Blokken: de kandidaten

(wat voorafging: ik nam deel aan Blokken en kijk terug op deze bizarre beleving)

Op een opnamedag van Blokken worden zo’n 5 afleveringen ingeblikt. In het slechtste geval - als iedereen verliest - zijn er dus 10 kandidaten nodig. Allemaal potentiële tegenspelers voor wie ik in verschillende mate vrees. Als gewoonlijk (zie ook mijn deelname aan de preselecties van een vtm-quiz) stel ik me afwachtend op tegenover deze groep mensen om hen te observeren en - uiteraard (gevoelige lezers wezen gewaarschuwd) - flinke vooroordelen te creëren.

Bij het betreden van de ontvangstruimte, vroeg op deze opnamedag, ontwaar ik eerst een groepje Wendy’s. Ze zijn allevier opgemaakt en opgetut, waardoor ik niet meteen kan bepalen wie van hen een deelneemster is en wie supporter. Daarnaast zit een Hollands meisje overduidelijk Hollands te wezen door met een zeer vet accent een luid gesprek te voeren met haar vriendje. Het is het soort dialoog dat eigenlijk bedoeld is voor omhorenden, kent u dat? De inhoud van het gesprek moet voornamelijk dienen om buitenstaanders te imponeren. Helaas, Hollands meisje maakt geen indruk. Wanneer ze ook nog eens nadrukkelijk begint mee te bewegen met een liedje op de radio (gevolgd door het minder beweeglijke vriendje) om aldus haar zelfbewustijn te etaleren, is mijn mening vervolledigd. Ze is spontaan, recht-voor-de-raap, expressief en zelfverzekerd. Kortom: onuitstaanbaar.

Enter Frans, dé klassieke quizkandidaat. Frans daagt op met een krant, die hij de eerste 5 minuten met veel vertoon begint te doorploegen. Alsof hij op het laatste moment nog zoveel mogelijk weetjes en feiten tot zich wil nemen. Maar de krant is een dekmantel, om iets om handen te hebben terwijl hij een gewillig slachtoffer zoekt die zijn verhalen wil aanhoren. Dat zijn bij zulke types - ook bij de Pappenheimers had ik zo’n tegenspeler - altijd dezelfde verhalen: een opsomming van de quizzen waaraan ze al deelgenomen hebben en een uitvoerige uitleg over hoe het komt dat ze die allemaal verloren hebben. Ik - die ook al aan wat quizzen heb deelgenomen en ook steeds een uitleg klaar heb over hoe het komt dat ik (bijna) altijd verlies - houd me op de achtergrond, want ik ken dit soort gezelligaards. Eens ze je menen onderhouden te hebben met anekdotes over belachelijke vtm-spelletjes als Puzzeltijd (een veredeld belspel waar een echte quizzer toch zijn neus voor ophaalt, haha!), komen hun theoriën boven over het hoe en wat van de televisiewereld en wijken ze de rest van de dag niet meer van je zijde. Ik vertoon dan ook geen enkele interesse in de verhalen van Frans - die eigenlijk Marc heet, maar dat is hetzelfde.

Op een bepaald moment - tijdens het middageten - weet Marc/Frans ons niet te boeien met zijn liefde voor het programma Fata Morgana.
‘Ik ben eens gaan kijken naar de opnames, maar dat viel wel tegen! Drie uur lang wordt er gefilmd en daar wordt dan maar 40 minuten van uitgezonden!’
‘Gelukkig maar’ repliceer ik nog voor iemand anders aan tafel iets kan zeggen. Het gezelschap glimlacht eens en Marc/Frans houdt het daarbij. De krant wordt weer bovengehaald tot zich een volgende gelegenheid voordoet om zich te bemoeien. Wat ben ik toch een uitstekend pretbederver.

Terug naar de ochtend. Een jong koppel dient zich aan. Hij draagt een tas met kleren (als je wint en nog een keer mag spelen, moet je andere kleren aantrekken) dus ik ga ervan uit dat hij de kandidaat is. Een zelfzeker type eveneens, waarvan ik vermoed dat hij zich in een quiz wel eens zou kunnen laten gelden. Oogt wat humorloos, is té klassiek gekleed maar verder geen kwaad woord. Hij blijkt een advocaat te zijn uit Knokke. Denk er het uwe van, ik dacht wellicht hetzelfde. Ik maak meteen uit dat ik niet tegen hem wil spelen. Hij ondermijnt mijn zelfvertrouwen, hoezeer ik dat ook betreur.

Dan is er de hippe schoolmeester. Ooit was ik dat type, maar nu hoef ik niks meer te bewijzen. Haar in de gel, vlot gekleed, populaire kerel, woont nog bij mama. Kan een te vrezen tegenstander zijn. Hij wordt gevolgd door een tof koppel dat onlangs in de Pappenheimers te zien was. Zij - Tine - is de kandidate. Sympathieke West-Vlaamse, die al snel verbroedert met de andere West-Vlaamse, Joke. Die heeft een dag eerder al eens gespeeld en won dus al 1000 euro. Zij is op dat moment de Queen of Blokken.

Tenslotte is er Inge, een jong, onschuldig ogend, blond, dartel en heel Limburgs ding in wie ik niet meteen concurrentie zie.

In zijn geheel beschouwd, lijkt dit me mee te vallen, maar schijn bedriegt altijd natuurlijk. Dat maakt niet uit, het gaat erom in welke mate ik me sterker voel door de tegenspelers te onderschatten. En dat doet een mens door in anderen zwakke plekken te zoeken, of die nu correct zijn of niet. In een loting zal worden uitgemaakt in welke volgorde wordt gespeeld. Tine neemt het in de eerste aflevering op tegen Joke. Tine wint en speelt vervolgens ook schoolmeester Peter naar huis. Zijn ego krijgt een knak, vermoed ik. Tine neemt het vervolgens op tegen één van de Wendy’s, die - o, shock! - geneesheer in de reumatologie blijkt te zijn! Maar die studies mogen niet baten, want Tine speelt ook deze tegenspeelster naar huis, wint vervolgens een tv en mag een vierde keer terugkomen. Ik volg al die tijd aandachtig het verloop, want ik ben uiteraard heel benieuwd wie mijn tegenspeler wordt. De loting heeft uitgemaakt dat de advocaat voor mij is, waardoor de kans groot is dat ik het tegen hem moet opnemen. Achter mij komt de Limburgse Inge.

Tijdens de middagpauze blijkt dat het succes van Tine verhindert dat Hollands Meisje - die door de loting als laatste is aangeduid - vandaag nog aan de beurt komt. Ba-len! Want met de trein vanuit Holland is wel drie uur reizen en nu moet Hollands Meisje nog een keer terugkomen (ze krijgt wel een vergoeding)! De West-Vlamingen in het gezelschap blijven daar kalm onder. Ook zij zijn meer dan twee uur onderweg. Hollands Meisje zet er hier dus een punt achter en mag op een andere dag terugkomen.

