesteld na veel wikken en wegen, puzzelen en schuiven, staan zo’n 33 films. 34 eigenlijk, maar één vertoning valt samen met een bijzonder concert van filmmuziek. Een film waar ik al héél lang naar uitkijk en een concert dat de soundtrackfanaat in mij doet jubelen. Dilemma, dilemma.  

Ik heb er al 2 films opzitten vandaag. Eén film bekeek ik tussen het lesgeven door (ik was anderhalf uur klasvrij, gevolgd door anderhalf uur pauze, dus ik spoedde me toen snel naar de cinema). En we zijn goed gestart, want Woody Allen’s Vicky Cristina Barcelona was een zeer genietbaar juweeltje!

Morgen ligt het weer nog even stil, maar vanaf woensdag vlieg ik er echt in. Tegen vrijdagavond zou ik 10 films willen gezien hebben, en in het weekend ga ik er nog eens 9 bekijken… De klas kan even de pot op, mijn directeur is verwittigd (en als hij dit leest, hij mag gerust zijn, alles is onder controle). De 10 dagen puur filmplezier kunnen beginnen, mijn equivalent van een vakantietrip. En ik hoef er niet eens congé voor te nemen.

(die beelden! die kleuren! die actrices! die dialogen!)

Intermezzo (2)

Ik ben enkele dagen gaan bijscholen, de batterijen gaan opladen voor het nieuwe schooljaar. Braaf zijn terwijl ik even weg ben hé.

Mijn favoriete trein

is een lege trein.

Blokperiode

Studeren moet ik gelukkig niet meer doen, maar morgen neem ik wel deel aan Blokken. Het gevoel is identiek: een sprankel zenuwachtigheid, een tikkeltje ongerustheid, enige tegenzin zelfs. Examenstress, zeg maar.

Ik ga er immers niet van uit dat ik veel kans maak om te winnen. Ik ben wel wat op de hoogte van één en ander, maar van heel wat zaken ook weer niet (geschiedenis en sport zijn mijn zwakke punten) en bovendien hangt zoveel af van je tegenspeler.

Op zich hoeft dat voor mij niet veel uit te maken. Ik doe vooral mee voor de fun, omdat ik van quizjes en spelletjes houdt. Dat ik er iets mee kan winnen, is wel belangrijk, maar niet het doel. Het probleem zit hem er echter in dat anderen blijkbaar wel verwachten dan je goed scoort. M.a.w. als ik morgen verlies, zal ik daar zelf niet mee zitten, maar moet ik wel de reacties van supporters overal te lande aanhoren. Ik kan natuurlijk ook gewoon verzwijgen wanneer ik op tv kom, dan mist minstens de helft van mijn kennissenkring mijn optreden en gaat mijn afgang aan hen voorbij! Wat als ik een filmvraag niet weet of een fout maak bij het hoofdrekenen?

Maar kijk, dat is geen optimistisch uitgangspunt natuurlijk. Mijn tegenspeler kan een gepensioneerde huisvrouw zijn die nog nooit Tetris heeft gespeeld of een twintiger die niet weet wie Edith Piaf of Tony Corsari is (zal je Ben Crabbé horen!).

Maar wat ga ik aantrekken? En zal ik het volhouden Ben Crabbé niet proberen even belachelijk te maken als hij doet bij zoveel kandidaten? De spelregels zijn overigens gewijzigd: vanaf nu mag de winnaar blijven terugkomen, ook na 3 keer spelen. Ik kan beginnen fantaseren dat ik de eerste speler ben die 6 afleveringen na elkaar speelt, maar ik maak mij geen illusies.

U hoort er nog wel van. Of net niet. Brand morgen maar een kaarsje!

