Bart Peeters wordt 50 – the making of

Enkele weken geleden. Redactielokaal VRT. Een redacteur en twee onderbetaalde stagiairs vergaderen.

- Heeft iemand Bart al op het hart gedrukt dat hij zeer verbaasd moet kijken bij elke wending van de avond?
- We hebben de Tsunami-Bart besteld, die met Het Ernstige Gezicht.
- Ha, sjans, geen Eurosong-enthousiasme hé, we mikken op ontroering en willen de kijker de Gevoelige Bart tonen.
- De Gevoelige? Zonet zei je nog De Ernstige?
- Zolang het maar geen Bosmans Jos is. Hoe staat het met de aanwezige BV’s?
- Regi, Stany en Peter, Guy, Sandrine, Cas en Hannelore kunnen niet.
- Godver! Over welke Hannelore hebben we hier?
- Hannelore Bedert, de bekende.. euh, paardrijdster? Accordeoniste? Illustratrice? Je weet wel, Peeters stond mee aan de wieg van haar carrière.
- Geen idee over wie je het hebt. Soit, hoe zit het met die verbinding met Amerika? Met Whitney Houston?
- Trixie Whitney zul je bedoelen? Euh, nee Trixie Whitley?
- Wie?? We gingen toch voor de felicitaties van een wereldster? Who the fuck is Trixie Whitney?
- Tja, ik ken haar ook niet, ik kijk nooit tv. Maar de gemiddelde één-kijker zou die zeker moeten kennen.
- Pff. En verder? Zijn er nog echte BV’s? Oude vrienden die Bart in de armen kan vallen?
- Marlène de Wouters komt alvast.
- Marlène de Wouters? Zoals in ‘Marlène de Wouters, hartsvriendin van Bart Peeters?’ Mensen toch! Waar zit Hugo Matthysen?
- Die wil niet op tv als zichzelf.
- Misschien maar goed ook, Peulengaleistoestanden op een vrijdagavond op één,  terwijl op de canvas Het Eiland loopt! Wil je ze allemaal naar VTM laten zappen?
- Hoe zit het met Rani en Sabine?
- Rani plant een bevalling rond die datum, Sabine wil enkel komen als ze haar boek mag promoten.
- Als het niet anders kan. Wordt er Bart nog een geschenk aangeboden van de programmamakers? Van de VRT eventueel?
- Bij de bazen neemt niemand op. Wij zelf hebben nog wat budget voor een cadeautje, ja. Zo’n 7 euro.
- Zeven???
- Ja, die special effects kosten nogal wat geld, met die ballen aan die kettingen en dat speciale autootje en zo. En Koen Wauters moet ook betaald worden. En vergeet niet dat Robbie Williams binnen enkele weken langskomt. De VRT heeft geen rotte euro meer.
- Wat vangen we aan met 7 euro?
- Ik heb daar al eens over nagedacht! Koop een lege fotokader en portretteer Bart met al zijn vrienden van die avond. Marlène, Freddy De Kerpel, Sabine De Vos en Ronny Mosuse op één foto! We schrijven tv-geschiedenis!
- Geweldig idee, Niels, jij mag stagiair van de maand zijn!
- Op muzikaal vlak dachten we ook nog de twee neefjes van Bart Peeters nog te lanceren met hun groepje.
- Wat favoritisme, geen probleem. Wij zijn hier ook maar geraakt omdat we respectievelijk neef van Roel van Bambost, nichtje van Jan Eelen en achterachternicht van Nonkel Bob zijn.
- Hoe zit het met de perstekst? Is die af?
- ‘Peter Van de Veire belooft een viering in stijl. Bart Peeters, die op maandag 30 november vijftig kaarsjes mag uitblazen, wordt gehuldigd op een manier die bij hem past. Niet met een saai carrièreoverzicht, maar met een show waarin hij verrast wordt met opzienbarende muzikale acts en straffe stunts.’
-Knap! Goed dat je dat zegt, van dat saaie carrièreoverzicht. Het moet een show blijven, zonder essentie. Bart weet toch al wie er allemaal zal zijn?
-Alles is met hem doorgenomen. En ja, we hebben benadrukt dat hij echt moet doen alsof het één grote verrassing is. De Verwonderde Bart zeg maar.
- Geweldig. Zo’n momument in de tv-geschiedenis!
- Tv? Ik dacht dat Bart Peeters een zanger was?
- Maar nee! De Droomfabriek! Eurosong! De Vliegende Doos! Het Peulengaleis! Al die programma’s waar we geen fragmenten gaan van tonen omdat we geen tijd meer hebben om ze op te zoeken in de archieven! Zegt jullie dat niets?
- Da’s allemaal van  voor onzen tijd. Daarbij, ik heb geen tv.
- Enfin! Wanneer zijn jullie geboren?
- Ik in 1991.
- En ik in 1999. Waarom?

Ja, Bart Peeters werd echt alle eer aangedaan met dit programma.

Is’t heus?

Volgens het één-jorunaal is Prins Laurent een grote muziekliefhebber. Ter staving van deze bewering: ‘Hij heeft thuis zelfs een heuse muziekinstallatie staan!‘

Amai, dat zou ik wel eens willen zien, zo’n heuse muziekinstallatie. Misschien komt er ooit een moment dat ook de gewone burger zich een heuse muziekinstallatie kan aanschaffen. Ik ga alvast op internet eens zoeken wat dat precies is, zo’n heuse muziekinstallatie. En als ik ook zo’n heuse muziekinstallatie heb, ben ik ook een muziekliefhebber! Eindelijk!

‘t es weer gralèk in Oilsjt

Terwijl mijn oorspronkelijke streekgenoten in grote getale in loodsen aan piepschuimen wagens staan te zwoegen, groteske pruiken passen en op de laatste minuut kostuums samenstellen met lampekappen en netkousen, blijf ik ver weg uit de Aalsterse buurten. Ik heb mijn portie carnaval wel gehad.

Niet dat ik er jarenlang de beest heb uitgehangen  – echt participeren in de zwijnerijen die gepaard gaan met carnaval heeft me nooit wat gezegd, ik hield bij een vorm van observatie - maar ik heb in mijn kindertijd wel geen enkele editie van de Aalsterse carnavalsstoet gemist. Ik heb dus toch enigszins sympathie voor de carnavalziel en heb naast de drank- en kotspartijen ook altijd oog gehad voor de indrukwekkende creativiteit waarmee dit volksfeest gepaard gaat. Niet alleen in technisch opzicht, meer nog  in concept en zelfs taalgebruik, zijn bepaalde uitvoeringen van wagens of kostuums echte pareltjes. Hoe plat het Oilsjters ook, in deze periode van het jaar hoor ik het graag aan.

Wat dat Aalsters betreft, doet niemand mij zo’n plezier als d’ Hiete Gerrekes, een uit heerlijke nonsens bestaand damesgroepje (tegen één van hen mag ik zelfs Aagje zeggen!) dat ieder jaar uitpakt met een vernuftige parodische cover vol aanstekelijke Oilsjters.  Echt waar, bij momenten zelfs even spitsvondig als Monthy Python.

Dit jaar staat Facebook centraal in het nummer en werd er voor een lollig filmpje gezorgd.

