Beste zuurpruimen

Soms kan bloggen best vermoeiend zijn. Als er weer eens een droogkloot of pezewever opduikt die zich zodaning ergert aan mijn schrijfsels, dat de zuurtegraad behoorlijk gaat stijgen. Zo werd op de website Medium4You onlangs een artikel van mijn overgenomen waar heel wat giftige reacties op verschenen. Ook op mijn eigen blog duiken regelmatig zure lezers wiens anonieme gebral mij weer eens doet zuchten om zoveel zinloosheid. Voorbeelden hier, hier en hier.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen ‘voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan’ en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen - ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt - hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn - óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo’n cliché, ‘gefrustreerd’. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed - maar toch is het zo - dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen - in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma’s, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, … Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei - vaak volkomen in onbruik geraakte - katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen - toch in het Freinetonderwijs - ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.

Kanovaart wordt leerkracht bijna fataal

GENT - 17 leerlingen van een Gentse school zullen zich hun sportdag nog lang heugen. De dag waarop ze zich flink mochten uitleven met ondermeer een kanovaartocht, eindigde bijna in een nachtmerrie toen ze hun leerkracht voor hun ogen overboord zagen gaan.

Veiligheid gegarandeerd
SDS had bij het ontwaken niet kunnen vermoeden dat hij amper vier uur later in de Leie zou liggen. Toch was dit precies wat deze leerkracht zou meemaken op wat een routineuze sportdag hoorde te worden. ‘Ik was niet meteen van plan deel te nemen aan de kanovaartocht’, verklaart SDS onder de indruk. ‘Er waren voldoende monitoren voorzien, dus mijn aanwezigheid was niet vereist. Toch besloot ik mee te doen, omdat ik die ervaring graag met mijn leerling wou delen. Bovendien was er voor één kano een leerling te kort en het zag er niet naar uit dat twee kinderen er alleen zouden in slagen het vaartuig te besturen. Ik vond het dus mijn plicht.’ De leerkracht informeerde zich vooraf bij de monitoren over het risico op waterspatten. ‘Er werd me gegarandeerd dat als de instructies goed werden opgevold en er geen stunts werden uitgehaald, de kans bijzonder klein was dat je in het water belandde’, gaat een aangeslagen S. verder. ‘Op het laatste moment besloot ik toch nog mijn splinternieuwe fototoestel aan de kant te laten. Gelukkig maar.’ Terwijl de leerlingen allemaal in zwempak en regenjas aan boord gingen, vertrok de leerkracht in onaangepaste outfit.

Mislukte samenwerking
‘Aanvankelijk verliep alles vlot. Hoewel zo’n kano toch nogal wiebelachtig is en er nogal wat zenuwachtigheid was, kregen we het ritme toch te pakken en verliep de vaart voorspoedig.’ vertelt het slachtoffer. Eén van zijn leerlingen vult aan: ‘Na wat varen, kregen we allerlei spannende opdrachten. Zo moesten op een bepaald moment twee van de drie opvarenden van plaats verwisselen in de kano. Een beangstigende opdracht… (barst in tranen uit).’ Een medeleerling gaat verder. ‘Er was niets aan de hand, tot de volgende taak uitgelegd werd. De monitoren beschreven wat er moets gebeuren en verklaarden toen dat de groep van de leerkracht het eens mocht demonstreren.’ Een fataal idee, zo bleek, want hoewel de leerkracht zijn deel van de proef tot een goed einde bracht, zorgde de samenwerking met de andere bemanningsleden voor problemem. ‘Toen de middenste persoon het bevel kreeg recht te gaan staan, gebeurde het,’ beschrijft een zwaar aangeslagen ooggetuige. ‘De kano begon vervaarlijk te wiebelen en voor iemand het goed en wel besefte, sloeg de kano om.’

Machteloosheid
Hilariteit alom, zou je denken, maar de leerlingen begonnen wanhopig te schreeuwen. ‘De leerkracht is genomineerd voor ‘leerkracht van het jaar en geniet aldus een grote populariteit’, meldt de directie ons. ‘Dat zijn leven ook maar enkele seconden in gevaar was, is voor onze school een zware schok. Zeer aannemelijk dan ook dat de leerlingen die getuige waren van het drama, behoorlijk overstuur zijn’ Gelukkig droegen alle opvarenden de verplichte reddingsvesten zodat zij veilig bleven drijven. De leerkracht zorgde er eerst voor dat zijn twee jonge passagiers op het droge raakten, katapulteerde de kano terug op de oever, maar was toen op het eind van zijn krachten. De paniekerige leerlingen moesten machteloos toezien hoe hun geliefde leerkracht uitgeput door de stroom werd meegesleurd. Kreten van ontzetting doorkliefden de stilte die over het water hing.

De preciese reddingsomstandigheden zijn onduidelijk, maar vast staat dat SDS op miraculeuze wijze de gruwelijke gebeurtenis overleefde. ‘Wat zou er van mijn leerlingen worden?’, vroeg het slachtoffer zich af. ‘Stel je voor dat ik door de eerste beste schoolmastel wordt vervangen! En wie zal de koffiekoek opeten die nog in mijn vakje in de leraarskamer ligt? Die gedachten gaven me kracht en met wat me nog restte aan energie, wist ik mezelf te redden.’ zo klinkt het verder. Er volgde dan ook een hartelijk weerzien tussen de leerkracht en zijn leerlingen, van wie enkelen intussen radeloos aan het huilen waren.

Opvang
De klas werd opgevangen door de dienst slachtofferhulp en een team van traumatologen die hen zullen helpen het drama verder te verwerken. In hun aller belang werd besloten de sportdag alsnog verder te zetten, al had het slachtoffer geen droge kleren bij. Gelukkig waren daar de talloze collega’s, die allen (ietwat krappe) kledingstukken afstonden om te voorkomen dat SDS de rest van de dag koukleumend (en dus ook zeurend) zou doorbrengen. Toen in de namiddag de zon doorbrak, waren de gemoederen zelfs al flink bedaard en bij de thuiskomst werd het drama dan ook op vrolijk-anekdotische wijze aan de ouders overgebracht.  ’Toch staat vast dat dit hele gebeuren zijn sporen zal nalaten op de kinderen, de klaswerking en zelfs de schoolwerking’, merkt een specialist op. ‘Ik voorspel nachtmerries en flashbacks, deze sportdag zal letterlijk ‘onvergetelijk’ worden.’ Een andere deskundige vult aan: ‘En dan hebben we het nog niet over het gezichtsverlies gehad dat de leerkracht leed. Ten aanzien van je leerlingen op dergelijke wijze op je sterfelijkheid gewezen worden, is niet goed voor je imago! Ik voorspel dan ook dat het klasgebeuren de komende dagen volledig ontwricht zal worden’. Het slachtoffer wenst zich niet uit te laten over deze voorspellingen. ‘Veel erger is dat ik alle buskaarten van de leerlingen in mijn zak zitten had! Die zijn nu allemaal nat!’.

Met de wijven niets dan last

In blogland is het wijvenweek, zo blijkt uit tal van blogs. Vrouwelijke bloggers worden aangemaand het een hele week lang over typische vrouwenzaken te hebben. Niet erg, u bent niet verplicht dat ook te lezen. Maar u mag er wel een mening over hebben.

