Ik race van film naar film momenteel – en af en toe ga ik nog werken – dus weinig nieuws hier. Ik geniet er van: zit aan 20 festivalfilms en hoop er nog zo’n 10 te doen de komende week en er zat al veel moois tussen. Meer valt daar momenteel niet over te vertellen.
Aangezien ik mijn muziekkennis ook enkel maar uitbreid door naar films te kijken, hier ter verpozing een pracht van een nummer dat ik deze week ontdekte dankzij de Britse film Fish Tank. Artiest en nummer zijn me uiteraard bekend, maar deze versie kende ik nog niet. Mooi! En het mag gerust voor Frank Vandenbroucke zijn. Wielrennen zegt me niets, maar dit is tragisch.
In mijn geboortedorp is de kans groot dat je mensen aantreft die vroegtijdig oud zijn. Normen en waarden worden overgenomen van de ouders en men kiest overwegend voor een (al te) klassieke levensstijl, volhardend in de veronderstelling dat de 21e eeuw nog niet is aangebroken. Het gemeentebestuur berust hier met plezier in. Dat wordt ook nu weer aangetoond.
Op de voorpagina van het Haaltertse infomagazine wordt volop promotie gemaakt voor een animatienamiddag voor 55-plussers. Ik verwacht doorgaans geen grote culturele evenementen in Haaltert, en ik kan me er bij neerleggen dat het ideaalbeeld van amusement voor ingedommelde bejaarden bestaat uit het optrommelen van vergane BV’s . Maar ik vraag me toch af hoe men in Haaltert iemand van 55 beschouwt.
Dat men er doorgaans van uit gaat dat iedereen boven een bepaalde leeftijdsgrens dezelfde muzieksmaak aanneemt (‘naar Vlaamse schlagers zult gij luisteren!’) laat ik maar even buiten beschouwing. Meer zelfs, we hanteren deze veralgemenende veronderstelling als basis voor het in vraag stellen van deze animatienamiddag: is dit animatie voor 55-plussers of 85-plussers? Ik bevind me nog op een miljoen jaar afstand van de beoogde doelgroep, maar mijn ouders en andere familieleden vallen binnen enkele jaren wel in deze leeftijdscategorie (of ze zitten er al). Sommige lezers hier ook. En hoe verschillend ze ook zijn in muzikale ontwikkeling of achtergrond, ik kan me van geen van deze mensen voorstellen dat ze zich ook maar een fractie aangesproken voelen om deze namiddag bij te wonen. En dan laat ik geheel buiten beschouwing of een optreden van Yves Segers of Samantha sowieso wel iemand aanspreekt, dat is een kwestie van smaak natuurlijk (voor sommigen is het wellicht een persoonlijke hel). Terzijde: ik herinner me dat de zangeres Samantha in een rolstoel zit, maar die Yves Segers kun je intussen blijkbaar ook zowat voortrollen.
De vraag is dus hoe men er bij gekomen is dit initiatief open te stellen voor zulke jonge mensen. Mogelijk is het aantal aanwezigen tussen 55 en 60 zeer beperkt (dat hoop ik althans!), maar dan nog kan ik er niet bij dat dit het beeld is dat men heeft van 55-plussers. Hoe komt men trouwens bij deze leeftijdsbepaling en in hoeverre zal men deze doelgroep blijven uitbreiden? Is 58 hetzelfde als 85? En hoewel het begrip ’senior’ nergens ter sprake komt, vanaf wanneer ben je dat? Alleszins, dit gaat toch te ver. Mag het niet alleen iets meer niveau zijn, maar vooral doordachter? Zet er geen leeftijd op en wie zich aangesproken voelt (of die dan oud of jong is), zal wel komen. Of neem anders minstens 60 als grens. Of maak ik nu precies dezelfde fout?
Terwijl mijn oorspronkelijke streekgenoten in grote getale in loodsen aan piepschuimen wagens staan te zwoegen, groteske pruiken passen en op de laatste minuut kostuums samenstellen met lampekappen en netkousen, blijf ik ver weg uit de Aalsterse buurten. Ik heb mijn portie carnaval wel gehad.
