Blokperiode

Studeren moet ik gelukkig niet meer doen, maar morgen neem ik wel deel aan Blokken. Het gevoel is identiek: een sprankel zenuwachtigheid, een tikkeltje ongerustheid, enige tegenzin zelfs. Examenstress, zeg maar.

Ik ga er immers niet van uit dat ik veel kans maak om te winnen. Ik ben wel wat op de hoogte van één en ander, maar van heel wat zaken ook weer niet (geschiedenis en sport zijn mijn zwakke punten) en bovendien hangt zoveel af van je tegenspeler.

Op zich hoeft dat voor mij niet veel uit te maken. Ik doe vooral mee voor de fun, omdat ik van quizjes en spelletjes houdt. Dat ik er iets mee kan winnen, is wel belangrijk, maar niet het doel. Het probleem zit hem er echter in dat anderen blijkbaar wel verwachten dan je goed scoort. M.a.w. als ik morgen verlies, zal ik daar zelf niet mee zitten, maar moet ik wel de reacties van supporters overal te lande aanhoren. Ik kan natuurlijk ook gewoon verzwijgen wanneer ik op tv kom, dan mist minstens de helft van mijn kennissenkring mijn optreden en gaat mijn afgang aan hen voorbij! Wat als ik een filmvraag niet weet of een fout maak bij het hoofdrekenen?

Maar kijk, dat is geen optimistisch uitgangspunt natuurlijk. Mijn tegenspeler kan een gepensioneerde huisvrouw zijn die nog nooit Tetris heeft gespeeld of een twintiger die niet weet wie Edith Piaf of Tony Corsari is (zal je Ben Crabbé horen!).

Maar wat ga ik aantrekken? En zal ik het volhouden Ben Crabbé niet proberen even belachelijk te maken als hij doet bij zoveel kandidaten? De spelregels zijn overigens gewijzigd: vanaf nu mag de winnaar blijven terugkomen, ook na 3 keer spelen. Ik kan beginnen fantaseren dat ik de eerste speler ben die 6 afleveringen na elkaar speelt, maar ik maak mij geen illusies.

U hoort er nog wel van. Of net niet. Brand morgen maar een kaarsje!

Zo zit het

Ik staak dus en de helft van de lezers snapt eigenlijk niet goed waarom en wat er precies gebeurd is. Ik  informeer u bij deze over wat er de voorbije weken op en vooral naast deze blog gebeurde:

Ik schreef alweer een dikke maand geleden een heftig, boosaardig en zoals gewoonlijk spitant en humoristisch en vooral ook geniaal geschreven artikel over een bepaalde basisschool in Gent waar zich elke ochtend voor de schoolpoort weinig gezellige verkeerstaferelen afspelen.

Dat artikel werd ook overgenomen door andere websites, waarop er zeer giftige reacties verschenen. Het artikel bleek duidelijk iets los te maken, al repte niemand over de essentie. Ik stelde een mooi schrijven op aan al deze bittere reageerders.

Naar aanleiding van een korte confrontatie met een ouder van de school, die ik aansprak op zijn verkeersgedrag, schreef ik nadien een tweede artikel ter bevestiging van mijn eerste ervaring.

Enkele dagen later laat mijn directeur me weten dat de directie en de inrichtende macht van de geviseerde school zich beledigd voelen door het artikel en het niet vinden kunnen dat ik als leerkracht dergelijke mening uit. Via de schepen van onderwijs sijpelt de vraag door om het artikel te verwijderen om erger te voorkomen. Uit respect voor mijn directeur en de mensen die in de stad Gent het onderwijs mee bepalen en aldus steeds zeer correct, democratisch en met ruimte voor persoonlijke inbreng met hun personeel omgaan, doe ik dat. Ik vind het op dat moment vooral jammer van mijn leuke stukje. In een verantwoording naar mijn oversten wordt duidelijk gesteld dat het om een privé-initiatief gaat en wordt het besef verwoord dat het taalgebruik mogelijk beledigend kon geweest zijn.