Ik weet dat de fanatieke lezers smachten naar nog eens zo’n ouderwets minachtende en weinig subtiele en vooral heel erg ongevraagde mening van mijnentwege, maar wat zou dat opleveren? Mocht er echter niettemin naar een reactie gevraagd worden, zou ik overwegen onderstaande bedenkingen te uiten:

*Het feit dat vrouwen vinden dat ze eens een week over vrouwenzaken moeten bloggen, geeft hen eigenlijk gewoon een vrijbrief om eindelijk te bloggen waarover ze eigenlijk altijd zouden willen bloggen: shoppen, hun huishouden, kinderen en andere kletskoek. Maar nu mag het zonder het risico te lopen bestempeld te worden als onnozel of oninteressant.
De initiatiefneemsters beweren weliswaar dat vrouwen helemaal niet constant over puur vrouwelijke onderwerpen schrijven, maar minstens de helft van de deelnemende blogsters doet dat toch wel zeer vaak. De kleur van de badkamer, de kinderen naar de muziekschool brengen, de sokken van de postbode, gerechtjes met witloof. Veel verschil zal zo’n wijvenweek op bepaalde blogs dus niet maken.

*Want net door zijn veralgemenende karakter kan dit initiatief weinig niveau halen. Je moet enkel vrouw zijn en over vrouwendingen schrijven. Goed of slecht, inhoudloos of niet, het maakt niet uit. De kracht zit hem in het verenigende aspect. Maar hoe groter de groep, hoe onbetekenender de individuele deelneemsters, toch? Of anders: welke zichzelf respecterende vrouwelijke blogster wil eigenlijk meedoen aan dit initiatief, waarin elk spoortje individualisme verdwijnt? Alsof jullie, dames, wijven, alleen maar te horen zijn als je allemaal samen roept? Mijn bewondering voor de blogsters die niét meelopen in deze giechelhysterie. Want allemaal samen, als ware het één grote blog, dat levert toch eenheidsworst op? De veralgemenende veronderstelling dat zo veel vrouwen hier willen aan meedoen, ook al hebben ze geen doorsnee vrouwenleven, bevestigt overigens zo veel clichés.
Zusterlijk enkel en alleen omdat jullie allemaal vrouwen zijn en bloggen? Tot er één haar opgespoten tetten naar de man van een ander zwiert en de oestrogeenbom barst. Dan is het plots geen grap meer.
Terzijde: Waarom willen mensen (ja, mannen ook) trouwens in het algemeen zo graag bij een collectief horen? Tracht jezelf toch net onderscheiden in plaats van op te gaan in de massa! En ja, er zijn een massa bloggers en ik kan me ook niet onderscheiden van de meeste andere keuvelblogs, maar in zo’n groepsgebeuren stappen is toch dwaas? En ja, in het dagelijks leven ben ik een sociale mens.

*’Wijf’ is overigens een plat, lelijk, vulgair woord. Maar als vrouwen het zelf gebruiken is het écht stoer. Wow!  De ironie ervan zal wellicht enkel de lezers van P-Magazine opvallen, het soort bierzuipers die het woord ‘wijf’ wel eens gebruiken om hun mannelijkheid te bewijzen. Maar dat soort mannen blogt niet. (Mannelijke bloggers zijn ofwel egotrippers ofwel gerateerde schrijvers ofwel kasplantjes die enkel op in hun blog een grote mond durven opzetten - vul in naar eigen goeddunken). Mannelijke bloggers zouden de wijvenweek pas ernstig nemen als die nog maar creatiever getiteld was of er meer visie achterzat. Of als  al die blogsters naaktfoto’s van zichzelf zouden plaatsen natuurlijk.

Dus, wijven, zeik gerust een hele week over het wijvengebeuren op uw wijvenblog, maar wees dan toch niet verbaasd dat u na afloop  van de wijvenweek nog steeds een wijf, een mojjer of een madam genoemd wordt.

Zo zou ik me dus de woede van de halve vrouwelijke bloggemeenschap op de hals halen (gruwelijk woord overigens, ‘bloggemeenschap’ want je maakt er deel van uit tegen wil en dank) en voor je het weet verlagen tal van bloggers/blogsters zich weer tot beledigingen omdat ze geen fatsoenlijke argumentatie kunnen bovenhalen. En hoe zou ik kunnen verantwoorden dat ik in het dagelijks leven zo’n attente, vriendelijke, charmante, hulpvaardige en grappige kerel ben en al bloggend een zure, gefrustreerde, kankerende zagevent? Niet dus, en daarom zou ik bovenstaande commentaar dan ook nooit gemeend ten berde brengen. Want het is toch allemaal maar om te lachen, dat wijvengedoe! En dit stukje ook? Nee? Niet grappig?

Lamazone zoekt gelukkig naar een andere invalshoek, Imke Dielen waagt het toch een klein beetje kritisch te zijn en Yet Another Blog zegt zelfs categoriek nee. Nog bloggers die niet zo enthousiast zijn?

Voeden is Opvoeden

Geachte heer,

Als verantwoordelijken voor de warmemaaltijdiensten voor de Gentse basisscholen, wensen wij te reageren op het door u kenbaar gemaakte ongenoegen wat betreft de smaak, kwaliteit, uitzicht, presentatie en variatie van de door onze diensten geserveerde maaltijden.

Het zal u allereerst plezier doen te vernemen dat de klachten zich de laatste maanden opstapelen. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand, vindt ons eten lekker. Wij zijn dan ook erg verheugd zo’n eensgezindheid teweeg gebracht te hebben. Toch menen wij - gesteund door handenvol enquêtes die u niet van dichtbij mag bekijken - dat deze klachten ongegrond zijn en dus zullen wij hieronder trachten uw voornaamste argumenten met misprijzen te beantwoorden en nadrukkelijk te laten blijken dat u en uw medeklagers geen enkel benul hebben van wat onze job inhoudt.

Laat ons onszelf even voorstellen. Wij zijn Dirk Blok en Nicole Baardmans, respectievelijk financieel dictator van de stad Gent en Nobelprijswinnend scheikundige gespecialiseerd in voedingsleer. In die hoedanigheid wensen wij te benadrukken dat wij doorgaans niet in contact wensen te komen met de gewone burger die de door ons voorziene maaltijden moet nuttigen, maar alé voor ene keer dan.

Eerst en vooral durven wij met zeer grote stelligheid en met flinke snelheid ratelend opmerken dat de door ons voorziene maaltijden zo gezond, hygiënisch en zelfs steriel mogelijk zijn dat de kans onbestaande is dat de consument er geen baat bij heeft. De basisproducten (blauwe aardappelen, gele bloemkool of roze worstjes, om er maar enkele te noemen) zijn uitvoerig bekeken, gewogen, betast, besnuffeld, gereinigd, gekookt, ontluisd, geschoren, geschrobd en gefotografeerd zodat we dus kunnen stellen dat op de kwaliteit van de maaltijden niets, maar dan ook niets (ook geen enkel door onwetende ouders aangebrachte lulkoek) aan te merken valt. Of gaat u straks verwachten dat we de producten ook nog proeven? Ook de verre reis die de maaltijd aflegt, zijnde van Limburg naar Gent, doet niets af aan de excellente omstandigheden waarin de maaltijd bereid werd.

Verder willen wij het opstellen van de menu’s fanatiek verdedigen. Hoe komt u erbij onze keuze te bekritiseren om minstens twee maal per week of schorseneren of witloof of spruitjes of groene kool of pastinaak te serveren? ‘Voeden is opvoeden’ menen wij grif te kunnen stellen en dat deze denkwijze compleet haaks komt te staan op de volkomen principeloze en vrijblijvende - zelfs onbestaande -  opvoedingsmethoden van dat Freinetvolk, zal ons worst wezen (pun intended).  Wij roepen onszelf dan ook gretig uit tot pedagogisch onderlegde beleidsbepalers, die zonder enige schroom een lans breken voor een variatie van respectievelijk bittere, zure en bitterzure groenten. De kinderen die dag na dag met hongerige magen hun onaangeroerde bord terugbrengen, zullen ons later zo dankbaar zijn! We betreuren onze beslissing dus geenszins om zelfs in de meest populaire gerechten als macaroni en lasagne, groenten te injecteren! Gelieve bij deze dan ook te noteren dat wij het na ons overlijden opgerichte standbeeld graag gesierd willen zien met het opschrift: ‘zij leerden hun volk eten’. 

