De bevestiging

Twee dagen geleden postte ik hier een stukje over Sint-X, en intussen werd mijn hele betoog schitterend geïllustreerd op zowel rechtstreekse als onrechtstreekse manier.

*Kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove vertelde op het lerarenevenement Leraar van het Jaar over haar eigen lagere schooltijd. Toen ze 11 was, veranderde ze van school en kwam ze in een groene school in Gent terecht. ‘Geen groene school in de betekenis van milieuvriendelijk’, verduidelijkte ze. ‘Een gevangenis was het’ voegde ze er aan toe. Toch een kleine bevestiging van mijn vermoeden.

*Net die ochtend was ik als gewoonlijk weer door het smalle straatje gefietst waarin Sint-X gelegen is. Het was bijna acht uur en als wou iemand mij eens flink beetnemen, hield alweer een dikke wagen in het midden van de straat stil, de deuren wagenwijd open zodat een fietser niet langs kon. Is het zoveel gevraagd de deur te sluiten? Mijn reactie bestond uit hevig bellen en een zuur gezicht trekken zoals alleen ik dat kan. Ik hield halt op amper enkele centimeters van de autodeur. De chauffeur wilde net instappen na het droppen van zijn kleuter, en keek me uitdagend in de ogen. Hij vertraagde daarop nadrukkelijk zijn bewegingen om in te stappen, wat mij, flink geagiteerd en de man in de kaart spelend, een ‘Komaan, zeg!’ liet uiten. De man keek me schijnbaar kalm aan en antwoordde met een laconiek maar tegelijk verontwaardigd ‘Rustig maar’ of iets dergelijk, waarop ik haast brul: ‘t Is hier wel élke ochtend hetzelfde!’. Waarop de man mij, nogal ondoordacht en verrast, toesnauwt: ‘Neem dan een andere weg hé!’.

Voilà, de redenering die ik in mijn vorige post min of meer voorspelde door te stellen dat dit soort mensen meent dat de straat van hen alleen is. Die man heeft natuurlijk gelijk, niet? De straat is enkel voor auto’s, bestuurd door mensen die hun kinderen naar deze school sturen. Het staat nog nét niet aangegeven aan het begin van de straat. Fietsers moeten maar een omweg nemen, dat spreekt toch vanzelf. Er zijn toch straten genoeg in Gent? Nee, als gewoonlijk, komt een mens alweer pas een minuut later op tal van prachtige replieken op zo’n idiote uitspraak.

And the winner is… not me.

Vandaag werd de leerkracht van het jaar bekend gemaakt. Ook ik was genomineerd en hoewel ik vermoed dat dit stukje geenszins interessant zal zijn voor de meeste lezers, wil ik toch even terugkijken op het evenement dat hierrond georganiseerd werd, deze namiddag in Brussel. Structureel wil ik dit stukje echter simpel houden, ik hou het gewoon bij enkele vermeldingen en bedenkingen.

*Ik had geenszins de verwachting als winnaar uit de bus te komen, omdat ik mijn job eigenlijk niet op echt opmerkelijke wijze uitvoer. Maar op de bijeenkomst zou je ook te horen krijgen wie je genomineerd had en waarom. In de aanloop daarvan werden doorheen de ceremonie nu en dan enkele leerkrachten in de spotlights gezet en werden brieven van leerlingen, ouders en collega’s voorgelezen en dus was het ergens een beetje spannend op welke wijze iedereen aan bod zou komen. Ik kan tevreden zijn. Niet iedereen kreeg aandacht, daarvoor was er wel wat veel volk, maar ik mocht en plein public toch aanhoren waarom mijn leerlingen mij genomineerd hadden. Er werd een stukje voorgelezen uit hun brief. Mijn collega’s hadden het moeten zien. Ik werd bloedrood en was verstomd. Mij hadden ze niet moeten laten winnen, ik zou geheel sprakeloos zijn. Daar gaat je imago van grote bek en aandachtstrekker. Natuurlijk had ik ook graag een volledige ode aanhoord, zoals sommige genomineerden, maar laat ons nu toch blij zijn met minder ook.

*Ik stelde al eerder vast dat er echt wel leerkrachten in alle soorten en maten bestaan. Ook nu werd dat bevestigd. Oud en jong, man en vrouw, klassiek en hip, sportief en truttig, mastellen en bretellen. Interessant eigenlijk en voor mij toch een lichte bijstelling van het vastgeroeste vooroordeel dat leerkrachten met een onopvallende persoonlijkheid geen goede lesgevers zouden zijn. De verhalen die naar voor gebracht werden getuigden allemaal van veel inzet en liefde voor het vak. Maar goed, ik zag ook juffen die mij aan brave catecheselessen en netjes in de rij staan deden denken.

*De genomineerden werden voorgedragen door leerlingen, ouders van leerlingen, collega’s, directies, oud-leerlingen, partners, eigen kinderen en, in het geval van de winnaar, zelfs door de eigen ouders. Frappante verhalen ook: een leerkracht die tussen de chemo’s door even komt les geven, heel wat pregepensioneerden, waaronder een 64-jarige hekkensluiter, een dochter die haar ontroerde moeder prijst, een man die zijn lesgevende vrouw eert,  … Aangrijpend was de nominatie van een directrice in wiens school een kleuter om het leven kwam in de klas. Haar hele team én de ouders van het jongetje hadden de brief ondertekend omwille van haar moed en daadkracht tijdens de moeilijke periode. Tragisch maar hartverwarmend.

*Shocking! Er werd melding gemaakt van een leerkracht die van haar directrice niet aanwezig mocht zijn op de uitreiking. Het kon niet toegestaan worden dat één leerkracht van het team aldus boven de anderen zou gesteld worden. Triestig. Heksen bestaan nog. En heel wat leerkrachten hadden op school niet verteld dat ze genomineerd werden, uit schrik voor jaloerse of negatieve reacties van leerkrachten… Terwijl ik er bij ons op school  op getrakteerd heb! Wat een verschil.

*Enkele personality’s kwamen mee lof zwaaien. De winnares van vorig jaar, journalist Farouk Ozgünes, kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove en Minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke zelf natuurlijk. Vandekerckhove mocht even over haar eigen lagere-schooltijd vertellen, en deed dat met een pracht van een verwijzing die mij goed van pas komt in een volgend artikel.

*We werden ook een beetje verwend. Een goodie-bag waar echt niet alleen maar brol in zat, maar leuke en lekkere hebbedingetjes, waaronder een door het Ministerie van Landbouw en Visserij geschonken bakje aardbeien.

