Alles kan erger

Zo nu en dan programmeert men bij Kinepolis een moeilijke film. Momenteel is dat  bv. Le gamin au vélo of The Tree of Life, – twee aanraders overigens – films waarbij de doorsnee Lorenzo na twee minuten zijn gsm bovenhaalt om te zien of ze hem niet ergens dringend nodig hebben. Men noemt dat daar ‘de andere film’.

Waarom dat zo per se in een vakje moet gestopt worden, weet ik niet, maar als het daarmee macho’s en nacho’s afstoot, mogen ze het van mij gerust ook ‘films met hersens’ noemen. Ik ben sowieso al blij dat men dit soort producties ook daar wil programmeren, want het genot van een groot scherm wordt ons door de kleinere, cinefiele cinema’s toch vaak onthouden.

Vorig jaar promootte Kinepolis deze films met een nogal dwaas spotje waarin Ozark Henry als een hedendaagse sjamaan zijn woorden tot de hemel richt in de hoop dat er een meesterwerk op zijn kop valt, of zoiets. Er werd terecht nogal lacherig gedaan over deze poging tot cultureel verantwoorde reclame. (in zwart wit gefilmd en al!) Maar wat heeft Ozark Henry met films te maken?  De films die hij noemt, zijn overigens al zo oud dat ik me afvraag of hij de laatste jaren wel nog een voet in de cinema gezet heeft.

Op een bepaald moment is mijn ergernis over dit spotje omgeslagen in effectieve afkeer. Ik zag het dan ook net iets te vaak. De laatste keren heb ik zelfs – echt waar – mijn oren dichtgestopt – om die aanstellerige toon niet meer te moeten horen. En weet u wel hoe diep uw vingers in de oren moeten om écht niets meer te horen? En hoe u daarbij ook enige brabbelgeluiden moet maken omdat die vingers niet volstaan? En hoe belachelijk dat wel niet overkomt in een gevulde bioscoopzaal? Zo erg was het dus.

Onlangs stelde ik tot mijn grote opluchting vast dat het afgelopen was met Ozark. Isolde Lasoen mocht een nieuw spotje opnemen.

En dat is … Nog. Veel. Erger.

Intussen heb ik dit drie keer gezien en ik zoek nu al naar mogelijkheden om er volgende keer niet aan blootgesteld te moeten worden. Het ligt niet helemaal aan Lasoen zelf – hoewel de pogingen tot ‘acteren’ met haar schouders en mond, lachwekkend zijn – maar wel aan de vreselijk irritante, gemaakt spontane/nonchalante manier waarop de ze kijker iets vertelt met het superieure besef dat we toch niemand kennen van de mensen die ze noemt.  On-uit-staan-baar. Ook  hier trouwens: wie komt er nu nog aanzetten met O, Brother, Where Art Thou?, een film van meer dan 10 jaar oud? Hoe kan die nu representief zijn voor de films in Cinemanie? En wat heeft Lasoen met films te maken?

Vragen waarop men bij Kinepolis zelf ook helemaal geen antwoord zal hebben. Maar de marteling van deze 30 pijnlijk slechte seconden nog – bij benadering – een dertigtal keer mee te maken vooraleer men Lasoen vervangt door pakweg Jacky Lafon, Showbizz Bart of Tanja Dexters, is géén prettig vooruitzicht. Wat kan het leven voor filmfans soms hard zijn.

Melkmuil

Ook een schertsfiguur heeft zo van die dagen dat het meezit. Pieter De Crem moet wel heel erg in zijn nopjes zijn momenteel. Eindelijk van belang! En nu maar hopen dat die harde beelden niet uitblijven, waar hij zo naar verlangt.