Sta ons toe bijzonder kort te reageren op wat u als voornaamste thema van uw klacht beschouwd: de smaak van de maaltijden. Omdat wij onze taak zeer ernstig nemen - dat merkt u ook aan de Stapel Papier die wij meetorsen - hebben wij ons bereid getoond minstens een week onze eigen maaltijden te nuttigen. Het zal u misschien spijten te vernemen dat wij ons bord gretig leeg hebben gegeten. Of het ons gesmaakt heeft of niet, willen wij in het midden laten, wegens behorende tot de privésfeer, al willen we wel even toegeven dat gekookt witloof door ons ook niet bepaald geapprecieerd werd. Maar denk aan de steriliteit van dit voedsel! Hoewel smakeloos, kunnen wij garanderen dat de maaltijd volkomen bacterievrij was! Is dat niet meer waard dan een voldaan gevoel na de maaltijd?

De opmerking van één van uw medeklagers dat bittere groenten ook in een puree zouden kunnen verwerkt worden, durven wij hartelijk weglachen. De redenering is simpel: puree is niet goed voor de motoriek van het mond- en kaakstelsel en is dus geen optie. Wij zijn er trots op de samenstelling van onze menu’s ook fysiek te kunnen verantwoorden! Wie doet ons dat na? Jamie Fuckin’ Oliver?

Laat ons besluiten met te stellen dat u en uw medeklagers behoorlijk onrealistische verwachtingen koesteren: van maaltijden die per 5000 worden klaargemaakt, kan men toch niet verwachten dat ze ook nog smakelijk zijn of er minstens smakelijk uitzien??? Uw afsluitend, hopelijk schertsend bedoelde pleidooi om af en toe toch eens een lekkere vettige hap op het menu te zetten, heeft ons diep geschokt en heeft onze beroepseer diep aangetast.

Gelieve nog nota te nemen van het feit dat de leverancier nog tot minstens 2056 bij ons onder contract zal staan en wij tot het aflopen van die periode niet verder wensen te communiceren over deze situatie.

Met smakeloze groeten,

Dirk Blok en Nicole Baardmans

Naakte V******** De C*** en L*** Van de K***** geboeid en ingesmeerd met slagroom aangetroffen in villa van Tom Boonen.

Het is niet de eerste keer dat ik vaststel dat De Standaard op zijn website sensationele titels hanteert om de lezer toch maar aan te zetten tot het klikken op het betreffende artikel. Ook vandaag was dat het geval, met de mysterieuze titel: ‘Echte vrienden David Beckham mogen Victoria naakt zien’.

U en ik zijn niét geïnteresseerd in de doorgaans volstrekt belachelijke belevenissen van nitwits als Britney, Posh Spice of Paris. We zijn dus niet meteen geneigd dit artikel aan te klikken. Toch is er iets fascinerends aan deze titel. Geef toe, stelt u zich bij het lezen van deze kop niet meteen de situatie voor waarbij David Beckham een stuk of wat van zijn beste vrienden (waaronder naar het schijnt Tom Cruise) uitnodigt om naar zijn geperfectioneerde takkewijf te komen kijken dat afwachtend en zonder ook maar één kledingstuk op de sofa mooi ligt te wezen? Een levende tentoonstelling als het ware. Cruise en de andere vrienden, wat afgeborstelde voetballers wellicht, gaan vervolgens bewonderend toekijken, in de ene hand een pint, de andere in de broekzak. Na een minuut of wat koekeloeren en bewondering uiten, taant de bewondering, de mannen beginnen wat in het rond te kijken, informeren naar de prijs van de geluidsinstallatie, slurpen nog eens van hun biertje, boren een niets ter zake doend gespreksonderwerp aan en na een poosje staan ze in een kringetje te ginnegappen terwijl Posh eens te meer tot het beseft komt dat je echt wel meer moet doen dan uit de kleren gaan om in de belangstelling te blijven staan.

Dat zou al een bijzonder gek verhaal zijn dat misschien geen ruimte in de krant hoeft in te nemen, maar op het onbegrensde internet gerust ter vertier mag dienen. Helaas zet de titel ons flink op het verkeerde been, want wie het artikel dan echt leest, komt tot deze vaststelling: ‘David Beckham vertrouwt zijn drie beste vrienden blindelings. De voetbalster maakt zich geen zorgen als zijn sportmaatje Gary Neville alleen is bij zijn aantrekkelijke echtgenote Victoria. Zelfs als de Spice Girl daarbij naakt zou zijn, is Beckham nog gerust. ’Ik zou mijn naakte vrouw toevertrouwen aan mijn drie beste vrienden’, verklaarde de middenvelder.

Ja zeg, dat was nu niet precies wat we ons bij die titel hadden voorgesteld. Erger nog, het is zo’n volstrekt onbetekend, onbenullig en zelfs inhoudloos bericht, dat we bijna zouden gaan begrijpen waarom een niet te benijden internetredacteur die misschien wel per hit betaald wordt, zulke vergezochte titels gaat fabriceren! Bijna, zeg ik wel, want ik kan er eigenlijk niet goed bij dat een kwaliteitskrant enerzijds uitpakt met zulk non-nieuws en dat dan nog eens gaat verfraaien in de hoop op meer lezers. Erg zwak. Ik zou me nooit verlagen tot dit soort misleidingen.

Geen beste wensen

Geen nieuwjaarswensen hier. Iedereen die me persoonlijk kent, heb ik al op één of andere manier mijn beste wensen overgebracht. Wie me niet kent, wil ik uiteraard wel het allerbeste wensen, maar eigenlijk is dat een beetje bizar want uiteindelijk bent u toch maar gewoon een lezer die ik niet ken. Mijn wensen zouden dus niet persoonlijk zijn en als gevolg daarvan ook niet erg gemeend. En aangezien ik het echt niets meer doe alleen omdat het gewoon zo hoort of omdat iedereen het doet, zal u, onbekende lezer, hier geen wensen vinden. Dat hoeft u niet erg te vinden.

Terugkijken op 2007 doe ik dan weer wel. Wat ik graag las en bekeek, vernam u al. Mijn filmtop komt er nog aan. Mijn muzieksmaak en -kennis is nog steeds zo beperkt dat er niets terug te blikken valt.

Ik ging wel naar Amerika (en ben nog steeds niet klaar met het aanvullen, verbeteren en vervolledigen van de verslagen daarvan). Ik ontdekte dat Kristin Scott Thomas echt was. Ik gaf een lezing en dat was vooral bijzonder omdat u er géén gaf . Ik verhuisde mijn blog naar hier. Ik werd oud en dacht weer veel na over wie ik ben en wat ik hier doe en wie alle anderen zijn en waarom. En ik zou dus ook kunnen stilstaan bij alles wat er niet gebeurde en wat ik niet bereikt heb, maar dat zou niets opleveren. Om er nog een stevige positieve draai aan te geven: ik deed mijn werk supergraag en tot genoegen van iedereen, ik zag mijn familie veel (en mijn vrienden te weinig) en ga nog altijd graag op in mijn hobby’s. Ik bleef gezond (op een angina na) en om een torenhoog cliché boven te halen: dat is toch het bijzonderste, niewaar?