Zo zit het

Ik staak dus en de helft van de lezers snapt eigenlijk niet goed waarom en wat er precies gebeurd is. Ik  informeer u bij deze over wat er de voorbije weken op en vooral naast deze blog gebeurde:

Ik schreef alweer een dikke maand geleden een heftig, boosaardig en zoals gewoonlijk spitant en humoristisch en vooral ook geniaal geschreven artikel over een bepaalde basisschool in Gent waar zich elke ochtend voor de schoolpoort weinig gezellige verkeerstaferelen afspelen.

Dat artikel werd ook overgenomen door andere websites, waarop er zeer giftige reacties verschenen. Het artikel bleek duidelijk iets los te maken, al repte niemand over de essentie. Ik stelde een mooi schrijven op aan al deze bittere reageerders.

Naar aanleiding van een korte confrontatie met een ouder van de school, die ik aansprak op zijn verkeersgedrag, schreef ik nadien een tweede artikel ter bevestiging van mijn eerste ervaring.

Enkele dagen later laat mijn directeur me weten dat de directie en de inrichtende macht van de geviseerde school zich beledigd voelen door het artikel en het niet vinden kunnen dat ik als leerkracht dergelijke mening uit. Via de schepen van onderwijs sijpelt de vraag door om het artikel te verwijderen om erger te voorkomen. Uit respect voor mijn directeur en de mensen die in de stad Gent het onderwijs mee bepalen en aldus steeds zeer correct, democratisch en met ruimte voor persoonlijke inbreng met hun personeel omgaan, doe ik dat. Ik vind het op dat moment vooral jammer van mijn leuke stukje. In een verantwoording naar mijn oversten wordt duidelijk gesteld dat het om een privé-initiatief gaat en wordt het besef verwoord dat het taalgebruik mogelijk beledigend kon geweest zijn.

Maar langzaamaan realiseer ik me op welke kenmerkende wijze mij het zwijgen werd opgelegd. Als leerkracht  – wat ik als auteur van het artikel eigenlijk niet was – mag je geen mening hebben. Geen mening, geen blog. Ik staak(te) dus.

Intussen stuurde ik volgende mail:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Naar aanleiding van het door mij geschreven artikel ‘Bravo St.-Bavo’ dat verscheen op mijn persoonlijke website, verontschuldig ik mij voor het gehanteerde woordgebruik dat wellicht beledigend is overgekomen. Mocht de reden van aanstoot ook de hierin verwoorde mening betreffen, verontschuldig ik me ook daarvoor. Het artikel werd intussen verwijderd.

Maar eigenlijk had ik eerst een veel langere brief opgesteld, die op geen enkel moment brutaal of onrespectloos was maar waarvan ik bedacht dat hij wellicht zinloos is. Ik publiceer hem dus hier, met de nadrukkelijke vermelding dat ik daardoor op geen enkele wijze wil ondermijnen wat ik mijn effectieve mail heb geschreven:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Men heeft me ervan op de hoogte gebracht dat u aanstoot heeft genomen aan een door mij geschreven artikel dat op mijn persoonlijke weblog werd gepubliceerd. Aannemelijk, gezien de scherpe stijl en woordgebruik van het artikel en de neerbuigende toon die gehanteerd werd. Het spijt me dan ook zeer dat u zich daardoor beledigd voelt. Het artikel werd intussen verwijderd.

Ik betreur het dat de zaak op deze manier verlopen is. Was het nodig hier een machtsspel van te maken door mij in mijn hoedanigheid als leerkracht trachten te benadelen, terwijl mijn artikel duidelijk een persoonlijke uitlating was die op geen enkele manier met mijn werk te maken had? Mijn contactgegevens zijn te vinden op de website, zodat een persoonlijke confrontatie mij misschien helderheid zou bieden omtrent de preciese wrevel die werd opgewekt of mij misschien zelfs andere inzichten zou opleveren. Zo vraag ik me af of de essentie van mijn artikel eveneens reacties heeft losgemaakt, wat toch de bedoeling was. Ik heb het hier dan over een verkeerssituatie – maar ook een mentaliteit van ouders en leerkrachten – die naar mijn inziens van te weinig verantwoordelijkheid getuigen en andere weggebruikers dag na dag stress en ergernissen bezorgen. Wat me dan ook een aannemelijke verklaring lijkt voor de heftige toon van het artikel.