Dan begint een spannende strijd tussen Tine en Advocaat. Hij blijkt inderdaad een goede quizzer, al vind ik hem lang niet zo vlot als ik vermoedde - zo stel ik mezelf weer wat geruster. Tine wordt er dan eindelijk een keer uitgebonjourd. Maar helaas, Advocaat vindt het zevenletterwoord niet en gaat met lege handen naar huis…

Pas dan weet ik dus zeker dat Inge mijn tegenspeelster wordt. Frans/Marc beseft dan ook al eventjes dat hij vandaag niet meer zal spelen, maar hij blijft gewoon gezellig in de studio rondhangen. Zeer leerzaam immers, en al dat lange wachten is hélemaal niét vervelend. Wie weet vallen er nog doden of wordt Ben Crabbé aangevallen door een geïrriteerd publiekslid. Dan heb je dat toch weer meegemaakt! Om de dag van Frans/Marc compleet te maken, wordt hem gemeld dat hij pas in oktober weer aan de beurt mag komen.

Kijk, of ik nu gewonnen of verloren heb, zo’n waarnemingen vind ik toch altijd de moeite waard. Groepsprocessen zijn zéér boeiend. Mijn eigen rol daarin is afhankelijk van de situatie. In nieuwe groepen, blijf ik sowieso altijd gereserveerd. Als ik met een groep nog verder moet samenwerken, zal ik me zeer sociaal opstellen en zal ik niet aarzelen mezelf te laten kennen. Deze groep - die op het eind van de dag weer uit elkaar valt - hou ik wel een beetje op afstand. Niet dat ik me asociaal opstel, maar ik blijf wel op de achtergrond. Tenzij iemand over Fata Morgana begint natuurlijk.

Boeiend is bv. de perceptie tegenover mensen die aan De Pappenheimers hebben deelgenomen. Dat wordt doorgaans wel leuk bevonden. Tine en haar man werden herkend (hun deelname was nog vrij recent en de echtgenoot had een nogal opvallend uiterlijk), vertelden daar dus wat over en er werd waarderend over dit programma gesproken. Ik laat me dan wel uit mijn kot lokken natuurlijk en meld dan ook maar dat ik al eens deelnam aan De Pappenheimers. Meteen krijg je dan een soort van (vergezochte) hiërarchie. Bovenaan staat Joke, want zij is er al voor de 2e dag. Dan komen alle Pappenheimers, gevolgd door het gepeupel dat eens aan Blokken komt meedoen. Een daaronder nog zij die aan Puzzeltijd deelnamen. Ik geef toe, een zeer subjectieve waarneming hoor. Een mens moet zich ergens mee bezighouden tijdens die lange dag.

Het menselijk ras is een bizarre soort. Dat troept afgeborsteld samen om deel te nemen aan een tv-quiz die op bandwerkachtige wijze wordt opgenomen (de helft van de productieploeg is zelfs eerder naar huis dan de kandidaten!) met de meest diverse motieven. Geld, aandacht, kortstondige roem, de ervaring, het eens meemaken, streling van het ego, zich manifesteren, haantjesgedrag, hopen om ontdekt te worden als watdanook, … Belachelijk en triestig enerzijds, begrijpelijk en grappig anderzijds. Ik wil meer van dit zien. Ik besluit aan alles deelnemen, los van de kans op winst of verlies, met de unieke motivatie het bestuderen van quizkandidaten. Als dat geen onderwerp is voor een sociologische studie…

Spijtfactor nul?

Afgelopen weekend ben ik zo min of meer overhaald geweest de Maasmechelse bossen mee te gaan verkennen. Wandelen is niet mijn ding, maar een weekendje er tussenuit is evengoed ontspannend, zeker in goed gezelschap. Het werd een wisselvallige ervaring…

vrijdag 19.00u

Vertrek in de gietende regen. Geen tijd meer gehad voor een tussendoortje. Vaststellen dat mijn schoenen nu al nat zijn - vanbinnen! Bedenken dat ik niet bepaald professioneel uitgerust aan de activiteit begin. Vernemen dat minstens vijf mensen niet meegaan wegens allerlei al dan niet aannemelijke redenen. Het vooruitzicht in de regen een tent te moeten opzetten die zoals in mijn herinneringen bestaat uit zware, vuile, verroeste palen, een lek dak en een grondzeil dat te klein is. De spijtfactor stijgt met de minuut maar bereikt nog geen alarmerend niveau.

vrijdag 20.30u

Gezellig over onderwijs geluld. Een pizza gegeten. Relaxt autoritje met beperkte fille. Regen houdt op. Spijtfactor zakt gestaag.

Vrijdag 21.45u

Snel en probleemloos ter plekke. De tent is een vederlicht, nieuw en doodeenvoudig op te zetten ding dat comfort en droogte vrijwel garandeert. Katrijn en Renzo belonen me met een luchtmatras. Aantrekkelijk zwembad ligt klaar voor morgen. Het regent niet meer, de campingcafetaria is marginaal, maar dan op amusante en niet zozeer angstaanjagende wijze (ouwe wijven, witte botten). Gezellig hapjedrankjezeveren. Praatgrage ober. Het wordt laat. Spijtfactor is uitermate laag.

Zaterdag 8.00u

Veel te vroeg op. Regen. Regen. Regen. Tent niet nat, maar schoenen lang niet droog. Ontbijt gelukkig uitgebreid, lekker en gevarieerd maar het vertrek moeten we wegens de weeromstandigheden uitstellen. Verveling. Woordspelletjes. Elkaar op de zenuwen werken. Gezelschap wordt wel uitgebreid. Spijtfactor labiel.

Zaterdag 12.00u

Een uur in de regen gestapt. Natte voeten. Saai bos. Eén teamlid achtergelaten wegens kater. Verkeerd gelopen en dus pas na 3 kilometer begonnen aan de eigenlijk geplande 25 kilometer. Plassen. Natte kousen. Mezelf vervloekend dat ik het weer en de omstandigheden zo verkeerd heb ingeschat. En dat na meer dan 15 keer op kamp!  Vloeken en zagen. Spijtfactor groeit bij elke stap.

Zaterdag 16.30u

Uitblazen op terras. Geen regen meer. Comfortabel gepicknickt. Zwembad op de camping in het vooruitzicht op amper enkele kilometers. Voeten hebben toch goed doorstaan. Natte schoenen weliswaar, maar Henk heeft genoeg chocotofs om me het zwijgen op te leggen. Spijtfactor weer flink gezakt.

Zaterdag 19.30u

Droge schoenen gekregen van Christophe. Grote opluchting. Zwembad is uitnodigend, maar wegens gebrek aan zon niet voor lang. Etentje in vooruitzicht, weersvoorspelling voor morgen prima. Nog lagere spijtfactor, al begint de kletskous-ober te irriteren. Dagelijkse beslommeringen zijn veraf.

Zaterdag 20.30u

Toch te lang in een koud zwembad gezeten of het gevolg van de hele dag natte voeten? Hoofdpijn en sluimerende verkoudheid. Maar nog geen spijt. Ridicuul ingericht Italiaans restaurant met leeghoofdige diensters en muurschilderingen die ons inspireren tot absurde dialogen. Lang niet zo’n onzin uitgekraamd, maar scheefgeschilderde blafeturen en het feit dat de Middelandse zee tot in Maasmechelen reikt, kan je moeilijk normaal benaderen. Het eten is dan ook nog eens lekker en de sfeer optimaal. Lang geen spijt meer. Deugddoend uitgeput, val in slaap als een blok.