Maar langzaamaan realiseer ik me op welke kenmerkende wijze mij het zwijgen werd opgelegd. Als leerkracht  - wat ik als auteur van het artikel eigenlijk niet was - mag je geen mening hebben. Geen mening, geen blog. Ik staak(te) dus.

Intussen stuurde ik volgende mail:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Naar aanleiding van het door mij geschreven artikel ‘Bravo Sint-Bavo’ dat verscheen op mijn persoonlijke website, verontschuldig ik mij voor het gehanteerde woordgebruik dat wellicht beledigend is overgekomen. Mocht de reden van aanstoot ook de hierin verwoorde mening betreffen, verontschuldig ik me ook daarvoor. Het artikel werd intussen verwijderd.

Maar eigenlijk had ik eerst een veel langere brief opgesteld, die op geen enkel moment brutaal of onrespectloos was maar waarvan ik bedacht dat hij wellicht zinloos is. Ik publiceer hem dus hier, met de nadrukkelijke vermelding dat ik daardoor op geen enkele wijze wil ondermijnen wat ik mijn effectieve mail heb geschreven:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Men heeft me ervan op de hoogte gebracht dat u aanstoot heeft genomen aan een door mij geschreven artikel dat op mijn persoonlijke weblog werd gepubliceerd. Aannemelijk, gezien de scherpe stijl en woordgebruik van het artikel en de neerbuigende toon die gehanteerd werd. Het spijt me dan ook zeer dat u zich daardoor beledigd voelt. Het artikel werd intussen verwijderd.

Ik betreur het dat de zaak op deze manier verlopen is. Was het nodig hier een machtsspel van te maken door mij in mijn hoedanigheid als leerkracht trachten te benadelen, terwijl mijn artikel duidelijk een persoonlijke uitlating was die op geen enkele manier met mijn werk te maken had? Mijn contactgegevens zijn te vinden op de website, zodat een persoonlijke confrontatie mij misschien helderheid zou bieden omtrent de preciese wrevel die werd opgewekt of mij misschien zelfs andere inzichten zou opleveren. Zo vraag ik me af of de essentie van mijn artikel eveneens reacties heeft losgemaakt, wat toch de bedoeling was. Ik heb het hier dan over een verkeerssituatie – maar ook een mentaliteit van ouders en leerkrachten – die naar mijn inziens van te weinig verantwoordelijkheid getuigen en andere weggebruikers dag na dag stress en ergernissen bezorgen. Wat me dan ook een aannemelijke verklaring lijkt voor de heftige toon van het artikel.

Daarnaast is het maar de vraag of een artikel op een blog die dagelijks amper 150 bezoekers lokt, op wat voor wijze dan ook, de neutraliteit tussen de onderwijsnetten zou kunnen benadelen, zoals gesuggereerd, zeker aangezien het hier om een privé-initiatief gaat dat los staat van mijn werk als leerkracht. Het imago van Sint-Bavo lijkt me verder ook geenszins benadeeld te zullen worden door het boze gebral van een uit zijn krammen geschoten fietser, dat gerust gerelativeerd mag worden.

Ik durf mezelf een zeer geëgageerde en gewaardeerde leerkracht noemen die met evenveel plezier en energie lesgeeft in het stedelijke net als ik dat jarenlang in het katholiek onderwijs heb gedaan. Het lag dan ook geenszins in mijn bedoeling een aanval te lanceren op het katholiek onderwijs, wat betekent dat dit geschil aldus eigenlijk geen bestaansreden heeft. De schoolstrijd is al lang gestreden.

Intussen heb ik, na diverse wijze mensen in mijn omgeving om een mening gevraagd te hebben, ingezien dat ik niet de makkelijkste – zeg maar de minst constructieve – weg gekozen heb om mijn ergernis over te brengen en vooral dat de boodschap op deze wijze verpakt, aan impact inboet. Doch dien ik daar dan weer aan toe te voegen, dat dat ook niet de opzet van mijn blog of het artikel is. Ik ben geen journalist, maar een liefhebber van het woord die aldus met een artikel enkel een stijloefening heeft trachten te maken. Ik meen dan ook dat de opzet en stijl van het artikel grotendeels verkeerd werden geïnterpreteerd.