Ik moet wel toegeven dat ik twee nummers van vorige jaren nét iets sterker vond. Filmpjes zijn er blijkbaar niet van te vinden en een geluidsbestand op deze blog zetten kan ik ict-gewijs nog niet aan, maar wie geïnteresseerd is, kan hier eens klikken:

“Wa ne zjiever“ en nog grappiger: “Bachelor“

Voor de een is tien dagen cinema het summum, een ander vindt vier dagen feesten met een bontjas aan het hoogtepunt van het jaar; dat iedereen zich maar op zijn manier amuseert. Veel plezier, Oilsjteneirs en aanverwante feestvarkens.

Vuile praat in De Standaard!

No pun intended, wellicht.

 

(sorry, maar ik vond dit echt hilarisch…)

Intermezzo (2)

Ik ben enkele dagen gaan bijscholen, de batterijen gaan opladen voor het nieuwe schooljaar. Braaf zijn terwijl ik even weg ben hé.

Toekomstballen

Thalia: ‘Hoe heet die film ook weer, science fiction, met Tom Cruise en die balletjes die een moord in de toekomst kunnen voorspellen?

Katrien: ‘The Future Balls?’

Goeie poging.

Fata Morgana in Haaltert?

De ploeg van het verenigende televisieprogramma Fata Morgana heeft plannen om in het bijna van de wereld afgesloten dorpje Haaltert neer te strijken. Dit zijn alvast de opdrachten die ons werden doorgespeeld – de opdrachtgevende BV werd nog niet bepaald:

* Lok bij minstens 20 Haaltertse politici een blunder uit, waarvan minstens de helft illegale acties betreffen. Daarvan moeten er zeker 5 bouwovertredingen en 1 geval van omkoping zijn. 10 van de acties moeten de bewoners van Haaltert minstens zes maand hinder bezorgen en minstens 5 van de acties moeten het persoonlijk belang van de politicus in kwestie laten primeren op het algemeen belang. Bij elk van deze acties moet bovendien minstens één gemeente-ambtenaar overuren maken en die moet hierover ook uitgebreid zijn beklag doen. Eén gemeentelijke medewerker of naaste van een politicus moet daarbij ook nog op diefstal betrapt worden.

* Organiseer een aanschuifmarathon in de plaatselijke supermarkt waarbij minsten 400 mojjers 24u lang in de rij gaan staan aan de kassa. Ze moeten daarbij hun gekruiste armen stevig tegen hun boezem drukken en hun gigantische portemonnee met foto’s van de kinderen en kleinkinderen, onder de oksel knellen. Ze moeten gedurende al die tijd dooddoeners debiteren zoals ‘al 11 uur en nog gene patat geschild’, ”t es allemol iet’ en ‘ja men skoapen’. Tijdens deze 24 uur moet er over minstens 100 andere Haaltenaren geroddeld worden. Al die tijd mag de kassierster niet lachen. Op de in de winkel aanwezig promotie-vermeldingen moeten daarnaast minstens 5 spelfouten staan. 100 van de 400 dames moeten kinderen hebben wiens naam op een -y eindigt en graag naar Familie kijken.

*Maak van het marktplein één grote illegale stortplaats. Gebruik bouwafval, verkeerd geplaatste bushokjes en gedrochten van standbeelden. Creëer aldus conflicten met minstens 5 zelfstandigen wiens zaak nadeel zal ondervinden bij deze onderneming en zorg ervoor dat hun belangen vooral tegenstrijdig zijn. Laat daarbij minstens één cafébaas oppakken voor agressie en het toebrengen van slagen en verwondingen, maar zorg er wel voor dat hij nog verkiesbaar is. Gedurende al die tijd moeten in ieder aanpalend etablissement minstens 10 tooghangers aanwezig zijn die het allemaal beter weten. Minstens 1 van die tooghangers moet telkens zelf een gemeenteraadslid zijn of een gewezen politicus.  Zet verder gedurende één jaar lang geen enkel ook maar min of meer modern gebouw neer in Haaltert. Voorzien elk nieuw huis of bouwwerk van een standbeeld, een Franse fontein en ieder bouwelement dat de fermettestijl in de verf zet. Tien gemeenteraadsleden moeten daarbij beloftes doen, waarbij de helft daarvan nooit mag waargemaakt worden. Iedere maand moet minstens één keer een klus bij een particulier uitgevoerd worden door gemeentearbeiders in opdracht van een bevriend politicus. Laat de eerste beste inwoner een slogan bij deze initiatieven verzinnen die nog origineler is dan ‘beeldig en beeldrijk’ en laat op gelijkaardige professionele wijze ook een logo tot stand komen.

*Zoek de minst ondernemende inwoner van Haaltert en zorg dat hij binnen de zes maand burgemeester wordt. Plaats in zijn kiescampagne zijn familienaam consequent voor zijn voornaam en laat hem vaak op de foto staan met Chipper, gouden huwelijksvierders en jeugdbewegingen. Laat hem iedere gemeenteraad geruisloos aanwezig zijn. Laat de gemeenteraad nooit langer duren dan 20 minuten, waarvan 15 minuten volgepraat moeten worden door Chipper.

*Organiseer tenslotte 5 grote volksfeesten in de parochiezaal Jeugdheem, de kantine van FC Haaltert, de zaal achter café Roxy, het oud schooltje in Heldergem en zaal Hand in Hand. Daar moeten telkens minstens 100 mensen aanwezig zijn die nooit zo oud zullen worden als ze er uitzien. Laat Actueel daarvan foto’s nemen en er een slecht artikel over schrijven met tientallen flauwe pogingen tot ironie. Voorzie optredens van Haaltertse BV’s of desnoods onbekende charmezangers en amateurs en laat minstens één kandidaat-Miss opdraven. Laat hiervan een abominabel fotoverslag verschijnen in het gemeentelijk infoblad en noem dit het evenement van het jaar. Zorg dat het voor minstens 50 Haaltenaren ook effectief het hoogtepunt van het jaar is. Het gebruik van alcohol is daarbij toegestaan.

Een flinke boterham, dierbare Haaltenaren! Maar indien uw dorp de 5 sterren in de wacht weet te slepen, kan het met trots verkondigen een samenhorig en ondernemend dorp te zijn! Geena Lisa en de Cois zullen binnen 14 dagen de Haaltertse markt aandoen om daar vrijwilligers te ronselen. Wie zich geroepen voelt één van  bovenstaande taken tot een goed einde te brengen, rept zich dus best daarheen want anders moeten de programmakers genoegen nemen met het eerste beste viswijf dat ze tegenkomen. Veel succes iedereen!

Intermezzo

The Artist formerly known als Garfunkel

- Meneer Garfunkel, mogen we u even storen?

- Ah, de jongens van het publiciteitsagentschap! Kom binnen, wat kan ik voor jullie doen?

- We wouden het even over uw Europese tournee hebben…

- Die dit najaar start? Ja, ik heb daar nog heel wat fans. Ik kijk er naar uit. Waar wilden jullie het precies over hebben?

- Het gaat over de affiche ter aankondiging van uw concert.

- Schitterende foto, niet? Ik heb hem zelf gekozen.

