Mensen en bezigheden

De mensen: Natalie, Geert, Renzo, Lode, Henk, Cindy, Cami & Katrien, Bart, Marc & Patricia, Erik, Jan, Kim.

De bezigheden, al dan niet reeds afgelopen. En niet in volgorde:

schizofrene schnitzels eten *** camera-angst overwinnen door deel te nemen aan Komen Eten *** krullen afknippen en er dan voor zorgen dat geen mens het resultaat kan zien *** geboortekaartjes uitdelen, intussen nog stilletjes onder de indruk zijn van het vaderschap *** én gaan werken, én studeren, én sporten, én allerlei tv-series bekijken *** iets in Nazareth doen en daarnaast Sven aan herinneren de beloofde illustraties te maken *** een huis zoeken *** noodgedwongen koken in de badkamer *** die Kerstmanlook perfectioneren *** in Het Laatse Nieuws pronken met de 2000e Aalsterse boreling *** een geschikte datum vinden voor het teamweekend *** alle goede films van de server op het werk halen ***

De mensheid houdt zich bezig.

Terugblik op het zomerfilmcollege (2)

Wat voor mensen hebben er tijd en zin om 8 zomerdagen lang in een bioscoopzaal door te brengen van ’s ochtends tot middernacht? Redelijk wat, zo bleek. 80 deelnemers telde deze editie, wat blijkbaar een record was. Ik had er als vanouds tussen het films kijken door plezier in de mensheid in zijn doen en laten te aanschouwen.

Eén Limburgse dame liep al snel in de kijker. Zij maakte er al na een dag of wat de gewoonte van de filmvoorstellingen na een half uurtje te verlaten. Haar goed recht, maar waarom nam ze dan altijd helemaal bovenaan plaats en droeg ze meestal van die klepperende sloefkes of schoenen met hakjes die telkens wat loskwamen als ze stapte? In een gesprek later maakte ze er melding van dat ze al die films nog wel eens zou huren in de bib. Daar sla je als filmfan wat van achterover. Je krijgt de kans een aantal zeer zeldzame, oude films te zien, op een bioscoopscherm, je hebt daarvoor betaald en dan spreek je over dvd’s?

Een ander markant figuur was een jongeman die duidelijk wat meegemaakt had. Niet alleen het reusachtig litteken op zijn schedel wees daarop, hij was ook wat onbehouwen in de omgang. Vriendelijk en praatgraag, dat wel, maar zich vaak niet bewust van sociale conventies. Merkwaardig genoeg had deze kerel een boek geschreven! Met een autobiografisch relaas over zijn verblijf op een psychiatrische afdeling, haalde hij zelfs de pers. Hij informeerde me maar al te graag over het aantal verkochte boeken (39 al in de eerste week) en wat er aan te verdienen viel (10 % per verkocht exemplaar, ik heb er geen benul van of dat veel of weinig is). Interessante figuur, bij momenten.

Dan was er dat Nederlands koppel (er waren er wel meer, ongeveer een kwart van de deelnemers kwam uit Nederland) van wie je hoopte dat ze niet voor je stonden in de rij voor het buffet. Dit duo, dat er overigens enigszins exentriek uitzag (Morticia Addams en Professor Gobelijn komen in de buurt), stoorde zich geenszins aan de rij wachtenden en deed er schijnbaar uren over uit het middagbuffet hun keuze te maken. Achteraf beschouwd maakten ze eigenlijk helemaal geen keuze en laadden ze gewoon alles en zo veel mogelijk op hun bord. Verder misschien aardige mensen (in hun voordeel: ze kwamen meestal pas heel laat aan het buffet zodat het aantal wachtenden nog meeviel), maar hun onverstoorbaarheid kon irritant overkomen.

Dan was er het Hollandse meisje dat zich niet geneerde om tijdens wat voor film dan ook korte reacties te geven. Jonge diertjes riepen kreetjes op, Greta Garbo en andere Zweedse verschijnselen, lieten haar zwijmelen. Allemaal schijnbaar geheel spontane uitingen van bezorgdheid, enthousiasme of idolatrie, maar na een dag of twee was het wel genoeg geweest. Het theatrale van deze reacties kwam op den duur berekend over, al bewonderde ik het (Hollandse?) je m’en foutisme. En ze wist wel héél veel over film.

Grootste ergernis was een Antwerpse kerel die  luide conversaties met zijn gezelschap hield, vooral – u kent dat wel – met de bedoeling indruk te maken op meeluisteraars. Niet alleen had hij mijn insziens niets zinvols te vertellen over wat voor film dan ook, zijn neiging om elke zin met een Engelse slogan of uitdrukking af te sluiten was hoogst enerverend. I was not amused.

Niet alle aanwezigen hadden per se iets met film. Sommigen deden in het dagelijks leven heel wat anders en zaten er puur uit interesse. Eén vrouw leek me wat verdwaald. Na enkele dagen haar conversaties aangehoord te hebben, zou ik spontaan een bureau op het ministerie bedenken als biotoop. Of een Blokker of Kruidvat, waar ze gerante zou zijn. Terwijl het merendeel van de gesprekken tussen de films door over film gingen (uiteraard, al was er ook ander voer voor gesprek), hoorde ik haar keuvelen over patronen op servetten of de meest geschikte sandalen voor strandwandelingen. Met dit soort mening, noem het maar een ‘oordeel’ zo u wil, begeef ik me misschien weer op kritiek terrein (vakjesdenker!), maar ik bedenk gewoon dat je in omgang met mensen die je niet kent, misschien wat minder onnozele praat zou kunnen uitslaan.

Er was ook een vriendelijke Franstalige man die af en toe sukkelde met zijn Nederlands. Hij zat rustig te luisteren naar een conversatie die ik had met mijn tafelgenoten, over de KUTsite, waar ik recensies voor schrijf. Enkelen kenden onze site en er werd uiteraard weer wat gegrapt over de naam. Ik herhaalde nog maar eens dat je zeker moet dotcommen en niet dotbeëen, want anders krijg je vieze plaatjes hahaha. Waarop de Franse meneer voor het eerst zijn mond open doet en vraagt: ‘Wat ies een kut?’. Leuk kennismakingsgesprek.

Er was ook nog een Aalsterse wiskundelerares (‘Oort ge dak van Aalst ben? Ik probeerder nochtans wa op te letten!’) maar op het feit na dat ze af en toe iets té strakke kleren droeg, valt er niets aan te merken op deze sympathieke madam.

Ja, een bont allegaartje was het wel, maar dat maakte het natuurlijk stukken boeiender. Ook op niet-filmisch vlak viel er dus best wat te kijken.

 

Vrolijke Vrijdag

Ik lees op Melancholia dat een Britse psycholoog met een zelfontwikkelde formule heeft bepaald dat vrijdag 19 juni de dag is waarop men het gelukkigst of vrolijkst is. De schommelingen in mijn humeur zijn eigenlijk al beperkt of kortstondig en ik verkeer dus in een haast continuë staat van wat men minstens tevredenheid kan noemen, maar om de theorie van Dr. Arnall toch eens te controleren, hou ik even de loep boven mijn 19e juni:

Zonder een specifieke gebeurtenis van die dag al nader te bekijken, kan ik al enkele algemene elementen vatten die mijn humeur ten goede komen. Een dag eerder eindigde de toetsenperiode van mijn leerlingen, de verbeteringen en rapporten vorderen gestaag, de druk is dus wat van de ketel. Bovendien nadert de vakantie en is het mooi weer. De basis zit dus snor. Geluk zit hem wel in meer dan het werk alleen, maar mijn werk maakt mij alleszins al heel gelukkig.

Ontwaken met een goede herinnering aan de dag ervoor, is ook al positief. Donderdag was er de première van de nieuwe Vlaamse film Meisjes en dat was een meer dan geslaagde film. De acteerprestaties van Marilou Mermans en Jan Van Looveren zijn enigszins memorabel en de tragiek van de film heeft indruk gemaakt. Minpunt van dat opstaan is dat het vandaag een stuk vroeger is dan anders. Op vrijdag heb ik toezicht duty en omdat alle Gentse crèches en opvangmoeders vandaag staken, moet ik veel eerder dan gewoonlijk op school zijn om ook de halfachtse kleutertjes al opvang te bieden. Toch heeft dat weinig invloed op mijn humeur, want er staan veel leuke dingen op het programma vandaag.

Het is mooi weer en ik jaag het opvanggebroed dus naar buiten. Een rustgevende start van de dag dus, want er is niet veel volk. De eerste twee lesuren verlopen daarna wat wanordelijk omdat de leerlingen niet echt meer een taak hebben, maar we hebben het naar onze zin. De eeuwig creatieve Robbe, nog minder dan twee weken één van mijn leerlingen, zorgt voor een klein hoogtepunt: hij heeft voor zijn klasgenoten sleutelhangers gemaakt en ook voor mij is er een bijzonder cadeautje. Twee afstuderende pinguins, de ene wat groter dan de andere. ‘Dat zijn jij en ik’, zegt Robbe, ‘een herinnering voor jou’.
Kwart over negen en nu al ontroerd.  

Om half elf is er een dip: het zwembad laat ons weten dat ook de redders staken en mijn klas dus niet kan zwemmen. Dat is vooral teleurstellend omdat ik voor deze laatste zwemles overtuigd werd om zelf mee te gaan zwemmen. Het zit er niet in, een iets minder sensationele turnles komt in de plaats, waardoor ik nog een drie kwartier klasvrij ben. Tja, ook positief eigenlijk.