*En dan de winnaar. Het kon vermoed worden dat een man zou winnen. Centraal in heel wat onderwijsdiscussies staat het gebrek aan mannelijke leerkrachten. Dat het dan promotiegewijs beter een 25-jarige is dan een 45-jarige, is aannemelijk. Eerst werd de laureaat uitvoerig beschreven, wat het grappige effect had dat enkel de winnaar zelf al wist dat het over hem ging. We waren ook te weten gekomen dat de persoon die voor de nominatie gezorgd had, intussen opgehaald was om zelf de prijs te overhandigen. Dat bleken dus de (eigen) ouders te zijn, de collega’s, de leerlingen én de ouders van de leerlingen te zijn van de winnaar. Zij kwamen zingend (een variant op een liedje van Frans Bauer, godbetert) en getooid in T-shirts met de afbeelding van hun favoriete leerkracht, binnen en wisten zelf nog niet dat hun meester de winnaar was. Toen de jongeman op het podium betrad, kreeg hij een warm applaus van de hele zaal. Op dat moment heerste er een oprechte sfeer waarin iedereen het eens leek te zijn dat deze leerkracht het verdiend had en zijn hele beroepsgroep echt een heel jaar mocht vertegenwoordigen. We applaudiseerden dus evenzeer voor onszelf, terwijl we mee enthousiast waren om de verbazing en verwondering van de winnaar. Proficiat dus!

Toch verhindert mij dat niet, zoals gewoonlijk, een kritische kanttekening te maken. De titel ‘leerkracht van het jaar’ is een symbolische titel en dus staat de winaar symbool voor alle leerkrachten. In die zin vind ik het heel jammer dat de eer naar een zeer traditionele leerkracht ging. Beide ouders ook in het onderwijs, geeft les in de school waar zijn vader zelf les gaf, een klein dorpsschooltje (de burgemeester ontbrak nog net in de fanclub) waar hij als enige man aan het werk is en de status van de leerkracht aan het goddelijke grenst. Met zijn keurige kapsel en nette hemdje, voldoet de jongeman volkomen aan het stereotiepe beeld van een leerkracht.

Wil zo’n opmerking  niet als frustratie of jaloezie zien, alsjeblieft zeg. Niet alleen mocht ik gedurende het aanhoren van al die lofvoeringen vaststellen dat ik echt nog wel een tandje mag bijsteken wil ik ooit zo’n titel waard zijn, ik was zoals net gezegd echt wel blij voor de winnaar. Maar het huidig onderwijs ziet er anders uit. We stappen af van tradities en klassieke methodes (hoewel ik natuurlijk niet weet hoe deze leerkracht voor de klas staat, daar werd niets over gezegd, maar zijn leerlingen zagen er behoorlijk dorps uit en dan koppel je daar niet automatisch nieuwe methodes bij) en de knelpunten van het onderwijs komen slechts in beperkte mate voor in een Limburgs dorpje. Het was trouwens opvallend hoe afwezig verwijzingen waren naar de miserabele werkomstandigheden van vele Brusselse leerkrachten, de taalproblematiek, de wachtlijsten en cultuurkloven. Misschien had Klasse toch voor een leerkracht moeten kiezen die elke dag met twee voeten in een keiharde realiteit staat? Een gemiste kans, die, afhankelijk van de media-aandacht die de winnaar te wachten staat, wel eens erg veel invloed zal kunnen hebben. Maar ja, er is een massaal tekort aan leerkrachten, dus het plaatje moet er positief uitzien. Eigenlijk raak ik tijdens het neerpennen van dit stukje dan toch een beetje geagiteerd. Was dit maar een schijnvertoning, een goed-nieuwsshow?

*Wel interessant natuurlijk, dat zo’n evenement een heel scala aan emoties en bedenkingen oproept. Puur vormelijk was dit dan ook prima opgezet spektakel, gevolgd door een leuke receptie. Frappant ook dat maar liefst zes andere genomineerden op één of andere manier bekenden waren - wat niet wil zeggen dat ik ze allemaal persoonlijk kende natuurlijk, maar ik wist wel wie ze waren. Is de onderwijswereld dan zo klein? Er was zelfs een Haaltertse juf!

*Goed, ik kan er nu dubbel en dik tegenaan. Met de wetenschap weliswaar dat ik nu nooit meer opnieuw zal genomineerd worden (hoe groot is die kans immers?), maar met een stevige bevestiging van mijn vaardigheden en een lintje dat ik morgen ongeneerd stoefend op school zal etaleren.

Indiana Jones voor een nieuwe generatie

Leerling: ‘Vrijdag was er op VT4 zo’n film over een archeoloog! Wie heeft gekeken?’

(alle hoofden draaien zich  naar mij, want ze weten dat er nu een ‘oordeel’ komt)

Ik (verbaasd): ‘Ja, dat was Indiana Jones. Zijn avonturen zijn echt de moeite. Hadden jullie daar nog nooit van gehoord?’

(Leerlingen schudden neen en tonen zich bereid aandachtig te luisteren. Ik vervolg, mijn stokpaardje berijdend: )

‘Wel, het moet zo’n 25 jaar geleden zijn toen daarvan een eerste film verscheen. Het was een zeer leuke en spannende avonturenfilm die veel succes had. De acteur die Indiana Jones speelde, was toen een jaar of 40. Toen kwam er een vervolgfilm uit en enkele jaren later nog één. Die hadden ook veel succes en als je de kans krijgt moet je ze zeker eens bekijken want ze zijn nog altijd heel plezierig. Nu verschijnt er binnenkort een vierde film over hem. De acteur is ondertussen wel al 65 jaar (leerlingen proesten het uit), maar ik denk dat je dat niet zal merken in de film. Hij zal nog hangen en zwieren en springen als een jong veulen.’

 

Het moet toch niet altijd een lesje uit het leerplan zijn?
Graag gedaan, VT4.

Klasse kiest voor keurige kerel

Ja, alweer onderwijsnieuws, maar dit keer toch absoluut het vermelden waard. Het tijdschrift Klasse maakte immers zopas de nominaties bekend voor ‘leerkracht van het jaar’ en één van de 200 gelukkigen -uit heel Vlaanderen dus - … ben ik!

Ben absoluut vereerd, al kan ik me inbeelden dat dit de meeste andere mensen niet zoveel zegt. Om genomineerd te worden, moest iemand (een ouder, leerling of collega) je voordragen met een motivatie. Wie die voordrager is, weet ik op dit moment nog niet, maar ik heb nogal wat aanbiddende leerlingen moet ik in alle onbescheidenheid opmerken, dus ik vermoed dat daar iemand tussenzit die mij eens in de bloemetjes wou zetten.

Dat dit in dezelfde week gebeurt dat een inspectieteam de school feliciteert voor zijn inspanningen en je ook via andere kanalen bevestigd wordt in het vermoeden dat je op een erg goede school werkt, maakt het toch allemaal nog mooier. Mijn collega’s zullen me morgen weer flink in toom moeten houden. En een stoel bijzetten voor mijn ego. De brief met uitnodiging werpt op dat ‘vrees of bescheidenheid u misschien tegenhoudt aanwezig te zijn.’ Ze kennen mij nog niet bij Klasse.

Maar kom, in alle ernst, dit is eens te meer een bevestiging dat ik het juiste beroep heb gekozen. Straks kan ik nog van een echte carrière spreken…

Voeden is Opvoeden

Geachte heer,

Als verantwoordelijken voor de warmemaaltijdiensten voor de Gentse basisscholen, wensen wij te reageren op het door u kenbaar gemaakte ongenoegen wat betreft de smaak, kwaliteit, uitzicht, presentatie en variatie van de door onze diensten geserveerde maaltijden.