-Wel, om eerlijk te zijn, meneer Garfunkel, wij hebben wel enkele bedenkingen bij de keuze van de foto voor de affiche…

- Hoezo? Ik heb die foto hoogspersoonlijk gekozen uit een selectie van zo’n 50 foto’s! Wat is er mis mee? Ik vind mezelf er zeer treffend op geportretteerd!

- Wel, meneer Garfunkel, kijk, u hebt expliciet gesteld alleen te willen belissen over alle promotiematerialen… Maar het lijkt ons aangeraden volgende keer euh… ook anderen te raadplegen. Wij hadden alleszins niet voor deze foto gekozen, als u ons bij de besluitvorming zou betrokken hebben. Het hoeft nog niet te laat te zijn, binnen de 4 dagen kunnen alle materialen vervangen worden…

- Waar hebt u het over? Is die foto niet schitterend! Kijk eens naar mijn viriele blik! Bright Eyes, recht in de camera. Een zekere nonchalance uitstralend, een mens die rust gevonden heeft en met des te meer liefde voor het vak zijn publiek komt bekoren! Een boegbeeld uit de Amerikaanse muziekwereld! Ik zeg zelfs meer, voor mijn 67 kom ik verdomd kranig over op die foto! Zelfs mijn kapsel is iconisch!

- Hmm, ja, met alle respect meneer, we vrezen dat deze foto niet bij iedereen dezelfde associaties oproept. Vanuit commercieel opzicht, zou het zelfs bepaalde publieksgroepen kunnen afschrikken…

- Je raaskalt, jongeman! Wat is er mis met deze foto? Kan er ook maar iets verkeerd over gezegd worden? Zal men mij niet aanzien als een toonbeeld van bezadigde klasse, een vleugje nostalgie dat zich staande houdt in een drukke wereld, een uitnodigend gebaar makend naar een verleden? En ik verstop dat verleden niet! Zie mijn confronterende blik, iemand die een heel leven achter de rug heeft maar zich nog lang niet laat kisten. Een stijlvolle pose aannemend, sober poserend, aldus bescheidenheid uitstralend, de mond recht, niet te …

- Meneer Garfunkel, u ziet er op deze foto uit als een oud wijf. Of op zijn minst als een bejaarde nicht.

- Hoeveel dagen om alles te vervangen, zei u?

Net gemist? Bel naar de synopsist

Ooit bedacht ik zelf een nieuw beroep: de synopsist. Inspiratie vond ik in het feit dat mijn huisgenoten, die net als ik allemaal graag naar televisie keken, zo af en toe het begin of zelfs een volledige aflevering misten van één van de vele series die bij ons gevolgd werden. Meestal vond ik het een klein kunstje te bepalen wat er precies gebeurd was. Met behulp van de tv-gids natuurlijk, maar uiteindelijk ook door gewoon erg goed te kijken en aldus snel te bepalen wie de personages waren en wat er tussen hen gebeurd was. Voor een doorsnee soap was dat niet zo’n probleem, maar daar werd bij ons zelden naar gekeken. Het ging hem echter vaak om afleveringen van (meestal) Britse en Amerikaanse series, waarbij telkens nieuwe verhaallijnen aan bod kwamen zodat je de aflevering toch wel van bij het begin diende te zien.

Later kwam het zelfs voor dat ik naar een programma begon te kijken dat ik eigenlijk zelf niet volgde, maar wel iemand anders bij ons thuis. Als mijn moeder dan, druk in de weer met één van haar vele hobby’s, na tien minuten kon beginnen kijken, schetste ik haar snel de situatie en richtte me weer tot mijn eigen bezigheden. Ik vond mezelf daar op den duur zo goed in, dat ik een gat in de markt zag: ‘een aflevering gemist van uw favoriete serie of te laat thuis om nog te kunnen volgen? Bel naar de synopsielijn en u kunt weer volgen.’

Ik stelde me dan voor dat ik een gezellige woonkamer zat met een stuk of vier tv-toestellen waarop voortdurend gezapt werd zodat ik alles tegelijk kon volgen. Van F.C. De Kampioenen en Poirot naar Medisch Centrum West of Neighbours. Ook films zou ik erbij nemen, want vaak zit essentiële informatie voor de plot, aan het begin van het verhaal. Mensen konden me dan opbellen om b.v. het volgende te aanhoren:

‘Inspector Morse is opgeroepen voor de diefstal van een kostbaar juweel uit de kluis van een Arabische walvisjager. De verdachten zijn de dochter van een concurrerende emir, een ontslagen secretaris met een allergie voor pruimenconfituur en de Hongaarse tangolerares. Aan het begin van de aflevering hebben we echter gezien dat de moeder van de walvisjager nogal nadrukkelijk de aankoop van het juweel afkeurde, dus niet verschieten als die er eigenlijk ook iets mee te maken heeft. Lewis kampt intussen met stinkvoeten.’

‘U hebt een hele week niet naar Mooi en Meedogenloos kunnen kijken? Sally Spectra heeft behoorlijk intens in de verte staan turen en Ridge en Brooke hebben elkaar hun liefde verklaard gedurende meerdere sessies van twintig minuten.’

‘De grap over de worst heeft betrekking op het beroep van de man met het ridicule accent. Dat is namelijk een worstendraaier. Niemand lust zijn worsten, maar de grap verwijst natuurlijk ook naar een dieperliggende betekenis van het woord ‘worst’. Die vijfendertigjarige griet achter de toog speelt de dochter van de cafébazin en we moeten dus veronderstellen dat ze 18 is. Op het einde zal alles op een misverstand blijken te berusten en die antiekhandelaar moet dan trakteren. Wat zegt u? Ah, u wou de afloop nog niet horen?’

‘Harold pleegt ontucht met Mrs. Mangel. Charlene struikelt over het nektapijt van Scott. De Turkse buurman wordt gestenigd door de Robinsons.’

Intussen zou mijn synopsielijn wel failliet zijn, vrees ik. Series worden alsmaar vaker op dvd bekeken, zijn beschikbaar op internet, samen met uitgebreide beschrijvingen van de plot en bovendien zou ik alsmaar minder vriendelijk uit de hoek komen na gehersenspoeld te zijn door jaren van slechte (Vlaamse) series.

‘Witse moet de moord op een landbouwer oplossen. Er zijn drie verdachten, allen te herkennen aan hun slechte acteerprestatie omdat het maar gastacteurs zijn: de echtgenote, de broer en de buurman van de landbouwer. Doch, er is zoals altijd ook één betrokkene die niet verdacht is omdat die een alibi heeft of goed kan liegen en die blijkt dan op  het eind toch de dader. Ik vermoed dat dat de zoon van de boer is. Veel plezier nog.’

‘Die rosse wil meedoen aan het commissarisexamen maar steeds als haar baas naast haar staat wordt ze opgebeld door de school van haar lastige kind, zodat we duidelijk aanvoelen dat ze gezin en werk niet kan combineren. Die homo van wie niet duidelijk is of hij nu grijs is omdat hij de veertig voorbij is of omdat hij er hip wil uitzien, wil ook commissaris worden maar hun vriendschap en collegialiteit zal daar niet onder leiden. Dat kon je weten doordat hij zei: ‘Onze vriendschap en collegialiteit zal hier niet onder leiden’. Verder is er een moordzaak met enkele verdachten, waarvan dan zoals gewoonlijk zal blijken dat die allemaal onschuldig zijn en de dader iemand is die vooraf niets met de zaak te maken leek te hebben. U kent dat intussen wel. Hier is het moeilijker om de gastacteurs van de vaste castleden te onderscheiden, want iedereen acteert even beroerd. Nog een gezellige avond gewenst.’