Daarnaast is het maar de vraag of een artikel op een blog die dagelijks amper 150 bezoekers lokt, op wat voor wijze dan ook, de neutraliteit tussen de onderwijsnetten zou kunnen benadelen, zoals gesuggereerd, zeker aangezien het hier om een privé-initiatief gaat dat los staat van mijn werk als leerkracht. Het imago van Sint-Bavo lijkt me verder ook geenszins benadeeld te zullen worden door het boze gebral van een uit zijn krammen geschoten fietser, dat gerust gerelativeerd mag worden.

Ik durf mezelf een zeer geëgageerde en gewaardeerde leerkracht noemen die met evenveel plezier en energie lesgeeft in het stedelijke net als ik dat jarenlang in het katholiek onderwijs heb gedaan. Het lag dan ook geenszins in mijn bedoeling een aanval te lanceren op het katholiek onderwijs, wat betekent dat dit geschil aldus eigenlijk geen bestaansreden heeft. De schoolstrijd is al lang gestreden.

Intussen heb ik, na diverse wijze mensen in mijn omgeving om een mening gevraagd te hebben, ingezien dat ik niet de makkelijkste – zeg maar de minst constructieve – weg gekozen heb om mijn ergernis over te brengen en vooral dat de boodschap op deze wijze verpakt, aan impact inboet. Doch dien ik daar dan weer aan toe te voegen, dat dat ook niet de opzet van mijn blog of het artikel is. Ik ben geen journalist, maar een liefhebber van het woord die aldus met een artikel enkel een stijloefening heeft trachten te maken. Ik meen dan ook dat de opzet en stijl van het artikel grotendeels verkeerd werden geïnterpreteerd.

Ik hoop bij deze dan ook dat we ons weer op tot onze echte taak kunnen wenden, zijnde met passie onderwijzen.

Vriendelijke groeten,

Nee, fans en trouwe lezers, ik deins er geenszins voor terug om deze brieven hier te publiceren, wat toch als een toegeving of zelfs een overgave zou kunnen beschouwd worden in een principiële strijd. Het zal me worst wezen dat er misschien in het vuistje gelachen wordt omdat ik me tot een zekere nederigheid gedwongen zie. It’s all in the eye of the beholder. Sommige dingen moeten blijkbaar. Eerlijk gezegd, zucht ik eens – om allerlei dingen die ik hier niet ga uiten - en gaan we maar gewoon door met schrijven. Over alles en nog wat maar niet meer over Sint-Bavo.

Ik staak

Ik zou het hier kunnen hebben over de bijzondere sfeer die zo’n laatste schoolweek kenmerkt, over de bevredigende resultaten van mijn leerlingen, over het naderende afscheid van leerlingen en collega’s die er volgend jaar niet meer zullen bij zijn, over het vooruitzicht volgend jaar in een nieuw, eigen lokaal te mogen werken, over de gezelligheid van een oudercontact, het opvallende gebrek aan stress tegenover vorig schooljaar, … maar ik heb geen goesting.

Ik wil wel wat kwijt over de zware blokperiode van mijn broer, de hond van mijn vader en de tuin van mijn moeder, de nood aan een tuinman van mijn oma of de snel van een operatie gerecupereerde opa. Maar laat maar zo.

Ik zou met lof willen zwaaien over de formidabele tv-serie Deadwood die mijn dvd-speler al enkele maanden bezet houdt en die ik bij deze dan toch maar snel aanraad. Maar foert.

Als bepaalde machtige zusters (u bekend uit media en politiek) aanstoot nemen aan mijn cassant gebrachte mening  en me aldus het zwijgen trachten op te leggen – censuur heet zoiets -, hoef ik u voorlopig ook niet te onderhouden met ander gezwam, geleuter of gefoeter.