Zondag 9.00u

Geen regen. In redelijke mate uitgeslapen. Opnieuw een lekker ontbijt. Schoenen gedroogd. Aanvatten van nieuwe (iets kortere) wandeltocht. Lang geen spijt meer. Maar wandelen zal nooit mijn favoriete hobby worden, al eet je elke 5 km een chocotof. Mooie natuur, maar saai. En vol insecten. En die ober is intussen uitgegroeid tot een bemoeizieke, zichzelf interessant makende zeveraar - al ziet Henk dat anders.

Zondag 13.00u

Gedaan met wandelen, gelukkig maar. Zon, zon, zon. Uitblazen, opruimen, nog wat genieten van de laatste lege uren. Krabben aan de insectenbeten. Blij zijn dat men het ontbijt vergeet aan te rekenen, zuchten omdat dat dan toch nog ontdekt wordt. Content naar huis.

Dinsdag 14.00u

Jeuk, jeuk, jeuk. Benen vol beten. En twee teken!
Maar geen spijt hoor. Dank allen voor het initiatief, het aandringen, de droge kousen, de droge schoenen, de onzin en praatjes, de luchtmatras, het goed gezelschap, de chocotofs, de nurofen en het verdragen van mijn (gedoseerd) gezaag.

And the winner is… not me.

Vandaag werd de leerkracht van het jaar bekend gemaakt. Ook ik was genomineerd en hoewel ik vermoed dat dit stukje geenszins interessant zal zijn voor de meeste lezers, wil ik toch even terugkijken op het evenement dat hierrond georganiseerd werd, deze namiddag in Brussel. Structureel wil ik dit stukje echter simpel houden, ik hou het gewoon bij enkele vermeldingen en bedenkingen.

*Ik had geenszins de verwachting als winnaar uit de bus te komen, omdat ik mijn job eigenlijk niet op echt opmerkelijke wijze uitvoer. Maar op de bijeenkomst zou je ook te horen krijgen wie je genomineerd had en waarom. In de aanloop daarvan werden doorheen de ceremonie nu en dan enkele leerkrachten in de spotlights gezet en werden brieven van leerlingen, ouders en collega’s voorgelezen en dus was het ergens een beetje spannend op welke wijze iedereen aan bod zou komen. Ik kan tevreden zijn. Niet iedereen kreeg aandacht, daarvoor was er wel wat veel volk, maar ik mocht en plein public toch aanhoren waarom mijn leerlingen mij genomineerd hadden. Er werd een stukje voorgelezen uit hun brief. Mijn collega’s hadden het moeten zien. Ik werd bloedrood en was verstomd. Mij hadden ze niet moeten laten winnen, ik zou geheel sprakeloos zijn. Daar gaat je imago van grote bek en aandachtstrekker. Natuurlijk had ik ook graag een volledige ode aanhoord, zoals sommige genomineerden, maar laat ons nu toch blij zijn met minder ook.

*Ik stelde al eerder vast dat er echt wel leerkrachten in alle soorten en maten bestaan. Ook nu werd dat bevestigd. Oud en jong, man en vrouw, klassiek en hip, sportief en truttig, mastellen en bretellen. Interessant eigenlijk en voor mij toch een lichte bijstelling van het vastgeroeste vooroordeel dat leerkrachten met een onopvallende persoonlijkheid geen goede lesgevers zouden zijn. De verhalen die naar voor gebracht werden getuigden allemaal van veel inzet en liefde voor het vak. Maar goed, ik zag ook juffen die mij aan brave catecheselessen en netjes in de rij staan deden denken.

*De genomineerden werden voorgedragen door leerlingen, ouders van leerlingen, collega’s, directies, oud-leerlingen, partners, eigen kinderen en, in het geval van de winnaar, zelfs door de eigen ouders. Frappante verhalen ook: een leerkracht die tussen de chemo’s door even komt les geven, heel wat pregepensioneerden, waaronder een 64-jarige hekkensluiter, een dochter die haar ontroerde moeder prijst, een man die zijn lesgevende vrouw eert,  … Aangrijpend was de nominatie van een directrice in wiens school een kleuter om het leven kwam in de klas. Haar hele team én de ouders van het jongetje hadden de brief ondertekend omwille van haar moed en daadkracht tijdens de moeilijke periode. Tragisch maar hartverwarmend.

*Shocking! Er werd melding gemaakt van een leerkracht die van haar directrice niet aanwezig mocht zijn op de uitreiking. Het kon niet toegestaan worden dat één leerkracht van het team aldus boven de anderen zou gesteld worden. Triestig. Heksen bestaan nog. En heel wat leerkrachten hadden op school niet verteld dat ze genomineerd werden, uit schrik voor jaloerse of negatieve reacties van leerkrachten… Terwijl ik er bij ons op school  op getrakteerd heb! Wat een verschil.

*Enkele personality’s kwamen mee lof zwaaien. De winnares van vorig jaar, journalist Farouk Ozgünes, kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove en Minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke zelf natuurlijk. Vandekerckhove mocht even over haar eigen lagere-schooltijd vertellen, en deed dat met een pracht van een verwijzing die mij goed van pas komt in een volgend artikel.

*We werden ook een beetje verwend. Een goodie-bag waar echt niet alleen maar brol in zat, maar leuke en lekkere hebbedingetjes, waaronder een door het Ministerie van Landbouw en Visserij geschonken bakje aardbeien.

*En dan de winnaar. Het kon vermoed worden dat een man zou winnen. Centraal in heel wat onderwijsdiscussies staat het gebrek aan mannelijke leerkrachten. Dat het dan promotiegewijs beter een 25-jarige is dan een 45-jarige, is aannemelijk. Eerst werd de laureaat uitvoerig beschreven, wat het grappige effect had dat enkel de winnaar zelf al wist dat het over hem ging. We waren ook te weten gekomen dat de persoon die voor de nominatie gezorgd had, intussen opgehaald was om zelf de prijs te overhandigen. Dat bleken dus de (eigen) ouders te zijn, de collega’s, de leerlingen én de ouders van de leerlingen te zijn van de winnaar. Zij kwamen zingend (een variant op een liedje van Frans Bauer, godbetert) en getooid in T-shirts met de afbeelding van hun favoriete leerkracht, binnen en wisten zelf nog niet dat hun meester de winnaar was. Toen de jongeman op het podium betrad, kreeg hij een warm applaus van de hele zaal. Op dat moment heerste er een oprechte sfeer waarin iedereen het eens leek te zijn dat deze leerkracht het verdiend had en zijn hele beroepsgroep echt een heel jaar mocht vertegenwoordigen. We applaudiseerden dus evenzeer voor onszelf, terwijl we mee enthousiast waren om de verbazing en verwondering van de winnaar. Proficiat dus!