Maar de man wist afgelopen week ook op een andere manier de media te halen. Zijn talent – inhoudloos lullen – bereikte deze week immers een hoogtepunt, door een wel erg  vergezochte, en wellicht volkomen geïmproviseerde vergelijking: ‘Kijk, een koe kan je niet melken met de handen in de broek. Maar wel met de broek in de handen. Het is misschien geen zicht, maar dan heb je tenminste resultaat.‘ Onwaarschijnlijke kul, uiteraard,  – want hoe kan je een koe melken terwijl je ook een broek vasthoudt?  – maar ik feliciteer de minister met zijn creatief taalgebruik. Met dank aan Admiral Freebee overigens.

Het zal Crembo worst wezen natuurlijk. Hij beleeft zijn hoogdagen nu de Belgische inmenging in het Libisch conflict en de daarbij horende, verrassende consensus onder de politieke partijen, volledig zijn verdienste lijken. Wanneer zijn grootheidswaanzin en mediageilheid met hem aan de haal gaat, zie ik hem nog een no-fly zone instellen bij het eten van soep – haha! Als hij maar in de krant komt. Want kijk, je kan wel premier worden met je smoel in de krant, maar niet met een krant in je smoel. En beter met je kop op tv dan een tv op je kop. Al zal ook dat nooit een zicht zijn.

Laat ik met dit onbetekenend stukje niet meer betrachten dan mijn afkeer voor dit sujet te etaleren, maar vooral zijn formidabele uitspraak archiveren. Omdat net hij vindt dat we ons moeten bezinnen over de gevaren van het fenomeen ‘bloggen’. Hij kan voor mijn part nooit genoeg illustraties daarvan vinden.

(foto: hier gevonden).

Hemmerechts houdt niet van ruw

Kristien Hemmerechts kwam deze week in Reyers Laat vertellen dat ze Gunter Lamoot exemplarisch vond voor de steeds flauwer en grover wordende Vlaamse stand-up comedy. Ze nam daarbij het risico een flauwe trut genoemd te worden, want heel wat mensen moeten wél lachten om grappen waarin de rosse van K3 een hoer wordt genoemd of een verveelde vent door zijn dochter betrapt wordt op zelfbevrediging. Dat dit soort humor aanslaat, vond ze eigenlijk nog het ergste.

Ikzelf vind stand-up comedians doorgaans oninteressant of irritant, of we het nu over Helsen, Hoste of Geubels hebben. Lamoot kan weliswaar erg grappig zijn en ik vind dat als hij als artiest reacties uitlokt, – positief zijn of negatief, hij geslaagd is in zijn taak. De grappen die de stelling van Hemmerechts moesten illustreren, vond ik noch goed noch slecht. Ik zou dan ook nooit naar zo’n zaalshow gaan kijken – afschuwelijk woord trouwens. Ik vind Hemmerechts anderzijds ook geen flauwe trut (in deze kwestie). Ik heb begrip voor haar bekommernis om de verruwing van de maatschappij, die misschien wel gegrond is. Ze had het bij uitbreiding ook over de vele homofobe en racistische uitlatingen van stand-up comedians.

Alleen zat ze er qua argumentering volkomen naast, vond ik. De link leggen tussen een grap van Lamoot en de zaak Dutroux is niet alleen vergezocht, de verruwing van de maatschappij wordt geenszins gevoed door al dan niet foute humor. Heeft Hemmerechts al eens naar Take Me Out gekeken, waarin wijven van het laagste allooi zonder enige poging tot mededogen of sympathie iedere man die zo simpel was zich hiervoor te willen inschrijven, de grond in boren? Herinnert ze zich Big Brother nog, waarin mensen elkaar moesten wegstemmen en de lezer smulde van alle conflicten? Merkt ze de massa’s lezersbrieven niet op van mensen die door het zoveelste machtige bedrijf aan het lijntje worden gehouden en daar alleen maar bozer door worden? De uitlatingen van Bisschop Léonard? De soms aanstootgevende Facebookhaatgroepen, het forum van Het Laatste Nieuws, zekere blogs waarin toffe madammen als pakweg Linde Merckpoel, Geena Lisa of Lieve Blancquaert worden afgekraakt? En – maar nu ga ik het wat ver zoeken – verneemt ze niets over de ingekrompen budgetten voor onderwijs, de plek waar de weerbaarheid tegen verruwing zou moeten gevoed worden, en dit dus met steeds minder middelen?