Ik staak dus. Schrijf zelf uw blog.

Klasse kiest voor keurige kerel

Ja, alweer onderwijsnieuws, maar dit keer toch absoluut het vermelden waard. Het tijdschrift Klasse maakte immers zopas de nominaties bekend voor ‘leerkracht van het jaar’ en één van de 200 gelukkigen -uit heel Vlaanderen dus – … ben ik!

Ben absoluut vereerd, al kan ik me inbeelden dat dit de meeste andere mensen niet zoveel zegt. Om genomineerd te worden, moest iemand (een ouder, leerling of collega) je voordragen met een motivatie. Wie die voordrager is, weet ik op dit moment nog niet, maar ik heb nogal wat aanbiddende leerlingen moet ik in alle onbescheidenheid opmerken, dus ik vermoed dat daar iemand tussenzit die mij eens in de bloemetjes wou zetten.

Dat dit in dezelfde week gebeurt dat een inspectieteam de school feliciteert voor zijn inspanningen en je ook via andere kanalen bevestigd wordt in het vermoeden dat je op een erg goede school werkt, maakt het toch allemaal nog mooier. Mijn collega’s zullen me morgen weer flink in toom moeten houden. En een stoel bijzetten voor mijn ego. De brief met uitnodiging werpt op dat ‘vrees of bescheidenheid u misschien tegenhoudt aanwezig te zijn.’ Ze kennen mij nog niet bij Klasse.

Maar kom, in alle ernst, dit is eens te meer een bevestiging dat ik het juiste beroep heb gekozen. Straks kan ik nog van een echte carrière spreken…

Zwarte rit

Dank aan de NMBS om mij van Sint-Martens-Bodegem naar Gent te laten sporen zonder daarvoor te hoeven betalen. De conducteur deed wellicht een dutje.

Ik beschouw de uitgespaarde 6,5 euro als een voorschot op het tegoed dat de vele vertragingen van de voorbije 12 jaar me opgeleverd hebben.  

Rob zoekt publiek

Het is intussen al meer dan vier maand geleden dat Rob Vanoudenhoven een redelijk interessant bericht de wereld instuurde. Dat had betrekking op zijn nieuwe quiz, waaraan ik in augustus ‘07 al een keertje als testkandidaat deelnam. Achter de schermen werd er druk gepalaverd over Mijn geld of uw leven (voorheen Tijd is Geld genaamd). Maar nu is de productie blijkbaar toch in een volgende fase beland, en aldus heeft men volk nodig om te komen kijken.

“Volgende week woensdag (05/03) hebben we een belangrijke testopname voor ‘Mijn geld of uw leven’. Daar zouden we graag heel wat publiek (zo’n 100 man) bij hebben. Bij deze zijn jullie dus van harte uitgenodigd om te komen kijken. Breng gerust familie en of vrienden mee. Als je zelf niet kan, mag je deze oproep altijd doorsturen (graag zelfs).

Het publiek wordt verwacht om 19:00 in De Monty (Montignystraat 3, 2018 Antwerpen). Plannetje vind je hier

Laat weten op bruno@caviar.be  als (en met hoeveel personen) je zou komen.”

Nieuw: filmrecensies

Ik stel weliswaar vast dat er bijzonder weinig lezers reageren of klikken op de artikels over film. Dat vind ik niet erg, zolang ik mijn ei maar kwijt kan. Ik veronderstel ook dat filmfans eerder op zoek gaan naar specifieke filmwebsites of -blogs. Maar niettemin vond ik het geen slecht idee maar eens al mijn filmrecensies op deze blog te gooien. U kan de lijst bekijken op de nieuwe pagina, op de zoekbalk hierboven.

Iviel geklawer!

Er zijn zo van die dagen dat een mens heel odeel het gezeem en getrink zou willen vergeten en als een kreusbot de frennen wondst zou willen laten. Omdat de bafiliteit van die gechirtosheden ook wel eens drimt. Of verhooft u graag als een dormel in een dee?