Tijdens de middagpauze smaken mijn boterhammen mij weer wonderbaarlijk goed. Ik lijk vaak aan mijn middageten te beginnen alsof ik in geen weken brood heb gegeten. Daarna volgen twee minder vrolijke situaties: ik verlies een spelletje waartoe collega Lynn mij wist te verleiden (hoewel ik tot de laatste ronde op kop stond!) en de toezichters zijn niet te spreken over het gedrag van enkele van mijn leerlingen. Ik moet daar dan over zagen en dat doe ik niet graag.

In de namiddag stellen twee leerlingen een project voor en dat loopt gesmeerd. Héhé, wat zijn we weer geslaagd in onze job. In de nabespreking over rechtbanken en rechtszaken, leg ik uit dat men bij een aanklacht zowel gunstige als ongunstige getuigen kan oproepen en dat die dus mee het oordeel van de jury bepalen. ‘Als jij dus zou terechtstaan voor een moord,’ stel ik de niet altijd goedgezinde Diede voor, ‘kan ik komen getuigen voor jou.’ Er komt snel een reactie: ‘Als ik zou een moord gepleegd hebben, zou jij niet meer kunnen getuigen hoor’. Alertheid bij 12-jarigen en wat zien ze hun meester graag. Maar verder maakt deze opmerking mij eigenlijk niet vrolijker of droeviger en speelt ze dus geen rol bij het opnemen van de geluksstand. Enkel ter verhoging van de anekdotiek dus.

Dan volgt een min of meer grote schoonmaak van de klas. Voor wie zich zuchtend afvraagt of wij nu echt nog anderhalve week gaan niksen, absoluut niet, we gaan zelfs nog werken. Maar het verhindert ons niet wat orde op zaken te stellen in papierwerk en kasten, en dat creëert eigenlijk ook veel rust in mijn hoofd. Gezien er nog een hectische week volgt, is dat dus ook zeer positief. Ik merk trouwens op dat het zonnebloemzaadje dat Mo me amper anderhalve week eerder liet planten in de klas, schijnbaar vanuit het niets al een echt plantje is. Dat is op zich al even doodnormaal als wonderbaarlijk, weer is er zo’n aangename scheut van blijdschap dat mijn leerlingen zo vaak met de juiste dingen bezig zijn. Jaja, schoolmeesterachtige praat enzo maar u hebt dan ook geen prachtjob als de mijne.

Een vrijdagse schooldag wordt traditioneel afgesloten met een afterschooldrink. Zelfs al doen we dat haast iedere week, het zijn vaak momenten om te koesteren. Perfect dus voor de gelukkigste dag van het jaar, alleen moet ik deze week eens overslaan. De ouders van mijn klas hebben een picknick georganiseerd en dat voelt toch een beetje als werken aan. Maar wat blijkt dat, zoals trouwens altijd, weer formidabel mee te vallen. Er is zon en wijn, gezellig gekeuvel en ik word ook nog eens in de bloemetjes gezet met een geschenkje van de ouders. Tja, dit is toch een prima dagje alweer.

En hij is nog niet afgelopen. Na de picknick haast ik me naar een etentje met een tiental Freinetmensen. Leerkrachten dus ook, maar vooral ook mensen die ik eigenlijk allemaal nog niet echt goed ken want we zien elkaar vooral op vergaderingen. Dat er over het onderwijs gepraat wordt, vinden we niet erg. Maar er wordt ook veel gelachen en ik durf het zelfs aan vegetarisch te eten! Dat het bruine goedje dat tussen mijn groenten zit, achteraf peperkoek blijkt te zijn en ik die combinatie niet eens onsmakelijk vond, vind ik een kleine stap voorwaarts voor een moeilijke eter als ik.

Deze avond, die behoorlijk lang duurt, bevalt me ook omdat ik twee vaststellingen doe tussen het kletsen door: dit zijn allemaal erg fijne mensen en ik blijf mezelf toch applaus geven om steeds verdraagzamer en positiever te worden tegenover anderen en vooral mensen die ik niet ken en dan zeker mensen die ik ooit onuitstaanbaar vond. Daarnaast moet ik in alle onbescheidenheid ook vaststellen dat ik sociaal sterk sta. Ik luister geïnteresseerd en praat verstandig mee, ik discussieer en overtuig. Bijna een echte grote mens! Deze vaststelling klinkt misschien wat vreemd of onbevattelijk, maar ik houd me voor dat mensen het eigenlijk af en toe nodig hebben buiten hun kring van intimi te stappen en met behulp van neutrale buitenstaanders eens te peilen naar welke indruk je maakt. Niet dat ik mijn tafelgenoten na afloop een enqûete voorschotel, maar in se zijn we volgens mij allemaal onzeker of angstig en je moet het soms gewoon aandurven jezelf even te scannen wat het functioneren in minder vertrouwde situaties. Achteraf voel je je verrijkt  en heb je eigenlijk ook wat kleine grenzen verlegd – tot zover de slotzin van mijn zelfhulpboek. Nee, maar zonder te willen overschatten hoor, maar is het niet normaal dat de avond doorbrengen met minder vertrouwde mensen, met een zekere onbehaaglijkheid gepaard gaat?

Dan is het middernacht en 19 juni is voorbij. De balans is zeer positief en het vooruitzicht van een goedgevulde en alweer zeer sociale zaterdag, gooit nog meer gewicht in de schaal. Toch ik Dr. Arnall’s theorie niet meteen als dogma aannemen. Dit was nu ook weer niet zo een heel andere dag dan de meeste. Wat drukker en met enkele mooie momenten die niet iedere dag voorkomen, maar in zijn geheel genomen toch een dag die even vlot en aangenaam verloopt als de meeste andere dagen. Laat dus ook die 20e juni maar komen, en al die andere, ik raas er door met een brede grijns.

20 dagen niet geblogd

De voorbije weken stond mijn hoofd niet zo naar het bloggen. Ook niet naar het lezen ervan (ik bezoek mijn favoriete blogs één dezer beslist nog een keer). Ik had het druk en ook weer niet. Een samenvatting van mijn bezigheden de voorbije 20 dagen:

*een K.U.T-quiz georganiseerd. Samen met de rest van de redactie van het onvolprezen on line filmmagazine Kutsite.com hebben we maandenlang gebrainstormd en gezocht naar geschikte vragen en fragmenten. Om nog maar te zwijgen over de jacht op sponsors. De week voor de uiteindelijke quiz plaats zou vinden, was behoorlijk slopend. Lang niet zo’n stress gehad zelfs. Maar de voldoening was wel immens, want het evenement verliep vlekkeloos en de samenwerking was schitterend.

*Naar de film geweest. Angels & Demons was vermakelijke onzin, Star Trek grandioos en mateloos entertainend (en ik had nog nooit zelfs maar een aflevering ervan gezien, maar deze film is top!), Synecdoche New York evolueerde van chaotisch irritant tot meesterlijk fascinerend.

*Gelezen. Ook de Wij van Elvis Peeters werd verslonden, maar een verslagje zit er niet in, want hoewel meeslepend, verontrustend en knap geschreven, was dit ook afstandelijk en betekenisloos. Dat was wellicht ten dele de bedoeling, maar ik werd er niet warm of koud van. Vooral het feit dat de personages schimmen waren, enkel gedefinieerd door inwisselbare namen, zorgde dat het boek nooit echt beklijfde. Het aangeprezen De Literaire Kring van Marjolein Februari wist me zelfs helemaal niet te bekoren. Zzzzz.

*Gewerkt. Hoewel er wel wat vakantiedagen in de afgelopen periode zaten, zijn de laatste maanden van het schooljaar als vanouds hectisch. Toetsen, herhalingen, rappporten, projecten, overleg, teamvergadering, deelteamvergadering, bijeenkomsten, nieuwsbrieven, klaskrant, bestellingen, reserveringen, agenda’s, … Geen probleem, het blijft allemaal boeiend. En op de sportdag niét in het water gevallen deze keer, maar toch doornat want er was regen. Veel.

*Nostalgisch geworden. Negen van mijn leerlingen, die ik na twee jaar toch zo goed ken, zullen in september op de middelbare school zitten en dat sluimert al een beetje door mijn hoofd. Normaal uiteraard, en we zijn er eigenlijk ook allemaal aan toe dat ze vertrekken, maar het zijn geen afgedankte meubels die je naar het kringloopcentrum brengt natuurlijk. En dan zijn er de collega’s. De vrijdagse après-schools blijven kleine hoogtepuntjes van samenhorigheid en gezelligheid, de barbecue een …tja,… liefdevol gebeuren zonder dat het klef wordt of we ons in de illusie wentelen dat het voor altijd zo zal zijn. Want collega’s gaan op pensioen of kondigen met een klein stemmetje of een traantje in de ooghoek aan dat ze ondanks de harmonie volgend jaar toch andere horizonten gaan verkennen. Ik werk precies deze week drie jaar op die bijzondere school en intussen ben ik er aan gewend dat het onderwijs tegen alle clichés in een wereld blijft die continu in beweging is, maar al die fijne mensen die vertrekken, het laat je niet koud.

*Renzo vergezeld in het 30 worden, Lode gesteund in de aanzet van een muzikale carrière, Michèle nog eens op de agenda gezet voor een filmpje, Steven verrast door 3 van de 4 stoelen te herkennen in wat hij als een moeilijke quizvraag bestempelde, net als Marianne Briek Schotte als Permeke bestempeld. Wat niet klopte.

*En verder: een communievierings-boekje geïllustreerd, Valerie gelukgewenst met haar zwangerschap, de klaskasboekhouding gedaan, de Haaltertse bibliotheek geëerd als vrijwel de enige plek in dat dorp waar ik nog graag kom, me ingeschreven voor het Freinetcongres in Straatsburg, de stemtest gedaan en vastgesteld hoe ik die kon manipuleren tot ik het resultaat had dat me het meest beviel,

*Nog dringend te doen: Stafke en Berend nog eens bezoeken, Henk en Annelies feliciteren, een nieuwe gsm kopen,  mijn belastingsbrief invullen, mijn (uitgeleende) dvd’s nog eens inventariseren, foto’s laten afdrukken en… wat meer bloggen.