Ik hoop bij deze dan ook dat we ons weer op tot onze echte taak kunnen wenden, zijnde met passie onderwijzen.

Vriendelijke groeten,

Nee, fans en trouwe lezers, ik deins er geenszins voor terug om deze brieven hier te publiceren, wat toch als een toegeving of zelfs een overgave zou kunnen beschouwd worden in een principiële strijd. Het zal me worst wezen dat er misschien in het vuistje gelachen wordt omdat ik me tot een zekere nederigheid gedwongen zie. It’s all in the eye of the beholder. Sommige dingen moeten blijkbaar. Eerlijk gezegd, zucht ik eens - om allerlei dingen die ik hier niet ga uiten - en gaan we maar gewoon door met schrijven. Over alles en nog wat maar niet meer over Sint-Bavo.

Ik staak

Ik zou het hier kunnen hebben over de bijzondere sfeer die zo’n laatste schoolweek kenmerkt, over de bevredigende resultaten van mijn leerlingen, over het naderende afscheid van leerlingen en collega’s die er volgend jaar niet meer zullen bij zijn, over het vooruitzicht volgend jaar in een nieuw, eigen lokaal te mogen werken, over de gezelligheid van een oudercontact, het opvallende gebrek aan stress tegenover vorig schooljaar, … maar ik heb geen goesting.

Ik wil wel wat kwijt over de zware blokperiode van mijn broer, de hond van mijn vader en de tuin van mijn moeder, de nood aan een tuinman van mijn oma of de snel van een operatie gerecupereerde opa. Maar laat maar zo.

Ik zou met lof willen zwaaien over de formidabele tv-serie Deadwood die mijn dvd-speler al enkele maanden bezet houdt en die ik bij deze dan toch maar snel aanraad. Maar foert.

Als bepaalde machtige zusters (u bekend uit media en politiek) aanstoot nemen aan mijn cassant gebrachte mening  en me aldus het zwijgen trachten op te leggen - censuur heet zoiets -, hoef ik u voorlopig ook niet te onderhouden met ander gezwam, geleuter of gefoeter.

Ik staak dus. Schrijf zelf uw blog.

 

 

Klasse kiest voor keurige kerel

Ja, alweer onderwijsnieuws, maar dit keer toch absoluut het vermelden waard. Het tijdschrift Klasse maakte immers zopas de nominaties bekend voor ‘leerkracht van het jaar’ en één van de 200 gelukkigen -uit heel Vlaanderen dus - … ben ik!

Ben absoluut vereerd, al kan ik me inbeelden dat dit de meeste andere mensen niet zoveel zegt. Om genomineerd te worden, moest iemand (een ouder, leerling of collega) je voordragen met een motivatie. Wie die voordrager is, weet ik op dit moment nog niet, maar ik heb nogal wat aanbiddende leerlingen moet ik in alle onbescheidenheid opmerken, dus ik vermoed dat daar iemand tussenzit die mij eens in de bloemetjes wou zetten.

Dat dit in dezelfde week gebeurt dat een inspectieteam de school feliciteert voor zijn inspanningen en je ook via andere kanalen bevestigd wordt in het vermoeden dat je op een erg goede school werkt, maakt het toch allemaal nog mooier. Mijn collega’s zullen me morgen weer flink in toom moeten houden. En een stoel bijzetten voor mijn ego. De brief met uitnodiging werpt op dat ‘vrees of bescheidenheid u misschien tegenhoudt aanwezig te zijn.’ Ze kennen mij nog niet bij Klasse.

Maar kom, in alle ernst, dit is eens te meer een bevestiging dat ik het juiste beroep heb gekozen. Straks kan ik nog van een echte carrière spreken…

Zwarte rit

Dank aan de NMBS om mij van Sint-Martens-Bodegem naar Gent te laten sporen zonder daarvoor te hoeven betalen. De conducteur deed wellicht een dutje.