Is dat alles niet de mest voor de verruwing van onze maatschappij? De hoogvieringen van egoïsme en machtswellust zijn niet meer te tellen, frustraties stapelen zich op. Die humor, of pogingen daartoe, zijn toch grotendeels onschadelijk? Ik zou me veeleer zorgen maken om de populariteit van Geert Hoste of FC De Kampioenen. Daar zit immers niéts in. Het afstompen van de mensheid is gewoon een subtielere stap naar die botte samenleving.

Ik zou nog – LaatsteNieuwslezersgewijs – kunnen suggereren dat Kristien Hemmerechts strategisch haar pijlen richt op een populair onderwerp omdat dat haar meer in de kijker doet lopen dan het zoveelste geëmmer over het gebrek aan regering, om zo reclame te kunnen maken voor haar nieuwe boek. Maar dat zou flauw zijn. Er zijn toch geen nieuwe doelgroepen meer aan te boren door deze schrijfster.

Lieven Van Gils legde Hemmerechts en Lamoot ook nog een leuke sketch voor over de helpdesk in de Middeleeuwen. Die vond zij wel grappig – en dat is ze ook best wel – maar het is natuurlijk humor met een formule achter, zoals Lamoot min of meer verklaarde: verander de context van een alledaagse situatie en je krijgt een potentieel grappig resultaat. Ik heb dus gewoon de indruk dat Hemmerechts geen erg ontwikkeld gevoel voor humor heeft. Er bestaat zo ontzettend veel grovere en controversiëlere humor dan wat Lamoot brengt, maar daar heeft ze  blijkbaar nog nooit iets van gezien.

Wie de uitzending gemist heeft, kan die hier herbekijken (25/1). En overigens is de rosse van K3 geen hoer, wel een mojjer.

Friends Forever!

Nu ik een vorig artikel voor mezelf en eventueel voor u één en ander duidelijk maakte in verband met mijn Facebookgebruik, wou ik me nu even bezighouden met het kritisch bekijken van wie dan wél mijn virtuele vrienden zijn. Defriending was de trend van 2009 maar ik heb het nog maar zelden iemand weten doen.

Ik ben zelf één keer gedefriend, voor zover ik dat gemerkt heb, en hoewel ik niet zo close was met die defriender, zag ik daar echt geen enkele aanleiding voor en was ik dus toch wat beledigd. Vooral omdat ik toch wel erg weloverwogen verzoeken stuur. Maar goed, ik pleit zelf  altijd voor minder hypocrisie, dus ik kan er mee leven.

Nu schiet ik zelf in actie. Ik meldde het al, 147 Facebookvrienden begin ik wat benauwend te vinden.  Dat blijft maar groeien, zelfs al zet er zo nu en dan iemand zijn account stop. Ik stel ook vast dat ik mijn weloverdachte criteria eigenlijk niet altijd correct gehanteerd heb. Anders gezegd: ik heb wel wat volk toegevoegd waarmee ik niet zo erg betrokken voel en dus… ga ik vandaag defrienden.

Een aantal mensen op mijn vriendenlijst zou ik in het dagelijks leven immers nauwelijks herkennen. Of ik zou me haast verstoppen om een gênant moment van niet-weten-wat-zeggen te vermijden. Er zijn mensen die ik gewoonweg veel te oppervlakkig ken of met wie ik de laatste jaren eigenlijk geen contact meer heb. Met wie ik sowieso al weinig contact had. Die moeten er maar eens uit. Wat voor zin heeft het?

De ballast was kleiner dan ik dacht. 9 Mensen gedefriend. Dat ging snel en makkelijk. Ik denk dat ik onbewust al lang wist wie er niet meer bij hoefde. En hoewel dit allemaal weinig voorstelt, voel ik me weer een correcter mens.

En nu ga ik stoppen met deze extreme egoberichtgeving over echt wel zeer futiele zaken.