Niet dat ik er jarenlang de beest heb uitgehangen – echt participeren in de zwijnerijen die gepaard gaan met carnaval heeft me nooit wat gezegd, ik hield bij een vorm van observatie - maar ik heb in mijn kindertijd wel geen enkele editie van de Aalsterse carnavalsstoet gemist. Ik heb dus toch enigszins sympathie voor de carnavalziel en heb naast de drank- en kotspartijen ook altijd oog gehad voor de indrukwekkende creativiteit waarmee dit volksfeest gepaard gaat. Niet alleen in technisch opzicht, meer nog in concept en zelfs taalgebruik, zijn bepaalde uitvoeringen van wagens of kostuums echte pareltjes. Hoe plat het Oilsjters ook, in deze periode van het jaar hoor ik het graag aan.
Wat dat Aalsters betreft, doet niemand mij zo’n plezier als d’ Hiete Gerrekes, een uit heerlijke nonsens bestaand damesgroepje (tegen één van hen mag ik zelfs Aagje zeggen!) dat ieder jaar uitpakt met een vernuftige parodische cover vol aanstekelijke Oilsjters. Echt waar, bij momenten zelfs even spitsvondig als Monthy Python.
Dit jaar staat Facebook centraal in het nummer en werd er voor een lollig filmpje gezorgd.
Ik moet wel toegeven dat ik twee nummers van vorige jaren nét iets sterker vond. Filmpjes zijn er blijkbaar niet van te vinden en een geluidsbestand op deze blog zetten kan ik ict-gewijs nog niet aan, maar wie geïnteresseerd is, kan hier eens klikken:
Voor de een is tien dagen cinema het summum, een ander vindt vier dagen feesten met een bontjas aan het hoogtepunt van het jaar; dat iedereen zich maar op zijn manier amuseert. Veel plezier, Oilsjteneirs en aanverwante feestvarkens.
- Ah, de jongens van het publiciteitsagentschap! Kom binnen, wat kan ik voor jullie doen?
- We wouden het even over uw Europese tournee hebben…
- Die dit najaar start? Ja, ik heb daar nog heel wat fans. Ik kijk er naar uit. Waar wilden jullie het precies over hebben?
- Het gaat over de affiche ter aankondiging van uw concert.
- Schitterende foto, niet? Ik heb hem zelf gekozen.
-Wel, om eerlijk te zijn, meneer Garfunkel, wij hebben wel enkele bedenkingen bij de keuze van de foto voor de affiche…
- Hoezo? Ik heb die foto hoogspersoonlijk gekozen uit een selectie van zo’n 50 foto’s! Wat is er mis mee? Ik vind mezelf er zeer treffend op geportretteerd!
- Wel, meneer Garfunkel, kijk, u hebt expliciet gesteld alleen te willen belissen over alle promotiematerialen… Maar het lijkt ons aangeraden volgende keer euh… ook anderen te raadplegen. Wij hadden alleszins niet voor deze foto gekozen, als u ons bij de besluitvorming zou betrokken hebben. Het hoeft nog niet te laat te zijn, binnen de 4 dagen kunnen alle materialen vervangen worden…
- Waar hebt u het over? Is die foto niet schitterend! Kijk eens naar mijn viriele blik! Bright Eyes, recht in de camera. Een zekere nonchalance uitstralend, een mens die rust gevonden heeft en met des te meer liefde voor het vak zijn publiek komt bekoren! Een boegbeeld uit de Amerikaanse muziekwereld! Ik zeg zelfs meer, voor mijn 67 kom ik verdomd kranig over op die foto! Zelfs mijn kapsel is iconisch!