Ik beschouw de uitgespaarde 6,5 euro als een voorschot op het tegoed dat de vele vertragingen van de voorbije 12 jaar me opgeleverd hebben.  

Rob zoekt publiek

Het is intussen al meer dan vier maand geleden dat Rob Vanoudenhoven een redelijk interessant bericht de wereld instuurde. Dat had betrekking op zijn nieuwe quiz, waaraan ik in augustus ‘07 al een keertje als testkandidaat deelnam. Achter de schermen werd er druk gepalaverd over Mijn geld of uw leven (voorheen Tijd is Geld genaamd). Maar nu is de productie blijkbaar toch in een volgende fase beland, en aldus heeft men volk nodig om te komen kijken.

“Volgende week woensdag (05/03) hebben we een belangrijke testopname voor ‘Mijn geld of uw leven’. Daar zouden we graag heel wat publiek (zo’n 100 man) bij hebben. Bij deze zijn jullie dus van harte uitgenodigd om te komen kijken. Breng gerust familie en of vrienden mee. Als je zelf niet kan, mag je deze oproep altijd doorsturen (graag zelfs).

Het publiek wordt verwacht om 19:00 in De Monty (Montignystraat 3, 2018 Antwerpen). Plannetje vind je hier

Laat weten op bruno@caviar.be  als (en met hoeveel personen) je zou komen.”

Nieuw: filmrecensies

Ik stel weliswaar vast dat er bijzonder weinig lezers reageren of klikken op de artikels over film. Dat vind ik niet erg, zolang ik mijn ei maar kwijt kan. Ik veronderstel ook dat filmfans eerder op zoek gaan naar specifieke filmwebsites of -blogs. Maar niettemin vond ik het geen slecht idee maar eens al mijn filmrecensies op deze blog te gooien. U kan de lijst bekijken op de nieuwe pagina, op de zoekbalk hierboven.

Iviel geklawer!

Er zijn zo van die dagen dat een mens heel odeel het gezeem en getrink zou willen vergeten en als een kreusbot de frennen wondst zou willen laten. Omdat de bafiliteit van die gechirtosheden ook wel eens drimt. Of verhooft u graag als een dormel in een dee?

Daar verpossen wel aldra’s voor, maar die zijn niet voor iedereen uitgebreld. Een lopidemie bv., die elke schelmogende verdarveraar in huis heeft. Of een ikstel, dat als een moorts om een fredel uw dagen kan stokkelen. Maar kan u die traweren? Ik alleszins niet. Gelukkig blijft een vermilging niet afruis, lopidemie of niet.

Vandaar dat een posmezeet welkom blijft, misschien als kerstverkooiing? Ik zou me als Itrivolius voelen, uit het belisde harkstel ‘De Uitfang van Itrivolius!’. En dan elke klofdag de juitring op, de posmezeet in de hand en de giliaard in de lucht. Heerlijk travool zou dat zijn. Of zoals de Hulselen zouden zeggen: ‘As ownpass as a sempage in the cright!’.

Verantwoord Tijdverlies verkozen tot blog van het jaar!

Bloemen en champagne! Verantwoord Tijdverlies, de blog waar ik nu al bijna twee jaar lang al mijn schrijfdwang in uitwerk (de laatste tijd echt wat te weinig, ik weet het), werd verkozen tot blog van het jaar.

Dit in een door mezelf georganiseerde poll waarbij u kon kiezen tussen deze blog en ‘een andere blog’. Met meer dan 70% van de stemmen kunnen we zelfs spreken van een grandioze overwinning!