Het zal u allereerst plezier doen te vernemen dat de klachten zich de laatste maanden opstapelen. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand, vindt ons eten lekker. Wij zijn dan ook erg verheugd zo’n eensgezindheid teweeg gebracht te hebben. Toch menen wij - gesteund door handenvol enquêtes die u niet van dichtbij mag bekijken - dat deze klachten ongegrond zijn en dus zullen wij hieronder trachten uw voornaamste argumenten met misprijzen te beantwoorden en nadrukkelijk te laten blijken dat u en uw medeklagers geen enkel benul hebben van wat onze job inhoudt.

Laat ons onszelf even voorstellen. Wij zijn Dirk Blok en Nicole Baardmans, respectievelijk financieel dictator van de stad Gent en Nobelprijswinnend scheikundige gespecialiseerd in voedingsleer. In die hoedanigheid wensen wij te benadrukken dat wij doorgaans niet in contact wensen te komen met de gewone burger die de door ons voorziene maaltijden moet nuttigen, maar alé voor ene keer dan.

Eerst en vooral durven wij met zeer grote stelligheid en met flinke snelheid ratelend opmerken dat de door ons voorziene maaltijden zo gezond, hygiënisch en zelfs steriel mogelijk zijn dat de kans onbestaande is dat de consument er geen baat bij heeft. De basisproducten (blauwe aardappelen, gele bloemkool of roze worstjes, om er maar enkele te noemen) zijn uitvoerig bekeken, gewogen, betast, besnuffeld, gereinigd, gekookt, ontluisd, geschoren, geschrobd en gefotografeerd zodat we dus kunnen stellen dat op de kwaliteit van de maaltijden niets, maar dan ook niets (ook geen enkel door onwetende ouders aangebrachte lulkoek) aan te merken valt. Of gaat u straks verwachten dat we de producten ook nog proeven? Ook de verre reis die de maaltijd aflegt, zijnde van Limburg naar Gent, doet niets af aan de excellente omstandigheden waarin de maaltijd bereid werd.

Verder willen wij het opstellen van de menu’s fanatiek verdedigen. Hoe komt u erbij onze keuze te bekritiseren om minstens twee maal per week of schorseneren of witloof of spruitjes of groene kool of pastinaak te serveren? ‘Voeden is opvoeden’ menen wij grif te kunnen stellen en dat deze denkwijze compleet haaks komt te staan op de volkomen principeloze en vrijblijvende - zelfs onbestaande -  opvoedingsmethoden van dat Freinetvolk, zal ons worst wezen (pun intended).  Wij roepen onszelf dan ook gretig uit tot pedagogisch onderlegde beleidsbepalers, die zonder enige schroom een lans breken voor een variatie van respectievelijk bittere, zure en bitterzure groenten. De kinderen die dag na dag met hongerige magen hun onaangeroerde bord terugbrengen, zullen ons later zo dankbaar zijn! We betreuren onze beslissing dus geenszins om zelfs in de meest populaire gerechten als macaroni en lasagne, groenten te injecteren! Gelieve bij deze dan ook te noteren dat wij het na ons overlijden opgerichte standbeeld graag gesierd willen zien met het opschrift: ‘zij leerden hun volk eten’. 

Sta ons toe bijzonder kort te reageren op wat u als voornaamste thema van uw klacht beschouwd: de smaak van de maaltijden. Omdat wij onze taak zeer ernstig nemen - dat merkt u ook aan de Stapel Papier die wij meetorsen - hebben wij ons bereid getoond minstens een week onze eigen maaltijden te nuttigen. Het zal u misschien spijten te vernemen dat wij ons bord gretig leeg hebben gegeten. Of het ons gesmaakt heeft of niet, willen wij in het midden laten, wegens behorende tot de privésfeer, al willen we wel even toegeven dat gekookt witloof door ons ook niet bepaald geapprecieerd werd. Maar denk aan de steriliteit van dit voedsel! Hoewel smakeloos, kunnen wij garanderen dat de maaltijd volkomen bacterievrij was! Is dat niet meer waard dan een voldaan gevoel na de maaltijd?

De opmerking van één van uw medeklagers dat bittere groenten ook in een puree zouden kunnen verwerkt worden, durven wij hartelijk weglachen. De redenering is simpel: puree is niet goed voor de motoriek van het mond- en kaakstelsel en is dus geen optie. Wij zijn er trots op de samenstelling van onze menu’s ook fysiek te kunnen verantwoorden! Wie doet ons dat na? Jamie Fuckin’ Oliver?

Laat ons besluiten met te stellen dat u en uw medeklagers behoorlijk onrealistische verwachtingen koesteren: van maaltijden die per 5000 worden klaargemaakt, kan men toch niet verwachten dat ze ook nog smakelijk zijn of er minstens smakelijk uitzien??? Uw afsluitend, hopelijk schertsend bedoelde pleidooi om af en toe toch eens een lekkere vettige hap op het menu te zetten, heeft ons diep geschokt en heeft onze beroepseer diep aangetast.

Gelieve nog nota te nemen van het feit dat de leverancier nog tot minstens 2056 bij ons onder contract zal staan en wij tot het aflopen van die periode niet verder wensen te communiceren over deze situatie.

Met smakeloze groeten,

Dirk Blok en Nicole Baardmans

Bosmijmeringen

Ik vertoefde de voorbije week in de bossen, mét het klasje. Ontspannend hoor, ondanks de drukte. Alle impulsen en drukte komen maar van één kant op je af, in tegenstelling tot in een gewone schoolweek, waarbij je overstelpt wordt met vragen, problemen, afspraken en heel veel *spannende* en *verrassende* wendingen van alle mogelijke kanten.

Deugddoend is vast te stellen dat bepaalde kinderen zich op een heel andere manier manifesteren dan in de klas. Arbaaz spreekt plots wel heel erg goed Nederlands. Charaf heeft eindelijk alle ruimte om ongeremd grappig te wezen. Leander hoeft zich niet te concentreren en vindt plots alles goed. Monica blijkt wonderbaarlijk snel te aanvaarden dat ze zelfs mét natte voeten niet zomaar mag opgeven. Ik zie Raoul voor de allereerste keer in twee jaar huilen en merk dat Joyce in het dagelijks leven veel zelfstandiger is dan in de klas. Verrassend.

Een tweede vaststelling: kinderen spelen zooooo graag! Ze worden omringd door gsm’s, mp3-speler’s, playstations en pc’s met internet en msn, willen schoenen op wieltjes, plakboeken met stickers en elke week de Joepie, maar steek ze in een bos en al die spullen worden overbodig. Een stok. Dat is genoeg. Vooral de jongens hebben allemaal binnen het kwartier een tak in de handen. Multifunctioneel, zo’n stok.

Kampen blijven het ook goed doen. Drie takken teken elkaar en je hebt al een hut. Mos wordt van bomen geschraapt om een bedje te maken. Met steentjes wordt een pad gemaakt. Moedertje en vadertje politie en dief, ridder en koning. Ook al zijn ze 11 en 12.

