Spijtfactor nul?

Afgelopen weekend ben ik zo min of meer overhaald geweest de Maasmechelse bossen mee te gaan verkennen. Wandelen is niet mijn ding, maar een weekendje er tussenuit is evengoed ontspannend, zeker in goed gezelschap. Het werd een wisselvallige ervaring…

vrijdag 19.00u

Vertrek in de gietende regen. Geen tijd meer gehad voor een tussendoortje. Vaststellen dat mijn schoenen nu al nat zijn - vanbinnen! Bedenken dat ik niet bepaald professioneel uitgerust aan de activiteit begin. Vernemen dat minstens vijf mensen niet meegaan wegens allerlei al dan niet aannemelijke redenen. Het vooruitzicht in de regen een tent te moeten opzetten die zoals in mijn herinneringen bestaat uit zware, vuile, verroeste palen, een lek dak en een grondzeil dat te klein is. De spijtfactor stijgt met de minuut maar bereikt nog geen alarmerend niveau.

vrijdag 20.30u

Gezellig over onderwijs geluld. Een pizza gegeten. Relaxt autoritje met beperkte fille. Regen houdt op. Spijtfactor zakt gestaag.

Vrijdag 21.45u

Snel en probleemloos ter plekke. De tent is een vederlicht, nieuw en doodeenvoudig op te zetten ding dat comfort en droogte vrijwel garandeert. Katrijn en Renzo belonen me met een luchtmatras. Aantrekkelijk zwembad ligt klaar voor morgen. Het regent niet meer, de campingcafetaria is marginaal, maar dan op amusante en niet zozeer angstaanjagende wijze (ouwe wijven, witte botten). Gezellig hapjedrankjezeveren. Praatgrage ober. Het wordt laat. Spijtfactor is uitermate laag.

Zaterdag 8.00u

Veel te vroeg op. Regen. Regen. Regen. Tent niet nat, maar schoenen lang niet droog. Ontbijt gelukkig uitgebreid, lekker en gevarieerd maar het vertrek moeten we wegens de weeromstandigheden uitstellen. Verveling. Woordspelletjes. Elkaar op de zenuwen werken. Gezelschap wordt wel uitgebreid. Spijtfactor labiel.

Zaterdag 12.00u

Een uur in de regen gestapt. Natte voeten. Saai bos. Eén teamlid achtergelaten wegens kater. Verkeerd gelopen en dus pas na 3 kilometer begonnen aan de eigenlijk geplande 25 kilometer. Plassen. Natte kousen. Mezelf vervloekend dat ik het weer en de omstandigheden zo verkeerd heb ingeschat. En dat na meer dan 15 keer op kamp!  Vloeken en zagen. Spijtfactor groeit bij elke stap.

Zaterdag 16.30u

Uitblazen op terras. Geen regen meer. Comfortabel gepicknickt. Zwembad op de camping in het vooruitzicht op amper enkele kilometers. Voeten hebben toch goed doorstaan. Natte schoenen weliswaar, maar Henk heeft genoeg chocotofs om me het zwijgen op te leggen. Spijtfactor weer flink gezakt.

Zaterdag 19.30u

Droge schoenen gekregen van Christophe. Grote opluchting. Zwembad is uitnodigend, maar wegens gebrek aan zon niet voor lang. Etentje in vooruitzicht, weersvoorspelling voor morgen prima. Nog lagere spijtfactor, al begint de kletskous-ober te irriteren. Dagelijkse beslommeringen zijn veraf.

Zaterdag 20.30u

Toch te lang in een koud zwembad gezeten of het gevolg van de hele dag natte voeten? Hoofdpijn en sluimerende verkoudheid. Maar nog geen spijt. Ridicuul ingericht Italiaans restaurant met leeghoofdige diensters en muurschilderingen die ons inspireren tot absurde dialogen. Lang niet zo’n onzin uitgekraamd, maar scheefgeschilderde blafeturen en het feit dat de Middelandse zee tot in Maasmechelen reikt, kan je moeilijk normaal benaderen. Het eten is dan ook nog eens lekker en de sfeer optimaal. Lang geen spijt meer. Deugddoend uitgeput, val in slaap als een blok.