‘Cois heeft een hele litannie afgestoken, maar daar deze informatie is helaas niet beschikbaar wegens het gebrek aan Nederlandse woorden in de dialoog. We konden enkel nog ‘tes allemoal iet’ ontcijferen. Die in die rolstoel is weer eens ongelukkig want we moeten niet denken dat dat gemakkelijk is, in een rolstoel zitten. Die lesbische dokter wil een kind en heeft zopas in een uiterst educatieve en duidelijk door specialisten opgestelde monoloog uitgelegd hoe kunstmatige inseminatie werkt, zodat we ook nog eens iets bijleren.’

‘Die troela die echt doorleefd acteert dat ze niet door heeft dat ze zich eigenlijk gewoon eens goed moet wassen, is het slavinnetje van een modebedrijf waar iedereen mooi en hip is, behalve zij. Binnen tweehonderd afleveringen is ze mooi en hebt u een lezersbrief naar Dag Allemaal geschreven waarin u verklaart dat ‘Sara het schoonste is dat ooit op tv getoond is en het mag noooooooit stoppen want het is eindelijk nog eens een goeie serie en proficiat aan de vtm en Ben Crabbé kan de pot op’. Op het werk praat u met uw collega’s over de Simon, ‘ne smeerlap maar toch ne schone vent’, vraagt u zich af of u dit weekend de gebouwen van Présence eens zult gaan zoeken ‘om dat toch eens in het echt te zien’ en belt u naar de kuisvrouw van de nonkel van de buren van Kurt Rogiers of die ‘niet weet wanneer Sara schoon gaat worden?’. Maar waarom belt u eigenlijk? VTM zendt op zondag toch een zeven uur durende samenvatting uit waar u nog een keer naar kijkt zelfs al hebt u al de hele week gekeken? Geniet nog van uw avond en succes met de lobotomie.’

Wat denkt u? Een gat in de markt en een gegarandeerd succes?

Analyse van een droom

Mijn collega Geert – turnleerkracht – heeft een restaurant geopend. Het is een bijzondere plek. De ruimte is amper 20 m² groot, heeft geen ramen, enkel een glazen dak, en is volledig in het wit. Geert staat relaxed aan de toog en bekijkt de ruimte waar slechts 6 mensen kunnen eten. Hij is zelf ook volledig in het wit, draagt grotesk witte sportschoenen en heeft een schort om, hoewel hij zelf niet kookt. Er is ook heel wat zaalpersoneel, zo’n 6 man wel, maar dat zijn allemaal onbekenden. Aan de gelagzaal grenzen twee keukens. In de ene wordt er gekookt voor de klanten, in de andere voor het personeel.

Ik ben vandaag de enige klant. Ik zit er al een tijdje (wat er aan voorafging is allemaal uit mijn geheugen verdwenen) en ben aan het dessert toe. Dat trekt op niets. Als een klein en furieus kind brul ik mijn ontevredenheid uit. Ik ben een heel kwade klant. De pannenkoek op mijn bord ziet er uit als een prop papier en dat verkondig ik ook. De kok van de keuken voor de klanten wordt flink beledigd, maar hij laat zich niet zien. Geert staat rustig glimlachend toe te kijken. Dan verschijnt er uit de tweede keuken een prachtige biscuittaart. Alle personeelsleden krijgen een stukje en beginnen meteen te eten – er is toch niets anders te doen. Mijn woede neemt nog toen. Ik wil ook taart! Ze ziet er lekker uit en mijn pannenkoek niet! Ik brul nog harder en weiger zelfs nog te gaan zitten. Ik sta belachelijkweg recht aan een piepklein tafeltje. Op één of andere manier verbrand ik mijn hand, maar het is niet zo erg. Uit de keuken verschijnt een grote zwarte emmer, tot de rand gevuld met water. Er drijven enkele ijsblokjes in. Ik krijg de opdracht mijn hand daar in te steken. Het water lijkt echter zwart te worden. Ik blijf mijn boosheid maar uitschreeuwen. Er drijft iets in de emmer. Een dweil? Wat vies. Ik foeter maar aan maar steek toch mijn hand in de emmer. Ik haal er mijn drijfnatte sjaal uit. Ik ben verbaasd, want het is zomers weer, ik heb een short aan en toch had ik blijkbaar ook een sjaal bij?

Tijd om af te rekenen. Ik ga naast Geert staan terwijl het personeel op de achtergrond zit te smullen. Ik ben een stuk kalmer nu, want ik ga Geert liggen hebben. Ik ga immers betalen met een cadeaubon, zodat hij eigenlijk niets aan mij verdient. Op arrogante manier verkondig ik: ‘Ik krijg een cadeaucheque’, maar deze zin is dus eigenlijk niet wat ik bedoel. ‘Ha, natuurlijk’, zegt Geert, verrast dat ik blijkbaar zo’n tevreden klant ben dat ik ook nog eens bon mee wil nemen. ‘Voor februari?’ vraagt hij. Dan toon ik mijn gemeenste glimlach en met sardonisch genoegen sluit ik de droom af: Februari? Nu is het december, Geert! In februari ben jij allang failliet! Hahahaha!’ Geert kijkt sip en de droom eindigt.

Het zit een beetje in mijn familie, die bizarre dromen – hoewel misschien iedereen eigenlijk wel van die vreemde dromen heeft. Mijn moeder stond onlangs na een dag zwaar werk in een slagerij, naast Madonna in een discotheek. Ik ben niet geïnteresseerd in droomanalyses, maar ik vind het wel leuk om eens na te gaan waar de elementen uit mijn droom vandaan komen. Een droom is immers een rommeltje van gedachten en belevenissen van de voorafgaande dag of dagen.

Waarom Geert, bv. ? Omdat Anneleen in de leraarskamer vertelde dat we beiden in haar droom voorkwamen en er zo een gesprek startte over wie in wiens dromen voorkwam. De scenario’s lopen uiteen natuurlijk. Daarnaast speelt ook mee dat, aangezien Tom deze week op bosklas was, Geert en ik zo’n beetje de dienst uitmaakten op school. Er werken wel nog meer mannen op onze school, maar wij zijn toch de haantje-de-voorstes.

Vanwaar dat restaurant? Ik las in de krant las dat steeds meer mensen allerlei hoge eisen gaan stellen als ze ergens gaan eten, zelfs al zitten ze gewoon in een brasserie. Dit naar aanleiding van het programma Mijn restaurant. Ik heb al sinds mijn jeugd een hekel aan het soort mensen dat zich een zekere standing denkt te moeten aanmeten als ze uit eten gaan. Dat gaat dan een spaghetti eten, maar denkt bij Comme chez Cois te zitten. Erger is nog het soort brasserie zoals er in Haaltert wel enige te vinden zijn, die van zichzelf denken dat ze een sterrenrestaurant zijn. In één ervan ben ik net de avond voor de droom gaan eten, dus dat heeft ongetwijfeld ook zijn invloed gehad.