Toch verhindert mij dat niet, zoals gewoonlijk, een kritische kanttekening te maken. De titel ‘leerkracht van het jaar’ is een symbolische titel en dus staat de winaar symbool voor alle leerkrachten. In die zin vind ik het heel jammer dat de eer naar een zeer traditionele leerkracht ging. Beide ouders ook in het onderwijs, geeft les in de school waar zijn vader zelf les gaf, een klein dorpsschooltje (de burgemeester ontbrak nog net in de fanclub) waar hij als enige man aan het werk is en de status van de leerkracht aan het goddelijke grenst. Met zijn keurige kapsel en nette hemdje, voldoet de jongeman volkomen aan het stereotiepe beeld van een leerkracht.

Wil zo’n opmerking  niet als frustratie of jaloezie zien, alsjeblieft zeg. Niet alleen mocht ik gedurende het aanhoren van al die lofvoeringen vaststellen dat ik echt nog wel een tandje mag bijsteken wil ik ooit zo’n titel waard zijn, ik was zoals net gezegd echt wel blij voor de winnaar. Maar het huidig onderwijs ziet er anders uit. We stappen af van tradities en klassieke methodes (hoewel ik natuurlijk niet weet hoe deze leerkracht voor de klas staat, daar werd niets over gezegd, maar zijn leerlingen zagen er behoorlijk dorps uit en dan koppel je daar niet automatisch nieuwe methodes bij) en de knelpunten van het onderwijs komen slechts in beperkte mate voor in een Limburgs dorpje. Het was trouwens opvallend hoe afwezig verwijzingen waren naar de miserabele werkomstandigheden van vele Brusselse leerkrachten, de taalproblematiek, de wachtlijsten en cultuurkloven. Misschien had Klasse toch voor een leerkracht moeten kiezen die elke dag met twee voeten in een keiharde realiteit staat? Een gemiste kans, die, afhankelijk van de media-aandacht die de winnaar te wachten staat, wel eens erg veel invloed zal kunnen hebben. Maar ja, er is een massaal tekort aan leerkrachten, dus het plaatje moet er positief uitzien. Eigenlijk raak ik tijdens het neerpennen van dit stukje dan toch een beetje geagiteerd. Was dit maar een schijnvertoning, een goed-nieuwsshow?

*Wel interessant natuurlijk, dat zo’n evenement een heel scala aan emoties en bedenkingen oproept. Puur vormelijk was dit dan ook prima opgezet spektakel, gevolgd door een leuke receptie. Frappant ook dat maar liefst zes andere genomineerden op één of andere manier bekenden waren - wat niet wil zeggen dat ik ze allemaal persoonlijk kende natuurlijk, maar ik wist wel wie ze waren. Is de onderwijswereld dan zo klein? Er was zelfs een Haaltertse juf!

*Goed, ik kan er nu dubbel en dik tegenaan. Met de wetenschap weliswaar dat ik nu nooit meer opnieuw zal genomineerd worden (hoe groot is die kans immers?), maar met een stevige bevestiging van mijn vaardigheden en een lintje dat ik morgen ongeneerd stoefend op school zal etaleren.

Lindia

Voor wie haar kent, even gebruik maken van dit massamedium om haar reisblog te promoten: Linda zit in India. Om te werken maar ook om te genieten!

Lees haar wedervaren hier.
Wie haar niet kent kan natuurlijk ook eens passeren.

De Collega’s

Even een clichétje waar gemaakt dit weekend: er tussenuit naar de Ardennen. Iedereen doet dat (we kwamen zelfs alleen maar Vlamingen en Nederlanders tegen), maar dat verhindert me uitzonderlijk een keer niet om het ook te doen. Vooral niet omdat mijn gezelschap uit 15 collega’s bestond.

Vandaag vroeg een leerling die over dit weekend gehoord had: ‘Zijn jullie elkaar dan niet beu? Jullie zien elkaar vandaag alwéér.’ Maar het antwoord was nee. Het was een rimpelloos, vrolijk, vlot geolied en vooral ontspannend weekend met slechts een kleine dosis ergernis en dat komt omdat mijn collega’s vrijwel allemaal zulke sympathieke mensen zijn. Tja, emotionele ontboezemingen zijn vaak slaapverwekkend en al schrijvende weet ik ook nog niet of dit bericht op een essentie afstevent. Alleen wil ik het gewoon even vermeld zien hier: ik mag elke dag werken met en tussen 25 héél verschillende maar niettemin formidabele mensen, die hun werk serieus nemen en er veel voor over hebben, die zichzelf zijn en oprecht en rechtaf reageren op elkaar, die zot kunnen doen en de boel graag even de boel laten. Die - o, wat klinkt dat melig - samen kunnen lachen en huilen en zagen en blazen en weer lachen. Op die manier kunnen werken, dat is … een luxe!

Mijn collega’s zijn interessante mensen. Ze verschillen enorm - ik heb het altijd al voor gevarieerde groepen gehad -al zijn ze vrijwel allemaal leerkracht. Maar elke dag weer met al die diverse karakters en persoonlijkheden omgaan, is zo boeiend. Ik loop dan ook meestal niet hyper te wezen omwille van het vele werk, maar uit tevredenheid (en dan heb ik het nog niet over mijn leerlingen gehad!). Bovendien verdienen al die mensen wel eens een applausje omdat ze mij , frequente zeurkous en luidruchtige drukdoener, dagelijks aankunnen. Ik mag mezelf een gelukzak noemen, vind ik. Dank jullie wel, collega’s!

 

Kerstfeest met kettingen

Een kerstfeestje op school: kerstmutsen en kettingen, dennengroen en chocomelk, Freixenet en snoeptaarten, kerstbomen en verloren schoenen…

gps: gangster-en-police-speelgoed

Net zoals veel politie-agenten mislukte onderwijzers zijn, ben ik in mijn fantasie wel eens een agent. Naar Flikken kijk ik nooit, dus ik hoop te kunnen stellen dat de vormgeving van mijn fantasie daardoor niet beïnvloed is. Maar dit zou één van mijn avonturen kunnen zijn:

Ik vorm een vast duo met agent Poncherello. Een vrouw die in leeftijd één jaar hoger staat dan ik. Ze is blond en niet al te groot, maar compenseert dat met een strenge blik en kordaatheid die je niet kan tegenspreken. Ze kijkt graag naar Desperate Housewives en is lichtjes overdreven hygiënisch ingesteld. We lachen wat af, maar tijdens onze werkuren zijn we zeer gedreven. Zij durft de commissaris tegen te spreken, maar ik ken beter de weg in Gent.