- Hmm, ja, met alle respect meneer, we vrezen dat deze foto niet bij iedereen dezelfde associaties oproept. Vanuit commercieel opzicht, zou het zelfs bepaalde publieksgroepen kunnen afschrikken…
- Je raaskalt, jongeman! Wat is er mis met deze foto? Kan er ook maar iets verkeerd over gezegd worden? Zal men mij niet aanzien als een toonbeeld van bezadigde klasse, een vleugje nostalgie dat zich staande houdt in een drukke wereld, een uitnodigend gebaar makend naar een verleden? En ik verstop dat verleden niet! Zie mijn confronterende blik, iemand die een heel leven achter de rug heeft maar zich nog lang niet laat kisten. Een stijlvolle pose aannemend, sober poserend, aldus bescheidenheid uitstralend, de mond recht, niet te …
- Meneer Garfunkel, u ziet er op deze foto uit als een oud wijf. Of op zijn minst als een bejaarde nicht.
Ik denk niet dat het ooit eerder zo rustig is geweest op deze blog. Van mijn kant uit dan, want dan plaats ik hier het meest onbenullige en tevens kortste artikel ooit en levert dat dan net een hele resem reacties op. Waarvoor dank, het houdt de boel hier levend. Al is die ellenlange titel wel erg storend nu…
Tja, ik heb gewoon niet echt veel te vertellen. Ik ben nu al drie weken heel intensief aan het werk en ik geniet. Met volle, volle teugen. Ik heb achttien rustige, verstandige, aangename en leuke leerlingen. Ik ga zonder hoofdpijn naar huis. Ik moet me niet vaak kwaad maken. Ik ben goed georganiseerd en alles in de klas staat op punt (op mijn bureau van vorig jaar na, dat nog dringend dient opgeruimd te worden). Onze nieuwe directeur doet een frisse wind door de school waaien en ik voel me erkend in mijn vaardigheden. Ik heb sympathieke en gezellige collega’s. De school ligt er een stukje opgeruimder bij en iedereen schaart zich eensgezind achter nieuwe afspraken (nu ook volhouden). De ouders zijn bereidwillig, vriendelijk en positief ingesteld. Wat valt er nog te klagen?
Het nieuwe tv-seizoen dan maar even onder de loep nemen? Op De Provincieshowen Slimmer dan een kind van tien na heb ik nog vrijwel niets van de nieuwe gedrochten bekeken en dat heeft me nog geen moment gespeten. Ranking the Stars? De man van Phaedra? Junior Eurosong? The Block? De bedenkers? De Planckaerts? Beauty and the Nerd? De Grote Oversteek? Boer zkt Vrouw? Undercover Lover? 16+? Evelien? Huwelijk uit handen? Geen minuut van gezien en eerlijk gezegd doet me dat deugd. Beseft er niemand welke ongelooflijke vervelende, slecht gemaakte, domme hoop sh*t deVlaamse zenders over ons uitstorten? Enkele jaren geleden werd de teloorgang van de televisie al aangekondigd, maar niemand heeft door dat die fase eigenlijk nu al bereikt is. En dan heb ik het nog niet over die talloze herhalingen! Is het niet triestig dat de banale nieuwe begintune van Thuis het hoogtepunt vormt van een tv-avond? (Ik krijg het maar niet uit mijn hoofd, meer zelfs, ik zap nu pas weg ná de begingeneriek! Terwijl het zo tergend onnozel is!).
Er zijn gelukkig ook hoogtepunten. De Canvascrack, met fijne vraagjes en een ijzersterke formule. Man Bijt Hond, trouw op post met nieuwe rubrieken: Jommeke’s Paradijseiland. De heropleving van het Blind Date-onderdeel waarbij 2 BV’s een uur met elkaar moeten praten. Nicky Vankets liet zich alvast kennen door tegenover niemand minder dan Guy Mortier plaats te nemen en toch zo’n 58 minuten lang alleen aan het woord te zijn (‘Wat wilt ge nog van mij weten?’). Een brave huisvader in de rubriek ‘Wordt Gevolgd’ bestoefte vandaag zijn brave 15-jarige dochters, maar vreesde voor hun toekomst (‘als ze tegen de twintig zullen zijn en eens naar een fuif willen, …’). Arme meisjes. Superprogramma. Ook de 10 jaar later versie fascineert me.