Jacht op de fietser

Amper bekomen van het wat van de pot gerukte idee dat men overweegt ons brutoloon te verlagen, vernam ik vandaag dat nu ook de fietsvergoeding voor leerkrachten op de helling komt te staan. Ik fiets uiteraard niet naar het werk omdat me dat geld opbrengt – ik woon zo dicht bij school dat ik daar amper 13 euro voor terugkrijg – maar ik vind het wel een mooie stimulans. En hoewel ik ook zonder vergoeding met de fiets naar school zou blijven rijden, voel ik me lichtjes verontwaardigd dat men het weer zo ver gaat zoeken: waarom moet de leerkracht rechtstreeks benadeeld worden, de al niet zo fantastische betaalde ambtenaar wiens extra voordelen sowieso al in het niet vallen in vergelijking met die van velen uit de bedrijfswereld? Berg dat idee maar snel weer op, beste beslissingsnemers, vooraleer ik nog meer schoolmeesterachtige protestpraat ga uitslaan.

Intussen lees ik ook dat de burger jaarlijks meer dan 34.000 euro betaalt om het jacht van onze vorst te laten bewaken. Misschien moet die ook maar eens wat meer fietsen dan jachten.

Maar goed, het onderwijs zoekt naar besparingen. Dat is een treurig bericht, want hoewel onze school niets te kort heeft, is het toch vaak puzzelen en rekenen. Ik roep de stad Gent echter maar meteen op om eindelijk eens wat te doen aan de gigantische energieverspillingen op de scholen. De verwarming zal binnenkort weer op volle toeren draaien en blijkbaar is het hier in stadsscholen zo dat je niet zelf kan bepalen hoe warm of koud je het precies wil in je school, laat staan in je klas. Dus zitten we te puffen en te zweten, staan we in T-shirt voor de klas en moeten we meer dan eens per dag de ramen open zetten. De verwarming uitschakelen, lost  niets op, want de vanuit een mysterieuze plek aangevoerde warmte blijft gelijk en verspreidt zich dan over een andere ruimte. De warmste plekken op onze school zijn dus de lokalen waar niemand is.

Boekhoudkundig valt één en ander wellicht niet te compenseren,  zo gaat dat bij de overheid. Ik durf er nochtans vanuit gaan dat de verwarming in alle scholen 2 tot 5 graden lager zetten, gigantisch veel meer zal opbrengen dan die lustige fietsers hun kruimels af te pakken.

Sterren in Gent

Andy Garcia krijgt dus een Joseph Plateau Award op het komende filmfestival van Gent. Ook Kevin Costner zal in de bloemetjes gezet worden. Fijn. Goed voor het festival dat ze wat grote namen wisten te lokken.

Maar laat ons dit niét interpreteren als: ‘Hé, geweldig dat die grote sterren zomaar naar Gent willen komen om hun prijs op te halen’. Het is immers net zo dat men hier een prijs geeft aan elke ster die wíl komen, om zijn of haar komst toch een reden te geven. Ik vermoed dat de organisatoren gewoon ieder jaar half Hollywood uitnodigen in de hoop dat er dan toch eens één of twee ja zeggen – en waarom ook niet? Het lukt immers ieder jaar.

Soms moeten ze het dan ongewild wat ver drijven. Enkele jaren geleden werd de Amerikaanse acteur Blair Underwood met een filmprijs beloond. Die speelde toen naast Julia Roberts in de rotslechte film Full Frontal. En laat ons nu met zijn allen verder echt nog nooit van deze kerel gehoord hebben. In het land der blinden… Dat jaar kon blijkbaar geen grotere naam gelokt worden en dan krijg je dat soort geforceerde fêteringen.

Maar goed, ze doen maar. Als sterveling verandert de komst van die sterren eigenlijk niets aan de beleving van het filmfestival. Laat dus maar vooral gewoon goede films op het programma staan. Ik tel al af.

Drie dingen die ik niet vind

Dat het stopzetten van FC De Kampioenen te weinig aandacht kreeg in de Vlaamse tv-journaals.