Als blog van het jaar kies ik voor…

Verantwoord Tijdverlies | 72% (81/112):
een andere blog! | 28% (31/112):

Ik bedank dan ook van harte alle lezers, sympathisanten en bevriende bloggers die mijn bezoekcijfers en reactiepeil hoog houden. Ik zal u allen persoonlijk bedanken op een door mezelf georganiseerde happening. Op het programma:

• 14.00u verwelkoming door mezelf en van mezelf.
  ontvangst met champagne.
• 14.30u toelichting van de verkiezing: wat zijn de criteria waaraan een blog moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel ‘blog van het jaar’en vaststellingen uit een blogonderzoek. Door dhr SDS, zelfverklaard blogcriticus.
• 15.45u belichting van het bloglandschap met een ode aan allerlei goede en ondergewaarde blogs. Gevolgd door een groepsbespotting van een aantal minder sympathieke bloggers.
• 16.30u ‘Het beste uit Verantwoord Tijdverlies’. Mijn vroegere buren, David DeHenauw, Regi Penxten, Murielle Scherre, Eddy Wally en Goedele komen de stukjes voorlezen waarin zijzelf beledigd werden. Speciale eregast: Hans Bourlon, die een taart naar mezelf mag gooien als payback.
• 17.30u pauze
• 17.45u ‘Achter de schermen van Verantwoord Tijdverlies’. Bloopers, deleted scenes, audio-commentaar van de maker.
• 18.00u Huldiging van de meest fanatieke en trouwe reageerder. Zo krijgt u mijn moeder ook eens te zien.
• 18.10u Huldiging  van de meest trouwe lurker. Hoe dat bepaald zal worden, is nog af te wachten, dus dit programmapunt is dan ook onder voorbehoud. Stel alvast uw kandidatuur. Verder ook individuele bedanking van alle gekende lezers.
• 18.20u buffet met hapjes, door onze huiskok Mr. delarue.
• 19.30u prijsuitreiking en applaus, gevolgd door een toespraak waarin ik zal verklaren dat ik mijn eigen blog echt niet zo bijzonder vind en niet begrijp waarom jullie op mij gestemd hebben. Elke keer als ik lieg, zal er champagne bijgeschonken worden.
• 20.00u slotwoord en bedanking door mezelf en van mezelf.
• 22.15u feest! Tussen het dansen en zuipen door zal er gelegenheid zijn tot gastbloggen.

Iedereen van harte welkom! Tenzij u hierdoor een tegenzin hebt gekregen van prijsuitreikingen.

Na bevestiging van uw komst zal een team van blogologen en bloggers eerst een screening verrichten om te controleren of u nooit iets negatief over mezelf hebt geblogd of op Verantwoord Tijdverlies geen reacties hebt achtergelaten die niet overeenkomen met mijn mening.

Angina (2)

Tja, het is er niet op verbeterd de voorbije paar dagen, die vervloekte keelontsteking. Meer zelfs, voor het eerst in mijn hele leven moet ik op doktersbevel thuis blijven. Ook antibiotica is volkomen nieuw voor me. Maar ik moet wel zeggen dat het allemaal geweldig helpt, die codeïne, ontstekingsremmers en pijnstillers. Het ergste is dus al voorbij. Op een bepaald moment leek ik zelfs nog met moeite te kunnen ademhalen.

Het gevolg is natuurlijk dat ik alle controle moet lossen. Hoe zal ik mijn klas en leerlingen aantreffen binnen drie dagen? Ik ben zo’n regelaar dat ik nu al kan bedenken wat er allemaal zou kunnen mislopen. Maar dat maakt het net minder erg. Enerzijds kan ik een aantal dingen voorzien om te voorkomen dat de situatie uit de hand loopt, anderzijds leer ik berusten in het feit dat je niet alles kan regelen en de schade best wel zal meevallen.

Erger is natuurlijk dat ik deze week niét naar de opnames van Blokken kan! Maar niet getreurd, uitgesteld is niet verloren en andere clichépraat. U zal dus nog even moeten wachten vooraleer me op tv te zien.

Rest mij maar één ding en dat is dan toch proberen te genieten van de rust en de vrije tijd die zich zo onverwacht aandienen, zelfs al valt ziek zijn geen vakantie te noemen. Ik kan blijkbaarder makkelijker leven met een verlies aan controle dan ik dacht. En intussen kan ik eindelijk eens kijken naar dat halve seizoen van The Sopranos dat hier al enkele weken ligt te wachten.