De pannenkoek: bij ons op school werd een pannenkoekactie georganiseerd door één klas. Achteraf werd iedereen die bijgedragen had, bedankt met een zelfgemaakte medaille. Ik kreeg er ook één van de kinderen, hoewel ik op geen enkele wijze had meegewerkt aan de actie. Maar omdat mijn naam er op stond en er geen andere Svennen op school zijn, nam ik de medaille maar in ontvangst. Een halve dag later vraagt de pannenkoekjuf verbaasd hoe ik aan die medaille kom. De te bedanken Sven bleek een oom te zijn van één van de leerlingen en de medaille kwam hem toe.

De taart: op moederdag haalt mijn oma ieder jaar taart in huis. ’s Avonds word ik dan opgebeld om de overschotjes te komen verslinden. Dit jaar zal dat niet lukken, want ik ben niet in de buurt op die dag. Ik kan wel zeggen dat dat me koud laat, maar onbewuste processen drukken via die droom toch enige spijt uit, wellicht.

Het kinderachtige gedrag: we hadden het gisteren in de klas over melk. Ik vertelde dat volwassenen geen melk meer nodig hebben en het dus niet zo gezond meer is veel melk te drinken. Ik voegde er ook aan toe dat ik nochtans elke dag melk drink bij mijn cornflakes. Leander reageerde verbaasd. ‘Eet jij cornflakes??? Hoe raar! En jij kijkt zo graag naar The Simpsons ook. Soms lijkt het of jij eigenlijk niet volwassen bent!’. Ik vond dat, echt waar, toch een beetje een compliment, al liet ik Leander wel inzien dat veel volwassenen cornflakes eten. Maar zijn opmerking en mijn gedachten daarover hadden volgens mij invloed op de droom.

Mijn bijtende opmerking op het einde van de droom: ik deelde mijn collega Kat gisteren mee dat ze soms wel hard overkomt – bij ons kunnen zulke dingen allemaal gezegd worden – en zei repliceerde dat ik soms ook wel cassant was.  Eerlijk, ik wist niet wat dat precies wou zeggen en ik zocht het op: ‘bits, scherp’ meldde Van Dale me. Ik geef ook toe dat ik dat helemaal niet erg vond. ‘Scherp’, dat kan je ook positief beschouwen…, toch?

De cadeaubon heeft ook een verklaring. In de buurt van de school is een behangwinkel waarvan ik me dagelijks afvraaf of er wel nog volk over de vloer komt. In mijn fantasie koop ik als miljonair de winkel leeg om die mensen een plezier te doen (ik deel met mijn moeder de compassie voor mensen wiens zaak niet goed draait), maar dan verwring ik die fantasie meteen met zwartgallige gedachten; dat ik b.v. betaal met een cadeaubon, zodat die mensen flink teleurgesteld alles inpakken dat eigenlijk al betaald is en ik dus toch niet de vette klant ben die ik lijk.

En zo vormt zich dus op het eind een nieuw verhaal met allelei los van elkaar staande elementen. Geen computerprogramma dat dat zo schitterend kan combineren.

Enkele dingen blijven natuurlijk onverklaarbaar: de verblindende witheid van de kamer, de emmer met ijs, de sjaal (het was wel degelijk een sjaal zoals ik er een heb, maar daar is eigenlijk niets bijzonder mee aan de hand), het vele personeel, de twee keukens, … Er ontbreekt jammer genoeg ook een deel van de droom – niets zo frustrerend overigens dan bij het ontwaken de droom te vergeten waarvan je net genoten hebt. Maar het is ook leuk terugkijken op dit soort grappige verhaaltjes.

Benieuwd wat het morgen wordt.

And the Oscar goes to… FC De Kampioenen!

Zopas werd aangekondigd dat er plannen zijn rond een filmversie van FC De Kampioenen. Dat betekent dat er voor het eerst in jaren een Vlaamse film zal verschijnen die eindelijk nog eens gretig aan onze vooroordelen zal tegemoet komen door ongegeneerd barslecht te zijn.

Jaaaaaa, ik weet het, dit is wel erg gemakkelijk gesteld. Maar welk weldenkend mens kan zich inbeelden dat de grappen en grollen van dat voetballend zootje ongeregeld echt een goede film gaan opleveren? Om maar iets te zeggen: An Swartenbroekx (‘Bieke’) gaat het scenario schrijven! Mogelijk gaat ze eerst ook acteerles volgen, maar met 20 jaar ervaring hoeft dat natuurlijk niet echt.

Het toeval wil dat ik dit scenario al eens kon inkijken. En het moet gezegd, hier is aan gewerkt! Alles draait om een misverstand, ontstaan doordat Carmen een gesprek tussen Boma en Doortje afluistert en verkeerde conclusies trekt! Een uitgangspunt dat heel wat hilarische situaties zal opleveren. Xavier moet dan van Carmen meehelpen om de plannen van Boma te verijdelen, o.a. door zich te verkleden in Boma. Doortje betrekt Pol bij haar plannen en die moet zich bijgevolg ook al als Boma verkleden. Dat zal ongetwijfeld voor hilarische situaties zorgen, vooral als Pascaleke zich ook al in Boma gaat verkleden. Markske herkent de valse Boma’s natuurlijk niet en dat zorgt voor heel wat misverstanden! Hij laat dan ook zijn chocomelk een keer of zeven vallen (of hij verslikt zich er in, daar zijn de scenaristen nog niet helemaal uit). Omdat FC De Kampioenen uiteraard over voetbal moet gaan, wordt er ook af en toe een ruit ingetrapt. Fernand vangt een flard op van een gesprek tussen Xavier en Carmen en denkt dat Boma gaat sterven. Met een erfenis in het vooruitzicht, doet hij er alles aan om bij Boma op een goed blaadje te komen. Hilarische toestanden natuurlijk, misverstanden, u kent dat wel. In wat volgt mag Neroke in Markske zijn gat bijten, slaat Carmen met haar sjakosj op Doortje, zakt er iemand door een vloer, wordt er met taarten gesmeten en rolt er iemand in een badkuip over het voetbalveld. Hi-la-risch! Op het einde mag Bieke een monoloog van 47 minuten brengen (die acteerlessen moeten opbrengen), waarna alle misverstanden opgelost geraken, Fernand én DDT de pineuten blijken te zijn en iedereen lachend in de kantine zit omdat ze op kosten van Fernand mogen drinken. Hilariteit gegarandeerd, mijn gedacht! Reserveer nu al uw ticket. De eerste 100 bezoekers mogen immers mee de lachband vollachen.

Nee, ernstig nu, dit wordt een draak van een film, daar kunnen we het lekker over eens zijn. De collega’s maken de brug was ook al zo’n film naar een serie, en hoewel ergens wel amusant, was dit een overbodige film van bedenkelijk niveau, die niets aan de reeks had toe te voegen.

Maar dat is natuurlijk lang geleden. Wie weet wordt ‘FC De Kampioenen – de movie’ wel een kunstzinnig stukje cinema? Ik raad de makers alleszins aan af te wijken van de platgetreden paden door met genres te gaan spelen. Waarom geen horrorprent waarin Neroke gekookt wordt in een microgolfoven of Marksken iets onhandig doet met een kettingzaag? Een musical met Balthazar Boombal? Een sociaal drama waarin een ploeg allochtonen tegen De Kampioenen komt voetballen en de verschillen toch niet zo groot blijken te zijn (met veel mogelijkheden tot moslimgrappen)? Een erotische prent over Bomaworsten, waarin een afgeschreven personage terugkeert (‘de pikante Piko’)?  Mogelijkheden genoeg! Kijk, misschien wordt dit toch nog een interessante film… We weten het in 2009.