Dat het aannemelijk is dat een verkeerd getatoëerde Kimberley zich niet meer op straat durft te vertonen en haar mismeesterde smoelwerk dan maar in alle kranten en op televisie vertoont. Ze haalde zelfs de wereldpers.

Dat Maaike Neuville erg intelligent overkomt als ze stomverbaasd reageert op de mededeling dat je een Facebook-account kan stopzetten (Villa Vanthilt, ma 15/6).

(voor al die honderden bezoekers die de laatste dagen overigens weer op zoek zijn naar de naaktheid van deze actrice, hier nog maar eens de link naar het filmpje).

Kampioenen gaan voor kwaliteit

En ik had er nog wel zo naar uitgekeken!

Hier alle tekst en uitleg. Géén leedvermaak hoor!

Teamweekend

Zondagochtend:

V: Eén croissant en één ontbijtkoek per persoon!
Sven: Jamaar, ik heb eigenlijk liever twee croissants en geen ontbijtkoek.
V: Neenee, het aantal is precies afgemeten.
H: Niet moeilijk doen hé Sven.
Sven: Enfin, niet iedereen zal er twee eten hoor. Je zal er toch over hebben. Er zijn zelfs mensen die er geen eten. T. met zijn speciaal ontgiftingsdieet bijvoorbeeld.
V: Nee, afblijven. Er zijn nog mensen die slapen en die moeten straks ook ontbijt hebben!
Sven: Jamaar, wie tot 11 uur in zijn nest blijft, moet zich maar tevreden stellen met een beperktere keuze.
H: Dat is nu altijd hetzelfde met u, zo uw zin willen doordrijven.
Sven (grijnst): Ja, en weet je wat? Dat lukt bijna altijd.
V: Is het nu zo moeilijk u aan deze regel te houden?
Sven: Dat is een reflex: ik ga automatisch in tegen de dingen die opgelegd worden, denk ik. Ik argumenteer en ik wil mijn zin krijgen omdat ik er van overtuigd ben dat ik daarmee de regelneverij tegenga.
H (zucht): Hoe is dat toch mogelijk???
V (ferm): Eén croissant per persoon en stopt nu met zagen!
S: Jamaar er zal dan wel iemand twee koeken eten hoor, ik wil niemand zijn eten afnemen. Kijk, die ene croissant heeft me geweldig gesmaakt en ik kan het daar gerust bij laten. Maar jullie zetten me net aan om door te gaan. Niet alles moet zo strikt geregeld worden toch?
H & V: Zwijgt!!!!

Een andere collega komt nietsvermoedend aangeslenterd: ”Ha Sven, moete gij mijne croissant hebben? Ik zal dan wel twee koeken eten’.

Collectief gezucht en binnensmonds gefoeter rondom mij. Ik grijns eens te meer en bijt gretig in mijn croissant.

********************************************************************************

Maandagmiddag, uitpakken van het keukenmateriaal:

- ‘Wat zit er in diene zak hier?’
- ‘Ah, nog nen hoop croissants en koffiekoeken die over waren.’

Televisionele waarneming n°549

- ‘De inirichting laat ik volledig aan Wendy over, die heeft daar vernieuwende ideeën over’

- ‘En Wendy, hoe denk je het restaurant vernieuwend in te richten?

- ‘Door de oude sfeer van het gebouw te bewaren en met een oude archiefkast enzo.’

Welk woord uit het woord ‘vernieuwend’ hebt u niet begrepen, beste Wendy?

Nieuwswaarde Nul (2)

De verjaardag van de oudste mens van België in beeld brengen voor het journaal biedt geen enkele journalist een uitdaging. Er valt, zo blijkt ook vandaag weer, immers volstrekts niets over te vertellen. Altijd dezelfde beelden van een burgemeester en een dochter die de jarige op kindertoon aanspreekt. Altijd zijn ze ‘nog zeer actief’, zelfs al hangen ze half dement en comateus in hun rolstoel  en steevast  ‘zijn ze nog goed op de hoogte van alles’, al zijn ze intussen potdoof en slapen ze 23 uur per dag.  En gegarandeerd genieten ze nog elke dag van hun glas tafelbier, hun jeneverke, hun bak bier, hun vat trappist of zeven pakjes sigaretten.