Aan voornemens doe ik ook niet. Ik doe al elke dag mijn best een brave mens te zijn en hoef niet zo nodig te veranderen. Ik moet ook niet van vervelende gewoontes vanaf. Mezelf nieuwe initiatieven opleggen, is geen slecht idee, maar dan zou ik ze hier alleszins niet meedelen. Het enige dat wel erg zeker is, is dat ik in 2008 dan eindelijk deelneem aan Blokken (de vorige deelname ging niet door wegens ziekte). Daar krijgt u ten gepaste tijde wel bericht over.

Goed, dat was het voor het eerste stukje van 2008. Rest mij u enkel nog een heel gelukkig nie… ah shit, nu doe ik het toch bijna.

Verantwoord Tijdverlies verkozen tot blog van het jaar!

Bloemen en champagne! Verantwoord Tijdverlies, de blog waar ik nu al bijna twee jaar lang al mijn schrijfdwang in uitwerk (de laatste tijd echt wat te weinig, ik weet het), werd verkozen tot blog van het jaar.

Dit in een door mezelf georganiseerde poll waarbij u kon kiezen tussen deze blog en ‘een andere blog’. Met meer dan 70% van de stemmen kunnen we zelfs spreken van een grandioze overwinning!

Als blog van het jaar kies ik voor…

Verantwoord Tijdverlies | 72% (81/112):
een andere blog! | 28% (31/112):

Ik bedank dan ook van harte alle lezers, sympathisanten en bevriende bloggers die mijn bezoekcijfers en reactiepeil hoog houden. Ik zal u allen persoonlijk bedanken op een door mezelf georganiseerde happening. Op het programma:

• 14.00u verwelkoming door mezelf en van mezelf.
  ontvangst met champagne.
• 14.30u toelichting van de verkiezing: wat zijn de criteria waaraan een blog moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel ‘blog van het jaar’en vaststellingen uit een blogonderzoek. Door dhr SDS, zelfverklaard blogcriticus.
• 15.45u belichting van het bloglandschap met een ode aan allerlei goede en ondergewaarde blogs. Gevolgd door een groepsbespotting van een aantal minder sympathieke bloggers.
• 16.30u ‘Het beste uit Verantwoord Tijdverlies’. Mijn vroegere buren, David DeHenauw, Regi Penxten, Murielle Scherre, Eddy Wally en Goedele komen de stukjes voorlezen waarin zijzelf beledigd werden. Speciale eregast: Hans Bourlon, die een taart naar mezelf mag gooien als payback.
• 17.30u pauze
• 17.45u ‘Achter de schermen van Verantwoord Tijdverlies’. Bloopers, deleted scenes, audio-commentaar van de maker.
• 18.00u Huldiging van de meest fanatieke en trouwe reageerder. Zo krijgt u mijn moeder ook eens te zien.
• 18.10u Huldiging  van de meest trouwe lurker. Hoe dat bepaald zal worden, is nog af te wachten, dus dit programmapunt is dan ook onder voorbehoud. Stel alvast uw kandidatuur. Verder ook individuele bedanking van alle gekende lezers.
• 18.20u buffet met hapjes, door onze huiskok Mr. delarue.
• 19.30u prijsuitreiking en applaus, gevolgd door een toespraak waarin ik zal verklaren dat ik mijn eigen blog echt niet zo bijzonder vind en niet begrijp waarom jullie op mij gestemd hebben. Elke keer als ik lieg, zal er champagne bijgeschonken worden.
• 20.00u slotwoord en bedanking door mezelf en van mezelf.
• 22.15u feest! Tussen het dansen en zuipen door zal er gelegenheid zijn tot gastbloggen.

Iedereen van harte welkom! Tenzij u hierdoor een tegenzin hebt gekregen van prijsuitreikingen.

Na bevestiging van uw komst zal een team van blogologen en bloggers eerst een screening verrichten om te controleren of u nooit iets negatief over mezelf hebt geblogd of op Verantwoord Tijdverlies geen reacties hebt achtergelaten die niet overeenkomen met mijn mening.

En dan nu het nieuws

“Goedenavond, beste kijkers. We openen met een zopas binnengelopen bericht. Kimberley Maes uit Poelkapelle won in ons dagelijks spelletje Blokken 1000 euro. Canvascrack Rudi Pieters uit Steenokkerzeel verloor vandaag echter aan zijn zesde tafel. In het Belspel van VT4 won Madeleine De Wroetere uit Bilzen dan weer 50 euro. De winnaars worden binnenkort ontvangen op het koninklijk paleis.”

In een reactie op dit artikel kwam het al ter sprake: de resultaten of overwinningen uit tv-spelletjes en andere programma’s blijken de laatste tijd steeds vaker in het journaal vermeld te worden. Zo werd niet alleen Annelies Rutten een item in het Journaal op één, gisteren werd daar ook bekend gemaakt wie De Bedenkers won. Op VTM bestoeft men dan weer zijn eigen gala, Trots van Vlaanderen of wordt dieper ingegaan op wie Sterren op het IJs zal winnen of zeker niet zal winnen als gevolg van blutsen en builen. 

Wat hebben deze onderwerpen in het nieuws te zoeken? Zijn ze dan echt van zo’ n groot publiek belang? Wie deze programma’s volgt is al op  de hoogte, en wie ze niet volgt, is niet geïnteresseerd, zoals ook blanche al opmerkte. Of moet iedereen Frank Deboosere achterna en moet er cross-mediaal reclame gevoerd worden voor andere programma’s? (Wellicht niet, want die programma’s zijn dan meestal net afgelopen…)

Overigens zorgde De Bedenkers er eigenlijk net voor dat de ernst van deze situatie een beetje ondermijnd werd. We kregen in het Journaal immers een fragment te zien uit dit slaapverwekkende programma, waarin een dodelijke ernstige Bart Peeters met de nodige technologische poeha onthulde dat de winnende uitvinding… een onderbroekaantrekker was (’de sliplift!’). Ik hoop van ganser harte dat er achter de schermen van het nieuws, onder de zgn. ernstige journalisten, toch een beetje geproest werd. En als dat niet het geval was, dan ziet het er eens te meer triestig uit voor de (al was het maar een beetje) ernstige verslaggeving.

Interview met een niet-genomineerde blogger

Beste Sven. Clickxmagazine heeft vandaag bekendgemaakt welke blogs (en websites) in aanmerking komen voor de wedstrijd ‘Site van het jaar’. Jij bent niet genomineerd. Wat is je eerste reactie?

‘Ik vind dat wel jammer natuurlijk want ik durf stellen dat mijn blog een waardige blog is: een variatie aan onderwerpen, mooie layout, verzorgd taalgebruik en vooral een zéér regelmatige update. Ik moet dus toegeven dat genomineerd worden mijn ijdelheid wel zou strelen. Anderzijds betekent zo’n nominatie eigenlijk niets, zo troost ik mezelf. De criteria waarmee de blogs zijn beoordeeld, zijn niet bekend en zijn allicht heel persoonlijk. Als iemand van het selectiecomité zelf een jonge mama is, vindt die blogs over het moederschap wellicht erg interessant. Terwijl die misschien wel zonder enige flair geschreven zijn. Daarnaast is zo’n verkiezing wel een beetje een incestueus gedoe. De helft van de genomineerden kent elkaar en verwijst naar elkaar. Bovendien kan elke website eigenlijk wel zo’n verkiezing organiseren. De eer moet je dus toch wat relativeren, zelfs al is Clickx wel een bekend computermagazine. Verder stemt iedereen wellicht toch gewoon voor de blogger die hij kent, zonder echt al de genomineerde blogs te gaan bekijken. Het is dus meer een populariteitswedstrijd. Wist je overigens dat er vorig jaar ook genomineerde bloggers waren die niet wensten deel te nemen en vroegen om van de lijst gehaald te worden? Dat wijst volgens mij toch op een heersend gevoel van onvrede bij een bepaalde bloggroep. Niet dat ik daar wil bijhoren of zo, maar het is toch veelzeggend. Welke acteur zou bv. niet genomineerd willen worden voor een Oscar?’