Verschuivingen op de arbeidsmarkt

Bart Peeters denkt aan stoppen met presenteren
Niet denken maar doen, Bart!

Hot Marijke na één keer voorlezen aan de deur gezet bij BruStu.
Maak maar carrière met uw derrière, Marijke!

Dotatie voor Laurent en Astrid in gedrang?
Fruitplukker en dameskapper blijven knelpuntberoepen, Laurent en Astrid!

Geert Wilders maakt een ‘nette’ film en wil geen ‘rotzooi’ uitlokken.
Regisseur is géén knelpuntberoep, Geert. Schoonmaker ook niet.

Fourniret blijft onbewogen.
Uw levend standbeeld nu te boeken.

Gert Steegmans ramt tractor.
Die landbouwopleiding werpt al vruchten af, Gert!

Bush dringt aan op dialoog met China.
Komen die Spaanse lessen toch nog van pas, George!

Demi Moore gebruikt bloedzuigers als schoonheidskuur
Voorzichtig Demi! Zuigen ook acteertalent op!

Zondagavondmis in Haaltert afgeschaft
Opgeluchte pastoor: ‘nu kan ik ook eens naar ‘Sara’ kijken!

Voeden is Opvoeden

Geachte heer,

Als verantwoordelijken voor de warmemaaltijdiensten voor de Gentse basisscholen, wensen wij te reageren op het door u kenbaar gemaakte ongenoegen wat betreft de smaak, kwaliteit, uitzicht, presentatie en variatie van de door onze diensten geserveerde maaltijden.

Het zal u allereerst plezier doen te vernemen dat de klachten zich de laatste maanden opstapelen. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand, vindt ons eten lekker. Wij zijn dan ook erg verheugd zo’n eensgezindheid teweeg gebracht te hebben. Toch menen wij – gesteund door handenvol enquêtes die u niet van dichtbij mag bekijken – dat deze klachten ongegrond zijn en dus zullen wij hieronder trachten uw voornaamste argumenten met misprijzen te beantwoorden en nadrukkelijk te laten blijken dat u en uw medeklagers geen enkel benul hebben van wat onze job inhoudt.

Laat ons onszelf even voorstellen. Wij zijn Dirk Blok en Nicole Baardmans, respectievelijk financieel dictator van de stad Gent en Nobelprijswinnend scheikundige gespecialiseerd in voedingsleer. In die hoedanigheid wensen wij te benadrukken dat wij doorgaans niet in contact wensen te komen met de gewone burger die de door ons voorziene maaltijden moet nuttigen, maar alé voor ene keer dan.

Eerst en vooral durven wij met zeer grote stelligheid en met flinke snelheid ratelend opmerken dat de door ons voorziene maaltijden zo gezond, hygiënisch en zelfs steriel mogelijk zijn dat de kans onbestaande is dat de consument er geen baat bij heeft. De basisproducten (blauwe aardappelen, gele bloemkool of roze worstjes, om er maar enkele te noemen) zijn uitvoerig bekeken, gewogen, betast, besnuffeld, gereinigd, gekookt, ontluisd, geschoren, geschrobd en gefotografeerd zodat we dus kunnen stellen dat op de kwaliteit van de maaltijden niets, maar dan ook niets (ook geen enkel door onwetende ouders aangebrachte lulkoek) aan te merken valt. Of gaat u straks verwachten dat we de producten ook nog proeven? Ook de verre reis die de maaltijd aflegt, zijnde van Limburg naar Gent, doet niets af aan de excellente omstandigheden waarin de maaltijd bereid werd.

Verder willen wij het opstellen van de menu’s fanatiek verdedigen. Hoe komt u erbij onze keuze te bekritiseren om minstens twee maal per week of schorseneren of witloof of spruitjes of groene kool of pastinaak te serveren? ‘Voeden is opvoeden’ menen wij grif te kunnen stellen en dat deze denkwijze compleet haaks komt te staan op de volkomen principeloze en vrijblijvende – zelfs onbestaande –  opvoedingsmethoden van dat Freinetvolk, zal ons worst wezen (pun intended).  Wij roepen onszelf dan ook gretig uit tot pedagogisch onderlegde beleidsbepalers, die zonder enige schroom een lans breken voor een variatie van respectievelijk bittere, zure en bitterzure groenten. De kinderen die dag na dag met hongerige magen hun onaangeroerde bord terugbrengen, zullen ons later zo dankbaar zijn! We betreuren onze beslissing dus geenszins om zelfs in de meest populaire gerechten als macaroni en lasagne, groenten te injecteren! Gelieve bij deze dan ook te noteren dat wij het na ons overlijden opgerichte standbeeld graag gesierd willen zien met het opschrift: ‘zij leerden hun volk eten’. 

Sta ons toe bijzonder kort te reageren op wat u als voornaamste thema van uw klacht beschouwd: de smaak van de maaltijden. Omdat wij onze taak zeer ernstig nemen – dat merkt u ook aan de Stapel Papier die wij meetorsen – hebben wij ons bereid getoond minstens een week onze eigen maaltijden te nuttigen. Het zal u misschien spijten te vernemen dat wij ons bord gretig leeg hebben gegeten. Of het ons gesmaakt heeft of niet, willen wij in het midden laten, wegens behorende tot de privésfeer, al willen we wel even toegeven dat gekookt witloof door ons ook niet bepaald geapprecieerd werd. Maar denk aan de steriliteit van dit voedsel! Hoewel smakeloos, kunnen wij garanderen dat de maaltijd volkomen bacterievrij was! Is dat niet meer waard dan een voldaan gevoel na de maaltijd?

De opmerking van één van uw medeklagers dat bittere groenten ook in een puree zouden kunnen verwerkt worden, durven wij hartelijk weglachen. De redenering is simpel: puree is niet goed voor de motoriek van het mond- en kaakstelsel en is dus geen optie. Wij zijn er trots op de samenstelling van onze menu’s ook fysiek te kunnen verantwoorden! Wie doet ons dat na? Jamie Fuckin’ Oliver?

Laat ons besluiten met te stellen dat u en uw medeklagers behoorlijk onrealistische verwachtingen koesteren: van maaltijden die per 5000 worden klaargemaakt, kan men toch niet verwachten dat ze ook nog smakelijk zijn of er minstens smakelijk uitzien??? Uw afsluitend, hopelijk schertsend bedoelde pleidooi om af en toe toch eens een lekkere vettige hap op het menu te zetten, heeft ons diep geschokt en heeft onze beroepseer diep aangetast.

Gelieve nog nota te nemen van het feit dat de leverancier nog tot minstens 2056 bij ons onder contract zal staan en wij tot het aflopen van die periode niet verder wensen te communiceren over deze situatie.

Met smakeloze groeten,

Dirk Blok en Nicole Baardmans

Katarakt: de afloop

Goed gemaakt? Jaja. Succesvol? En of. Voorspelbaar? Nee toch? Katarakt heeft nog enkele verrassingen voor u in petto! Dit is wat er nog te gebeuren staat in de komende afleveringen.