Teamweekend

Zondagochtend:

V: Eén croissant en één ontbijtkoek per persoon!
Sven: Jamaar, ik heb eigenlijk liever twee croissants en geen ontbijtkoek.
V: Neenee, het aantal is precies afgemeten.
H: Niet moeilijk doen hé Sven.
Sven: Enfin, niet iedereen zal er twee eten hoor. Je zal er toch over hebben. Er zijn zelfs mensen die er geen eten. T. met zijn speciaal ontgiftingsdieet bijvoorbeeld.
V: Nee, afblijven. Er zijn nog mensen die slapen en die moeten straks ook ontbijt hebben!
Sven: Jamaar, wie tot 11 uur in zijn nest blijft, moet zich maar tevreden stellen met een beperktere keuze.
H: Dat is nu altijd hetzelfde met u, zo uw zin willen doordrijven.
Sven (grijnst): Ja, en weet je wat? Dat lukt bijna altijd.
V: Is het nu zo moeilijk u aan deze regel te houden?
Sven: Dat is een reflex: ik ga automatisch in tegen de dingen die opgelegd worden, denk ik. Ik argumenteer en ik wil mijn zin krijgen omdat ik er van overtuigd ben dat ik daarmee de regelneverij tegenga.
H (zucht): Hoe is dat toch mogelijk???
V (ferm): Eén croissant per persoon en stopt nu met zagen!
S: Jamaar er zal dan wel iemand twee koeken eten hoor, ik wil niemand zijn eten afnemen. Kijk, die ene croissant heeft me geweldig gesmaakt en ik kan het daar gerust bij laten. Maar jullie zetten me net aan om door te gaan. Niet alles moet zo strikt geregeld worden toch?
H & V: Zwijgt!!!!

Een andere collega komt nietsvermoedend aangeslenterd: ”Ha Sven, moete gij mijne croissant hebben? Ik zal dan wel twee koeken eten’.

Collectief gezucht en binnensmonds gefoeter rondom mij. Ik grijns eens te meer en bijt gretig in mijn croissant.

********************************************************************************

Maandagmiddag, uitpakken van het keukenmateriaal:

- ‘Wat zit er in diene zak hier?’
- ‘Ah, nog nen hoop croissants en koffiekoeken die over waren.’

Het humorrapport

Vrouwen en humor blijf ik geen evidente combinatie vinden. Ik verwijs ter duiding van deze stelling niet naar wetenschappelijke theoriën of hele lijsten mannelijke stand-uppers (waarvan ik eerder down word). Ik gruwel ook van journalisten die aan elke grappige vrouw moeten vragen waarom er zo weinig vrouwen grappig zijn. Er zijn massa’s bekende vrouwen die me al doen lachen hebben. En Els De Schepper hoort daar niet bij. Jacky Lafon wel, maar om andere redenen dan ze zelf wil.

Nee, ik neem enkel het dagelijks leven onder de loep om geheel algemenend vast te stellen dat er te weinig humoristische vrouwen zijn. Het zou kunnen dat ik te weinig vrouwen ken, maar dat is beslist niet zo. Ze zijn overal. Misschien ken ik de verkeerde vrouwen, maar ik vind de diversiteit onder de mij bekende dames bijzonder groot, dus het feit dat er dan nog zo weinig grappige vrouwen onder hen zijn bewijst alleen maar mijn stelling. Ik zou ook ingaan op het humorniveau van de mannen die ik ken om zo te moeten concluderen dat het daar al even triestig gesteld is, maar dan beland je al snel in een filosofisch-sociologisch debat over soorten humor, soorten mannen en vrouwen en de verschillen in wat mannen dan niet vrouwen grappig vinden. Laat ons nu maar gewoon heel algemeen stellen dat ik de indruk heb dat er minder grappige vrouwen zijn dan mannen.

Want, even verduidelijken, er is een verschil tussen een vrouw met gevoel voor humor en een grappige vrouw. Bijna alle vrouwen die ik ken, kan je aan het lachen krijgen. Maar hoeveel van hen kunnen mij aan het lachen krijgen?

Vandaar, zonder enige aanleiding of reden, wil ik toch eens een eerbetoon brengen aan een aantal grappige vrouwen die ik ken of gekend heb. Met voorbeelden ben ik spaarzaam, dat zijn toch vaak contextuele zaken ‘waar je bij geweest had moeten zijn’. Maar zij kunnen me wel enkele lachbanden laten vullen:

6. Lieve. In Kerksken wonen en toch de humor vatten van clichés als ‘op zondagochtend in uwen training naar den bakker gaan’ en ‘met nen Dag Allemaal in uw handen op den trein zitten komeren’, het is een zeldzaamheid. Lieve mag dan al een zeer serieuze kant hebben, ze flapt er nu dan wel rake dingen uit en kan soms moeilijke de innerlijke drang weerstaan om al te ernstige momenten of mensen onderuit te halen. Wat occasionele zelfspot en nu en dan wat lust voor onnozelheid – vooral tijdens quizzen – maken van Lieve grappig gezelschap. Grappigheidsfactor 8.

5. Veronique. Mijn collega Veronique is impulsief wat humor betreft en dat is een zeldzame maar welkome karaktertrek, zeker op een drukke werkplek. Doet simpelweg graag onnozel, vaak stiekem of tijdens een ernstig moment en is altijd te vinden voor zever en onzin. Het hoeft niet altijd netjes te zijn en fysiek voluit gaan hoeft geen bezwaar te zijn. Een vette 8 voor Vero.

4. Mariuga. Is nog geen 11 maar wat een humoristisch genie is dit- met alle respect- absurde kind. In haar hoofd bruist het van de knotsgekke ideeën en creatieve uitbarstingen, die zich uiten in originele verkleedpartijen, knutselwerken, tekeningen, danspasjes en rollenspelen. Mariuga is het ene moment een omaatje, dan weer een Duitse boerin of een Afrikaanse belastingcontroleur. Kan met elk voorwerp converseren, kraamt haast uitsluitend onzin uit maar doorgaans van een hoog niveau, inclusief woordspelletjes, en dat allemaal op ieder willekeurig moment van de dag. Een continue stimulans van de prefrontale cortex. Dat verdient een 9.

3. Thalia. Een groot relativeringsvermogen leidt bij haar vaak tot het (in bescheiden mate) in het belachelijke trekken van dingen die andere mensen veel te serieus nemen. Ze stapt ook zonder omwegen mee in de onnozelste plannetjes en lollige ideeën, graag met behulp van attributen of kledingstukken. Kan dat combineren met gespeelde ernst en zonder zich iets van de omgeving aan te trekken. Het mag ook op de maat van de al dan niet zelfgefabriceerde muziek. Grimast ongegeneerd en hanteert eventueel haar lichaam als object ter vermaak van de omgeving. Toch blijft het allemaal deftig, hoor. Maar in die momenten dat echte ongegeneerde onnozelheid een noodzaak was, kreeg ik haar altijd mee. Of zij mij. Grappigheidsfactor: 9

2. Katrien. Met je af en toe eens goed kind voelen, is niets mis. Verkleden is Katrien haar ding, maar ook zaken in het absurde trekken vormt geen probleem. Gaat zonder enige gêne mee in losgeslagen conversaties of van de pot gerukte fantasieën. Kan ook de overernst van zekere situaties of personen hanteren als humorbron. En dat voor een Denderhoutemse. Dat verdient een 9.

1. Bernice. Ontelbare momenten van slappe lach en daaruit resulterende buikkramp heb ik aan Bernice te danken. Ze hield gewoon van zever, zever, zever. Tot zelfs letterlijk, want we moeten toegeven dat ons niet altijd even volwassen gedrag vaak het onwelvoeglijke overschreed, destijds. Ook Bernice kroop zonder enige moeite in de huid van wat voor personage dan ook, of het  nu midden in de les was of midden in de nacht. Zag er geen graten in de onnozelheid te overdrijven door te vallen, te rollen of haar lichaam op wat voor manier dan ook in de humorstrijd te werpen.  Ik durf misschien zelfs stellen dat bij momenten die heerlijke chaos zoals je die alleen in de beste komische series aantreft (stel u taartengegooi of volgestouwde auto’s voor), benaderd werd. De herinneringen mogen dan door de tijd verheerlijkt zijn, Bernice verdient gewoon een 10.

Dames uit mijn vrienden- en kennissenkring die niet in dit lijstje voorkomen, kunnen zich eventueel troosten met ander lof in deze rubriek (sorry Valérie, de V is voor binnen afzienbare tijd!). Als het op waardering en uitingen van dierbaarheid aankomt, ben ik al even rechtuit als in beledigingen en commentaar, dus ieder zijn deel. Maar vandaag wou ik dat handjevol grappige vrouwen gewoon eens extra bewieroken.