Dan zijn er de kikkers en de eekhoorns. De modder en het zand, de beek, de bladeren en nog meer takken. Met de botten aan overal doorheen. Onuitputtelijk, zo’n bos. Spreekt eigenlijk vanzelf, maar een mens moet zo nu en dan nog eens met de neus op de feiten gedrukt worden blijkbaar.

Ik denk dat ons leven veel simpeler kan. Ik mis mijn email en internet ook geen minuut, daar in dat bos. Mijn blog kan me gestolen worden, ik hoef heen krant of humo te lezen. Niet dat dat bos plots spirituele neigingen doet ontwaken, maar door met slechts één taak bezig te zijn, die je dan nog graag doet ook, verloopt de dag zoveel eenvoudiger. Een mens komt uitgerust thuis, mentaal gezuiverd, alle stress is achtergebleven.

En nu weer business as usual.

Eén schoolweek (3)

Ik kwam vrijwel de hele week niet aan schrijven toe. Niet dat ik er de tijd niet voor had, maar ik werd te zeer in beslag genomen om tot een echte inhoud te komen. Een doorsnee schoolweek is afmattend en uitputtend. En ik ben me ervan bewust dat onderwijsperikelen niet het meest interessant leesvoer opleveren, maar het kriebelt gewoon om wat op mijn klavier te tokkelen en dus moet u het stellen met het beschikbaarste onderwerp: één schoolweek.

Maandag: gezellige praatronde, dan één uur vrij dat ik opoffer om een handvol kinderen een toets te laten maken die ze door omstandigheden niet kunnen doen op het afgesproken moment. Een struggle met de kopieermachine. Bij het reiken naar een nieuwe toner, valt de doos open en krijg ik een dosis inkstof over mij. Inge van het secretariaat slaat deze vervolgens vakkundig van me af. Onze directeur bekijkt dit kinky tafereeltje met enig genoegen. Over de middag doen we ons tegoed aan een overdaad aan voedsel, de resten van ons weekendje Ardennen. Proberen vriendelijk te zijn tegen een delegatie studenten van de hogeschool. Vervolgens projectwerking waarvoor gegoocheld moet worden met email, usb-sticks, printers, macs en pc’s, omdat onze ICT-coördinator een knoeier is en computers, internet en printers in een onuitwarbaar kluwen verstrikt zitten. Een stagiare uitleggen hoe ze moet kopiëren. Ten slotte teamvergadering tot 18u. Een vrij normale, drukke en lange dag dus.

Dinsdag: Een goedgevulde lesvoormiddag. In de namiddag ben ik gewoonlijk vrij, maar de juf zedenleer is afwezig en ik raak gepreoccupeerd door mijn werkloze leerlingen. Na een geruststelling van Kat kom ik aan een rustig uurtje toe maar vervolgens ga ik wat tweedeklassers leren bloggen, want dit behoort ook tot mijn takenpakket. De lamineermachine opsporen en vinden. Contact opnemen met het verblijf van onze bosklassen binnen drie weken. De schoolblog updaten. Een vrij normale, drukke en lange dag dus.

Woensdag:  18 leerlingen aan het werk zetten op zo’n 7 verschillende niveaus. Me ergeren omdat een leerling die altijd alles vergeet maar eigenlijk gewoon niets doet, me weeral liggen heeft. Mailen over de uitstap van vrijdag. Zagen. Toezicht aan de schoolpoort en daarbij een moeder berispen omdat ze haar auto alweer geparkeerd heeft voor de fietsenstalling. De klas herschikken voor de projectvoorstelling. Me verstoppen voor een moeder die me wellicht wil vertellen wat ze de dag ervoor al gemaild heeft. Wat kennis opdoen ter voorbereiding van de donderdagavond. Naar de videotheek om een film die we nodig hebben voor de projectwerking. Naar de bibliotheek waar een gedicht ophangt van een leerling die woordkunst studeert en een boete moet betaald worden voor een klasboek dat te laat binnen was. Een vrij normale, drukke en net iets minder lange dag dus.

Donderdag: Een alweer goedgevulde lesvoormiddag met een herhaling van het pc-geknoei van maandag. Een hartig gesprek met een collega om mijn gal te spuwen over een mistoestand. Een collega helpen met foto’s printen. Bedenken welke activiteit ik ga doen op onze atelierdag die volgende week plaatsvindt. Over de middag een spelletje Blokus. De klas grondig opruimen voor de Freinetavond. Een dicteetje opstellen. Om half acht terug naar school voor de infoavond over Freinetonderwijs. Luisteren naar een uiteenzetting. Om 21u een deelgroep voorzitten met mijn collega en antwoorden op kritische vragen. Achteraf doorspoelen met interessante ouders. Nog achteraffer doorspoelen met toffe collega’s. Om 01.00u in bed. Een vrij normale, drukke en zeer lange dag dus.

Vrijdag: om 7u45 ochtendtoezicht. Overleggen met de leerkracht Anderstalige Nieuwskomers. Zagen en moe zijn. Lesgeven. Bedenken hoe je een piepkleine taart in 18 stukken verdeelt. Om 11u15 eindelijk een uurtje vrij om wat werk in te halen en mijn bureau op te ruimen.  De tv en dvd installeren voor een collega met hoofdpijn. Opzoeken welke bus ik moet nemen voor de uitstap. Blokussen. Mijn middagpauze inkorten om eerder te vertrekken. Met de bus naar De Boekentoren. Daar een zeer boeiende maar vrij vermoeiende rondleiding krijgen. Genieten van het schitterende uitzicht. Te laat terug op school. Mee op zoek gaan naar een gestolen laptop. Een taartje en glaasje wijn voor de verjaardag van een collega. Om 16.30u een zwaar en ernstig oudercontact met een Slowaaks koppel. In de zetel neerploffen. Een vrij normale, drukke en zeer lange dag dus.

Op.

Lees hier meer schoolweken.

De Collega’s

Even een clichétje waar gemaakt dit weekend: er tussenuit naar de Ardennen. Iedereen doet dat (we kwamen zelfs alleen maar Vlamingen en Nederlanders tegen), maar dat verhindert me uitzonderlijk een keer niet om het ook te doen. Vooral niet omdat mijn gezelschap uit 15 collega’s bestond.

Vandaag vroeg een leerling die over dit weekend gehoord had: ‘Zijn jullie elkaar dan niet beu? Jullie zien elkaar vandaag alwéér.’ Maar het antwoord was nee. Het was een rimpelloos, vrolijk, vlot geolied en vooral ontspannend weekend met slechts een kleine dosis ergernis en dat komt omdat mijn collega’s vrijwel allemaal zulke sympathieke mensen zijn. Tja, emotionele ontboezemingen zijn vaak slaapverwekkend en al schrijvende weet ik ook nog niet of dit bericht op een essentie afstevent. Alleen wil ik het gewoon even vermeld zien hier: ik mag elke dag werken met en tussen 25 héél verschillende maar niettemin formidabele mensen, die hun werk serieus nemen en er veel voor over hebben, die zichzelf zijn en oprecht en rechtaf reageren op elkaar, die zot kunnen doen en de boel graag even de boel laten. Die - o, wat klinkt dat melig - samen kunnen lachen en huilen en zagen en blazen en weer lachen. Op die manier kunnen werken, dat is … een luxe!