Elisabeth Donckers ontdekt dat haar gehandicapte broer eigenlijk niet gehandicapt is, maar onder druk van de tirannieke vader doet alsof. Dit bij wijze van psychologisch experiment. En inderdaad, Elisabeth beseft dat ze al 8 afleveringen lang slecht slaapt en dus eigenlijk getraumatiseerd is. Herman begint intussen een voorleesrubriek op televisie. Intussen papt Elizabeth’s echtgenoot aan met haar schoonzus An, die prompt zwanger wordt. Het kindje lijkt echter op een appel, de familie is ontroostbaar. Ben (de verliefde zakenman, voor wie niet meer kan volgen) gaat er vandoor met de moeder van Elisabeth. Chris Lomme ziet op haar 69e immers nog zeer patent uit.

Wanneer een naburige fruitboer plots witloof aantreft tussen zijn aardbeien, heeft dat belangrijke economische gevolgen voor de hele streek. Het toeristenaantal zakt plots met meer dan 45% want niemand wil wandelen tussen het witloof. Elizabeth’s schoonvader Roger vindt een archeologische schat onder een pereboom en kan zo zijn schuldenberg van 215.458.177 euro afbetalen, die hij voor zijn familie in een sigarenkistje had verborgen gehouden. De Poolse witloofplukkers zijn intussen aangekomen en ontvoeren de zoon van Elisabeth. Hij wordt als schandknaap verkocht aan malafide Russische aardappelschilkwekers. Antje De Boeck en Koen De Bouw duiken op als twee politie-inspecteurs die de serie wat spanning moeten meegeven en vooral omdat men haast vergeten was dat er een contractuele verplichting bestaat dat deze acteurs in élke Vlaamse serie moeten meespelen. Ook Jan Decleir maakt zijn opwachting als de onechte vader van Elisabeth, want aangezien Katarakt erfelijk is, kan ze dus niet de echte dochter van haar vader zijn. Decleir blijkt echter de broer van Roger te zijn, waardoor aan het licht komt dat Elisabeth eigenlijk met haar eigen neef getrouwd is. Dat verklaart waarom haar dochter zo op een geit lijkt en haar zoon aan de heroïne zit.

Uiteindelijk begint het te hagelen, net op het moment dat de warmtekannonnen het begeven. ‘Ik had het nog zo gezegd!’ brult Roger voor de 48e keer. Het bedrijf gaat voor de 31e keer net niet failliet. Elisabeth trekt met Ben naar Saoedi-Arabië, want daar wordt nog een afzetmarkt vermoed. Door haar katarakt rijden ze echter in een olieput en Ben verdrinkt. Bij haar terugkeer treft Elizabeth haar man naakt aan tussen de Jonagolds, met de slet van de veiling in zijn armen. Uiteindelijk belt de universiteit van Hasselt: Karel Deruwe blijkt toch zo’n slechte acteur dat hij niet langer meer kan functioneren als afdelingshoofd en Elizabeth krijgt zijn job aangeboden. Koen De Bouw en Antje De Boeck worden ontvoerd door een UFO. Schoonbroer Frank verslikt zich in zijn trompet. Junior wordt door de orde van geneesheren geschrapt wegens toch nog te weinig arrogantie uitstralende als chirurg, ondanks zijn verwoede acteerpogingen. Sara ondergaat een transformatie en bekent Simon haar liefde. Carmen heeft alles afgeluisterd en denkt dat Doortje zwanger is van Boma…

U kijkt volgende zondag toch ook??

 

Mijn Daemon Rhianna

Enkele van mijn leerlingen zijn nogal in de ban van The Golden Compass. In die film hebben de personages een daemon. Dat is een dier dat je vergezelt op je levensweg en de verpersoonlijking is van je ziel. Op deze website krijg je je daemon toegewezen na het beantwoorden van 20 eenvoudige, leuke vragen. Op aanvraag van mijn leerlingen heb ik de test gedaan en dit is dus Rhianna:

 

Ik ben wel tevreden met het resultaat. ‘Humble’ zou ik mezelf nu wel niet noemen, maar als zo’n uitgekiende, complexe en ongetwijfeld door wetenschappers opgestelde test dat aan het licht brengt, zal het wel zo zijn zeker? Verrassend is wel dat de Nederlandse versie van mijn daemon nét iets anders klinkt: bescheiden, bedaard, nederig, betrouwbaar, assertief. ‘bedaard’ vind ik niet bij mezelf passen, ’solitary’ net wel. En het is toch niet omdat je assertief bent dat je ook een leiderstype bent? Maar zoals voor alle pseudo-psychotestjes geldt ook hier dat we toch enkel onthouden wat ons aanstaat.

Laat vooral horen hoe uw daemon er uit ziet! 

Antichrist

En plotseling voegde zich bij de engel een groot hemels leger dat God prees met de woorden: ‘Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft.’

Toen de engelen waren teruggegaan naar de hemel, zeiden de herders tegen elkaar: ‘Laten we naar Betlehem gaan om met eigen ogen te zien wat er gebeurd is en wat de Heer ons bekend heeft gemaakt.’ Ze gingen meteen op weg, en troffen Maria aan en Jozef en het kind dat in de voederbak lag. Dat was toch geen doen, dachten ze, dat kind ligt niet eens in een bedje van Ikea. En allen keerden zij de nieuwgeborene de rug toe.

Iviel geklawer!

Er zijn zo van die dagen dat een mens heel odeel het gezeem en getrink zou willen vergeten en als een kreusbot de frennen wondst zou willen laten. Omdat de bafiliteit van die gechirtosheden ook wel eens drimt. Of verhooft u graag als een dormel in een dee?

Daar verpossen wel aldra’s voor, maar die zijn niet voor iedereen uitgebreld. Een lopidemie bv., die elke schelmogende verdarveraar in huis heeft. Of een ikstel, dat als een moorts om een fredel uw dagen kan stokkelen. Maar kan u die traweren? Ik alleszins niet. Gelukkig blijft een vermilging niet afruis, lopidemie of niet.

Vandaar dat een posmezeet welkom blijft, misschien als kerstverkooiing? Ik zou me als Itrivolius voelen, uit het belisde harkstel ‘De Uitfang van Itrivolius!’. En dan elke klofdag de juitring op, de posmezeet in de hand en de giliaard in de lucht. Heerlijk travool zou dat zijn. Of zoals de Hulselen zouden zeggen: ‘As ownpass as a sempage in the cright!’.

Verantwoord Tijdverlies verkozen tot blog van het jaar!

Bloemen en champagne! Verantwoord Tijdverlies, de blog waar ik nu al bijna twee jaar lang al mijn schrijfdwang in uitwerk (de laatste tijd echt wat te weinig, ik weet het), werd verkozen tot blog van het jaar.

Dit in een door mezelf georganiseerde poll waarbij u kon kiezen tussen deze blog en ‘een andere blog’. Met meer dan 70% van de stemmen kunnen we zelfs spreken van een grandioze overwinning!