Maar zo’n nominatie zou je wel veel nieuwe bezoekers kunnen opleveren, toch?

‘Dat valt niet te ontkennen en dat zou zeker leuk zijn. Alleen gebeurt de verkiezing dit jaar met een ingebouwde veiligheid waarbij iemand die wil stemmen zich eerst moet registreren. Dat schrikt volgens mij veel potentiële stemmers af. Daarnaast is zo’n piek in je bezoekcijfers toch grotendeels maar tijdelijk. Ook dat betekent dan eigenlijk niets, op een kortstondig euforisch moment als je even enkele honderden bezoekers meer hebt.

Had je jezelf ingeschreven voor de wedstrijd?

Iemand liet me weten dat hij mijn blog had opgegeven in de categorie ‘beste blog’. Dat vond ik wel tof en daarna heb ik zelf ook nog eens een mail gestuurd. Ik weet niet of dat iets uitgemaakt heeft. Zou het selectiecomité echt élke ingestuurde url bezocht hebben of enkel die die door een minimum aantal mensen werd aangebracht? In dat geval vrees ik dat ik sowieso al geen kans maakte. Ik was daar niet erg fanatiek in, zoals eerder gezegd relativeerde ik wel meteen het belang van die verkiezing. Ik dacht ook niet veel kans te maken omdat er nog zoveel blogs bestaan die ik beter en origineler vind…

Laat ons even de genomineerden bekijken.

‘Goed idee.

Ik heb die allemaal grondig doorgenomen. Brutin.be is best leuk. Grappig geschreven en fijne, vlot leesbare onderwerpjes. Gemiddeld wel maar 7 artikels per maand, maar dat is oké. De header toont Adam Sandler, een vreselijke acteur waar de blogger om onbegrijpelijke reden fan van is, maar de foto komt wel uit zijn enige goede film, Punch-Drunk Love. Een prima blog dus. (waarvan de auteur na het verschijnen van deze blog iets minder prima bleek te zijn…)

Dan is er B.V.L.G., een sympathiek ogende blog waarop ik niet meteen een woord of titel zie uitspringen die echt mijn aandacht weten te vatten. Ik moet toegeven dat de onderwerpen me niets zeggen. De blogger vindt zijn nominatie zelf een beetje vreemd want hij vindt ook dat er veel snedigere, mooiere en accuratere blogs bestaan. Hij bedelt dus niet om uw stem en daar kan ik inkomen. Een modale blog, lijkt me.

Vervolgens is er Past is Prologue. Zo’n blog waarvan je zegt ‘…tja’. Er staan artikels op en dat is het zowat. Een variatie aan onderwerpen en regelmatige update, maar geen enkel artikel is echt sterk. De blog lijkt me bovendien vooral gericht op mensen die de schrijver kennen. Daarom wordt er ook geen moeite gedaan om wat creatief te schrijven of de artikels visueel aantrekkelijker te maken. Ik zie ook veel links en computerweetjes, dus deze blog richt zich op de fanatieke maar oppervlakkige surfer. Nee, geen nominatie waard wat mij betreft.

Een stuk aantrekkelijker is de blog Ishku. Ik ben niet te vinden voor al dat verkavelingsvlaams en die Engelse tussenwerpsels (’anyway’ enz.) maar het werkt wel. Een grappige, zelfrelativerende schrijfstijl met aangename fotootjes bij. Zotte opmerkingen en gevatte observaties zonder echt groot nieuws te bevatten ‘…dat ik er openlijk voor moet uitkomen dat ik Stephanie Planckaert in tegenstelling tot veel mensen géén domme kalle vind. Ik zou daar waarlijks goed mee kunnen overeenkomen, denk ik. Echt waar!’. Plezant en pretentieloos, prima blog die ik echt nog eens verder wil uitpluizen.

Kerygma is een misantroop, mijn favoriete mensensoort. Haar blog oogt niet zo spectaculair (een afbeeldinkje af en toe doet toch wonderen) en de o zo gruwelijke huis-tuin- en keukenverhalen liggen op de loer, al weet ze er meestal nog net een draai aan te geven. Toch vind ik de blog in zijn geheel wat banaal (verslagen over verbouwingen zijn echt slaapverwekkend), maar je krijgt wél bijna dagelijks iets te lezen. Voor een misantroop is de toon wel erg alledaags en het taalgebruik is grappig bedoeld maar toch weinig creatief (’ambetant’, ‘het was wijs’, ‘in ‘t zak gezet worden’). Kerygma lijkt me wel een leuk persoon, maar haar blog is toch iets te gewoontjes. Zeker om te nomineren.

Vergelijk zoiets eens met de volgende genomineerde en je begrijpt misschien wat ik bedoel. KRuiMeLs oogt goed en is qua schrijfstijl van hoog niveau. Dit blijf je lezen, zelfs zonder prentjes en zelfs al is dit ook een blog van een jonge mama (waarmee ik maar wil zeggen dat het risico altijd groot is dat de kindjes bejubeld worden en de lezer in slaap sukkelt). Vat ook wat voor mij de essentie van bloggen is: schrijven. Over wat dan ook, maar steeds pogende iets moois te formuleren. Knap!

Volgende genomineerde is Onnozelheid Mag. Lijkt me wel oké. Vlotte en aangename schrijfstijl, maar de artikels zijn eigenlijk inhoudloos. Vooral een opsomming van eigen beslommeringen (en dat is dan ook wat bloggen in eerste instantie is) maar zonder diepgang. Dit is deels ook enkel voor ingewijden bedoeld, de zoveelste blog overigens van een redactielid van Gentblogt. Er wordt ook over en weer gelinkt dat het een lieve lust is. Wie niet mee is, haakt snel af. Een doodgewone blog die ik enkel zou bezoeken als ik Joke zelf zou kennen. Heb er niets tegen, maar wie nomineert zulke zoutloze schrijfsels?

Een geval apart is Tales of Drudgery & Boredom. De enige genomineerde blog waarvan ik de schrijver al een keer in werkelijkheid heb gezien en dat beïnvloedt uiteraard de beoordeling. MV is ook al een Gentblogger en laat zich op het forum aldaar vaak horen. Om maar te zeggen: een bekend figuur in bepaalde kringen. Een notoire zagevent ook, maar dat is niet negatief bedoeld. Ik ben er zelf één. Zijn blog is aardig en gevarieerd en - heel belangrijk - zelfrelativerend. Mensen die over hun karakter of eigenaardigheden vertellen zijn interessanter dan zij die over pampers en gyproc keuvelen. Sympathie dus voor deze blog, hoewel de reden tot nomineren me niet echt duidelijk is. Ik begin zo te vermoeden dat er op de Clickx-redactie gewoon een Gentblogger werkt.

Voorlaatste in de rij is Volume 12. Filmfans hebben bij mij een streepje voor, maar verder raak ik niet echt in de ban van deze ook al erg gewone blog. Bruno schrijft wel aardig, maar zijn onderwerpen zijn niet erg bijzonder, hoewel ze interessant zijn doordat ze op een niet-te-intieme manier persoonlijk zijn. Kan u nog volgen? Kortom: oké maar geen prijs waard.

We sluiten af met Yet Another Blog. De schrijfster heeft geluk: door de bijna-instorting van haar huis heeft ze heel wat spectaculairs te vertellen. Toch is ook dit een heel gewoon blogje over wonen, werk en leven. Doodgewone schrijfstijl, alledaagse verhalen… Passende titel dus. Sympathiek maar van weinig belang, ook geen nominatie waard denk ik.’