Op een donkere en koude novemberavond worden we op pad gestuurd om een befaamd boeventrio te vatten. Het zijn Karel de Maniakale, Olivier ‘The Hulk’ en Razend Mieke. Ze worden als uiterst gevaarlijk en geslepen beschouwd. Poncherello en ik trekken naar het Gentse Zuidpark, waar de drie slechterikken volgens onze informatie van plan zijn wapens op te graven om de bibliotheek te overvallen. Twee andere politieduo’s vangen eveneens een speurtocht aan, maar al snel blijkt dat wij hen het dichtst op de hielen zitten. Terwijl we hen naderen, bewonderen we tegelijk de architectuur van de oude herenhuizen rondom het Muinkpark. Zo zijn we wel. De focus op het werk, maar ervaren en beheerst genoeg om ook onze omgeving op te nemen. In het park aangekomen stijgt de spanning. Onze satelliet meldt ons dat de criminelen nu wel héél dichtbij zijn. Mijn partner en ik verstoppen ons achter een boom. Daarna rennen we gebukt een grasveld over. We gaan op een bank liggen om aan het zicht van de dieven te ontsnappen. En dan gebeurt het. Ineens zien we het illustere trio vlak voor ons. Er zit maar één ding op. Ik spring recht en ren naar ze toe, met getrokken wapen. Poncherello verliest even haar kalmte en rent gillend de andere kant op. Ik vuur drie kogels af. De misdadigers worden geraakt.

GAME OVER. De gangsters werden gevat na 14 minuten. De politie heeft gewonnen.

Nee, ik ben geen Ben X geworden die zich teruggetrokken heeft in een fantasiewereld. Poncherello heet gewoon Lieve. Samen met Karel, Mieke, Olivier en 12 andere niet-volwassenen die we onze vrienden noemen, deden we mee aan een city game in Gent. Per acht mensen speel je een spel, waarbij vier duo’s worden gevormd. Eén duo (of in ons geval een trio) moet een misdaad uitvoeren, de anderen zijn agenten. Een klassiek politie- en dief-kinderspelletje? Nee, want elke groep krijgt een gps waarop de positie van de boeven en de andere agenten te zien is. Je kan (virtuele) wapens oprapen, overvallen plegen op bekende Gentse gebouwen en geld buit maken. Er kan ook naar elkaar gevuurd worden op zeer vredevolle wijze. Voor weinig geld kan je twee uur spelen. Na elk spel, worden de rollen doorgeschoven zodat een ander duo de misdaad moet plegen.

Wij gingen er (bijna) allemaal compleet in op. Dat heb je met dat voormalige jeugdbewegingsvolk, ze blijven spelen. Een beetje conditie is wel nodig. Technische kennis niet. De gps wijst zichzelf uit en de verbeeldingskracht doet de rest. Het enige dat je er moet bijnemen is dat je op bijzonder bevoogdende en vermanende wijze wordt toegesproken door de verantwoordelijke geek (die u misschien zal herkennen uit een VTM-programma over beauty’s en nerds) en dus de neiging om het gps-toestel naar zijn kop te gooien, even moet onderdrukken. Maar verder: heel tof.

Poncherello en ik zijn later ook op het verkeerde pad geraakt. Als gangster is het spel zelfs nog een beetje spannender en komt er meer strategie aan te pas. In Gent goed de weg kennen, is een pluspunt, maar het maakt wel dat het spel ook minder lang duurt. Je kan het spel echter ook in Antwerpen spelen. Je moet wel bereid zijn je een heel klein beetje belachelijk te willen maken door je als een gestoorde idioot achter bomen en geparkeerde wagens te verstoppen. Ook in uitgangsbuurten. Maar dat hoeven we ons geenszins aan te trekken. We zijn misschien wel allemaal een heel klein beetje geek.

Best of ‘77

Je kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ‘77′-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.

In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!

Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.

Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!

We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.

Allerlei nieuwtjes over allerlei mensen

Henk is gecrasht met de motor en diende opgelapt te worden. Een goede afloop uiteindelijk, al dient hij het enkele weekjes rustig aan te doen terwijl allerlei verbanden hun werk doen. *** Mijn collega Vero ondergaat donderdag een gevaarlijke operatie en dat brengt toch een beetje ongerustheid met zich mee. Positief blijven natuurlijk. Als de operatie goed verloopt, is meteen ook alles opgelost. *** Lezer en blogger Herman b gaf me een goede tip i.v.m. de foto’s op deze blog. Die plakken nu niet meer aan de tekst, zoals voorheen. Dank Herman b! *** Brent organiseert vandaag een verjaardagsfestival in  Haaltert! *** Collega Tom hoopt de eerste schooldag te mogen meemaken, maar er is een kleine kans dat hij dan papa wordt en dus al meteen moet vervangen worden! *** Caroline en haar vriendin zitten bij de laatste 100 koppels die geselecteerd werden voor Peking Express. Volgens de productie was hun inschrijvingsbrief geweldig sterk en kreeg hij alle aandacht. 500 euro zal mij ten deel vallen als Caro de race wint, omdat het de leuke cartoons waren die hun brief lieten opvallen. En wie heeft die getekend? *** Johan is geslaagd voor het examen van rij-instructeur bij De Lijn en dat na amper enkele maanden in dienst te zijn. Een mooie nieuwe stap in zijn carrière. Zijn gedrevenheid en doorzettingsvermogen typeren toch een beetje onze familie, terwijl ze tegelijkertijk ook een voorbeeld mogen wezen! Proficiat, Johan! *** Onze school heeft op de laatste nipper een nieuwe directeur gevonden! Welkom, Jan! *** Michèle heeft een poesbeest geadopteerd en het Vedet genoemd. *** Ook deze dame moet binnenkort onder het mes. Zal ze véél tijd hebben om te bloggen en die stapel dvd’s te bekijken die daar ligt te wachten *** Sven DH van de KUTsite zit momenteel op het filmfestival van Venetië en behalve de diefstal van zijn laptop, valt alles daar goed mee. Ik moet maar eens een jaartje loopbaanonderbreking nemen om ook zo eens wat aan Internationale Connecties te werken. *** En hebt u nog iets te melden?

We own the night

Het weer is een onbetrouwbare besteldienst, maar gisteren werd de zon zoals gevraagd correct afgeleverd. Bij ons - en wellicht ook op veel andere plaatsen - vond het schoolfeest plaats en zon is de essentiële sfeerbrenger. Een hapje en een drankje, wat geklets en gebabbel, complimentjes krijgen, aan de schepen van onderwijs voorgesteld worden als ‘één van onze beloftevolle jonge leerkrachten’ (ja, ik weet het, weinig bescheiden dat hier te vermelden, maar het was gekscherend bedoeld), crapuleuze hangjongeren helpen buitenzetten (’mijn vader is police! Mijn zus is advocaat!’ Altijd dezelfde zever), applaudiseren voor een schilderij van Michael Borremans dat onthuld wordt, op kinderen passen, nog een drankje en een hapje… De zonnige namiddag ging moeiteloos over in de avond.  En dan tegen half acht, wanneer de stoelen opeengestapeld en de glazen afgewassen worden, vaststellen dat je je samen met je collega’s in een soort feestroes bevindt die niet hoeft op te houden omdat het feestcomité zonodig naar huis wil.