Mijn collega’s zijn interessante mensen. Ze verschillen enorm - ik heb het altijd al voor gevarieerde groepen gehad -al zijn ze vrijwel allemaal leerkracht. Maar elke dag weer met al die diverse karakters en persoonlijkheden omgaan, is zo boeiend. Ik loop dan ook meestal niet hyper te wezen omwille van het vele werk, maar uit tevredenheid (en dan heb ik het nog niet over mijn leerlingen gehad!). Bovendien verdienen al die mensen wel eens een applausje omdat ze mij , frequente zeurkous en luidruchtige drukdoener, dagelijks aankunnen. Ik mag mezelf een gelukzak noemen, vind ik. Dank jullie wel, collega’s!

 

Dunnetruiendag

Dikketruiendag, allemaal goed en wel: alle beetjes zullen wel helpen. Maar in de stad Gent krijg je zoiets niet snel georganiseerd blijkbaar. Onze school deed vrijdag een poging; we hebben het in maanden niet zo warm gehad op school.

De openbare gebouwen van de stad Gent worden a.h.w. bestuurd door een centraal verwarmingssysteem. Je krijgt dus van ergens ver weg verwarming toegestuurd. Te warm in de klas? Geen probleem: je zet de verwarming lager. Alleen wordt het dan ergens anders op school wat warmer want de toegevoerde warmte neemt natuurlijk niet af. Het gevolg is dat bij ons de warmste plekken lege ruimtes zijn - de ruimte waar de diepvriezer staat bv. of de traphal. Ik sta voor mijn eigen gemoedsgesteldheid maar niet stil bij deze verspilling van energie.

In dit systeem tracht je dan mee te doen aan de Dikketruiendag: verwarming af en iedereen een warme trui en muts aan. Ruim vooraf dien je een aanvraag in om op die bepaalde dag de verwarming te laten uitschakelen. Poging mislukt, want toen we vrijdag op school aankwamen, was het er warm. De verwarming werd zo laag mogelijk gezet, met het reeds gekende gevolg: ergens in de school werden sauna’s gecreëerd.  Truien gingen zelfs uit, want al snel liet zich ook een zalig zonnetje zien dat onze klassen ook al begon te verwarmen. Ramen werde opengezet. In de kleuterklas speelden ukken in hun onderlijfje en op blote voeten. De verkiezing van de mafste wintermuts schoot zijn doel voorbij.

Gelukkig was het nog een lollige dag, maar eens te meer vervloek ik de logge administratieve molen van de ambtenarij die al die goedbedoelde initiatieven dwarsboomt.

Jelle Cleymans gebuisd

Tegenwoordig verschijnen mijn leerlingen en oud-leerlingen en masse in de media. Monica zit in de jury van het jeugdfilmfestival en kwam aldus op Ketnet. Gustave werd geïnterviewd voor Klara (zaterdagvoormiddag te beluisteren). Sofia Ferri, al een tijdje geen leerling meer van me, speelt mee in Aanrijding in Moscou. En deze week mochten oud-leerlingen Wouter en Ignace hun klas vertegenwoordigen in het Ketnetprogramma Gebuisd.

Toeval wellicht, al kan er ook een theorie ontwikkeld worden over de drempelverlaging, de mondigheid, de alomtegenwoordigheid van de media enz. Maar dat laat ik aan specialisten over. Ik heb twintig minuten naar een quiz met Jelle Cleymans moeten kijken en daar kan ik wel iets over kwijt. Ignace en Wouter hebben dat goed gedaan, maar het programma Gebuisd was eigenlijk allesbehalve geslaagd.

Ik heb Jelle Cleymans altijd goed weten te negeren. De laatste tijd komt hij echter zo vaak in de pers dat ik haast zou gaan denken dat hij toch iets kan. Maar het is zeker en vast niet presenteren.
In Gebuisd leek hij wel een stagiair die voor het eerst voor de klas staat. Hij slaagde er eerst en vooral niet in echt met de kandidaten te communiceren. Hij stelde nietszeggende vragen, waarop de kinderen enkel ja of nee konden antwoorden en er dus regelmatig stiltes vielen. Die hij niet wist op te vullen. Cleymans leek ook niet echt degelijk voorbereid te zijn. Hij leek de namen van de kandidaten niet te kennen, wist niet waar ze vandaan kwamen (de ene school kwam uit Gent, de andere uit Nazareth, leek me toch dicht genoeg bij elkaar om daar even naar te verwijzen) en aan de leerkrachten wist hij ook niets te vragen. Kortom: ik zag een stuntelige en stroeve presentator die noch vaart noch enthousiasme in het programma wist te brengen.

Maar ook de rest van deze wetenschapsquiz is van laag niveau. De vragen zijn niet leuk en het tempo ligt ontzettend laag. Zo waren er amper 5 vragen in de hele quiz, want na elke vraag volgt een weinig aanschouwelijke uitleg waar je als leerkracht gegarandeerd je leerlingen mee in slaap zou krijgen. Men tracht dat te compenseren door het publiek een tiental keer heel hard te laten brullen en juichen. En dan het productionele aspect: de volgorde van de antwoorden in een meerkeuzevraag veranderde toen de vraag herhaald werd, een foto kwam net te laat in beeld toen er naar verwezen werd, het waar-of-niet-waar-spel wordt gehinderd door een onoverdachte antwoordformule, (‘Dieren kunnen niet dromen’ - ‘Niet waar!’ - ‘Niet correct!’… tja, wie kan nog volgen?). Details jaja,  en niet alles kan perfect gaan, maar dit noem ik toch geknoei. Vergeeflijk bij een scouts-optreden of een jeugdhuisquiz, maar niet op tv.

Uiteindelijk heeft dit programma net als zijn presentator geen ruggengraat. Het is te braaf en nietszeggend. Zo luchtig dat het oplost. Zo krijgen de leerkrachten van de verliezende ploeg een dosis slijm over hen gekieperd. Een miezerige stroompje gekleurd water bedoelen ze eigenlijk. Niets aan Gebuisd straalt creativiteit of vindingrijkheid uit. Zelfs dertig jaar geleden zou dit saaie tv zijn.

De gemiddelde leeftijd van de redactieleden van dit programma is waarschijnlijk 22 of zo. Een generatie die opgegroeid is met Studio 100, niet met Ome Willem, Meneer Kaktus of Buiten de Zone. Dat is er aan te zien. Je zou zelfs Schuif Af nog gaan missen.