 

Jan Verheyen needs you

Zin om eens in een slechte film te verschijnen? Voor de verfilming van Los, het boekje van de wat omhooggevallen auteur Tom Naegels, zoekt Jan Verheyen nog figuranten:

“Zin om te figureren in de nieuwe film van Jan Verheyen, een grappige film over serieuze zaken? Van half oktober tot eind november wordt de film Los, naar het boek van Tom Naegels, opgenomen in Antwerpen. De film wordt geproduceerd door MMG, bekend van o.a. Ben X, De Zaak Alzheimer en Windkracht 10. Los vertelt het verhaal van een jonge, progressieve journalist Tom die zich wil settelen met zijn vriendin maar uit evenwicht wordt gebracht door de beeldschone asielzoekster Nadia en het afscheid van zijn grootvader. Voor de film zijn wij op zoek naar enthousiaste figuranten, zowel jongens als meisjes, mannen en vrouwen van allerlei nationaliteiten en leeftijden. Grijp je kans en stuur zo snel mogelijk je gegevens (naam, adres, telefoon, gsm, geboortedatum, email) en een recente foto naar figuratie@mmg.be (subject: LOS figuratie) of MMG, t.a.v. LOS figuratie, Fabrieksstraat 43, 1930 Zaventem. “

Thuis

Hoera ik ben thuis!

leve azerty
leve de grote bedden
leve goeie (Belgische) muziek
leve ons dagelijks brood
leve mijn eigen onbeperkte internetverbinding zonder aftelsysteem
leve mijn fiets
leve kleerkasten
leve de krant
leve geld in verschillende kleuren

to do:

-mailtjes beantwoorden
-familie bezoeken
-alle blogartikels over de reis verbeteren en vervolledigen
-3 humo’s lezen
-kutsite-artikels lezen en verbeteren
-post doornemen
-planten ophalen bij de buurvrouw
-slapen
-rugzak uitpakken en kleren wassen

Morgen meer

30 juni

mijn favoriete datum.

Goh, wat klinkt dit ongelooflijk stereotiep schoolmeesterachtig…

KUT!

De onevenaarbare KUTsite, waaraan ik heel wat van mijn vrije tijd besteed, is sinds kort volledig vernieuwd. Neem meteen een kijkje.

Naar zee

Ben er met de klas een weekje tussenuit, naar zee. Of het om te ontspannen is, is nog af te wachten. U hoort het vrijdag wel. Intussen blijf ik posten.

Blokbeest

De drukte op school heeft niet verhindert dat ik deze week ook nog eens deelnam aan de preselecties van het televisiespelletje Blokken. Zo’n 60 mensen, waarvan iets meer dan 1/3 vrouwen, waagden eveneens hun kans.

De opdracht bestond uit het schriftelijk beantwoorden van dertig vragen. Die zouden we te horen krijgen op een CD, waarop elke vraag één maal herhaald werd. We mochten geen andere nota’s maken (bv berekeningen of geheugensteuntjes om het antwoord later nog in te vullen) en zouden meteen het blad moeten indienen na het stellen van de laatste vraag. Spannend.

Maar in die paar seconden voor de eerste vraag zou afgevuurd worden, realiseerde ik me wat er van mij verwacht werd. Ik had me helemaal niet speciaal voorbereid en eigenlijk werden er in Blokken gewoonlijk best wel veel vragen gesteld die ik niet kon beantwoorden! Waren het de gedachten aan kortstondige televisieroem en megawinsten die mij hierheen geleid hadden? Zou dit een afgang worden?