Zondag 9.00u

Geen regen. In redelijke mate uitgeslapen. Opnieuw een lekker ontbijt. Schoenen gedroogd. Aanvatten van nieuwe (iets kortere) wandeltocht. Lang geen spijt meer. Maar wandelen zal nooit mijn favoriete hobby worden, al eet je elke 5 km een chocotof. Mooie natuur, maar saai. En vol insecten. En die ober is intussen uitgegroeid tot een bemoeizieke, zichzelf interessant makende zeveraar - al ziet Henk dat anders.

Zondag 13.00u

Gedaan met wandelen, gelukkig maar. Zon, zon, zon. Uitblazen, opruimen, nog wat genieten van de laatste lege uren. Krabben aan de insectenbeten. Blij zijn dat men het ontbijt vergeet aan te rekenen, zuchten omdat dat dan toch nog ontdekt wordt. Content naar huis.

Dinsdag 14.00u

Jeuk, jeuk, jeuk. Benen vol beten. En twee teken!
Maar geen spijt hoor. Dank allen voor het initiatief, het aandringen, de droge kousen, de droge schoenen, de onzin en praatjes, de luchtmatras, het goed gezelschap, de chocotofs, de nurofen en het verdragen van mijn (gedoseerd) gezaag.

Bosmijmeringen

Ik vertoefde de voorbije week in de bossen, mét het klasje. Ontspannend hoor, ondanks de drukte. Alle impulsen en drukte komen maar van één kant op je af, in tegenstelling tot in een gewone schoolweek, waarbij je overstelpt wordt met vragen, problemen, afspraken en heel veel *spannende* en *verrassende* wendingen van alle mogelijke kanten.

Deugddoend is vast te stellen dat bepaalde kinderen zich op een heel andere manier manifesteren dan in de klas. Arbaaz spreekt plots wel heel erg goed Nederlands. Charaf heeft eindelijk alle ruimte om ongeremd grappig te wezen. Leander hoeft zich niet te concentreren en vindt plots alles goed. Monica blijkt wonderbaarlijk snel te aanvaarden dat ze zelfs mét natte voeten niet zomaar mag opgeven. Ik zie Raoul voor de allereerste keer in twee jaar huilen en merk dat Joyce in het dagelijks leven veel zelfstandiger is dan in de klas. Verrassend.

Een tweede vaststelling: kinderen spelen zooooo graag! Ze worden omringd door gsm’s, mp3-speler’s, playstations en pc’s met internet en msn, willen schoenen op wieltjes, plakboeken met stickers en elke week de Joepie, maar steek ze in een bos en al die spullen worden overbodig. Een stok. Dat is genoeg. Vooral de jongens hebben allemaal binnen het kwartier een tak in de handen. Multifunctioneel, zo’n stok.

Kampen blijven het ook goed doen. Drie takken teken elkaar en je hebt al een hut. Mos wordt van bomen geschraapt om een bedje te maken. Met steentjes wordt een pad gemaakt. Moedertje en vadertje politie en dief, ridder en koning. Ook al zijn ze 11 en 12.

Dan zijn er de kikkers en de eekhoorns. De modder en het zand, de beek, de bladeren en nog meer takken. Met de botten aan overal doorheen. Onuitputtelijk, zo’n bos. Spreekt eigenlijk vanzelf, maar een mens moet zo nu en dan nog eens met de neus op de feiten gedrukt worden blijkbaar.

Ik denk dat ons leven veel simpeler kan. Ik mis mijn email en internet ook geen minuut, daar in dat bos. Mijn blog kan me gestolen worden, ik hoef heen krant of humo te lezen. Niet dat dat bos plots spirituele neigingen doet ontwaken, maar door met slechts één taak bezig te zijn, die je dan nog graag doet ook, verloopt de dag zoveel eenvoudiger. Een mens komt uitgerust thuis, mentaal gezuiverd, alle stress is achtergebleven.

En nu weer business as usual.

Dunnetruiendag

Dikketruiendag, allemaal goed en wel: alle beetjes zullen wel helpen. Maar in de stad Gent krijg je zoiets niet snel georganiseerd blijkbaar. Onze school deed vrijdag een poging; we hebben het in maanden niet zo warm gehad op school.