Wijze kinderen

Een collega gaf me het formidabele idee eens een kindercontact te organiseren, alvorens aan de oudercontacten te beginnen. Dat mag in de oren van bepaalde sceptische lezers dan wel erg wollig overkomen, eigenlijk is het een zeer logisch gegeven: de leerkracht en het kind bespreken samen en zonder publiek erbij hoe het gesteld is met de vorderingen en resultaten, maar ook het gedrag, de relatie met anderen en eventuele zorgen of ergernissen van het kind.

Ik stelde al snel vast dat dit een grandioos idee was (Dank aan Tom!) en stond versteld van de vele wijze en inzichtelijke dingen die de kinderen te zeggen hadden of ter voorbereiding op papier hadden gezet. Het grote verschil met een oudercontact is dat ik een keer niet de hele tijd aan het woord was, maar zij vooral zelf mochten praten. Ik stelde dan kritische vragen en kwam zo heel wat over hen te weten dat ik eigenlijk nog niet wist.

Enkele van die fantastische opmerkingen moest ik hier gewoon even kwijt. Omdat ze te mooi zijn of grappig, maar ook omdat ik de soms onderschatte intelligentie en wijsheid van kinderen er even mee wil eren. En zo kom ik meteen nog eens positief uit de hoek op deze blog! Dit hadden de kinderen te zeggen:

* ‘Sven en ik komen meestal goed overeen. Soms gaan we niet akkoord met elkaar, maar dat is goed.’
* ‘Een ruzie kan echt een opluchting zijn!’
* ‘Ik word meer boos van binnen.’
* ‘Ik kan het nu beter vinden met de turnleerkracht dan vorig jaar. Toen reageerde ik me op hem af als ik boos was op andere kinderen.’
* ‘Ik ben ’s morgens stil in de klas, maar als de dag vordert, moet ik me soms inhouden.’
* ‘Ik maak veel ruzie, maar meestal om iets doms!’
* ‘Sven begrijpt me supergoed.’
* ‘Ik probeer vaak een engeltje te zijn.’
* ‘Anderen aanvaarden zoals ze zijn, is niet altijd makkelijk!’
* ‘Ik commandeer te veel!’
* ‘Wat Sven van mij denkt, dat weet ik niet.’
* ‘Ik ben nu eenmaal slordig!’
* ‘Ik beken: ik krijg niet graag kritiek!’
* ‘Ik toon respect voor schattige dingen.’
* ‘rekenen zal me nooit aanstaan.’
* ‘X is niet saai, hij is niet mijn beste vriend, maar ik ben er wel voor hem.’
* ‘Sven zegt nooit of ik een mooi handschrift heb!’
* ‘mijn spelling is gelijk altijd getzelvde.’
* ’soms is de onvriendelijkheid sterker dan mezelf.’
* ‘Ik heb heel veel van Sven geleerd.’
* ‘Sven is heel grappig en dat maakt het leuk.’

Zo. Dat ego is ook weer gestreeld.

Als de meester niets van voetbal kent…

… begrijpt hij geen snars van wat leerlingen elkaar te melden hebben:

‘Natuurlijk heeft Azalea spelers van White Star nodig!’

????????

The Great Gustave

Eén van mijn leerlingen - Gustave dus - maakte een schilderij dat me versteld deed staan.

 

Ik vind het indrukwekkend dat een 11-jarige zo’n sterk beeld kan creëeren. Ik mag dat flink bewierooken, want het is niet mijn verdienste. Ik denk ook dat stempels als ’macaber’ of  ‘gruwelijk’ dit werk en zijn schepper oneer aandoen. Er zit meer achter, onder en in. Hier gaan we meer van horen!

Spellingscriminaliteit

Lekker ziek op de zetel liggend, vind ik toch wel de energie om wat werk in te halen. Zo verbeter ik nog een klein stapeltje dictees. Geen vervelende klus, want ik volg de spellingstalenten van mijn leerlingen graag op de voet. Mijn ogen gaan ook razendsnel over het blad, dus veel tijd kost het ook al niet. Een routineus klusje, zeg maar. En ineens blijft je leerkrachtenblik stilstaan. Is het een fout? Is het een vlek? Nee, het is een miniatuurvoorstelling. Een traktatie voor de meester. Een creatieve uitlating op een onverwachte plaats. Een juweeltje dat nog maar eens toont dat met kinderen werken elke dag een feest kan zijn.

Bedankt R., je gangstertjes hebben mijn dag opgefleurd!

Typische leerkrachten (2)

Ik stel me wel eens vragen bij de clichés over leerkrachten. Er bestaat zo’n algemeen beeld over leerkrachten, maar er zijn tegelijk zoveel verschillende soorten lesgevers dat het cliché nooit helemaal klopt. Ook ikzelf ben wel eens ‘een echte meester’, maar ik vind dat ik vooral zo word genoemd door mensen die mij nog nooit aan de slag gezien hebben en dus niet inzien dat ik ook afwijk van het cliché. Ik zou kunnen stellen dat het me niet kan schelen, maar dat is niet zo. Ik wil geen typische leerkracht zijn. En ik ben er ook zeker van dat ik dat momenteel ook niet ben. Niet helemaal. Of toch? Zucht.

Daarbij aansluitend: het maandblad Yeti, een keicool blad voor zesdeklassers, bracht vorige week een artikel over mannen in het onderwijs. Die zijn in de minderheid, zoals we allemaal wel weten, maar dat is niet waar ik het over wil hebben. Het artikel ging gepaard met een fotocollage waarop een meestertypetje werd afgebeeld (zie foto). Een moderne, toffe meester. Met sneakers. En hij ziet er grappig en gezellig uit. Zogezegd. Ik noem hem provinciaals alternatief. Met een colbertje dat ik ook ooit droeg… in 1996. Kortom, de herkenbaarheid is laag.

Toevallig publiceerde het maandblad Klasse een top 20 van voornamen van leraren. Spek naar mijn bek, want ik ben altijd al geboeid door namen en de samenhang met persoonlijkheden of bv. ook beroepen. In Vlaanderen zijn er het meest juffen An, wat niet zo verrassend is. Bij de mannen prijkt meester Mark op één. Ongelooflijk saaie, oninteressante, kleurloze namen die weinig inspirerend werken, vind ik. Opvallend is verder dat in de top 20 van de mannennamen, al mijn mannelijke collega’s opduiken: Frank, Eric, Geert, Tom en Jan (maar geen Sven, dus ergens wijk ik dan toch af van de doorsnee, al is dat puur toeval). Drie namen duiken slechts één keer op, waaronder Micha, die ik toevallig ook ken.

Ook onder de vrouwennamen tref ik enkele collega’s aan, uiteraard. Er is bij ons een Hilde, een Katrien en een Caroline. Dat valt uiteindelijk nog mee, maar vrijwel alle andere namen in de top 20 ben ik al wel eens tegengekomen op vorige scholen. Leuk detail is nog dat er onder leerkrachten opvallend weinig Rudy’s, Eddy’s en Nancy’s te vinden zijn.  Eén van mijn favoriete collega’s heet nochtans Cindy. En Demcy maakt haar naam evenmin waar.