Om naar uit te kijken: De Slimste Mens ter Wereld uiteraard, een programma dat ik (op haast onrustwekkende wijze) geweldig vind. Maar verder niets, ook niet Tijd of Geld, Rob Vanoudenhoven’s nieuwe spelshow die ik even bijwoonde in de oefenfase en dat ondanks zijn overdachte uitgangspunt en goed bedachte quizonderdelen gewoon het zoveelste geforceerde VTM-feestje zal zijn.
Dus zoek en vind ik weer mijn heil in de series. De hoogstaande, entertainende, knap bedachte en geniaal geacteerde Amerikaanse tv-drama’s die zodanig op één lijn met goede cinema zijn gekomen dat ik er met heel veel plezier naar kijk. Er is Lost, dat weliswaar heel wat van zijn kracht verloren is en waarvan ik de plot niet helemaal meer kan volgen (nog nooit een aflevering gemist en toch zie ik personages die ik me met de beste wil van de wereld niet kan herinneren), maar dat me toch aan het scherm kluistert. 30 Rock, waarvan de eerste aflevering volgens de onwetende omroepster Yasmine vandaag wordt uitgezonden terwijl de serie al twee weken loopt, heeft ondanks zijn Emmy deze week weinig kijkers op één. Jammer, want deze komedieserie met Alec Baldwin loopt vlot en is gewoon leuk. House, M.D. blijft een uitgekiende mengeling van drama, humor en spanning. Weeds is de op Vijf TV verstopte, maar zeer goede en in de VS ook zeer succesvolle dramaserie over een vrouw die pas weduwe is geworden en nu marihuana dealt. Een serie met véél lagen, een kruising van Six Feet Under en Desperate Housewives en dus van kwaliteit net daar tussenin. Arrested Development zit nu al een jaar goed verborgen geweldig sterk en grappig te wezen op Kanaal 2, zondagnacht. En Heroes ligt hier klaar op dvd. Ik klaag dus wederom niet. Er zijn ook nog CSI, N3mbers, 24 (binnenkort), Bones, Standoff, … maar een mens kan niet alles volgen. Toch niet als op een andere zender Witse herhaald wordt… Nee, ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat iemand dat knullige spektakel bekijkenswaardig vindt.
En ook verder loopt alles op rolletjes. Moeders die wonderwel snel herstellen van uren durende ingrepen. Broers die ‘geen nieuws is goed nieuws’ in de praktijk brengen. Vaders die weekendjes naar zee gaan. Tantes die Internet ontdekken en neefjes die zestien worden. Nonkels die carrière maken. De kranten blijven slecht nieuws spuwen, maar ik probeer dat niet te vaak tot me te laten doordringen.
Eergisteren ging ik te voet naar school vanwege de regen. Halverwege scheurden de wolken open en kondigde de dag zich zonnig, zelfs stralend aan. Het was nog vroeg en er liep niemand op straat. Ik waande me even het centrum van de wereld. Mijn MP3-speler kon voor geen passender achtergrondgeluid zorgen. Het leven op wolkjes.
En dit was het volgende nummer, al even passend…
(Geniet van dit stukje, zo optimistisch krijgt u ze niet vaak…)
Je kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ‘77′-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.
In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!
Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.
Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!
We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.
Bij deze wil u van harte bedanken. U heeft onze zomer gemaakt - zoals u met uw zomerhits al zo vaak eerder hebt gedaan. Maar deze keer durf ik stellen dat één van uw nummers werkelijk het verschil gemaakt heeft.