De openbare gebouwen van de stad Gent worden a.h.w. bestuurd door een centraal verwarmingssysteem. Je krijgt dus van ergens ver weg verwarming toegestuurd. Te warm in de klas? Geen probleem: je zet de verwarming lager. Alleen wordt het dan ergens anders op school wat warmer want de toegevoerde warmte neemt natuurlijk niet af. Het gevolg is dat bij ons de warmste plekken lege ruimtes zijn - de ruimte waar de diepvriezer staat bv. of de traphal. Ik sta voor mijn eigen gemoedsgesteldheid maar niet stil bij deze verspilling van energie.

In dit systeem tracht je dan mee te doen aan de Dikketruiendag: verwarming af en iedereen een warme trui en muts aan. Ruim vooraf dien je een aanvraag in om op die bepaalde dag de verwarming te laten uitschakelen. Poging mislukt, want toen we vrijdag op school aankwamen, was het er warm. De verwarming werd zo laag mogelijk gezet, met het reeds gekende gevolg: ergens in de school werden sauna’s gecreëerd.  Truien gingen zelfs uit, want al snel liet zich ook een zalig zonnetje zien dat onze klassen ook al begon te verwarmen. Ramen werde opengezet. In de kleuterklas speelden ukken in hun onderlijfje en op blote voeten. De verkiezing van de mafste wintermuts schoot zijn doel voorbij.

Gelukkig was het nog een lollige dag, maar eens te meer vervloek ik de logge administratieve molen van de ambtenarij die al die goedbedoelde initiatieven dwarsboomt.

Ecologische Voetafdruk

In navolging van velen heb ik het gewaagd mijn ecologische voetafdruk te berekenen. Dit is de oppervlakte Aarde die nodig is om te voorzien in je levensstijl, een getal dat berekend wordt door je leefgewoontes te analyseren.

Enerzijds was ik daar vrij gerust in. Ik ben vrij milieubewust want ik tracht zo weinig mogelijk afval te hebben en let op mijn energieverbruik. Anderzijds bestaan er ook heel wat maatregelen waar ik te weinig rekening mee houd.

In Humo had men enkele prominenten dezelfde test laten uitvoeren. Op Kristien Hemmerechts na zaten die zowat allemaal rond de 4. Ik bleek tot mijn verrassing ook zo’n resultaat te bekomen: 4,3 hectare. Dat is evenveel als minister van Leefmilieu Bruno Tobback en minder dan Mieke Vogels. En dat is lager dan het Belgische gemiddelde van 5,6 hectare!

Hoe is het met u gesteld? Doe hier de test en laat het weten!

It’s not easy being green

Reconstructie van een gesprek tussen een leerkracht die toezicht houdt aan de schoolpoort op een woensdagnamiddag en een extreem groene moeder.

Op de verkeersdrempel voor de school staat een auto met draaiende motor.

-Wel, ga je daar iets tegen zeggen of moet ik het doen? (de moeder)
-Ik weet niet of ik wel de autoriteit heb om mensen daarover aan te spreken. Ik ben geen verkeersagent. (ik)
-Er is hier op school al jaren een duidelijk afspraak dat niemand op de verkeersdrempel mag stilstaan!
-Dat is mogelijk. Maar ik werk hier nog geen jaren en ben dus niet op de hoogte van het feit of dat dit inderdaad mijn taak is. Ik zal het opzoeken en dan weet ik volgende keer wat mijn verantwoordelijkheid is.

5 minuten later. De auto is intussen weg.
-Ik ben het eens gaan navragen hé. Het is wel degelijk uw taak om chauffeurs te wijzen op hun parkeergedrag. (de moeder)
-Goed. Ik zal die taakbeschrijving een keer doorlezen zodat ik volgende keer weet met welke autoriteit ik mensen hier mag terechtwijzen.
-Doet u dat! En bovendien stond die mevrouw hier geparkeerd met de motor aan!  Denk aan de CO2-uitstoot!!
-Tja, mevrouw, nu hebben we het wel over het opdringen van persoonlijke waarden. Ik kan toch onmogelijk die mevrouw de les gaan lezen.
-(steigert). Maar dat zijn toch ook de waarden van de school!!!
-Ik stel voor dat we het gesprek hier stopzetten, mevrouw. Dit heeft geen enkele zin.
(madam gaat weg)