Welke conclusie kunnen we trekken?

‘Het is niet erg dat de meeste mensen bloggen over hun kat of kroost, hond of huis, carrière en kameraden. Weblog betekent ook ‘webverslag’ of ‘wegdagboek’. Maar hoewel die mensen veel over zichzelf vertellen, worden ze nergens echt persoonlijk. Niets mis mee hoor, maar mag het af en toe eens wat stouter, bozer, hilarischer, krankzinniger, uitzinniger, …? Op minstens 4 van de bovenvermelde blogs stond de nieuwe actie tegen HIV vermeld. Tja. Zo vul je al snel een blog natuurlijk. Maar zoiets nomineer je toch niet? Hier vond ik onlangs een artikel over enkele blogpareltjes. Daar tref je pas blogs aan die genomineerd dienen te worden. Creatieve, vernieuwende, verrassende blogs.’

Als je nu je eigen blog vergelijkt met de genomineerden…

‘Ik denk dat ik ook een vrij ‘gewone’ blog heb, maar ik tracht mijn lezers toch te boeien met ofwel flink overdreven, scherpe commentaar op alledaagse dingen, ofwel door wat me overdag overkomt als aanleiding te gebruiken om tot iets diepgaandere ontboezemingen te komen. Zo oefen ik niet alleen mijn schrijfvaardigheid, maar tracht ik door het bloggen ook mezelf wat te euh… analyseren zeg maar. Ik begrijp dat veel bloggers liever niet aan introspectie gaan doen  - een groot woord overigens voor wat ik soms doe - maar ik denk dat het een blog persoonlijker en interessanter maakt. En dat mis ik toch bij zeker de helft van de bovenstaande blogs.

Ik bedenk overigens net ook dat als je zou genomineerd zijn en je wint, je je prijs moet gaan afhalen op een soort ceremonie. Dat is me toch wat te gek. Ik zie me daar al staan. Dat druist voor mij ook wat in tegen de officieuze principes van het bloggen. Dat doe je achter je pc, in een zekere anonimiteit (want je kiest ondanks de onthullingen nog altijd zelf wat je prijsgeeft) en als blogger voel ik niet de noodzaak op de voorgrond te treden. Ik voeg er uit sympathie wel graag aan toe dat ik het initiatief niet afkeur. Bloggers mogen gestimuleerd worden!

Tot slot: naar wie gaat jouw stem?

Wel, ik heb me geregistreerd om te stemmen, maar ondanks de vermelding ‘het gaat erg snel’, wacht ik nu al anderhalf uur op de bevestigingsmail. Laat dan maar, zou ik zeggen. Los daarvan mis ik toch die ene echt bijzondere, bewondering oproepende, authentieke, reacties-loswekkende überblog en dan stem ik eigenlijk toch liever niet. Ik neem wel graag enkele van de genomineerde blogs op in mijn blogroll.

Er is trouwens ook nog de categorie ‘beste nieuwkomer (onder de blogs)’ maar daarvan verwacht ik niet meteen dat er nog verrassingen inzitten. Je weet natuurlijk nooit, maar dat is dan voor later.

Dank voor het gesprek!

A Hype is born

Het is een feit: Ben X is een hype. Jammer, want zo worden de verwachtingen voor deze degelijke film wel erg hoog gespannen. Toen ik plaatsnam in de bioscoopzetel voor Nic Balthazar ’s debuutfilm - intussen al een maand geleden - was er weinig bekend over de prent. Meer zelfs, het gerucht ging zelfs dat het een bijzonder amateuristische bedoening zou worden. Dan is de verrassing des te groter natuurlijk. Maar u, de doorsnee filmliefhebber, hebt willens nillens al de opdracht gekregen de film maar goed te vinden, al is het maar omwille van het onderwerp.

Intussen zorgt deze film er ook voor dat Balthazar’s roman waarop de film gebaseerd is, intussen ook weer flink verkocht wordt. Nou ja, roman. Niets is alles wat hij zei telt amper 136 blz. - wat uiteraard niets over de kwaliteit van het boek zegt.

Tijd dus om - nog maar eens - even de aandacht te vestigen op het grandioze, meeslepende en niet weg te leggen Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht. Ook hier is het hoofdpersonage autistisch en dat zorgt voor een zeer bijzonder verteld verhaal (lees hier de recensie) dat eigenlijk pas echt een hype waard is.

Ufo’s in Haaltert

Een leuke bijkomstigheid van het bloggen bij ‘wordpress’, is dat je te zien krijgt via welke zoektermen mensen op je blog belanden. De voorbije dagen dook al enkele keren ‘ufo haaltert’ op. In dit artikel beschreef ik immers mijn liefde voor chaos, en daar paste een dagdroom bij waarin ufo’s de Haaltertse markt bezoeken. Vandaar de link.

Maar wat is er aan de hand dat mensen naar ‘ufo haaltert’ beginnen te googelen? Het Journaal bood me vandaag een antwoord: Haaltert - of beter gezegd deelgemeente Denderhoutem - haalt nog voor het begin van de komkommertijd het nationale nieuws met een gigantische graancirkel, de grootste ooit in België. De zelfverklaarde specialisten ter plekke beweren dat deze geen sporen draagt van menselijke activiteit. Er is dus geen verklaring voor het verschijnsel. Maar er zouden ook vreemde dingen gezien zijn in de lucht! Kunnen we het er dus allemaal over eens zijn dat er een ufo is geland in Haaltert? Mogelijk kwam die enkele vergeten buitenaardsen oppikken die een tijd geleden in Haaltert vergeten waren. Want… het is niet de eerste keer dat er een graancirkel werd aangetroffen op Haalterts grondgebied!

“Gemeldet am 19.07.2006, Gefunden am 19.07.2006″:

Gerste

Dirk van Hoogebeek entdeckte bei Haaltert, südwestlich von Aalst und der A 10 einen großen Kreis in einem Gerstenfeld. Weitere Informationen und Bilder findet man bei den belgischen Kornkreisfreunden.

mehr
http://www.graancirkels.be/archive.htm

Wir bedanken uns bei den belgischen Kornkreisfreunden, vor allem Dirk van Hoogebeek und Tommy Burms für Bild und Informationen.

Copyright: Tommy Borms 2006

Einzelner Kreis im Gerstenfeld bei Haaltert, in der Nähe von Aalst.

Dus hebt u het voorbije jaar onverklaarbare zaken gezien of gehoord in Haaltert - het burgemeesterschap van Roger Coppens buiten beschouwing gelaten - of toch maar niet? - dan zijn uw 15 minutes of fame aangebroken. Bel VTM en laat u horen. U verdient er alvast een vermelding op deze blog mee!

Persbericht

Onbegrijpelijk waar sommige mensen energie in steken. Dit is echt de zin voor realiteit verliezen:

“Pirates of the Caribbean: At World’s End’ belooft een echte blockbuster te worden, net zoals de 2 vorige films uit de reeks. De film komt in ons land uit op 23 mei 2007, 2 dagen eerder dan in de VS. De eerste voorstellingen vinden plaats op dinsdag 22 mei in 13 bioscoopzalen. Met de steun van Group 4 Securicor worden voor deze gelegenheid uitzonderlijke veiligheidsmaatregelen getroffen door de filmverdeler. Deze zijn gericht op het transport van de filmbobijnen naar de zalen en op de bewaking tijdens de vertoning. Group 4 Securicor staat in voor het transport van de kopieën via speciaal waardetransport, de toegangscontrole en het gespecialiseerd toezicht op de zalen door agenten. Deze voorzorgsmaatregelen op lokaal niveau zijn onmisbaar in de strijd tegen de piraterij. Karim Debbah, markenting manager bij Buena Vista, licht toe: ‘Het is een leuke paradox dat ‘At World’s End’ een piratenfilm is, die net speciaal tegen piraterij beveiligd is.’ Guido Verbeek, General Manager van de divisie Cash Services, zegt: ‘Dit transport van filmbobijnen betekent ook voor ons een première. Wij zijn er op voorzien om dit type transport ook in de toekomst uit te voeren als de markt daar om vraagt.’