Ja, want al na zeven vragen raakte ik helemaal de kluts kwijt. Ik kon er niets van. Hoeveel poten heeft een mandoe? (Wat is een mandoe???) Hoeveel knotsen worden er gebruikt in een of andere sport? (ik begreep de vraag zelfs nauwelijks.) Voor de kust van welk Europees land liggen de frö*&vrçù%? (nog nooit van gehoord en dus meteen vergeten) Werd het bouillonblokje in Bouillon uitgevonden? Op welk Grandslamtoernooi kan men (iets dat ik vergeten ben) winnen? Wie was de grootvader van Karel Martel? Het zweet brak me uit. Toen we aan vraag 20 kwamen, had ik slechts 7 antwoorden genoteerd waarvan ik zeker was (Welke Oliver regisseerde World Trade Center? Welk model werd ontslagen toen ze betrapt werd tijdens het cokesnuiven? Hoeveel is 10 + 11 + 12 + 13?) (De makkelijk dus - hoewel ik ook één moeilijke kon beantwoorden: in welke serie uit de jaren ‘60 heet het hoofdpersonage Eliott Ness?). Maar dit zou dus niettemin een flinke buis worden. Ik bedacht al scenario’s om me een nederlaag te besparen, zoals: niet afgeven en gewoon naar huis gaan, doen alsof ik ziek werd, door het raam springen, afkijken, …) Toen we bij vraag 30 gekomen waren, voelde ik me een gebuisde student wiens leven eventjes voorbij lijkt te zijn. Ik was zeker dat ik niet meer dan 15 antwoorden juist had en dan wisten we eigenlijk zelfs nog niet of de helft wel zou volstaan om geselecteerd te worden.

Een beetje moedeloos ging ik zitten wachten tussen de anderen, die gelukkig ook allemaal begonnen te blazen en zuchten. ‘Het was veel moeilijker dan de vragen die we op tv horen!’ zei iemand, en dat was al een beetje een troost. Zelf viel me vooral op dat het ontzettend saaie vragen waren. Schools en oudemensenachtig. Blokken is wellicht niets voor mij. Ik kijk er zelfs niet graag naar! En iedereen weet dat ik Ben Crabbé onuitstaanbaar vind! Wat deed ik hier? De resultaten niet afwachten leek me gewoon het beste, maar eigenlijk durfde ik niet zomaar naar buiten gaan, want men zou zich afvragen wat me bezielde. Dus bleef ik zitten.

Na ongeveer 20 minuten lieten de mensen van de productie zich zien en werden de namen van de geslaagden afgeroepen. Tot mijn grote verwondering (en immense opluchting) hoorde ik ook mijn naam…. Geslaagd. Hoe was het mogelijk? 

Vervolgens mochten we per drie naar binnen voor een kort gesprekje. Tijdens het wachten verbaasden ook de andere kandidaten zich er over dat ze geslaagd waren (niet allemaal, enkelen waren heel zeker van hun zege). De vragen werden besproken en ik bleek toch echt wel heel wat fouten te hebben (Liverpool gokken op een vraag die begint met ‘Welke Britse voetbalploeg…’, bleek geen goed idee.). Misschien volstond het 10 op 30 te hebben. Misschien behield men enkel de beste 20? Alleszins bleven we maar met 20 mensen over en meteen voelde ik enige superioriteit weer bovenkomen. Ik was misschien grandioos gebuisd, ik had dan toch nog een beter resultaat dan die 40 die naar gestuurd werden. In het land der blinden… Of: men houdt  ook de vijf slechtste kandidaten over om het spel wat gevarieerder te laten verlopen?

Omdat praten over mezelf geen probleem is, verliep het gesprek vlotjes. Volgende week weet ik of ik opgenomen word in het kandidatenbestand. Waarna ik dan tien tot twaalf maanden mag wachten vooraleer effectief mee te mogen spelen. Leuk detail overigens: één van de kandidaten was de echtgenoot van blauwe Katrien, de concurrente van ons aller rode Katrien uit Vriend of Vijand! Vlaanderen is en blijft klein..

1&70?

Trouwe lezers weten alles al over mijn avonturen bij VTM, maar het vervolg laat nogal lang op zich wachten. Eerst bracht een telefoontje de boodschap dat de opnames van de quiz 1&70 verschoven werden naar 3 november. Vervolgens stond in de krant te lezen dat 1&70 niet het verhoopte aantal kijkers haalde. Ik hield dus alvast rekening met een doemscenario.

Vandaag liet VTM ons weten dat de strenge blondine die ons die dag zo ongastvrij behandeld had, niet langer meer voor de productie werkte. Maar ook dat Koen Wauters zo’n drukke agenda had dat de opnames alweer verschoven dienden te worden! Deze keer naar begin december. ‘Als de show dan nog loopt, nemen we opnieuw contact met u op’, was de afsluiter. Dat lijkt me duidelijk, SveN op VTM is nog niet voor vandaag.