Moeders met te veel tijd… Weet dan ook dat deze moeder ’s morgens post vat op de speelplaats om de leerkrachten te wijzen op dingen die niet kunnen. Dat zij ’s morgens door de school wandelt om lichten te doven en ramen open te zetten. Dat zij wildvreemde kinderen aanspreekt over de gevaren van gameboys. En hoezeer je de waarden van die mensen ook apprecieert en zelfs grotendeels deelt, als ze op die manier gebracht worden, ga je dit soort mensen al snel verwensen…

Nieuwe puriteinen

De Morgen had het in de krant van dit weekend over een zeer interessant sociologisch fenomeen: de nieuwe puriteinen. De tijd dat alles kan en alles mag is voorbij. Individualisme en hedonisme vieren nog altijd hoogtij, maar de uitwassen worden aangepakt. Sommigen vinden dat als de keuzes die je maakt of de dingen waarvan je geniet, schade toebrengen aan jezelf of anderen, de overheid er zich moet mee bemoeien. Vindt u bv. ook dat het rookverbod ook op café moet ingevoerd worden of dat uw kind niet mag snoepen of roken op school? Bent u ook tegen de gevaarlijk en milieuvervuilende 4×4’s in de stad? Dan bent u misschien ook een nieuwe puritein. Een derde van de Europeanen kun je trouwens gerust zo noemen.

Ik denk dat ik in sommige opzichten ook een beetje een nieuwe puritein ben. Ik denk dan vaak dat ik oud en conservatief word en schoolmeesterachtig doe, maar het artikel brengt mooie argumenten aan. Want er is de vraag of deze mensen nu links of rechts zijn. Je zou het immers kunnen zien als een vorm van controle en repressie, een inperking van de vrijheid zelfs. Maar je kunt het ook anders bekijken. Deze mensen kijken verder dan hun eigen belang, nemen hun verantwoordelijkheid op en engageren zich voor een gezonder en aangenamer leven voor iedereen. Dat is een eerder linkse opvatting. Het interessante aan het nieuw puritanisme, zegt het artikel, is dat het linkse en rechtse mensen dus een beetje samenbrengt. Als die twee groepen het bv. ergens over eens kunnen zijn, is het over roken op school. Het nieuwe puritanisme is een correctie op een liberaal denken dat de vrijheid van het individu voor alles stelt. Is totale vrijheid wel zo positief? Beperkt vrijheid ons of maken beperkingen ons vrij?

Nu kan dat nieuwe puritanisme best gevaarlijk zijn. Een kleine groep mag niet bepalen hoe een grote groep moet leven. Maar meer en meer mensen beginnen deel uit te maken van deze groepering. De wetenschap speelt immers in hun voordeel. Nieuwe puritein zijn bezig met nieuwe normen en waarden. Die halen ze niet bij de paus of zo, maar bij de wetenschap. Diëtisten pleiten voor een ban op junkfood, klimatologen voor minder met de auto rijden, hartspecialisten voor meer sport, enz. Gedachteloos consumeren en genieten wordt door een groeiend deel van de bevolking als ‘niet goed’ beschouwd. Je moet kritischer zijn en ethischer denken. Dat wil niet zeggen dat we in een saaie, brave samenleving gaan terechtkomen, een wereld van sla eten, fietshelmen en dikke truien. Genieten moeten we blijven doen en de vrijheid om eigen keuzes te maken, wil niemand ingeperkt zien worden. Maar gebruik je verstand, want roekeloos risicogedrag wordt niet meer getolereerd.

Als ik me dus een nieuwe puritein noem, dan is dat bv. omdat ik me erger aan de buren van mijn grootouders die meer dan wekelijks de hogedrukreiniger bovenhalen om hun oprit schoon te spuiten. Omdat ik me erger aan het feit dat mijn vroegere huisbaas vindt dat hij een lavabo moet vervangen die nog in perfecte staat is. Omdat ik er een hekel aan heb dat een moeder op school haar ideeën over energiebesparing, verkeersveiligheid en gameboys aan iedereen opdringt, zelfs aan wildvreemde kinderen. Maar… zij vindt zichzelf ongetwijfeld óók een nieuwe puritein, die enkel handelt in naam van het algemeen belang. Niet overdrijven dus en vooral bij jezelf beginnen.