Ter illustratie géén Youtubefilmpje, want wat te kiezen? Dus gewoon dank u: Mevrouw Ten Kate, Patsy & Edina, Wiske, Tine Embrechts, Karlijn Sileghem en Els Dottermans in Jos Bosmansmodus, Bette Midler, Phoebe Buffay, Roxanne uit Buiten De Zone, Miss Piggy, Smack the Pony, Ruby Wax, Lily Tomlin, Annet Malherbe, Sue Townsend, Dawn French, Sien Eggers & Tania Van der Sanden, Madam Pheip, Corrie Van Gorp, Jenny Tanghe, Whoopi Goldberg, Karen Walker, Mrs Krabappel en de enkele die ik ongetwijfeld vergeten ben…

How to attend an eetfestijn

Geachte steakfestijn-bijwoner

Fijn dat u weer in zo’n grote getale aanwezig was op het eetfestijn van de jeugdbeweging waar ik lang deel van uit gemaakt heb en die ik nu occasioneel steun met raad en daad. Ik stond met een jaarlijks genoegen op mijn vaste stek tussen keuken en verbruikszaal en permiteer me vanuit deze positie enkele raadgevingen:

• Ga niet aan een andere tafel zitten zonder de organisatie daarvan op de hoogte te brengen. Uw eten belandt dan immers op uw vorige plek, waarna u ten onrechte over de wachttijden gaat foeteren.
• Verwacht uw maaltijd niet gelijktijdig te krijgen met de vrienden waar u gaan bij zitten bent als u pas drie kwartier na hen bent binnengekomen. Bedenkt ook dat het eerst arriverende bord niet voor u kan zijn, maar voor één van uw vrienden die er al veel eerder zaten.
• Ook als u naast mensen gaat zitten die u niet kent, moet u zich realiseren dat de geserveerde borden eerst voor hen zullen zijn. Ze worden u vaak gebracht door een jonge onwetende bediende, dus aan u om te beseffen dat u onmogelijk zo snel bediend kan worden als uw tafelgenoten van frustratie een servet zitten te eten.
• Kom niet in de keuken om daar de overstresste niet-professionele helpers uit te kafferen. Het zal de wachttijd enkel vertragen. Evenmin tonen wij ons ontvankelijk voor verzoeken om een voorkeursbehandeling. Pleidooien à la ‘ik moet mijn dochter van de paardrijles halen’ en ‘wij doen aan autodelen en moeten om 14u binnen zijn met de auto’ helpen niét. Wij boden u trouwens met plezier de ruimte en de tijd om die auto binnen te doen, met de trein terug naar Haaltert te reizen en dan te voet naar de parochiezaal te komen om alsnog te eten.
• Bestel geen pizza in de naburige eettent tijdens het wachten. U beledigt de organisatie. En de boodschap was duidelijk.
• Verwacht geen frieten als voorafje tijdens het wachten, als het net de baktijd van die frieten is die deze wachttijd vergroot.
• Tracht ons niet te imponeren met bedreigingen als ‘dit is gene goede reclam hoor’. Er komt sowieso ieder jaar volk en zo’n invloed hebt u heus niet.
• Laat u rustig sussen met vergoelijkende woorden van een ervaren oud-leider met een grote sociale vaardigheid en een gratis drankje om het wachten te compenseren. Dat werkt echt.
• Uw beste vrienden trakteren en willen imponeren doet u best op een andere manier dan met hen te gaan eten op het eetfestijn van de vereniging van uw kinderen.
• Kom niet in de keuken om eens te zien wat het probleem met de vervloekte friteuse is als u nog nooit een friteuse van dichtbij gezien hebt. Kom niet in de keuken tout court.
• Veronderstel niet dat de persoon die in de keuken om frieten en vlees staat te roepen, tien vragen van medewerkers tegelijk beantwoordt en iedereen om hem heen commandeert, de baas is. Hij is al lang geen bondsleider meer, maar was gewoon in zijn sas.
• Zwijgt en eet.

Maar verder: merci voor het geduld en het begrip, de berusting en aanvaarding van uw lot. U was heus niet zo’n slecht publiek en ik heb me eigenlijks zelfs niet eens écht geërgerd. Volgend jaar weer? Ik zal er zijn.

Waarover ik niet geblogd heb

Er ging geen definiërend moment aan vooraf, maar ik heb zo het gevoel dat mijn blogpauze over is - het was sowieso al een enigszins halfslachtige pauze.

Ik had het gewoon wat druk, de laatste weken. Niet erg, enerzijds. Achter bloggen kan bij momenten een zekere druk zitten. Jammer anderzijds, want ik had eigenlijk best wel wat willen schrijven.

Over het drama in Dendermonde misschien? Ik waag me niet aan zuiver beklag. Ik ga geen slachtoffers bewenen. Ik denk ook niet te kunnen oordelen over de dader, zijn familie, zijn motieven. Ik spreek me niet uit over wraak of straf. Maar ik kreeg wel héél snel genoeg van de manier waarop de media het nieuws behandelden. Heel wat kranten en alle tv-journaals putten zich uit in het uitmelken van de dramatiek. Vergezochte getuigen en het onkies focussen op emoties. Ouders die hun kind verloren aangeslagen op de voorpagina, op grote foto’s. (“Zij verloren hun kind”). Een soort van ’show’ op VTM met getuigen en specialisten, omringd door publiek. Povere pogingen tot de opbouw van een ernstig imago inzake berichtgeving. Voor Het Laatste Nieuws geldt zelfs die zielige ambitie niet eens meer. Maar genoeg daarover.

Over de onwaarschijnlijke bezoekcijfers van mijn blog dan?. Dankzij die blonde uit Van Vlees en Bloed, die men zo graag zonder kleren wil zien. Dan blogt een mens net wat minder, krijg je recordaantallen hits.

Over televisie natuurlijk. De kracht van Van Vlees en Bloed. De schoonheid van De Smaak van De Keyser. De lulkoek waarmee het nochthans nog steeds entertainende programma De Slimste Mens ter Wereld gevuld werd. De vragenmakers gaan het steeds meer zoeken bij het platvloerse en sensationele. De finale die ging tussen een politicus met te weinig ernst en een nieuwslezer met te veel ernst. De clownerieën van Torfs vormen verder een nieuw dieptepunt. Afvoeren die man. Intussen viert VTM zijn 20-jarige bestaan. 20 jaar kul. Man Bijt Hond voerde enkele VTM-fans op die niet beter getypeerd konden worden. Jan Verheyen liet zich desondanks overal grote uitspraken ontvallen; het vallen van het ijzeren gordijn had er niets bij.

Over mijn collega’s misschien, een groep heerlijke mensen met in de kern zelfs heel wat dierbaren. Over het feestboek, daar op de Freixenetschool. Over de aard van de conversaties in de leraarskamer.

Over al die baby’s die ik bezoek. Maria-Dolores. Berend. Staf. Allemaal schoon en braaf, hun ouders gloeien van geluk.

Over mijn leerlingen ook. Die stellen het wel, uiteraard. Een Australisch meisje vervoegde ons. Taalbarrières verbrokkelen onder Kinderengels. Joe aur naais en wat is jaur neem. Het sociale proces is boeiend om te zien. Eerst leggen enkele initiatiefnemers beslag op de nieuweling. Daarna wagen de schuchteren hun kans, met meer succes. En dan is er romantiek en liefdesverdriet. Ouders moeten me dat vertellen, een meester merkt daar allemaal niets van, ze lijden in stilte. Die houdt van die maar die is op die. Die weet van niets maar het wordt hem wel kwalijk genomen. Tragisch, vanuit hun perspectief.

Over Boris die zich in Liechtenstein helemaal geeft. Geen slaap, geen ontspanning. Er is enkel de weg naar school en terug. Hoe hou je dat vol? Maar zijn ‘rapport’ slaat ons wel met verstomming. Ooit gaat dat fortuin en faam opleveren, Boris!

Over goeie films (Revolutionary Road, Frost/Nixon), leuke films (Dirty Mind), aanvaardbare maar ietwat teleurstellende films (Valkyrie) en oersaaie films die je ijskoud onverschillig laten (The Curious Case of Benjamin Button).  

Maar goed, over al die zaken heb ik dus niet geblogd. We zien wel wat zich nog aandient ter inspiratie.

Feestboek

Nog geen half jaar geleden drukte ik hier mijn afkeer uit tegenover al die opdringerige sociale netwerken. Ik had het toen vooral gemunt op al die onbekenden die zich via mijn mailbox opdrongen, maar ook wel over de zinloosheid van dit gedoe.

Intussen… ben ik een fervent Facebooker, om weliswaar vast te stellen dat veel van mijn argumenten klopten (het is oppervlakkig, het is niet meer dan wat verstrooiing, het vraagt tijd en energie), maar andere ook niet. Zo stelde ik ook dat een virtueel contact nooit een concrete ontmoeting kan vervangen. Dat is nog steeds zo, alleen kom je op Facebook ook in contact met mensen met wie je eigenlijk nooit een concrete ontmoeting hebt, maar die je toch min of meer kent, apprecieert en het contact mee wil onderhouden. Dat versterkt toch in enige mate de sociale band, zonder dat dat schijn hoeft genoemd te worden. Mensen doen mededelingen op hun Facebook (net zoals ik mededelingen doe op mijn blog en mensen hierheen komen om te weten hoe het met me is – uw Facebookprofiel is dus eigenlijk ook een soort blog), plaatsen foto’s van hun doen en laten en hun vrienden mogen meekijken. Voor wie dit maar niets vindt: u bepaalt zelf wie die foto’s ziet en is dat eigenlijk niet hetzelfde als vrienden thuis uw fotoalbum laten inkijken? Natuurlijk.

Belangrijk is ook dat ik stilaan wél meer mensen ken die zich hiermee bezig houden, en pas dan wordt het leuk natuurlijk. Nu zelfs mijn collega’s meedoen (‘Wat is dat juist, dat Feestboek?’) en ik het gevoel krijg dat deze netwerken aan bekendheid winnen, voel je je een stuk minder onnozel (hoewel het allemaal héél onnozel blijft hoor!). Ik heb de laatste weken ook mensen teruggevonden van wie ik altijd bedacht dat ik ze nog wel eens wou horen of zien. Op dit moment dringt de kracht van dit medium even tot me door. Die klasgenoten uit het klein college negeer ik – dat is echt verleden tijd en wie zijn die mensen eigenlijk? – maar in de lerarenopleiding was die band met de klasgenoten toch sterker. Ook een aantal mensen waarvan ik in mijn Alfabet der Mensen stel dat ik niet weet hoe het nu met ze gaat, heb ik teruggevonden. En dat is simpelweg aangenaam.