Laat mij u eerst even de situatie schetsen. De afgelopen maand trokken wij doorheen de Verenigde Staten. Een mooie reis, waarbij we echter ook vele uren in de wagen dienden door te brengen. Omdat we al snel vaststelden dat op de Amerikaanse radiozenders nog meer lulkoek verkocht wordt dan op Q en Donna samen, namen we onze toevlucht tot de gezamenlijke cd-collectie. Eén iemand bleek een schijfje samengesteld te hebben met Vlaamse klassiekers. Toen we deze vaststelling deden, leek ons dat nog erger dan kwekkende radiopresentatoren. Het vooruitzicht de Grand Canyon in zicht te krijgen met Willy Sommers of Yasemine op de achtergrond, deden ons wanhopen. Tot wij tot onze grote vreugde vaststelden dat zich ook één stukje nostalgische poëzie op deze cd had genesteld: Zeil je voor het eerst? van Bart Kaëll. Vreugdekreten alom. Filip Kowlier en Louis Neefs sloegen we maar meteen over en even later zaten we met zijn allen uw grootste hit mee te zingen. Een bepalend moment voor onze reis.
Met kunst moet je voorzichtig zijn en in noodsituaties (we hadden maar 30 cd’s voor drie weken) moet je waar genot uitstellen. Dus besloten we dit juweeltje uit het Vlaamse cultuurpatrimonium slechts één keer per week te draaien. Los Angeles, San Franciso, Las Vegas, … het deed ons allemaal niets meer. Het vooruitzicht binnen afzienbare tijd opnieuw te mogen genieten van het grootse Zeil je voor het eerst, liet alles om ons heen in het niets vallen.
Begrijpelijk ook. Geen enkel ander Vlaams nummer – of het zou Liliane Saint-Pierre’s weergaloze Soldiers of Love moeten zijn – weet zo opzwepend, poëtisch en vertederend tegelijk te zijn. Vanaf de eerste seconde, die golven en meeuwen die ons in de stemming moeten brengen. De met zachte stem gebrachte eerste strofe (‘ze zeiden, hou je van zeilen) (btw, dat moet eigenlijk zijn: ‘ze vroegen, hou je van zeilen’ maar laat ons dat artistieke vrijheid noemen). Dan dat overgangetje naar het refrein, een olijk trapje naar een onweerstaanbare meezinger. Nog niet te lang, want daar is de tweede strofe al (‘we zeilden weg van de steiger’) en dan weer dat stormachtige refrein. Nog een strofe en dan… die finale waar we zo naar uitkeken: een eindeloze herhaling van dat refrein, met een zachte echo (‘van wind en van water, van water en wind’), steeds stiller als een zee die na een storm tot rust komt. Nog even een tweede climax – een waanzinnige gitaarsolo – en dan het ultieme refrein. Nog een zeemeeuw die afscheid neemt en … die magische vier minuten zijn weer om.
Beste meneer Kaëll – of mag ik nu al dit lof gerust Bart noemen? – u bent een waar artiest. Dit nummer – dat zelfs uw nog grotere hit De Marie-Louise overtreft qua intensiteit - wordt door u met zo’n elegantie en inlevingsvermogen gebracht dat het niemand onberoerd kan laten. Sinds mijn thuiskomst heb ik deze parel van de Vlaamse muziek dan ook al grijsgedraaid. Af en toe een traan wegpinkend, kwam ik tot de vaststelling dat u wellicht een groot miskend artiest bent. In 1983 heeft men u al beroofd van een songfestivaldeelname (ook al met een hartverscheurend mooi nummer). Vandaag moet u bij Jos Van Oosterwijck om een deelname aan Tien om te Zien smeken. Goedkope snollen als Laura Lynn en Natalia gaan met uw applaus lopen. Vlaanderen zorgt niet goed voor zijn talenten. Ik hoop dan ook dat een brief als deze u een hart onder de riem mag zijn en u misschien zelfs mag inspireren tot nog zo’n groots en onvergetelijk nummer, zodat uw oeuvre steeds grotere proporties aanneemt en men op den duur niet meer om u heen kan.