Dus wordt de avond voortgezet. Collega N., die in een loft woont ter grootte van een halve school, wil dat we nog langskomen. Met zijn zessen er heen, op de fiets door Gent sjezend en alle terrasers en toeristen het nazien geven. Dit is ónze stad. De loft, in een gerestaureerd pand in het historisch centrum van Gent, beschikt over een terras dat ons allemaal aankan. Met een glas wijn in de hand kijk je uit over de Leie. En wat een toeval. Vanop dat terras zien we collega E, met het hele gezin op weg naar een restaurantje. Ze springen even binnen. Wij hebben ook honger. Frieten voor iedereen? Een goeie fiets en een soort high van gezelligheid laten ons in een razend tempo de Vrijdagsmarkt oversteken. Frituurman heeft ons niet goed begrepen, de bestelling klopt niet. Maar niemand klaagt. Een uurtje later valt nog een collega binnen, twee kinderen in haar kielzog (waarvan ééntje uit mijn klas). Het wordt donker, maar niemand is van plan hier al een einde aan te maken. Niet alleen de stad, ook de nacht is van ons. Van op dit balkon ligt de wereld aan onze voeten. Ergens in de loft wordt gebiljart. In een andere uithoek speelt ‘Monsters & Co’, want Mano wil nog niet naar bed. Er wordt rode wijn gemorst. Er is nog mayonaise. Er gaat een gsm. Er komen nog vrienden langs. Er kan altijd nog wel ééntje bij. Niemand wil weg en niemand heeft zorgen. ‘Het lijkt wel grote vakantie’ zegt E.

Persoonlijke boodschap

M. & F. , het was fijn jullie gisteren nog eens terug te zien!

Wat heb ik dit weekend geleerd?

-Dat het woord eetfestijn nog steeds een lokaal begrip is dat buitenstaanders lachwekkend vinden.
-Dat Cami absoluut niet kan Carcassonnen.
-Dat Olivier gevoelige voetjes heeft.
-Dat de neef van Ilse een vervelende klier is (sorry, Ilse
-Dat vegetariërs statistisch gezien vaker op een zaterdag dan op een zondag naar een eetfestijn gaan.
-Dat Bart G. zijn nieuwe brilmontuur erg oké is.
-Dat ik het competitief maken van een hobby (’Kolonisten van Catan’ spelen) achteraf beschouwd wel een goed idee vind, zelfs al behaalde ik slechts een 73e plaats.
-Dat Benjamin en Domien de regelmatig terugkerende problematiek rond de schrijfwijze van het woord cocktail op hun manier oplossen door kokteel te schrijven.
-Dat Catan verliezen tegen het charmante meisje dat uiteindelijk de Oost-Vlaamse voorronde zou winnen, helemaal geen schande of teleurstelling is.
-Dat mijn stem het aan kan twee dagen na elkaar bestellingen door te roepen die vooral uit saignant! à point! en bien cuit! bestaan.
-Dat Ruark, als 11-jarige een ettertje waarvan ik leider was, als 19-jarige nog steeds een ettertje is.
-Dat het einde van de nadrukkelijk geënsceneerde goednieuwsshow van Debby en Nancy me helemaal niet bedroeft.
-Dat vlot samenwerken nog altijd kicken is.
-Dat Carcassonne spelen zonder uitbreidingen best wel saai is.
-Dat Thalia het niet erg vind zichzelf te zijn bij wildvreemden, net omdat ze hen toch nooit meer terugziet.
-Dat sommige Haaltenaren best wel veel geduld kunnen opbrengen als hen frieten en biefstuk te wachten staan.
-Dat Jan met een pruik staat.
-Dat Katrijn en Renzo een toekomst hebben in het garneren van borden.
-Dat ik in Lokeren al een beetje de weg ken door er deze week maar liefst twee keer te vertoeven.
-Dat Bart op een volgeboekte dag nog tijd vindt om het gazon van zijn sukkelachtige oude buurvrouw te maaien en dus echt wel moet leren nee zeggen.
-Dat sommige Aalsterse carnavalliedjes pure volkspoëzie zijn (ga naar filmkes en kies bachelor)
-Dat er wordt uitgekeken naar de volgende letters in de rubriek ‘alfabet der mensen’.
-En dat een archetypische frisco nog altijd het lekkerst is.

DVD’s voor iedereen (2)

Stilaan heb ik een boekhouder nodig om bij te houden waar al mijn DVD’s zich bevinden. Eigenlijk is uitlenen een beetje tegen mijn aard, gezien mijn controledwang en voortdurende vrees dat anderen niet goed voor mijn spullen gaan zorgen - meestal onterecht. Alleen is mijn liefde voor film veel groter, waardoor ik anderen maar al te graag laat genieten van mijn selectie.

Maar vandaag stel ik vast dat maar liefst 17 exemplaren uit mijn DVD-collectie zich ergens anders bevinden. En die vaststelling brengt een beetje paniek met zich mee, want ik heb intussen op zoveel verschillende manieren geprobeerd orde te scheppen in mijn archivering, dat ik geen overzicht meer heb van wie wat en hoeveel leende en welke films er precies uitgeleend zijn. Grootste reden tot ongerustheid betrof een film die ik uitleende aan een collega… die in november naar Thailand emigreerde! Dat kostte me wel enkele slapeloze uren… Door een wrede speling van het lot is die collega nu echter terug in België. En kan ik alsnog mijn DVD terug krijgen, want die had ze al die tijd netjes bewaard. Het spreekt voor zich dat deze collega nu géén films meer mag uitlenen. (Niet heus hoor) (Maar eigenlijk wel).

Nu heb ik er wel geen problemen mee dat iedereen de geleende films zo lang bijhoudt als ze dat zelf willen. Zolang ik wel weet wie de lener is, maar dat is mijn eigen verantwoordelijkheid natuurlijk. Dus Jan, Michèle, Sarah, Anja, Demcy, Caroline, Inge en Brent: geniet er nog van. Maar alsof er een woordspeling mee gemoeid is, weet niemand waar de film Nobody Knows gebleven is…

Onthoudsels

Nu 2006 zijn einde nadert, sta ik er even bij stil hoeveel nieuwe mensen ik heb leren kennen door op een nieuwe school aan de slag te gaan. Zo sta ik er soms even versteld van hoeveel namen een mens kan of moet onthouden. In de eerste plaats kwam ik een dertigkoppig team terecht, inclusief administratief personeel, toezichters, tolken, enz. De school telt 173 kinderen in de lagere afdeling, waarvan ik er vermoedelijk zo’n 120 bij naam ken. Omdat op onze school een voornaamcultuur heerst, ken ik ook nog eens zo’n 40 ouders bij de voornaam. Dat wil zeggen dat ik in de laaste 4 maanden van dit jaar zo stilaan 200 namen heb leren onthouden. Nu is dat voor ons geheugen wellicht weinig moeite, maar ik vind dat toch wel flink van mezelf. Al ben ik eigenlijk altijd al goed geweest in voornamen. Opvallend is dat bij ons op school weinig namen meer dan één keer terug te vinden zijn. Geen Kevins, Laura’s of Pieter-Jannen bij ons, maar Anthea, Maël, Djenghis, Siebert of Quinn. En dan heb ik ook nog eens mijn kennis van de Turkse namen uitgebreid. Ahmeds, Fatima’s of Mohammeds vind je nauwelijk bij ons, maar Veysel, Mervé, Selim en Charaf wel. Aan de familienamen waag ik me echter vooralsnog niet…

Six Degrees

Vandaag kwam een klein meisje op school me trots vertellen dat haar buurmeisje mij kende, hoewel ze op een andere school zat. Ruw geschat heb ik in Gent tussen de 300 en 350 kinderen ontmoet op diverse scholen, dus we kunnen toch wel van  enig toeval spreken dat twee daarvan in dezelfde straat wonen. Maar wat ik me vooral afvraag is hoe ze van elkaar ontdekt hebben dat ze mij beiden kenden. Geen van deze meisjes zat zelf ooit bij mij in de klas, dus hoe ben ik het onderwerp van gesprek geworden?  Hadden ze het over de leukste meesters die ooit op hun school rondliepen? Of over de grootste mensen die ze ooit al tegenkwamen? Die ook een kuifje hebben? Alleszins ontdekken we het niet zo vaak dat twee mensen die elkaar kennen ook via een andere weg te linken vallen.