Een argument dat een stuk moeilijker te omzeilen valt: ‘Het handjevol echt bewonderenswaardige mensen dat ik ken, houdt zich overigens ook niet met zulke prullen bezig!’ stelde ik. Tja, daar sta je dan. Ben ik weer een stap verder van het soort menselijk ideaalbeeld dat ik heel stiekem nastreef? Iemand die zich met Ernstige Zaken bezighoudt, doet niet aan Facebooken. Of aan bloggen, wat dat betreft. Kijk, het was dus toch al te laat om een übermensch te worden. Een aap op Facebook blijft een aap, Nietzsche zou me gelijk geven.  Ik zal wel op een andere manier trachten mee te bouwen aan de menselijke ontwikkeling.

Ik voeg overigens lang niet iedereen toe die zich aanbiedt. Ik overweeg heel goed wie ik aanvaard in mijn netwerk. Niet dat het allemaal zo erg privé is – op deze blog staat eigenlijk veel meer over me – maar omdat ik toch een zekere band wil met die mensen. Ik verzet me aldus ook tegen de neiging om zomaar iedereen die je nog maar vaagweg kent, aan te klikken om zo je ‘aantal vrienden’ op te krikken. In een artikel over de voor- en nadelen van Facebook, wordt gesteld dat 10% van de mensen (vooral vrouwen) vatbaar is voor verslaving en dus meer en meer vriendschappen wil verwerven, in de veronderstelling dat dit een teken is van succes en welzijn. Dat klopt. Niet dat succes bedoel ik, maar dat veronderstellen. Iemand liet zich onlangs grijnzend ontvallen dat ze ‘meer dan 200 vrienden had, en hoeveel jij?’ En nee, dit was geen 5-jarige. Op die momenten besef je dat sommigen de relativering missen om hiermee om te gaan en Facebook vooral bij jongere of onstabiele mensen een vals gevoel van maatschappelijke aanvaarding geeft. Daarom mag ook niemand me kwalijk nemen als ik niet in ga op hun vriendschapsverzoek. Niet dat ik daarmee een afwijzende boodschap wil overbrengen, maar gewoon omdat ik op Facebook zeker niet socialer uit de hoek wil komen dan ik ben. Want dan zitten we weer bij die schijn.

Misschien sta ik hier allemaal veel te veel bij stil en - o, gruwel – neem ik dit véél te ernstig. Ik ben dan ook enigszins onder de invloed. Maar onbewust benijd ik de dappere, stabiele mensen toch een beetje die hier helemaal niet willen aan meedoen. Dapper van jullie.

Facebook in het echt?

Als u naast mij zit…

… op één van die vele filmfestivalvoorstellingen, wilt u dan zo vriendelijk zijn:

- niet naar frietvet te ruiken?

- enigszins stil te zitten en niet als een ongedurig kind heen en weer te schuiven?

- niet om de haverklap uw gsm te checken waarbij dan zo’n hel wit schermpje oplicht?

- uw adem niet zo naar bier te laten ruiken?

- uw parfumgebruik te matigen?

- uw gezelschap niet te informeren over wat zij zelf ook wel zien op het scherm (‘kijk, een olifant’)?

-niet echt iedere keer te moeten lachen wanneer tijdens de begingeneriek van een Zweedse, Indonesische of Kazachstaanse film een naam verschijnt die misschien een heel klein beetje grappig is?

- een koptelefoon met simultaanvertaling te vragen als u onvoldoende Engels kent in plaats van na iedere drie zinnen aan uw partner te vragen: ‘Wat heeft ze gezegd?’

- te zwijgen vanaf het moment dat het licht uitgaat en niet pas vanaf dat de film 5 minuten bezig is? Daarbij ook aan te nemen dat voor de meeste mensen een begint vanaf de eerste beelden en niet vanaf de eerste gesproken zinnen?

- minstens 30 seconden na het eindbeeld te wachten vooraleer uw jas te grijpen en luidop uw commentaar te uiten over wat u net gezien hebt?

- en G**verdomme niet continu te zitten SMS’en of ik grijp uw gsm uit uw handen en keil hem naar het scherm zodat u, zich door het donker een weg banend en ten aanzien van een volle zaal, op handen en knieën op zoek moet naar uw gegeerde stukje technologie. Blijf verdorie thuis.

Het filmfestival dankt u.

Toekomstballen

Thalia: ‘Hoe heet die film ook weer, science fiction, met Tom Cruise en die balletjes die een moord in de toekomst kunnen voorspellen?

Katrien: ‘The Future Balls?’

Goeie poging.

Blokken: de kandidaten

(wat voorafging: ik nam deel aan Blokken en kijk terug op deze bizarre beleving)

Op een opnamedag van Blokken worden zo’n 5 afleveringen ingeblikt. In het slechtste geval – als iedereen verliest – zijn er dus 10 kandidaten nodig. Allemaal potentiële tegenspelers voor wie ik in verschillende mate vrees. Als gewoonlijk (zie ook mijn deelname aan de preselecties van een vtm-quiz) stel ik me afwachtend op tegenover deze groep mensen om hen te observeren en – uiteraard (gevoelige lezers wezen gewaarschuwd) – flinke vooroordelen te creëren.

Bij het betreden van de ontvangstruimte, vroeg op deze opnamedag, ontwaar ik eerst een groepje Wendy’s. Ze zijn allevier opgemaakt en opgetut, waardoor ik niet meteen kan bepalen wie van hen een deelneemster is en wie supporter. Daarnaast zit een Hollands meisje overduidelijk Hollands te wezen door met een zeer vet accent een luid gesprek te voeren met haar vriendje. Het is het soort dialoog dat eigenlijk bedoeld is voor omhorenden, kent u dat? De inhoud van het gesprek moet voornamelijk dienen om buitenstaanders te imponeren. Helaas, Hollands meisje maakt geen indruk. Wanneer ze ook nog eens nadrukkelijk begint mee te bewegen met een liedje op de radio (gevolgd door het minder beweeglijke vriendje) om aldus haar zelfbewustijn te etaleren, is mijn mening vervolledigd. Ze is spontaan, recht-voor-de-raap, expressief en zelfverzekerd. Kortom: onuitstaanbaar.

Enter Frans, dé klassieke quizkandidaat. Frans daagt op met een krant, die hij de eerste 5 minuten met veel vertoon begint te doorploegen. Alsof hij op het laatste moment nog zoveel mogelijk weetjes en feiten tot zich wil nemen. Maar de krant is een dekmantel, om iets om handen te hebben terwijl hij een gewillig slachtoffer zoekt die zijn verhalen wil aanhoren. Dat zijn bij zulke types – ook bij de Pappenheimers had ik zo’n tegenspeler – altijd dezelfde verhalen: een opsomming van de quizzen waaraan ze al deelgenomen hebben en een uitvoerige uitleg over hoe het komt dat ze die allemaal verloren hebben. Ik – die ook al aan wat quizzen heb deelgenomen en ook steeds een uitleg klaar heb over hoe het komt dat ik (bijna) altijd verlies – houd me op de achtergrond, want ik ken dit soort gezelligaards. Eens ze je menen onderhouden te hebben met anekdotes over belachelijke vtm-spelletjes als Puzzeltijd (een veredeld belspel waar een echte quizzer toch zijn neus voor ophaalt, haha!), komen hun theoriën boven over het hoe en wat van de televisiewereld en wijken ze de rest van de dag niet meer van je zijde. Ik vertoon dan ook geen enkele interesse in de verhalen van Frans – die eigenlijk Marc heet, maar dat is hetzelfde.

Op een bepaald moment – tijdens het middageten – weet Marc/Frans ons niet te boeien met zijn liefde voor het programma Fata Morgana.
‘Ik ben eens gaan kijken naar de opnames, maar dat viel wel tegen! Drie uur lang wordt er gefilmd en daar wordt dan maar 40 minuten van uitgezonden!’
‘Gelukkig maar’ repliceer ik nog voor iemand anders aan tafel iets kan zeggen. Het gezelschap glimlacht eens en Marc/Frans houdt het daarbij. De krant wordt weer bovengehaald tot zich een volgende gelegenheid voordoet om zich te bemoeien. Wat ben ik toch een uitstekend pretbederver.

Terug naar de ochtend. Een jong koppel dient zich aan. Hij draagt een tas met kleren (als je wint en nog een keer mag spelen, moet je andere kleren aantrekken) dus ik ga ervan uit dat hij de kandidaat is. Een zelfzeker type eveneens, waarvan ik vermoed dat hij zich in een quiz wel eens zou kunnen laten gelden. Oogt wat humorloos, is té klassiek gekleed maar verder geen kwaad woord. Hij blijkt een advocaat te zijn uit Knokke. Denk er het uwe van, ik dacht wellicht hetzelfde. Ik maak meteen uit dat ik niet tegen hem wil spelen. Hij ondermijnt mijn zelfvertrouwen, hoezeer ik dat ook betreur.