Met de grootste, aan aanbidding grenzende, achting,
Ik meen te kunnen stellen dat ik mijn best doe wat minder verzuurd uit de hoek te komen de laatste maanden. Maar nu wil ik toch even zeiken over een fenomeen dat nochtans eerder in conservatieve kringen bekritiseerd wordt. Hoe komt het dat de Gents – Puertoricaanse zanger Gabriel Rios in De Laatste Show in het Engels moet geïnterviewd worden, terwijl hij maar liefst al 11 JAAR in België verblijft???? Dat vind ik eerlijk gezegd onbegrijpelijk. Zonder nu olie op het vuur van de discriminerende partijen te willen gieten, als de man zo goed kan zingen en liedjes schrijven, zou het hem dan echt zoveel moeite kosten gewoon even Nederlands proberen te spreken??? Ben meteen een stuk minder enthousiast over deze muzikant. Luiwammes.
Vorige week hoorde ik op Studio Brussel ik een flard van een liedje dat mij meteen meesleepte. Mooie melodie, maar de kracht zat in de tekst. Ik ving allerlei begrippen op die ik meteen herkende en die allerlei herinnerigen opriepen. De groep Fixkes blijkt dan ook allemaal uit ongeveer dertigjarigen te bestaan die hun jeugd bezingen,. Vandaar dus die herkenning, al heb ik nooit getennist of piloot willen worden.
‘kvraagetaan’ is een heel nostalgisch liedje over de onschuld van de kindertijd. Geen ongelooflijk origineel thema, maar doordat de periode in kwestie eigenlijk nog relatief kortgeleden is, wel een erg verrassend thema. Ineens ben ik blijkbaar oud genoeg om uit een tijd te stammen die voorgoed voorbij is. Aan dat besef raak ik wel gewend, maar dit liedje maakt het wel niet makkelijker. Iedereen tussen de 28 en 32: hoor hier uw verleden schitterend bezongen worden in het Stabroeks.
Makkik binnen makkik binnen om een lieke te beginnen
over de dinges die kik mij ammaal herinner
uit de goeien ouwen tijd
van rekenen en vlijt
een leven zonder zorgen ambitie of spijt
heelder dagen gaan sjotten
voor den donkere thuis
alleen maar wa ravotten
en t school daar kwam niks van in huis
drei keer durven was doen
maskes plagen liefde vragen
en al wa ge zegt da waarde zelf
me uw broek in den helft
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan
kvraagetaan
er was nog gene gsm gene vtm
en niemand die hannibal of murdock wilde zen
rons honeymoon carolientje merlina met de parafix
en voerdes was er niks
we mochten niks mor dejen alles
urbanus was nen held
ons pa diejen oj nog haar en we telden al ons geld veur de kermis
showen in de boksauto’s
outrun in plaats van onze commodore
er waren geen cd’s geen mp3’s
alleen mor wa cassetjes
en buurman wa doet u nu
veur ons allereerste tetjes
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan
kvraagetaan
derde couplet potteke potteke potteke vet
de g’ed al honderd was men eerste brevet
’t songfestival jeuj later naar bed
the reflex fl-fl-fl-flex op ons tennisracket
ja jonges we zagen het groot
we wieren ammel profvoetballer of piloot
en haten was nog geen nationale sport
alleen misschient die koteletten op ons bord
bivakpotsen sponsen broekskes karbonaaien
die knielappen die z’ aan ons broekskes wilden naaien
betsaksaai bettemakemaai
ik stop ermee wa is men schaai
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan
De vakjury had de beste bedoelingen: ons land zou dit jaar op het Eurosongfestival misschien vertegenwoordigd worden door een ietwat aparte artiest met een een origineel nummer. Brahim en Kaye Styles kregen b.v. behoorlijk hoge punten. Helaas voor diegenen die het eigenlijk wat kan schelen, de kijker heeft er anders over beslist en zorgde er voor dat kermistroela Kate Ryan en haar braakneigingen oproepende liedje rechtstreeks vanuit een plattelandsdiscotheek naar Athene worden gekatapulteerd, inclusief witte botten.