Maar hoe verzinnen ze dit?

‘Wenst u aanwezig te zijn bij het transport, een foto of een interview, dan kan u met ons contact opnemen!‘

(Cata)logica

Er zijn zo van die momenten dat ik even ten volle tot het besef kom dat ik als leerkracht eigenlijk een ambtenaar ben. Rond deze periode wordt ons gevraagd materiaal te bestellen voor het volgende schooljaar. Dat roept aanvankelijk een Sinterklaasgevoel op: je krijgt een vuistdikke, kleurrijke catalogus in de handen geduwd waarin allerlei materialen, materieel, didactische hulpmiddelen, meubilair enz. prachtig in afgebeeld staan. Alles om je klas er weer als nieuw te laten uitzien en van elk kind een genie te maken. Maar de stad Gent, mijn werkgever, wil het me niet zomaar makkelijk en zeker niet aangenaam maken. Zij hebben namelijk ook een eigen magazijn en alle spullen die daar verkrijgbaar zijn, mag je niet elders bestellen. Jammer genoeg is de illustrieloze lijst die zij aanbieden echt om bij in slaap te vallen: een gortdroge opsomming (kleefband transparant 12mm x 10 m, bedrukte hoekmap venster A4-blauw gerecycleerd, ….) die een mens wegvoert naar een wereld die alleen maar uit cijfers en codes bestaat. De pret is er al snel af. Elk interessant en aantrekkelijk item dat je in de mooie catalogus bevalt, moet je links laten liggen als het ook in de stadslijst voorkomt. Omdat je het item niet kan bekijken, hoop je dan maar op het beste, maar dat valt altijd tegen. De plakband is van die bruine doorzichtige die je nooit meer ergens afkrijgt en die bij pogingen tot scheuren alleen maar uitrekt (i.t.t. die heldere witte die je makkelijk kan scheuren en die zelfs doorzichtig is op papier). De verf zit in mottige tubes. De scharen zijn van die vooroorlogse roestverzamelende ondingen. Van die spullen dus die je levenslust en enthousiasme rechtstreeks uit je ziel zuigen. Of hoe word je zo snel mogelijk een stoffige schoolmeester.

En het is niet alleen dat. Je budget beheren verloopt niet zo simpel. Je krijgt een budget voor het stadsmagazijn en je krijgt er nog een voor die mooie catalogus. Puzzelen dus. Aan welk bedrag zit ik en wat bestel ik waar? Om je echt een slaaf van de administratie te maken, mag je ook niets op eigen initiatief kopen. Plots iets bijzonder nodig om te knutselen? Dan mag je niet zomaar naar de winkel snellen. Je bestelt je materiaal immers via de formulierenroute, rekening houdend met je budget. M.a.w plan je knutselactiviteiten maar een jaar vooraf.

In vergelijking met de andere scholen waar ik lesgegeven heb (in het vrije net), waar je op school alles wat je nodig had uit een kast mocht nemen of zelf mocht gaan kopen en de rekening gewoon binnenstak, is dit een immens hindernissenparcours. Er zijn immers ook nog 2 soorten budgetten voor uitstapjes, een budget voor ICT (die computermuis moet je dus weer bij iemand anders bestellen), enz. En het ergst van al is wel dat ik nog niemand tegengekomen ben die me eens van naaldje tot draadje kan uitleggen hoe dit systeem eigenlijk precies in elkaar zit.

Droge humor?

Als ik het de zelf verklaarde profeet Frank Deboosere nog één keer over De Grote Droogte hoor hebben, ga ik die kerel persoonlijk met waterballonnen bekogelen. Jongens toch, van overdrijven gesproken. Ik denk dat hij er stiekem van droomt dat het nooit meer regent, zodat hij zijn weerbericht nog spectaculairder kan maken.

Awoe Eddy Wally

Eddy Wally wordt dit jaar 75. En dat moet gevierd worden, menen bepaalde lui die niets om handen hebben. Maar ik vraag me eigenlijk af wat er zo bijzonder is aan deze derderangs artiest? Hij is ‘een fenomeen’, zo zegt men. Waarom eigenlijk?

In de eerste plaats durf ik stellen dat Eddy Wally niet kan zingen. Hij heeft geen opvallend goede of mooie stem en kan amper toon houden. Daarnaast maakt Eddy géén goede liedjes. Hij heeft weliswaar voor enkele klassiekers gezorgd, monumenten in het Vlaamse muziekpatrimonium, maar dat wil eigenlijk niets zeggen. De Vlaming is nu niet bepaald een groot kunstliefhebber. Het is dus niet omdat iedereen het liedje kent of er veel exemplaren van verkocht zijn, dat het ook een goed nummer is. En daarmee bedoel ik, een knappe compositie, een interessante tekst, een originele melodie, e.d. Nee, de liedjes van Wally zijn gedrochten, net als zijn kostuums. Nietszeggend, onbeduidend gekwek op een kermisdeun gezet. Heeft de man trouwens de laatste twintig jaar nog een lied gemaakt dat (binnen deze context) van enige betekenis is? Ik meen van niet, al ben ik daar niet zeker van natuurlijk, ik ben niet thuis in het genre. Maar de zanger zet gewoon af en toe een beat op een oude hit of brengt een cover van afgedankte sterren, die we vervolgens nérgens te horen krijgen. Toch zou hij naar eigen zeggen de ene hit na de andere scoren.

En dat brengt ons bij de essentie. Eddy Wally is een gigantisch overschat ‘artiest’, en dan vooral door zichzelf. De man noemt zichzelf een wereldster. Hij heeft weliswaar al over de hele wereld opgetreden - zelfs in kitschparadijs Las Vegas - maar wat bewijst dat eigenlijk? Heel wat andere Vlaamse artiesten en groepen (The Confetti’s, K’s Choice, Deus, Zita Swoon en zelfs het onvergetelijke Def Dames Dope!) traden op in alle werelddelen, maar dat wil niet zeggen dat ze doorgebroken zijn, er rijk van geworden zijn en al helemaal niet dat ze daardoor wereldberoemd zijn. Bestaan er beelden van Eddy Wally in uitverkochte concertzalen  - en dan spreek ik over minstens duizend toeschouwers? Alleszins wel van zijn verschijnen in het Britse programma Eurotrash. Dat zegt eigenlijk genoeg. En dan wil ik niet beweren dat Wally liegt over zijn succes, maar wel dat hij geen enkel benul heeft van wat algemeen gezien als ’succes’ wordt beschouwd. Anderzijds: de man kreeg wel een standbeeld en was zelfs even in de running voor De Grootste Belg. Maar een tactiek zit daar niet achter. Als je lang genoeg doordraaft, wordt zelfs een grap ernstig genomen.  