Elke mens zou via maximum zes stappen met een ander verbonden kunnen worden, wordt er beweerd. Maar het mysterie schuilt hem er net in dat je dat enkel zou kunnen achterhalen, als je elke mens die je - zelfs maar vaagweg - kent een lijst zou geven van alle (maar dan ook àlle) mensen die je kent . Wat op zich al vrjwel onmogelijk is. Dat héél soms zo’n ‘degree of separation’ spontaan bekend raakt, maakt voor mij het toeval altijd een beetje voelbaar.

Dat gebeurde al een keer toen ik twee jaar geleden een reis maakte met een groep van twintig mensen die elkaar niet kenden. Ze kwamen uit alle hoeken van het land en toch bleek al snel dat er een aantal opvallende linken waren tussen heel wat mensen. Zo zat iemand in de klas met mijn buurmeisje, had iemand een vriendje dat een oud-klasgenoot van me was, en was iemand anders tenslotte de nicht van een andere oud-klasgenote. Dat vind ik toch een beetje frappant.

Intussen blijkt op school dat de echtgenoot van de juf die ik vervang, een collega is van een oude vriend van mij. Dat ontdekte ik per toeval door de vermelding van de betreffende bedrijfsnaam op de auto van mijn voorgangster.

En zo blijven de mysteries van de microkosmos mij fascineren… Voor gelijkgestemden: er bestaat ook een heerlijke film over dit verschijnsel, die dan ook Six Degrees of Separation heet.

Geen U2…

Steven is de grootste U2-fan die ik ken - hij heeft Bono en de zijnen al een keer ontmoete - dus het mocht niet verbazen dat hij vanochtend een greep deed naar een schitterende prijs in een wedstrijd op Studio Brussel. De winnaar van de U2-wedstrijd, mocht immers naar Hawaï om er een concert van de groep bij te wonen. Dit is het relaas van Steven:

“Voor wie deze ochtend niet naar de radio geluisterd heeft, het heeft dus niet veel gescheeld of ik zat in Hawaï. Deze ochtend kreeg ik iets na 6u telefoon van Peter Vandeveire van Stubru. Ik moest me tussen 8.30 en 9u beschikbaar houden. Iets na 8.30u ging de telefoon. De 2 finalisten kregen elk 5 vragen. We antwoordden er elk 3 correct. Toen volgde een schiftingsvraag waar ik als eerste moest op antwoorden en dan weet je het al hé… De vraag was hoeveel exemplaren er van het laatste album van U2 in België verkocht waren. Ik antwoordde 35.000 waarop de andere finalist er veiligheidshalve 1000 bij deed. Na 5′ wachten (het leek een half uur) kwam dan het antwoord: 84.000.

Heeeeeeeeeeeeeeeel jammer, slapeloze nachten komen eraan, zeker omdat ik de eerste vraag waar ik fout op geantwoord heb eigenlijk wist, maar te snel geantwoord had…”

Ik leef mee met Steven! Zo dicht bij een geweldige prijs staan en dan net niet… Het is een beetje zoals die oude guitenstreek van de portemonnee aan een touwtje.  

DVD’s voor iedereen

Mijn DVD-collectie bestaat intussen uit bijna 150 films en daar laat ik de mensen uit mijn omgeving graag van mee profiteren. Een lijstje van mijn films aanbieden, heeft meestal echter weinig zin. De meeste mensen zijn niet in die mate in film geïnteresseerd dat de titels op dat lijstje hen in staat stellen een keuze te maken. ‘Breng me eens een goeie film mee’ zeggen ze dan. Dat hoeft geen risico te zijn - als ze de film maar niets vonden is daar niemand iets bij verloren - , maar toch probeer ik zo goed mogelijk een geschikte film te kiezen voor al die verschillende mensen. Niet iedereen staat open voor alternatieve films. Anderen zijn afkerig van Amerikaanse producties. Sommige thema’s zijn niet aan groot publiek bestemd. Het is dus altijd wikken en wegen. Want eerlijk gezegd vind ik het altijd een beetje jammer wanneer een aangeboden film iemand niet bevallen is. Het zijn immers films die ik zelf wel goed vind. En dan probeer je soms te laten inzien wat de kwaliteiten van een film zijn, maar gaat dat de luisteraar zijn petje te boven. Of het interesseert hem of haar simpelweg niet. Dan heeft aandringen geen zin en krijgt die persoon volgende keer gewoon een iets conventionelere film. 

 

Momenteel zijn heel wat van mijn collega’s in het bezit van een van mijn DVD’s. Katrien houdt van romantische komedies, maar daar zijn er weinig goeie van. Films met Meg Ryan heb ik niet, dus koos ik High Fidelity. Nu afwachten of ze dit niet te apart vindt, want zo goed ken ik haar nog niet. Sarah vormt de grootste afzetmarkt. Met Todo Sobre Mi Madre, The Virgin Suicides of 25th Hour bewees ze een stevig drama te kunnen smaken. Ze vond zelfs Punch Drunk Love geweldig. Caro en Noemi smolten dan weer weg bij Girl with a Pearl Earring en vonden Garden State maar niets. Geert mocht Crash bekijken en Hans kreeg Eternal Sunshine of the Spotless Mind mee. Vero mag dan weer opkikkeren bij La Meglio Gioventu. En dan zijn er ook wel films waarvoor ik nog niemand klaar acht. Te bizar. Te alternatief. Te gek. Maar stapje voor stapje maak ik van al mijn medemensen filmfans.

PS Ilse, die 10 uur durende Deense film ligt voor je klaar hoor!

Intussen elders…

Vandaag neem ik een dagje pauze wat het filmkijken betreft. Ik zag de voorbije zes dagen twintig films en hoewel ik daar enorm van genoten heb, kan een avondje thuisblijven geen kwaad. Het geeft me de kans even stil te staan bij het gewone leven. Hoe gaat het met de wereld buiten de bioscoopzaal?