Dan is er de hippe schoolmeester. Ooit was ik dat type, maar nu hoef ik niks meer te bewijzen. Haar in de gel, vlot gekleed, populaire kerel, woont nog bij mama. Kan een te vrezen tegenstander zijn. Hij wordt gevolgd door een tof koppel dat onlangs in de Pappenheimers te zien was. Zij – Tine - is de kandidate. Sympathieke West-Vlaamse, die al snel verbroedert met de andere West-Vlaamse, Joke. Die heeft een dag eerder al eens gespeeld en won dus al 1000 euro. Zij is op dat moment de Queen of Blokken.

Tenslotte is er Inge, een jong, onschuldig ogend, blond, dartel en heel Limburgs ding in wie ik niet meteen concurrentie zie.

In zijn geheel beschouwd, lijkt dit me mee te vallen, maar schijn bedriegt altijd natuurlijk. Dat maakt niet uit, het gaat erom in welke mate ik me sterker voel door de tegenspelers te onderschatten. En dat doet een mens door in anderen zwakke plekken te zoeken, of die nu correct zijn of niet. In een loting zal worden uitgemaakt in welke volgorde wordt gespeeld. Tine neemt het in de eerste aflevering op tegen Joke. Tine wint en speelt vervolgens ook schoolmeester Peter naar huis. Zijn ego krijgt een knak, vermoed ik. Tine neemt het vervolgens op tegen één van de Wendy’s, die – o, shock! – geneesheer in de reumatologie blijkt te zijn! Maar die studies mogen niet baten, want Tine speelt ook deze tegenspeelster naar huis, wint vervolgens een tv en mag een vierde keer terugkomen. Ik volg al die tijd aandachtig het verloop, want ik ben uiteraard heel benieuwd wie mijn tegenspeler wordt. De loting heeft uitgemaakt dat de advocaat voor mij is, waardoor de kans groot is dat ik het tegen hem moet opnemen. Achter mij komt de Limburgse Inge.

Tijdens de middagpauze blijkt dat het succes van Tine verhindert dat Hollands Meisje – die door de loting als laatste is aangeduid – vandaag nog aan de beurt komt. Ba-len! Want met de trein vanuit Holland is wel drie uur reizen en nu moet Hollands Meisje nog een keer terugkomen (ze krijgt wel een vergoeding)! De West-Vlamingen in het gezelschap blijven daar kalm onder. Ook zij zijn meer dan twee uur onderweg. Hollands Meisje zet er hier dus een punt achter en mag op een andere dag terugkomen.

Dan begint een spannende strijd tussen Tine en Advocaat. Hij blijkt inderdaad een goede quizzer, al vind ik hem lang niet zo vlot als ik vermoedde – zo stel ik mezelf weer wat geruster. Tine wordt er dan eindelijk een keer uitgebonjourd. Maar helaas, Advocaat vindt het zevenletterwoord niet en gaat met lege handen naar huis…

Pas dan weet ik dus zeker dat Inge mijn tegenspeelster wordt. Frans/Marc beseft dan ook al eventjes dat hij vandaag niet meer zal spelen, maar hij blijft gewoon gezellig in de studio rondhangen. Zeer leerzaam immers, en al dat lange wachten is hélemaal niét vervelend. Wie weet vallen er nog doden of wordt Ben Crabbé aangevallen door een geïrriteerd publiekslid. Dan heb je dat toch weer meegemaakt! Om de dag van Frans/Marc compleet te maken, wordt hem gemeld dat hij pas in oktober weer aan de beurt mag komen.

Kijk, of ik nu gewonnen of verloren heb, zo’n waarnemingen vind ik toch altijd de moeite waard. Groepsprocessen zijn zéér boeiend. Mijn eigen rol daarin is afhankelijk van de situatie. In nieuwe groepen, blijf ik sowieso altijd gereserveerd. Als ik met een groep nog verder moet samenwerken, zal ik me zeer sociaal opstellen en zal ik niet aarzelen mezelf te laten kennen. Deze groep – die op het eind van de dag weer uit elkaar valt – hou ik wel een beetje op afstand. Niet dat ik me asociaal opstel, maar ik blijf wel op de achtergrond. Tenzij iemand over Fata Morgana begint natuurlijk.

Boeiend is bv. de perceptie tegenover mensen die aan De Pappenheimers hebben deelgenomen. Dat wordt doorgaans wel leuk bevonden. Tine en haar man werden herkend (hun deelname was nog vrij recent en de echtgenoot had een nogal opvallend uiterlijk), vertelden daar dus wat over en er werd waarderend over dit programma gesproken. Ik laat me dan wel uit mijn kot lokken natuurlijk en meld dan ook maar dat ik al eens deelnam aan De Pappenheimers. Meteen krijg je dan een soort van (vergezochte) hiërarchie. Bovenaan staat Joke, want zij is er al voor de 2e dag. Dan komen alle Pappenheimers, gevolgd door het gepeupel dat eens aan Blokken komt meedoen. Een daaronder nog zij die aan Puzzeltijd deelnamen. Ik geef toe, een zeer subjectieve waarneming hoor. Een mens moet zich ergens mee bezighouden tijdens die lange dag.

Het menselijk ras is een bizarre soort. Dat troept afgeborsteld samen om deel te nemen aan een tv-quiz die op bandwerkachtige wijze wordt opgenomen (de helft van de productieploeg is zelfs eerder naar huis dan de kandidaten!) met de meest diverse motieven. Geld, aandacht, kortstondige roem, de ervaring, het eens meemaken, streling van het ego, zich manifesteren, haantjesgedrag, hopen om ontdekt te worden als watdanook, … Belachelijk en triestig enerzijds, begrijpelijk en grappig anderzijds. Ik wil meer van dit zien. Ik besluit aan alles deelnemen, los van de kans op winst of verlies, met de unieke motivatie het bestuderen van quizkandidaten. Als dat geen onderwerp is voor een sociologische studie…

Spijtfactor nul?

Afgelopen weekend ben ik zo min of meer overhaald geweest de Maasmechelse bossen mee te gaan verkennen. Wandelen is niet mijn ding, maar een weekendje er tussenuit is evengoed ontspannend, zeker in goed gezelschap. Het werd een wisselvallige ervaring…

vrijdag 19.00u

Vertrek in de gietende regen. Geen tijd meer gehad voor een tussendoortje. Vaststellen dat mijn schoenen nu al nat zijn – vanbinnen! Bedenken dat ik niet bepaald professioneel uitgerust aan de activiteit begin. Vernemen dat minstens vijf mensen niet meegaan wegens allerlei al dan niet aannemelijke redenen. Het vooruitzicht in de regen een tent te moeten opzetten die zoals in mijn herinneringen bestaat uit zware, vuile, verroeste palen, een lek dak en een grondzeil dat te klein is. De spijtfactor stijgt met de minuut maar bereikt nog geen alarmerend niveau.

vrijdag 20.30u

Gezellig over onderwijs geluld. Een pizza gegeten. Relaxt autoritje met beperkte fille. Regen houdt op. Spijtfactor zakt gestaag.

Vrijdag 21.45u

Snel en probleemloos ter plekke. De tent is een vederlicht, nieuw en doodeenvoudig op te zetten ding dat comfort en droogte vrijwel garandeert. Katrijn en Renzo belonen me met een luchtmatras. Aantrekkelijk zwembad ligt klaar voor morgen. Het regent niet meer, de campingcafetaria is marginaal, maar dan op amusante en niet zozeer angstaanjagende wijze (ouwe wijven, witte botten). Gezellig hapjedrankjezeveren. Praatgrage ober. Het wordt laat. Spijtfactor is uitermate laag.

Zaterdag 8.00u

Veel te vroeg op. Regen. Regen. Regen. Tent niet nat, maar schoenen lang niet droog. Ontbijt gelukkig uitgebreid, lekker en gevarieerd maar het vertrek moeten we wegens de weeromstandigheden uitstellen. Verveling. Woordspelletjes. Elkaar op de zenuwen werken. Gezelschap wordt wel uitgebreid. Spijtfactor labiel.

Zaterdag 12.00u

Een uur in de regen gestapt. Natte voeten. Saai bos. Eén teamlid achtergelaten wegens kater. Verkeerd gelopen en dus pas na 3 kilometer begonnen aan de eigenlijk geplande 25 kilometer. Plassen. Natte kousen. Mezelf vervloekend dat ik het weer en de omstandigheden zo verkeerd heb ingeschat. En dat na meer dan 15 keer op kamp!  Vloeken en zagen. Spijtfactor groeit bij elke stap.

Zaterdag 16.30u

Uitblazen op terras. Geen regen meer. Comfortabel gepicknickt. Zwembad op de camping in het vooruitzicht op amper enkele kilometers. Voeten hebben toch goed doorstaan. Natte schoenen weliswaar, maar Henk heeft genoeg chocotofs om me het zwijgen op te leggen. Spijtfactor weer flink gezakt.

Zaterdag 19.30u

Droge schoenen gekregen van Christophe. Grote opluchting. Zwembad is uitnodigend, maar wegens gebrek aan zon niet voor lang. Etentje in vooruitzicht, weersvoorspelling voor morgen prima. Nog lagere spijtfactor, al begint de kletskous-ober te irriteren. Dagelijkse beslommeringen zijn veraf.

Zaterdag 20.30u

Toch te lang in een koud zwembad gezeten of het gevolg van de hele dag natte voeten? Hoofdpijn en sluimerende verkoudheid. Maar nog geen spijt. Ridicuul ingericht Italiaans restaurant met leeghoofdige diensters en muurschilderingen die ons inspireren tot absurde dialogen. Lang niet zo’n onzin uitgekraamd, maar scheefgeschilderde blafeturen en het feit dat de Middelandse zee tot in Maasmechelen reikt, kan je moeilijk normaal benaderen. Het eten is dan ook nog eens lekker en de sfeer optimaal. Lang geen spijt meer. Deugddoend uitgeput, val in slaap als een blok.