De volledige top:
mannen: Mark, Jan, Luk, Johan, Dirk, Peter, Bart, Jef, Paul, Geert, Patrick, Filip, Erik, Wim, Koen, Tom, Guido, Frank, Kris en Willy.
vrouwen: An, Maria/Mia, Hilde, Els, Katrien, Marleen, Martine, Karin, Kristien, Veerle, Sofie, Katleen, Kristel, Rita, Ingrid, Ilse, Inge, Godelieve, Caroline en Linda.

Uitzonderlijk zonnig stukje

Ik denk niet dat het ooit eerder zo rustig is geweest op deze blog. Van mijn kant uit dan, want dan plaats ik hier het meest onbenullige en tevens kortste artikel ooit en levert dat dan net een hele resem reacties op. Waarvoor dank, het houdt de boel hier levend. Al is die ellenlange titel wel erg storend nu…

Tja, ik heb gewoon niet echt veel te vertellen. Ik ben nu al drie weken heel intensief aan het werk en ik geniet. Met volle, volle teugen. Ik heb achttien rustige, verstandige, aangename en leuke leerlingen. Ik ga zonder hoofdpijn naar huis. Ik moet me niet vaak kwaad maken. Ik ben goed georganiseerd en alles in de klas staat op punt (op mijn bureau van vorig jaar na, dat nog dringend dient opgeruimd te worden). Onze nieuwe directeur doet een frisse wind door de school waaien en ik voel me erkend in mijn vaardigheden. Ik heb sympathieke en gezellige collega’s. De school ligt er een stukje opgeruimder bij en iedereen schaart zich eensgezind achter nieuwe afspraken (nu ook volhouden). De ouders zijn bereidwillig, vriendelijk en positief ingesteld. Wat valt er nog te klagen?

Het nieuwe tv-seizoen dan maar even onder de loep nemen? Op De Provincieshow en Slimmer dan een kind van tien na heb ik nog vrijwel niets van de nieuwe gedrochten bekeken en dat heeft me nog geen moment gespeten. Ranking the Stars? De man van Phaedra? Junior Eurosong? The Block? De bedenkers? De Planckaerts? Beauty and the Nerd? De Grote Oversteek? Boer zkt Vrouw? Undercover Lover? 16+? Evelien? Huwelijk uit handen? Geen minuut van gezien en eerlijk gezegd doet me dat deugd. Beseft er niemand welke ongelooflijke vervelende, slecht gemaakte, domme hoop sh*t deVlaamse zenders over ons uitstorten? Enkele jaren geleden werd de teloorgang van de televisie al aangekondigd, maar niemand heeft door dat die fase eigenlijk nu al bereikt is. En dan heb ik het nog niet over die talloze herhalingen! Is het niet triestig dat de banale nieuwe begintune van Thuis het hoogtepunt vormt van een tv-avond? (Ik krijg het maar niet uit mijn hoofd, meer zelfs, ik zap nu pas weg ná de begingeneriek! Terwijl het zo tergend onnozel is!).

Er zijn gelukkig ook hoogtepunten. De Canvascrack, met fijne vraagjes en een ijzersterke formule. Man Bijt Hond, trouw op post met nieuwe rubrieken: Jommeke’s Paradijseiland. De heropleving van het Blind Date-onderdeel waarbij 2 BV’s een uur met elkaar moeten praten. Nicky Vankets liet zich alvast kennen door tegenover niemand minder dan Guy Mortier plaats te nemen en toch zo’n 58 minuten lang alleen aan het woord te zijn (’Wat wilt ge nog van mij weten?’). Een brave huisvader in de rubriek ‘Wordt Gevolgd’ bestoefte vandaag zijn brave 15-jarige dochters, maar vreesde voor hun toekomst (’als ze tegen de twintig zullen zijn en eens naar een fuif willen, …’). Arme meisjes. Superprogramma. Ook de 10 jaar later versie fascineert me.

Om naar uit te kijken: De Slimste Mens ter Wereld uiteraard, een programma dat ik (op haast onrustwekkende wijze) geweldig vind. Maar verder niets, ook niet Tijd of Geld, Rob Vanoudenhoven’s nieuwe spelshow die ik even bijwoonde in de oefenfase en dat ondanks zijn overdachte uitgangspunt en goed bedachte quizonderdelen gewoon het zoveelste geforceerde VTM-feestje zal zijn.

Dus zoek en vind ik weer mijn heil in de series. De hoogstaande, entertainende, knap bedachte en geniaal geacteerde Amerikaanse tv-drama’s die zodanig op één lijn met goede cinema zijn gekomen dat ik er met heel veel plezier naar kijk. Er is Lost, dat weliswaar heel wat van zijn kracht verloren is en waarvan ik de plot niet helemaal meer kan volgen (nog nooit een aflevering gemist en toch zie ik personages die ik me met de beste wil van de wereld niet kan herinneren), maar dat me toch aan het scherm kluistert. 30 Rock, waarvan de eerste aflevering volgens de onwetende omroepster Yasmine vandaag wordt uitgezonden terwijl de serie al twee weken loopt, heeft ondanks zijn Emmy deze week weinig kijkers op één. Jammer, want deze komedieserie met Alec Baldwin loopt vlot en is gewoon leuk. House, M.D. blijft een uitgekiende mengeling van drama, humor en spanning. Weeds is de op Vijf TV verstopte, maar zeer goede en in de VS ook zeer succesvolle dramaserie over een vrouw die pas weduwe is geworden en nu marihuana dealt. Een serie met véél lagen, een kruising van Six Feet Under en Desperate Housewives en dus van kwaliteit net daar tussenin. Arrested Development zit nu al een jaar goed verborgen geweldig sterk en grappig te wezen op Kanaal 2, zondagnacht. En Heroes ligt hier klaar op dvd. Ik klaag dus wederom niet. Er zijn ook nog CSI, N3mbers, 24 (binnenkort), Bones, Standoff, … maar een mens kan niet alles volgen. Toch niet als op een andere zender Witse herhaald wordt… Nee, ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat iemand dat knullige spektakel bekijkenswaardig vindt.

En ook verder loopt alles op rolletjes. Moeders die wonderwel snel herstellen van uren durende ingrepen. Broers die ‘geen nieuws is goed nieuws’ in de praktijk brengen. Vaders die weekendjes naar zee gaan. Tantes die Internet ontdekken en neefjes die zestien worden. Nonkels die carrière maken. De kranten blijven slecht nieuws spuwen, maar ik probeer dat niet te vaak tot me te laten doordringen. 

Eergisteren ging ik te voet naar school vanwege de regen. Halverwege scheurden de wolken open en kondigde de dag zich zonnig, zelfs stralend aan. Het was nog vroeg en er liep niemand op straat. Ik waande me even het centrum van de wereld. Mijn MP3-speler kon voor geen passender achtergrondgeluid zorgen. Het leven op wolkjes.

En dit was het volgende nummer, al even passend… 

(Geniet van dit stukje, zo optimistisch krijgt u ze niet vaak…)

Kindertaal

Drie kinderen zitten aan een tafel te praten in de klas. 