Gelukkig zijn er weldra nog preselecties voor Blokken. Dat hebben we nog niet gehad.

Gepuzzel

Het is intussen een traditie geworden: eind september valt de brochure van het Gentse filmfestival in de bus en dan begint het puzzelen. Hoe stel je een programma samen waarbij je zoveel mogelijk films kan bekijken? Eerst en vooral zijn er de persvoorstellingen, waar ik gratis heen mag. Dan selecteer ik welke films ik daarnaast nog absoluut wil zien, waarna de gaten opgevuld worden met andere interessante films. Omdat alle films twee maal vertoond worden, zijn er steeds heel wat mogelijkheden en is het samenstellen van een persoonlijk programma dus wel een hele opgave.  Daarbij moet dan rekening gehouden worden met duur van de films, verplaatsing tussendoor (er zijn vier verschillende locaties) en mijn job natuurlijk. Uiteindelijk moet dan de goedkoopste formule gezocht worden voor al dat filmvoer.

Maar het is weer gelukt. Ik ben er in geslaagd 37 films in 11 dagen te proppen en middenin zelfs een dag vrij te nemen. Het leuke is dat twee van de locaties van het filmfestival op minder dan twee minuten van mijn deur liggen, dat ik op donderdagnamiddag op school vrij heb en dat er in het weekend ook in de voormiddag voorstellingen zijn. Nu is het nog afwachten of er nog voor alle films tickets beschikbaar zijn - ik ga morgen meteen aanschuiven op de eerste verkoopdag - en of ik niet oververmoeid geraak tijdens die 11 dagen. De ervaring leert me immers dat er steevast films wegvallen wanneer de slaap roept. En dat terwijl ik sowieso al enkele films mis die ik erg graag wou zien. Er staan dan ook 169 films op het programma.

Zoals altijd ben ik ook nog eens jarig tijdens het festival - valt die verjaardag dan toch nog te verteren - en dit jaar heeft het toeval er voor gezorgd dat ik op die bijzondere dag meteen een nieuwe film van één van mijn favoriete regisseurs mag zien (de 81-jarige Robert Altman).

Uiteraard hou ik u op de hoogte van ergernissen, BV’s en observaties tijdens het filmfeest, dat begint op 11 oktober.

Zeven suikerloze dagen

Met een zekere tevredenheid kan ik melden dat ik de voorbije zeven dagen ver van alle chocolade, ijsjes, snoep, frisdrank en koekjes ben gebleven. Dat kostte moeite in wisselende mate. Bij een grootmoeder op bezoek gaan die het gewoon is haar kleinkinderen vol lekkernijen te stoppen, valt b.v. niet mee. Het warme weer stimuleert de trek in ijs des te meer. En rondwandelen in de stad - of het nu Brussel of Gent is - is gezien de talloze impulsen, een kleine kwelling. Wat dat betreft, krijg ik gelijk van Louise Fresco, voormalig adjunct-generaal van de voedselorganisatie van de Verenigde Naties. Zij zegt in Humo: ‘Mensen grazen de hele dag. De sluitingstijden van de winkels zijn sterk verruimd, eten kost niet meer zoveel: je kan overal en altijd calorieën kopen en dat werkt onmatigheid in de hand. Dat is vooral een moreel probleem. Alsof het geluk en de zin van het leven in dat soort dingen zitten? Je moet je eigen consumptiebehoeften in een breder perspectief zien: ten opzichte van je medemensen op minder goed bedeelde plekken en ten opzichte van toekomstige generaties.’

Het zou de bedoeling zijn nog een week verder te doen met dit systeem, maar dit weekend trekken we er op uit om te feesten en dan zou al dat ascetisch gedoe haast belachelijk zijn. Maar maandag start ik opnieuw!

Bloed

Vandaag in de bloemetjes gezet vanwege mijn 25e bloeddonatie!