Wat op zich uiteraard al een wedstrijd van bedenkelijk niveau is (en daarnaast ook nog eens televisie van behoorlijk debiel gehalte – met dank aan Ella & Dorien), kan nu eenmaal geen kwaliteit naar boven laten drijven, laat alvast duidelijk zijn dat we wat dat betreft geen verwachtingen koesteren. Maar als er dan toch een winnaar moet aangeduid worden, mag het dan niet gewoon iemand zijn met een beetje persoonlijkheid, goede smaak, stijl? Blijkbaar niet. Kate Ryan is een niet eens erg veredelde Marina, die de voorbije jaren haar ding zo ver buiten mijn zichtveld deed dat ze gerust nog jaren aan een stuk mocht verder boeren in het snollenmilieu. Laat zatte laatstejaarsscholieren en roze kappers hun jeugd maar (her)beleven op de platte tonen van één van Ryan’s vele gerecycleerde djingels tijdens een verloren zaterdagnacht. Laat het Swingpaleis maar op zijn kop staan tijdens een ander deuntje van Kermis Kate. Het zal mij allemaal worst wezen. Maar die vele weken dat het nog duurt eer het Songfestival op de massa wordt losgelaten, geconfronteerd worden met de aanblik van een Aldi-Barbie en het aanhoren van het uit overschotjes samengeraapt hitje ‘Je t’adore’, zal een ware kwelling zijn. Kate Ryan is een goedkope trien, een doordeweekse, geprefabriceerde non-artieste, een koe die in de ogen van de blinde doorsnee Dag Allemaal-lezer de proporties van een gulden prijsbeest heeft aangenomen enkel dankzij wat vakkundig aangebracht make-up en verblindend gebleekt kapsel, maar vooral dankzij een dodelijk banale prul van een liedje, begeleid door enkele werkelijk stupide bewegingen die voor een dansje moeten doorgaan. Het is op dit moment dan ook, binnen de grenzen van het triviale, mijn ultieme wens dat la Ryan gewoon haar been breekt één week voor het Songfestival zodat alsnog iemand anders kan gestuurd worden, al is het dan Petra La Sackra met een redelijk onbegrijpelijke performance.
Maar de massa heeft gekozen natuurlijk! Het gepeupel dat als vanouds kiest voor platte middelmatigheid, uitgeholde kak, onbetekenende onzin. Proficiat, Jan met de Pet, om u eens te meer te profileren als veel te katholieke, laffe, voorspelbare, conservatieve, domme meelopers! Allemaal de pot op, klootjesvolk. Ga uw auto nog maar eens wassen bij gebrek aan nuttiger tijdsbesteding. Bouw fermetten. Stikt in uw Story. Kus uw TV als hij op VTM staat. Stem Vlaams Belang. Luister heel uw leven naar Kate Ryan. Je ne vous adore pas du tout!
Laat ons eerlijk zijn: of ons onbenullige land op het Eurosongfestival nu vertegenwoordigd zal worden door een seniel tante nonneke met siliconenborsten, een cowboy op klompen of een kip zonder kop, meestal is het toch zero points voor België. Ik ben sinds een tiental jaar dan ook songfestivalfan af, maar dat wil niet zeggen dat ik me op zondagavond niet graag eens voor de tv nestelt om in de preselecties een bont gezelschap aan discotrutten, Eglesias-klonen of Idool-afdankertjes aan het werk te zien. Dat vulgaire troela’s als Roxane of Kate Ryan daar met kankerverwekkend slechte liedjes weten te winnen, is even teleurstellend als verwacht, gezien de slechte smaak van de grote massa. Maar waar maar niet aan te wennen valt, zijn de o zo irritante pogingen van Bart Peeters om 1) de commentaar van jurylid Johnny Logan te vertalen terwijl die nog aan zijn commentaar bezig is en 2) alle slechte kritiek toch enigszins te verbloemen met van die betuttelende en beschermende troostwoordjes die mij ferm de strot uithangen (dooddoeners als: ‘Zoveel mensen, zoveel meningen’ – Aaaaaargh!)
En verder: ergert u zich ook dood aan die twee verwaande, over het paard getilde en flink suckende gezusters Leyers, dochters van, die naar willekeur door het beeld lopen en ons bestoken met plattitudes en praatjes van een ondraaglijke lichtheid????
U zei?