Goed, misschien dat Wally als artiest door slechts een minderheid wordt gewaardeerd, maar velen vinden hem zeer entertainend en goed om eens flink uit te lachen. Maar zijn we na al die jaren niet uitgelachen? De clown bezig zien in panels en interviews, levert nu en dan nog wel eens eens hilarische beelden op, maar niemand lijkt zich te realiseren dat Eddy Wally volkomen wereldvreemd is, zich compleet onbewust van het hoe en waarom van het dagelijks  leven. Mensen die dus stellen dat Eddy Wally eigenlijk veel slimmer is dan hij zich voordoet en de grap gewoon meespeelt, hebben het bij het verkeerde eind. Eddy Wally is gewoon een domme oude man, die zich - let er maar eens even op - zelfs niet behoorlijk  kan uitdrukken. Ik vind zijn gestamel en versprekingen al lang niet meer zo grappig. Eerder triestig, vooral dan het feit dat sommige media nog steeds menen dat Wally nog iets te vertellen heeft. Ik zou hem liefst van al nergens en nooit meer aan het woord gelaten horen.

In zijn kielzog treffen we Mariëtte aan, dochter Marina en zelfs kleindochter Vanessa, allemaal extreem marginale figuren die de illusie van Wally als slimme ondernemer, tegenspreken. Te Ertvelde vertoeven ze in een wansmakelijk gedecoreerd villa’tje dat de het absolute gebrek aan stijl van de familie Wally in de verf zet. Ze zijn ook Wally’s vurigste fans. De man vertoeft dus dagelijks in een zelfgecreëerde droom. Met de dwazen en onverstandigen loopt het geluk mee.

Eén Pfaff minder

Nét in die ene week dat ik compleet afgesloten ben van het nieuws, komt in Brasschaat toch wel opa Pfaff te overlijden zeker? Nu ja, het was niet echt opa Pfaff, want het was maar de schoonvader van Jean-Marie, maar de roddelpers noemt hem zo voor het gemak. Hét medianieuws van de week dus, en het is compleet aan mij voorbijgegaan want de ouwe is vandaag zelfs al begraven!

Ik heb altijd beweerd dat het productiehuis dat De Pfaffs maakt, al lang zat te wachten op dit overlijden. Men kan niet blijven trouwen en kinderen kopen om de serie boeiend (!?) te houden. Ik betwijfel dan ook of men volgend jaar deze familie van marginalen nog zal blijven volgen. De kijker heeft het nu immers allemaal wel gehad. Wedden dat de aflevering over de begrafenis voor een piek in de kijkcijfers zal zorgen? En dan mag het amen en uit zijn met deze overbodige familie. Alleszins is er nu toch al ééntje minder. Laat de vergetelheid de rest nu ook erg snel opslokken.

It’s not easy being green

Reconstructie van een gesprek tussen een leerkracht die toezicht houdt aan de schoolpoort op een woensdagnamiddag en een extreem groene moeder.

Op de verkeersdrempel voor de school staat een auto met draaiende motor.

-Wel, ga je daar iets tegen zeggen of moet ik het doen? (de moeder)
-Ik weet niet of ik wel de autoriteit heb om mensen daarover aan te spreken. Ik ben geen verkeersagent. (ik)
-Er is hier op school al jaren een duidelijk afspraak dat niemand op de verkeersdrempel mag stilstaan!
-Dat is mogelijk. Maar ik werk hier nog geen jaren en ben dus niet op de hoogte van het feit of dat dit inderdaad mijn taak is. Ik zal het opzoeken en dan weet ik volgende keer wat mijn verantwoordelijkheid is.

5 minuten later. De auto is intussen weg.
-Ik ben het eens gaan navragen hé. Het is wel degelijk uw taak om chauffeurs te wijzen op hun parkeergedrag. (de moeder)
-Goed. Ik zal die taakbeschrijving een keer doorlezen zodat ik volgende keer weet met welke autoriteit ik mensen hier mag terechtwijzen.
-Doet u dat! En bovendien stond die mevrouw hier geparkeerd met de motor aan!  Denk aan de CO2-uitstoot!!
-Tja, mevrouw, nu hebben we het wel over het opdringen van persoonlijke waarden. Ik kan toch onmogelijk die mevrouw de les gaan lezen.
-(steigert). Maar dat zijn toch ook de waarden van de school!!!
-Ik stel voor dat we het gesprek hier stopzetten, mevrouw. Dit heeft geen enkele zin.
(madam gaat weg)

Moeders met te veel tijd… Weet dan ook dat deze moeder ’s morgens post vat op de speelplaats om de leerkrachten te wijzen op dingen die niet kunnen. Dat zij ’s morgens door de school wandelt om lichten te doven en ramen open te zetten. Dat zij wildvreemde kinderen aanspreekt over de gevaren van gameboys. En hoezeer je de waarden van die mensen ook apprecieert en zelfs grotendeels deelt, als ze op die manier gebracht worden, ga je dit soort mensen al snel verwensen…

Speelt goed

De Standaard bericht vandaag over een verontrustende evolutie in de speelgoedsector. Speelgoed verjongt. Wat tien jaar geleden voor kinderen van 10-12 jaar geschikt was, is nu bedoeld voor kinderen van 8 tot 10 jaar! Op die manier wordt de doelgroep voor elke soort speelgoed natuurlijk steeds jonger. Waar bv. lego vroeger kinderen tussen 5 en 12 kon boeien, lukt dat nu nog amper voor kinderen tot 10 jaar. En dat terwijl zelfs volwassenen eigenlijk nog graag met de beroemde blokjes spelen. Hoeveel tijd wordt er dan nog echt gespeeld in een mensenleven? En dan heb ik het dus niet over videospelletjes. Die hebben wel een functie, maar zorgen ook voor eenzijdigheid. Want de nieuwe soorten speelgoed die verschijnen, bieden vaak toch veel minder speelmogelijkheden. Zo zijn er nu ook knuffelbeesten waar een LCD-scherm in zit! Kan uw kind lekker een tekenfilmpje bekijken terwijl het in zijn bed ligt. Voor kleuters zijn er trouwens steeds meer knuffels beschikbaar die reageren op de omgeving en dus praten, bewegen als ze geaaid worden of zelfs voorwerpen oprapen. Zeer ingenieus allemaal en leve de toekomst, maar in welke mate kan je hier nog echt mee spelen? Hoe meer het speelgoedje kan, hoe minder het kind zelf hoeft te bedenken. Binnenkort speelt het speelgoed dus met zichzelf en zit het kind er passief bij.

Kak in Haaltert

De Haaltertse schepen van jeugd, vooral begaan met veiligheid en netheid, lanceerde enkele maanden geleden een actie om hondeneigenaars er attent te maken op dat hun hond wel eens wat achter laat. Dat gebeurde vooral door het plaatsen van affiches en panelen zoals u er op de foto eentje ziet afgebeeld staan. Nu willen we geenszins (alweer) kritiek geven op het beleid van onze plattelandsgemeente, maar laat ons voor de aardigheid toch even stilstaan bij wat deze affiche nu eigenlijk voorstelt.
Eerst en vooral is er sprake van een meldpunt. De strontlijn met andere woorden. Of de shitcentrale. Wat moet een mens daar in godsnaam melden? “Er ligt kak voor mijn deur.”? En komt er dan een speciale drolbrigade van de civiele bescherming om de keutel te verwijderen?
Op hetzelfde telefoonnummer kan u ook terecht voor ‘info’. Wellicht bevindt zich aan de andere kant van de lijn een creatieve ambtenaar die meer vertelt over de geschiedenis van de hondenpoep, de variatie aan kleuren en geuren en vormen, of u zelfs mee helpt bepalen van welk ras het hoopje afkomstig is. Of moeten we ons bij ‘info’ iets anders voorstellen?
Het zou al te gemakkelijk zijn de besteding van Haalterts geld aan deze campagne, in het belachelijke te trekken. Maar waarom is men voor de zoveelste keer tevreden met ongeïnspireerd, halfslachtig werk dat - laat ons eerlijk zijn - wellicht niets oplevert? De Haaltenaar mag best eens wat kritischer worden.