Als blog van het jaar kies ik voor…

Verantwoord Tijdverlies | 72% (81/112):
een andere blog! | 28% (31/112):

Ik bedank dan ook van harte alle lezers, sympathisanten en bevriende bloggers die mijn bezoekcijfers en reactiepeil hoog houden. Ik zal u allen persoonlijk bedanken op een door mezelf georganiseerde happening. Op het programma:

• 14.00u verwelkoming door mezelf en van mezelf.
  ontvangst met champagne.
• 14.30u toelichting van de verkiezing: wat zijn de criteria waaraan een blog moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel ‘blog van het jaar’en vaststellingen uit een blogonderzoek. Door dhr SDS, zelfverklaard blogcriticus.
• 15.45u belichting van het bloglandschap met een ode aan allerlei goede en ondergewaarde blogs. Gevolgd door een groepsbespotting van een aantal minder sympathieke bloggers.
• 16.30u ‘Het beste uit Verantwoord Tijdverlies’. Mijn vroegere buren, David DeHenauw, Regi Penxten, Murielle Scherre, Eddy Wally en Goedele komen de stukjes voorlezen waarin zijzelf beledigd werden. Speciale eregast: Hans Bourlon, die een taart naar mezelf mag gooien als payback.
• 17.30u pauze
• 17.45u ‘Achter de schermen van Verantwoord Tijdverlies’. Bloopers, deleted scenes, audio-commentaar van de maker.
• 18.00u Huldiging van de meest fanatieke en trouwe reageerder. Zo krijgt u mijn moeder ook eens te zien.
• 18.10u Huldiging  van de meest trouwe lurker. Hoe dat bepaald zal worden, is nog af te wachten, dus dit programmapunt is dan ook onder voorbehoud. Stel alvast uw kandidatuur. Verder ook individuele bedanking van alle gekende lezers.
• 18.20u buffet met hapjes, door onze huiskok Mr. delarue.
• 19.30u prijsuitreiking en applaus, gevolgd door een toespraak waarin ik zal verklaren dat ik mijn eigen blog echt niet zo bijzonder vind en niet begrijp waarom jullie op mij gestemd hebben. Elke keer als ik lieg, zal er champagne bijgeschonken worden.
• 20.00u slotwoord en bedanking door mezelf en van mezelf.
• 22.15u feest! Tussen het dansen en zuipen door zal er gelegenheid zijn tot gastbloggen.

Iedereen van harte welkom! Tenzij u hierdoor een tegenzin hebt gekregen van prijsuitreikingen.

Na bevestiging van uw komst zal een team van blogologen en bloggers eerst een screening verrichten om te controleren of u nooit iets negatief over mezelf hebt geblogd of op Verantwoord Tijdverlies geen reacties hebt achtergelaten die niet overeenkomen met mijn mening.

gps: gangster-en-police-speelgoed

Net zoals veel politie-agenten mislukte onderwijzers zijn, ben ik in mijn fantasie wel eens een agent. Naar Flikken kijk ik nooit, dus ik hoop te kunnen stellen dat de vormgeving van mijn fantasie daardoor niet beïnvloed is. Maar dit zou één van mijn avonturen kunnen zijn:

Ik vorm een vast duo met agent Poncherello. Een vrouw die in leeftijd één jaar hoger staat dan ik. Ze is blond en niet al te groot, maar compenseert dat met een strenge blik en kordaatheid die je niet kan tegenspreken. Ze kijkt graag naar Desperate Housewives en is lichtjes overdreven hygiënisch ingesteld. We lachen wat af, maar tijdens onze werkuren zijn we zeer gedreven. Zij durft de commissaris tegen te spreken, maar ik ken beter de weg in Gent.

Op een donkere en koude novemberavond worden we op pad gestuurd om een befaamd boeventrio te vatten. Het zijn Karel de Maniakale, Olivier ‘The Hulk’ en Razend Mieke. Ze worden als uiterst gevaarlijk en geslepen beschouwd. Poncherello en ik trekken naar het Gentse Zuidpark, waar de drie slechterikken volgens onze informatie van plan zijn wapens op te graven om de bibliotheek te overvallen. Twee andere politieduo’s vangen eveneens een speurtocht aan, maar al snel blijkt dat wij hen het dichtst op de hielen zitten. Terwijl we hen naderen, bewonderen we tegelijk de architectuur van de oude herenhuizen rondom het Muinkpark. Zo zijn we wel. De focus op het werk, maar ervaren en beheerst genoeg om ook onze omgeving op te nemen. In het park aangekomen stijgt de spanning. Onze satelliet meldt ons dat de criminelen nu wel héél dichtbij zijn. Mijn partner en ik verstoppen ons achter een boom. Daarna rennen we gebukt een grasveld over. We gaan op een bank liggen om aan het zicht van de dieven te ontsnappen. En dan gebeurt het. Ineens zien we het illustere trio vlak voor ons. Er zit maar één ding op. Ik spring recht en ren naar ze toe, met getrokken wapen. Poncherello verliest even haar kalmte en rent gillend de andere kant op. Ik vuur drie kogels af. De misdadigers worden geraakt.

GAME OVER. De gangsters werden gevat na 14 minuten. De politie heeft gewonnen.

Nee, ik ben geen Ben X geworden die zich teruggetrokken heeft in een fantasiewereld. Poncherello heet gewoon Lieve. Samen met Karel, Mieke, Olivier en 12 andere niet-volwassenen die we onze vrienden noemen, deden we mee aan een city game in Gent. Per acht mensen speel je een spel, waarbij vier duo’s worden gevormd. Eén duo (of in ons geval een trio) moet een misdaad uitvoeren, de anderen zijn agenten. Een klassiek politie- en dief-kinderspelletje? Nee, want elke groep krijgt een gps waarop de positie van de boeven en de andere agenten te zien is. Je kan (virtuele) wapens oprapen, overvallen plegen op bekende Gentse gebouwen en geld buit maken. Er kan ook naar elkaar gevuurd worden op zeer vredevolle wijze. Voor weinig geld kan je twee uur spelen. Na elk spel, worden de rollen doorgeschoven zodat een ander duo de misdaad moet plegen.

Wij gingen er (bijna) allemaal compleet in op. Dat heb je met dat voormalige jeugdbewegingsvolk, ze blijven spelen. Een beetje conditie is wel nodig. Technische kennis niet. De gps wijst zichzelf uit en de verbeeldingskracht doet de rest. Het enige dat je er moet bijnemen is dat je op bijzonder bevoogdende en vermanende wijze wordt toegesproken door de verantwoordelijke geek (die u misschien zal herkennen uit een VTM-programma over beauty’s en nerds) en dus de neiging om het gps-toestel naar zijn kop te gooien, even moet onderdrukken. Maar verder: heel tof.

Poncherello en ik zijn later ook op het verkeerde pad geraakt. Als gangster is het spel zelfs nog een beetje spannender en komt er meer strategie aan te pas. In Gent goed de weg kennen, is een pluspunt, maar het maakt wel dat het spel ook minder lang duurt. Je kan het spel echter ook in Antwerpen spelen. Je moet wel bereid zijn je een heel klein beetje belachelijk te willen maken door je als een gestoorde idioot achter bomen en geparkeerde wagens te verstoppen. Ook in uitgangsbuurten. Maar dat hoeven we ons geenszins aan te trekken. We zijn misschien wel allemaal een heel klein beetje geek.