-Tot mijn verrassing en genoegen liggen er al chocolade Sinterklazen in de winkel. Terzijde: ik durf stellen dat ik mijn snoepgewoontes echt heb aangepast! Chocolade eet ik niet zo vaak meer. Cola drink ik nauwelijks nog, ook niet meer bij het eten van frietjes. Ijsjes: absurd weinig de voorbije zomer. Chips: zo af en toe nog eens. Koekjes: nog veel, maar de helft ervan zijn Granny’s.

-Op tv: wie wordt de man van Wendy? Geen idee en het kan me ook niet schelen. Vitalski raakt een beetje geïrriteerd door zijn reisgezellen in Stanley’s Route. Oef. Hoe doet Frieda Van Wijck het? Nog niet gezien, maar ik hoor goeie dingen. De Willy’s en Marjetten: geweldig. Ignace Crombé is een onwaarschijnlijke eikel. Ben Crabbé wordt echt een ouwe zeur.

-En de anderen? Renzo is al twee weken aan zijn nieuwe job bezig, bij het parket nog wel. Heeft hij al spannende verhalen te vertellen en bevalt het hem? Idem voor Mieke die verzekeringsfraude mag onderzoeken. Spannend. *** Bart kreeg bijna 800 stemmen bij de verkiezingen en kan dus in de gemeenteraad zetelen. Hoe groot is die verrassing en hoe staat het verder met de Haaltertse bestuursvorming? *** Katrien kreeg alom felicitaties met haar tv-optredens, schijnt het. Dat wou ik haar graag in detail live horen vertellen.*** Heeft Thalia al een job? Of gaat ze eerst een gezin stichten? *** Elke heeft voor het eerst haar verjaardag in intieme kring gevierd. Zit die 30 daar voor iets tussen of ligt aan het zoontje? *** Is Bart al klaar met het verslag van de oud-leidingsvergadering? *** Hoeveel mensen komer er naar Cami’s Catanweekend? *** Waar zit Boris??? *** Heeft Ilse al Deense films gezien? *** Hoe gaat het met Juffie Anja???? *** Is de nieuwe woning van Maarten en Evi klaar voor bezichtiging en ik moet dringend iets van mij laten horen. ***

Enzovoort. En dan is er nog woensdag…

Katrien op tv!

Vorige week konden we in Vriend of Vijand aanschouwen hoe de sympathieke Katrien weer hevig streed om de overwinning! Na in de eerste aflevering haar behendigheid met de graafmachine bewezen te hebben, mocht ze zich nadien bewijzen op de cyclopiste van het Kuipke. Op een valpartijtje na, dat in werkelijkheid wel iets erger was dan op tv werd vertoond, verliep alles weer gesmeerd. Katrien wist een grote som aan haar potje toe te voegen en speelde bovendien haar irriterende concurrente en huidig recordhoudster naar huis! Zoals Katrien het zelf zegt: ‘Ik ga ervoor gaan!’. 

Uiteindelijk evenaarde Katrien het record in aantal deelnames en verdiende ze … iets van een 4000 euro? We zagen in de laatste aflevering vooral een heel fanatieke Katrien die het spel blijkbaar zeer ernstig begon te nemen. Een heel verschil met de lollige Katrien uit de eerste aflevering. Maar het was goed supporteren voor zo’n waardige kandidate! En ze geeft met haar winst dan nog een feestje ook!

Verslag van een huwelijksweekend

Het voorbije weekend stond helemaal in het teken van Renzo en Katrijn, die elkaar eeuwige trouw beloofden. Zoals het de traditie betaamt, kwamen vrienden en vriendinnen zaterdag eerst samen om het huis van het gelukkige koppel op stelten te zetten tijdens hun afwezigheid. Dat zou aanvankelijk niet al te spectaculair verlopen. Het was immers niemand gelukt een sleutel te pakken te krijgen van de woning, wat betekende dat we ons zouden moeten beperken tot het schandaliseren van de tuin.

De verzamelde groep bestond uit de beste vrienden van het bruidspaar, die  - zo viel toch wel op - elkaar eigenlijk niet allemaal persoonlijk of even goed kennen. Omdat we nu allemaal deel uitmaakten van hetzelfde complot, ontstond er wel snel een harmonieuze samenwerking. Ons enthousiasme werd nog groter toen bleek dat Katrijn en Renzo het gewaagd hadden een raampje open te laten staan. Weliswaar met tralies ervoor, maar slangenmens Arne wist zich er toch tussen te wringen en kon op die manier van binnenuit de deur openen. Inbraak uiteraard, maar onder deze voorwaarden zeker toegelaten. Binnen de korste keren stond het huis dan ook op zijn kop, waarbij de privacy onze vrienden in zekere mate bewaard bleef. We waren het er ondanks ons gegrinik immers over eens dat we dit zelf niet graag zouden beleven. Marianne en Steven waren iets minder terughoudend. Vorig jaar was het immers hun huisje dat bezoek kreeg van een bende krakers. Een proficiat overigens met hun eerste huwelijksverjaardag.

Daarna ging het snel richting badkamer, kleerkast en wagen om ons naar de feestelijkheden te begeven. Met de champagne in de hand werden kapsels, kleren en schoenen gekeurd. We vonden onszelf er allemaal piekfijn uitzien en waren het er over eens dat dit wel iets had, ons zo met zijn allen een keer opdossen. Oli wierp zich in kostuum op als een volwaardige horeca-inspecteur. Flore speelde haar benen uit als troef. Katrien mikte met een feestelijke jurk op zomer. Brent liet rood en blauw frivool contrasteren. De fantastische schoenen van Ilse deden haar uit het land van Oz komen. Thalia op hakken… het heeft iets, absoluut! Leen ging voor glamour met een geweldig kapsel. Erik kwam zonder hond. Margo en make-up bleek een goeie combinatie. Ken mag zich meer vertonen in hemd. En Dominique en Michèle hadden de inwonende kapper laten zweten. 

Na tienen bleek dat Renzo en Katrijn niet op een gast meer of minder gekeken hadden. Hun feest verenigde een grote groep mensen die elkaar allemaal leken te kennen, waardoor de sfeer grandioos werd. Ik moest vaststellen dat ik minstens 50 mensen persoonlijk kende en zulke momenten vind ik altijd genieten. Davy liet me weten dat hij een fan van deze blog is. Lieve vertrouwde me toe dat ze een boek aan het lezen was dat het niveau van de keukenmeidenroman oversteeg. Ik kon Elke en Kristien feliciteren met respectievelijk een één- en een tweeling. De vriendin van Koen trad in de openbaarheid. Ik denk dat een huwelijksfeest nog één van die weinige gebeurtenissen is waar je iedereen nog bij elkaar krijgt. De prioriteiten die mensen stellen maken immers dat je ze voor minder dan dat niet meer allemaal uit hun kot krijgt. Dat maakte dit feest voor mij geslaagd.

Maar natuurlijk draaide de avond vooral om Renzo en Katrijn, die op de dansvloer het kontjeszwieren tot een innemend niveau wisten te verheffen. Hun swingende openingsdans zal niet snel vergeten worden. Nog eens van harte proficiat gewenst met jullie huwelijk en maak er een mooie huwelijksreis van!