Daar verpossen wel aldra’s voor, maar die zijn niet voor iedereen uitgebreld. Een lopidemie bv., die elke schelmogende verdarveraar in huis heeft. Of een ikstel, dat als een moorts om een fredel uw dagen kan stokkelen. Maar kan u die traweren? Ik alleszins niet. Gelukkig blijft een vermilging niet afruis, lopidemie of niet.

Vandaar dat een posmezeet welkom blijft, misschien als kerstverkooiing? Ik zou me als Itrivolius voelen, uit het belisde harkstel ‘De Uitfang van Itrivolius!’. En dan elke klofdag de juitring op, de posmezeet in de hand en de giliaard in de lucht. Heerlijk travool zou dat zijn. Of zoals de Hulselen zouden zeggen: ‘As ownpass as a sempage in the cright!’.

Verantwoord Tijdverlies verkozen tot blog van het jaar!

Bloemen en champagne! Verantwoord Tijdverlies, de blog waar ik nu al bijna twee jaar lang al mijn schrijfdwang in uitwerk (de laatste tijd echt wat te weinig, ik weet het), werd verkozen tot blog van het jaar.

Dit in een door mezelf georganiseerde poll waarbij u kon kiezen tussen deze blog en ‘een andere blog’. Met meer dan 70% van de stemmen kunnen we zelfs spreken van een grandioze overwinning!

Als blog van het jaar kies ik voor…

Verantwoord Tijdverlies | 72% (81/112):
een andere blog! | 28% (31/112):

Ik bedank dan ook van harte alle lezers, sympathisanten en bevriende bloggers die mijn bezoekcijfers en reactiepeil hoog houden. Ik zal u allen persoonlijk bedanken op een door mezelf georganiseerde happening. Op het programma:

• 14.00u verwelkoming door mezelf en van mezelf.
  ontvangst met champagne.
• 14.30u toelichting van de verkiezing: wat zijn de criteria waaraan een blog moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel ‘blog van het jaar’en vaststellingen uit een blogonderzoek. Door dhr SDS, zelfverklaard blogcriticus.
• 15.45u belichting van het bloglandschap met een ode aan allerlei goede en ondergewaarde blogs. Gevolgd door een groepsbespotting van een aantal minder sympathieke bloggers.
• 16.30u ‘Het beste uit Verantwoord Tijdverlies’. Mijn vroegere buren, David DeHenauw, Regi Penxten, Murielle Scherre, Eddy Wally en Goedele komen de stukjes voorlezen waarin zijzelf beledigd werden. Speciale eregast: Hans Bourlon, die een taart naar mezelf mag gooien als payback.
• 17.30u pauze
• 17.45u ‘Achter de schermen van Verantwoord Tijdverlies’. Bloopers, deleted scenes, audio-commentaar van de maker.
• 18.00u Huldiging van de meest fanatieke en trouwe reageerder. Zo krijgt u mijn moeder ook eens te zien.
• 18.10u Huldiging  van de meest trouwe lurker. Hoe dat bepaald zal worden, is nog af te wachten, dus dit programmapunt is dan ook onder voorbehoud. Stel alvast uw kandidatuur. Verder ook individuele bedanking van alle gekende lezers.
• 18.20u buffet met hapjes, door onze huiskok Mr. delarue.
• 19.30u prijsuitreiking en applaus, gevolgd door een toespraak waarin ik zal verklaren dat ik mijn eigen blog echt niet zo bijzonder vind en niet begrijp waarom jullie op mij gestemd hebben. Elke keer als ik lieg, zal er champagne bijgeschonken worden.
• 20.00u slotwoord en bedanking door mezelf en van mezelf.
• 22.15u feest! Tussen het dansen en zuipen door zal er gelegenheid zijn tot gastbloggen.

Iedereen van harte welkom! Tenzij u hierdoor een tegenzin hebt gekregen van prijsuitreikingen.