Zondag 9.00u

Geen regen. In redelijke mate uitgeslapen. Opnieuw een lekker ontbijt. Schoenen gedroogd. Aanvatten van nieuwe (iets kortere) wandeltocht. Lang geen spijt meer. Maar wandelen zal nooit mijn favoriete hobby worden, al eet je elke 5 km een chocotof. Mooie natuur, maar saai. En vol insecten. En die ober is intussen uitgegroeid tot een bemoeizieke, zichzelf interessant makende zeveraar – al ziet Henk dat anders.

Zondag 13.00u

Gedaan met wandelen, gelukkig maar. Zon, zon, zon. Uitblazen, opruimen, nog wat genieten van de laatste lege uren. Krabben aan de insectenbeten. Blij zijn dat men het ontbijt vergeet aan te rekenen, zuchten omdat dat dan toch nog ontdekt wordt. Content naar huis.

Dinsdag 14.00u

Jeuk, jeuk, jeuk. Benen vol beten. En twee teken!
Maar geen spijt hoor. Dank allen voor het initiatief, het aandringen, de droge kousen, de droge schoenen, de onzin en praatjes, de luchtmatras, het goed gezelschap, de chocotofs, de nurofen en het verdragen van mijn (gedoseerd) gezaag.

And the winner is… not me.

Vandaag werd de leerkracht van het jaar bekend gemaakt. Ook ik was genomineerd en hoewel ik vermoed dat dit stukje geenszins interessant zal zijn voor de meeste lezers, wil ik toch even terugkijken op het evenement dat hierrond georganiseerd werd, deze namiddag in Brussel. Structureel wil ik dit stukje echter simpel houden, ik hou het gewoon bij enkele vermeldingen en bedenkingen.

*Ik had geenszins de verwachting als winnaar uit de bus te komen, omdat ik mijn job eigenlijk niet op echt opmerkelijke wijze uitvoer. Maar op de bijeenkomst zou je ook te horen krijgen wie je genomineerd had en waarom. In de aanloop daarvan werden doorheen de ceremonie nu en dan enkele leerkrachten in de spotlights gezet en werden brieven van leerlingen, ouders en collega’s voorgelezen en dus was het ergens een beetje spannend op welke wijze iedereen aan bod zou komen. Ik kan tevreden zijn. Niet iedereen kreeg aandacht, daarvoor was er wel wat veel volk, maar ik mocht en plein public toch aanhoren waarom mijn leerlingen mij genomineerd hadden. Er werd een stukje voorgelezen uit hun brief. Mijn collega’s hadden het moeten zien. Ik werd bloedrood en was verstomd. Mij hadden ze niet moeten laten winnen, ik zou geheel sprakeloos zijn. Daar gaat je imago van grote bek en aandachtstrekker. Natuurlijk had ik ook graag een volledige ode aanhoord, zoals sommige genomineerden, maar laat ons nu toch blij zijn met minder ook.

*Ik stelde al eerder vast dat er echt wel leerkrachten in alle soorten en maten bestaan. Ook nu werd dat bevestigd. Oud en jong, man en vrouw, klassiek en hip, sportief en truttig, mastellen en bretellen. Interessant eigenlijk en voor mij toch een lichte bijstelling van het vastgeroeste vooroordeel dat leerkrachten met een onopvallende persoonlijkheid geen goede lesgevers zouden zijn. De verhalen die naar voor gebracht werden getuigden allemaal van veel inzet en liefde voor het vak. Maar goed, ik zag ook juffen die mij aan brave catecheselessen en netjes in de rij staan deden denken.

*De genomineerden werden voorgedragen door leerlingen, ouders van leerlingen, collega’s, directies, oud-leerlingen, partners, eigen kinderen en, in het geval van de winnaar, zelfs door de eigen ouders. Frappante verhalen ook: een leerkracht die tussen de chemo’s door even komt les geven, heel wat pregepensioneerden, waaronder een 64-jarige hekkensluiter, een dochter die haar ontroerde moeder prijst, een man die zijn lesgevende vrouw eert,  … Aangrijpend was de nominatie van een directrice in wiens school een kleuter om het leven kwam in de klas. Haar hele team én de ouders van het jongetje hadden de brief ondertekend omwille van haar moed en daadkracht tijdens de moeilijke periode. Tragisch maar hartverwarmend.

*Shocking! Er werd melding gemaakt van een leerkracht die van haar directrice niet aanwezig mocht zijn op de uitreiking. Het kon niet toegestaan worden dat één leerkracht van het team aldus boven de anderen zou gesteld worden. Triestig. Heksen bestaan nog. En heel wat leerkrachten hadden op school niet verteld dat ze genomineerd werden, uit schrik voor jaloerse of negatieve reacties van leerkrachten… Terwijl ik er bij ons op school  op getrakteerd heb! Wat een verschil.

*Enkele personality’s kwamen mee lof zwaaien. De winnares van vorig jaar, journalist Farouk Ozgünes, kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove en Minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke zelf natuurlijk. Vandekerckhove mocht even over haar eigen lagere-schooltijd vertellen, en deed dat met een pracht van een verwijzing die mij goed van pas komt in een volgend artikel.

*We werden ook een beetje verwend. Een goodie-bag waar echt niet alleen maar brol in zat, maar leuke en lekkere hebbedingetjes, waaronder een door het Ministerie van Landbouw en Visserij geschonken bakje aardbeien.

*En dan de winnaar. Het kon vermoed worden dat een man zou winnen. Centraal in heel wat onderwijsdiscussies staat het gebrek aan mannelijke leerkrachten. Dat het dan promotiegewijs beter een 25-jarige is dan een 45-jarige, is aannemelijk. Eerst werd de laureaat uitvoerig beschreven, wat het grappige effect had dat enkel de winnaar zelf al wist dat het over hem ging. We waren ook te weten gekomen dat de persoon die voor de nominatie gezorgd had, intussen opgehaald was om zelf de prijs te overhandigen. Dat bleken dus de (eigen) ouders te zijn, de collega’s, de leerlingen én de ouders van de leerlingen te zijn van de winnaar. Zij kwamen zingend (een variant op een liedje van Frans Bauer, godbetert) en getooid in T-shirts met de afbeelding van hun favoriete leerkracht, binnen en wisten zelf nog niet dat hun meester de winnaar was. Toen de jongeman op het podium betrad, kreeg hij een warm applaus van de hele zaal. Op dat moment heerste er een oprechte sfeer waarin iedereen het eens leek te zijn dat deze leerkracht het verdiend had en zijn hele beroepsgroep echt een heel jaar mocht vertegenwoordigen. We applaudiseerden dus evenzeer voor onszelf, terwijl we mee enthousiast waren om de verbazing en verwondering van de winnaar. Proficiat dus!

Toch verhindert mij dat niet, zoals gewoonlijk, een kritische kanttekening te maken. De titel ‘leerkracht van het jaar’ is een symbolische titel en dus staat de winaar symbool voor alle leerkrachten. In die zin vind ik het heel jammer dat de eer naar een zeer traditionele leerkracht ging. Beide ouders ook in het onderwijs, geeft les in de school waar zijn vader zelf les gaf, een klein dorpsschooltje (de burgemeester ontbrak nog net in de fanclub) waar hij als enige man aan het werk is en de status van de leerkracht aan het goddelijke grenst. Met zijn keurige kapsel en nette hemdje, voldoet de jongeman volkomen aan het stereotiepe beeld van een leerkracht.

Wil zo’n opmerking  niet als frustratie of jaloezie zien, alsjeblieft zeg. Niet alleen mocht ik gedurende het aanhoren van al die lofvoeringen vaststellen dat ik echt nog wel een tandje mag bijsteken wil ik ooit zo’n titel waard zijn, ik was zoals net gezegd echt wel blij voor de winnaar. Maar het huidig onderwijs ziet er anders uit. We stappen af van tradities en klassieke methodes (hoewel ik natuurlijk niet weet hoe deze leerkracht voor de klas staat, daar werd niets over gezegd, maar zijn leerlingen zagen er behoorlijk dorps uit en dan koppel je daar niet automatisch nieuwe methodes bij) en de knelpunten van het onderwijs komen slechts in beperkte mate voor in een Limburgs dorpje. Het was trouwens opvallend hoe afwezig verwijzingen waren naar de miserabele werkomstandigheden van vele Brusselse leerkrachten, de taalproblematiek, de wachtlijsten en cultuurkloven. Misschien had Klasse toch voor een leerkracht moeten kiezen die elke dag met twee voeten in een keiharde realiteit staat? Een gemiste kans, die, afhankelijk van de media-aandacht die de winnaar te wachten staat, wel eens erg veel invloed zal kunnen hebben. Maar ja, er is een massaal tekort aan leerkrachten, dus het plaatje moet er positief uitzien. Eigenlijk raak ik tijdens het neerpennen van dit stukje dan toch een beetje geagiteerd. Was dit maar een schijnvertoning, een goed-nieuwsshow?

*Wel interessant natuurlijk, dat zo’n evenement een heel scala aan emoties en bedenkingen oproept. Puur vormelijk was dit dan ook prima opgezet spektakel, gevolgd door een leuke receptie. Frappant ook dat maar liefst zes andere genomineerden op één of andere manier bekenden waren – wat niet wil zeggen dat ik ze allemaal persoonlijk kende natuurlijk, maar ik wist wel wie ze waren. Is de onderwijswereld dan zo klein? Er was zelfs een Haaltertse juf!

*Goed, ik kan er nu dubbel en dik tegenaan. Met de wetenschap weliswaar dat ik nu nooit meer opnieuw zal genomineerd worden (hoe groot is die kans immers?), maar met een stevige bevestiging van mijn vaardigheden en een lintje dat ik morgen ongeneerd stoefend op school zal etaleren.