Kind 1: Stel je voor dat je zou moeten blijven dubbelen!
Kind 2: Blijven dubbelen is erg.
Kind 3: Ik ga nooit moeten blijven dubbelen.

Ik (leerkracht die niets met het gesprek te maken heeft): Zeg, jongens, eigenlijk klopt dat niet wat jullie zeggen. Ofwel ben je ‘blijven zitten’ ofwel ‘dubbel’ je. Maar je kan niet ‘blijven dubbelen’, want dan gebruik je twee uitdrukkingen door elkaar!

Kind 2: Grrrrrrr! Sven, stop met uwen commentaar!!!
Kind 1: Gij dommerik! Ik zeg ’blijven dubbelen’ en daarmee gedaan!
Kind 3: Dat is kindertaal! Daar weet gij niks van!
Kind 1: Wij zeggen wat we willen!

Leerkracht druipt af…

Slimmer dan Goedele

Trouwe lezers hadden hier intussen wellicht al een verslag verwacht van de eerste schooldagen. Maar dat bespaar ik u voorlopig wegens gewoonweg niet interessant genoeg. Ik ben goed gestart, laat het ons daar bij houden.

Ondanks de geringe updates en de magere reactieoogst van de lezer, blijft deze blog véél volk lokken. Gemiddeld zo’n 150 per dag met de laatste dagen telkens meer dan 250 bezoekers. Dat is fijn.

Maar nu ter zake. Het nieuwe televisieseizoen is begonnen en dat deed me aanvankelijk niet veel. Geen enkel nieuw programma wist me voor zich te winnen. Maar als leerkracht stemde ik vanavond wel af op de VT4-quiz Slimmer dan een kind van 10, het eerste programma van Goedele Liekens op deze zender. Deze tot vervelens toe ’straffe madam’ genoemde dame had ik al een tijdje niet meer op televisie gezien  - haar VTM-programma’s heb ik nooit bekeken - en het verbaasde me dan ook te moeten vaststellen dat Liekens eigenlijk een platte en weinig elegante verschijning is, die programma’s presenteert als een cafébazin. Haar taalgebruik is slordig, lamentabel zelfs (’dan kunde punten verdienen’, ‘wa wilt da tan zeggen?’ ‘ik ga dadier nikeer tonen’) en haar presentatiestijl veel te familiair, op het boertige af. Bovendien lijkt ze het nodig te vinden zichzelf te verlagen door allerlei platte praat uit te slaan die in dit geval echt nergens op slaat. De kandidaat van deze quiz neemt het immers op tegen een handvol tienjarigen, maar de suggestieve opmerkingen en seksueel getinte grappen die Liekens uitslaat, zijn in die context echt ongepast, en smakeloos sowieso.

De quiz is verder op alle gebieden flauw. Onnozele, slaapverwekkende vragen, een laag tempo en een decor waarin de presentatrice wat verloren lijkt te lopen, maken er een vermoeiende kijkervaring van. Bovendien was de kandidaat in deze eerste aflevering een behoorlijk irritante en clowneske pipo die ook nog eens een pint dronk tijdens het beantwoorden van de vragen (het was ook zijn vrijgezellenavond). Dat zegt wel veel over het beoogde niveau. Maar ook de essentie van dit programma is dubieus. De vragen behandelen de kennis van de lagere school en hoewel de antwoorden niet altijd evident zijn, word je hier dus eigenlijk beloond om gewoon even slim te zijn als een kind. Tegenwoordig word je dus al als intelligent beschouwd door te weten hoeveel kleuren er in een regenboog zitten. Het is niet bepaald De Canvascrack, of zelfs nog maar Blokken.

Maar wat eigenlijk veel erger, bedroevend is zelfs, is het feit dat hier nog maar eens de bollebozen centraal staan. De vijf kindertjes zijn allemaal de ’slimsten’ van de klas en worden hartelijk bestoeft alsof ze wereldwonderen zijn. En dat terwijl men in het onderwijs maar blijft pogingen doen de nadruk op allerlei soorten vaardigheden en talenten te leggen. De theorie van de meervoudige intelligentie gaat ervan uit dat er verschillende soorten intelligenties zijn en iedereen wel ergens sterk in is, zodat in een gevarieerde onderwijsvorm iedereen zijn gading en bevestiging vindt. Maar plots is dat allemaal niet meer van belang. In Slimmer dan een kind van tien tellen alleen de kinderen mee met rapporten vol tienen, de ‘eersten van de klas’. Straks zetten we de slechte rekenaars weer achteraan in de klas. Maar och, waarom zouden we van VT4 verwachten iets wezenlijk toe te voegen aan het debat over het onderwijsniveau?

Ik kijk in geen geval nog een keer naar dit oerstomme programma, waar overigens gigantisch veel geld kan gewonnen worden. Goedele Liekens is helemaal geen ’straffe madam’ Integendeel, ik herinner me plots weer dat ik vroeger al vond dat zij echt niets bijzonders kan of is. Zo moeilijk is het wellicht niet om ook slimmer te zijn dan Goedele.

Er was eens …

Als het komende schooljaar even sprookjesachtig zal verlopen als de namen van mijn leerlingen doen beloven, ziet het er goed uit. Een greep uit de familienamen van mijn nieuwe klas: Vukay, Mispelon, Fierlafijn, Langeraert, Maenhout en Haeseryn. Ik wacht alleen nog op Langteen en Schommelbuik…

Intussen in het onderwijs…

Die eerste schooldag komt steeds dichterbij en mijn batterijen zijn volledig opgeladen. Zeker na de Freinetmeerdaagse waarvan ik net terug ben. Zonder ook maar enigszins het clichématige beeld te willen oproepen van een hoopje bebaarde wereldverbeteraars in sandalen die het met elkaar over de autonomie van het kind hebben, kan ik alleen maar sterk onder de indruk zijn van dit inspirerende gebeuren. Goed, er waren wel enkele crocsdragers en de slogan waarmee de vorming werd aangekondigd luidde ietwat vergezocht: ‘Gras groeit niet door eraan te trekken maar door de wortels te voeden’, maar niettemin was dit voor mij een te lang uitgesteld bewijs dat Freinetonderwijs effectief iets voorstelt.  Dat het leeft en groeit en nergens zeker van is. Wat een opluchting zoveel ervaren mensen te ontmoeten die desondanks nog twijfelen en zich vragen stellen bij wat ze doen. Wat een levendige en sterke persoonlijkheden vond ik al deze leerkrachten, die mijlenver staan van zekere types die ik in het verleden al tegenkwam.

Daarnaast… onze school heeft nog steeds geen directeur. Het ziet er naar uit dat ons team verweesd aan het schooljaar zal beginnen. Maar dat hoeft geen probleem te zijn. Er zit energie en kracht genoeg in ons team om even op eigen benen te staan. Maar de situatie dreigt op nationaal vlak toch problematisch te worden. Steeds meer scholen vinden geen directeur en de huidige directies moeten in vele gevallen meer dan één school besturen. Waar zal deze situatie uiteindelijk toe leiden?

En zo sluipt het onderwerp ‘onderwijs’ na bijna twee maand weer deze blog binnen