Na bevestiging van uw komst zal een team van blogologen en bloggers eerst een screening verrichten om te controleren of u nooit iets negatief over mezelf hebt geblogd of op Verantwoord Tijdverlies geen reacties hebt achtergelaten die niet overeenkomen met mijn mening.

Angina (2)

Tja, het is er niet op verbeterd de voorbije paar dagen, die vervloekte keelontsteking. Meer zelfs, voor het eerst in mijn hele leven moet ik op doktersbevel thuis blijven. Ook antibiotica is volkomen nieuw voor me. Maar ik moet wel zeggen dat het allemaal geweldig helpt, die codeïne, ontstekingsremmers en pijnstillers. Het ergste is dus al voorbij. Op een bepaald moment leek ik zelfs nog met moeite te kunnen ademhalen.

Het gevolg is natuurlijk dat ik alle controle moet lossen. Hoe zal ik mijn klas en leerlingen aantreffen binnen drie dagen? Ik ben zo’n regelaar dat ik nu al kan bedenken wat er allemaal zou kunnen mislopen. Maar dat maakt het net minder erg. Enerzijds kan ik een aantal dingen voorzien om te voorkomen dat de situatie uit de hand loopt, anderzijds leer ik berusten in het feit dat je niet alles kan regelen en de schade best wel zal meevallen.

Erger is natuurlijk dat ik deze week niét naar de opnames van Blokken kan! Maar niet getreurd, uitgesteld is niet verloren en andere clichépraat. U zal dus nog even moeten wachten vooraleer me op tv te zien.

Rest mij maar één ding en dat is dan toch proberen te genieten van de rust en de vrije tijd die zich zo onverwacht aandienen, zelfs al valt ziek zijn geen vakantie te noemen. Ik kan blijkbaarder makkelijker leven met een verlies aan controle dan ik dacht. En intussen kan ik eindelijk eens kijken naar dat halve seizoen van The Sopranos dat hier al enkele weken ligt te wachten.

 

Jan Verheyen needs you

Zin om eens in een slechte film te verschijnen? Voor de verfilming van Los, het boekje van de wat omhooggevallen auteur Tom Naegels, zoekt Jan Verheyen nog figuranten:

“Zin om te figureren in de nieuwe film van Jan Verheyen, een grappige film over serieuze zaken? Van half oktober tot eind november wordt de film Los, naar het boek van Tom Naegels, opgenomen in Antwerpen. De film wordt geproduceerd door MMG, bekend van o.a. Ben X, De Zaak Alzheimer en Windkracht 10. Los vertelt het verhaal van een jonge, progressieve journalist Tom die zich wil settelen met zijn vriendin maar uit evenwicht wordt gebracht door de beeldschone asielzoekster Nadia en het afscheid van zijn grootvader. Voor de film zijn wij op zoek naar enthousiaste figuranten, zowel jongens als meisjes, mannen en vrouwen van allerlei nationaliteiten en leeftijden. Grijp je kans en stuur zo snel mogelijk je gegevens (naam, adres, telefoon, gsm, geboortedatum, email) en een recente foto naar figuratie@mmg.be (subject: LOS figuratie) of MMG, t.a.v. LOS figuratie, Fabrieksstraat 43, 1930 Zaventem. “

Thuis

Hoera ik ben thuis!

leve azerty
leve de grote bedden
leve goeie (Belgische) muziek
leve ons dagelijks brood
leve mijn eigen onbeperkte internetverbinding zonder aftelsysteem
leve mijn fiets
leve kleerkasten
leve de krant
leve geld in verschillende kleuren

to do:

-mailtjes beantwoorden
-familie bezoeken
-alle blogartikels over de reis verbeteren en vervolledigen
-3 humo’s lezen
-kutsite-artikels lezen en verbeteren
-post doornemen
-planten ophalen bij de buurvrouw
-slapen
-rugzak uitpakken en kleren wassen

Morgen meer