Lindia

Voor wie haar kent, even gebruik maken van dit massamedium om haar reisblog te promoten: Linda zit in India. Om te werken maar ook om te genieten!

Lees haar wedervaren hier.
Wie haar niet kent kan natuurlijk ook eens passeren.

De Collega’s

Even een clichétje waar gemaakt dit weekend: er tussenuit naar de Ardennen. Iedereen doet dat (we kwamen zelfs alleen maar Vlamingen en Nederlanders tegen), maar dat verhindert me uitzonderlijk een keer niet om het ook te doen. Vooral niet omdat mijn gezelschap uit 15 collega’s bestond.

Vandaag vroeg een leerling die over dit weekend gehoord had: ‘Zijn jullie elkaar dan niet beu? Jullie zien elkaar vandaag alwéér.’ Maar het antwoord was nee. Het was een rimpelloos, vrolijk, vlot geolied en vooral ontspannend weekend met slechts een kleine dosis ergernis en dat komt omdat mijn collega’s vrijwel allemaal zulke sympathieke mensen zijn. Tja, emotionele ontboezemingen zijn vaak slaapverwekkend en al schrijvende weet ik ook nog niet of dit bericht op een essentie afstevent. Alleen wil ik het gewoon even vermeld zien hier: ik mag elke dag werken met en tussen 25 héél verschillende maar niettemin formidabele mensen, die hun werk serieus nemen en er veel voor over hebben, die zichzelf zijn en oprecht en rechtaf reageren op elkaar, die zot kunnen doen en de boel graag even de boel laten. Die – o, wat klinkt dat melig – samen kunnen lachen en huilen en zagen en blazen en weer lachen. Op die manier kunnen werken, dat is … een luxe!

Mijn collega’s zijn interessante mensen. Ze verschillen enorm – ik heb het altijd al voor gevarieerde groepen gehad -al zijn ze vrijwel allemaal leerkracht. Maar elke dag weer met al die diverse karakters en persoonlijkheden omgaan, is zo boeiend. Ik loop dan ook meestal niet hyper te wezen omwille van het vele werk, maar uit tevredenheid (en dan heb ik het nog niet over mijn leerlingen gehad!). Bovendien verdienen al die mensen wel eens een applausje omdat ze mij , frequente zeurkous en luidruchtige drukdoener, dagelijks aankunnen. Ik mag mezelf een gelukzak noemen, vind ik. Dank jullie wel, collega’s!

 

Kerstfeest met kettingen

Een kerstfeestje op school: kerstmutsen en kettingen, dennengroen en chocomelk, Freixenet en snoeptaarten, kerstbomen en verloren schoenen…

gps: gangster-en-police-speelgoed

Net zoals veel politie-agenten mislukte onderwijzers zijn, ben ik in mijn fantasie wel eens een agent. Naar Flikken kijk ik nooit, dus ik hoop te kunnen stellen dat de vormgeving van mijn fantasie daardoor niet beïnvloed is. Maar dit zou één van mijn avonturen kunnen zijn:

Ik vorm een vast duo met agent Poncherello. Een vrouw die in leeftijd één jaar hoger staat dan ik. Ze is blond en niet al te groot, maar compenseert dat met een strenge blik en kordaatheid die je niet kan tegenspreken. Ze kijkt graag naar Desperate Housewives en is lichtjes overdreven hygiënisch ingesteld. We lachen wat af, maar tijdens onze werkuren zijn we zeer gedreven. Zij durft de commissaris tegen te spreken, maar ik ken beter de weg in Gent.

Op een donkere en koude novemberavond worden we op pad gestuurd om een befaamd boeventrio te vatten. Het zijn Karel de Maniakale, Olivier ‘The Hulk’ en Razend Mieke. Ze worden als uiterst gevaarlijk en geslepen beschouwd. Poncherello en ik trekken naar het Gentse Zuidpark, waar de drie slechterikken volgens onze informatie van plan zijn wapens op te graven om de bibliotheek te overvallen. Twee andere politieduo’s vangen eveneens een speurtocht aan, maar al snel blijkt dat wij hen het dichtst op de hielen zitten. Terwijl we hen naderen, bewonderen we tegelijk de architectuur van de oude herenhuizen rondom het Muinkpark. Zo zijn we wel. De focus op het werk, maar ervaren en beheerst genoeg om ook onze omgeving op te nemen. In het park aangekomen stijgt de spanning. Onze satelliet meldt ons dat de criminelen nu wel héél dichtbij zijn. Mijn partner en ik verstoppen ons achter een boom. Daarna rennen we gebukt een grasveld over. We gaan op een bank liggen om aan het zicht van de dieven te ontsnappen. En dan gebeurt het. Ineens zien we het illustere trio vlak voor ons. Er zit maar één ding op. Ik spring recht en ren naar ze toe, met getrokken wapen. Poncherello verliest even haar kalmte en rent gillend de andere kant op. Ik vuur drie kogels af. De misdadigers worden geraakt.

GAME OVER. De gangsters werden gevat na 14 minuten. De politie heeft gewonnen.

Nee, ik ben geen Ben X geworden die zich teruggetrokken heeft in een fantasiewereld. Poncherello heet gewoon Lieve. Samen met Karel, Mieke, Olivier en 12 andere niet-volwassenen die we onze vrienden noemen, deden we mee aan een city game in Gent. Per acht mensen speel je een spel, waarbij vier duo’s worden gevormd. Eén duo (of in ons geval een trio) moet een misdaad uitvoeren, de anderen zijn agenten. Een klassiek politie- en dief-kinderspelletje? Nee, want elke groep krijgt een gps waarop de positie van de boeven en de andere agenten te zien is. Je kan (virtuele) wapens oprapen, overvallen plegen op bekende Gentse gebouwen en geld buit maken. Er kan ook naar elkaar gevuurd worden op zeer vredevolle wijze. Voor weinig geld kan je twee uur spelen. Na elk spel, worden de rollen doorgeschoven zodat een ander duo de misdaad moet plegen.

Wij gingen er (bijna) allemaal compleet in op. Dat heb je met dat voormalige jeugdbewegingsvolk, ze blijven spelen. Een beetje conditie is wel nodig. Technische kennis niet. De gps wijst zichzelf uit en de verbeeldingskracht doet de rest. Het enige dat je er moet bijnemen is dat je op bijzonder bevoogdende en vermanende wijze wordt toegesproken door de verantwoordelijke geek (die u misschien zal herkennen uit een VTM-programma over beauty’s en nerds) en dus de neiging om het gps-toestel naar zijn kop te gooien, even moet onderdrukken. Maar verder: heel tof.

Poncherello en ik zijn later ook op het verkeerde pad geraakt. Als gangster is het spel zelfs nog een beetje spannender en komt er meer strategie aan te pas. In Gent goed de weg kennen, is een pluspunt, maar het maakt wel dat het spel ook minder lang duurt. Je kan het spel echter ook in Antwerpen spelen. Je moet wel bereid zijn je een heel klein beetje belachelijk te willen maken door je als een gestoorde idioot achter bomen en geparkeerde wagens te verstoppen. Ook in uitgangsbuurten. Maar dat hoeven we ons geenszins aan te trekken. We zijn misschien wel allemaal een heel klein beetje geek.

Best of ‘77

Je kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ‘77′-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.

In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!

Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.

Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!

We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.

 

Allerlei nieuwtjes over allerlei mensen

Henk is gecrasht met de motor en diende opgelapt te worden. Een goede afloop uiteindelijk, al dient hij het enkele weekjes rustig aan te doen terwijl allerlei verbanden hun werk doen. *** Mijn collega Vero ondergaat donderdag een gevaarlijke operatie en dat brengt toch een beetje ongerustheid met zich mee. Positief blijven natuurlijk. Als de operatie goed verloopt, is meteen ook alles opgelost. *** Lezer en blogger Herman b gaf me een goede tip i.v.m. de foto’s op deze blog. Die plakken nu niet meer aan de tekst, zoals voorheen. Dank Herman b! *** Brent organiseert vandaag een verjaardagsfestival in  Haaltert! *** Collega Tom hoopt de eerste schooldag te mogen meemaken, maar er is een kleine kans dat hij dan papa wordt en dus al meteen moet vervangen worden! *** Caroline en haar vriendin zitten bij de laatste 100 koppels die geselecteerd werden voor Peking Express. Volgens de productie was hun inschrijvingsbrief geweldig sterk en kreeg hij alle aandacht. 500 euro zal mij ten deel vallen als Caro de race wint, omdat het de leuke cartoons waren die hun brief lieten opvallen. En wie heeft die getekend? *** Johan is geslaagd voor het examen van rij-instructeur bij De Lijn en dat na amper enkele maanden in dienst te zijn. Een mooie nieuwe stap in zijn carrière. Zijn gedrevenheid en doorzettingsvermogen typeren toch een beetje onze familie, terwijl ze tegelijkertijk ook een voorbeeld mogen wezen! Proficiat, Johan! *** Onze school heeft op de laatste nipper een nieuwe directeur gevonden! Welkom, Jan! *** Michèle heeft een poesbeest geadopteerd en het Vedet genoemd. *** Ook deze dame moet binnenkort onder het mes. Zal ze véél tijd hebben om te bloggen en die stapel dvd’s te bekijken die daar ligt te wachten *** Sven DH van de KUTsite zit momenteel op het filmfestival van Venetië en behalve de diefstal van zijn laptop, valt alles daar goed mee. Ik moet maar eens een jaartje loopbaanonderbreking nemen om ook zo eens wat aan Internationale Connecties te werken. *** En hebt u nog iets te melden?