Valse noot in de berichtgeving vandaag: de op bestraffende toon geuitte klacht dat geen van haar kleinkinderen of achterkleinkinderen nog op bezoek kwam! Tja, die zijn intussen zelf ook al niet goed meer ter been, ge moet dat verstaan. Ik negeer ook even de in mijn onderbewustzijn sluimerende nachtmerrie dat mijn grootmoeder 110 wordt zodat ik nog tot 55e iedere zondag moet langs gaan. Dat zouden nog zo’n 1300 bezoekjes zijn.

Enfin, zou er ook nog écht nieuws zijn? Dat ook niet over een volkomen uit zijn context en door de media aangedikte uitspraak van Niels Albert gaat? Journalistiek verlaagd tot ordinair gestook, vond ik dat. Film desnoods nog een bevroren voetbalplein als er geen echt sportnieuws is, maar val ons toch niet lastig met dit soort beuzelarijen.

Jaja, prettige feestdagen en al wat je wil, ik ben eventjes The Grinch. ‘t Is dat of mijn blog nog een week verwaarlozen.

Pasta of pastaniet?

Stel, je doet op televisie mee aan een uitvinderswedstrijd met je zelfbedachte speculoospasta. Je uitvinding wordt flink geprezen, maar de grandioze sliplift gaat met de hoofdprijs lopen. Toch wordt ook je pasta een succes. Vervolgens mag je in diverse media over je uitvinding vertellen en genieten van de roem en rijkdom die de net-niet-overwinning met zich meebracht.

En stel dat een jaar later de zender van plan is opnieuw een reeks van het tv-programma te maken en men vraagt jou als bekendste deelnemer van de eerste reeks om op te draven in de bijhorende promotiespot. Men stelt je daarbij voor je te verkleden in MegaEls en vervolgens ziet heel Vlaanderen je in een rijkelijk van glitters voorziene pakje over het scherm vliegen om bij een doorsnee gezin de pastanood te gaan oplossen. Je staat erbij als iemand in een verkeerd decor en kan je waardigheid net niet redden door ook nog eens slecht te acteren – je bént dan ook geen actrice.

Daar zeg je toch ja op?

(promotiespot De Bedenkers, iedere dag meerdere keren op één)

De losse babbel van Verheyen

Jan Verheyen is zichtbaar in zijn nopjes nu hij overal te lande zijn nieuwe film mag gaan promoten. Dat doet-ie graag, kletsen. Los, de verfilming van een roman van Tom Naegels, wordt dan ook met trots aangekondigd als iets aparts, iets origineel. Laat mij de eerste zijn om u te verkondigen dat dit geenszins een film is die u moet gezien hebben.

Ik kan het niet helpen, maar als Jan Verheyen een film maakt ga ik er doorgaans van uit dat het resultaat het omgekeerde is van wat hij zelf trots denkt bereikt te hebben. Nee, geen vooroordelen, maar ervaring. Ik herinner me de persvoorstelling van Alias, waarvan hij beloofde dat het een spannende psychologische thriller zou worden in de stijl van enkele bekende Scandinavische thrillers. Sober en beklemmend. Het werd echter zijn slechtste film ooit, een lachwekkend stuk trash met abominabel acteerwerk en een scenario om te huilen. Ook voor Los geldt deze omgekeerde waarmaking van de beloftes. Ik zag namelijk helemaal geen originele film die essentiële vragen stelt over allerlei pertinente vragen, maar een nogal gewone, onderhoudende prent waarin de ernst leutig verpakt wordt zodat je vooral niets voélt. Los heeft weinig ziel en gaat enkel voor wat effect. Hoewel de film geenszins verveelt, vraag je je vooral af wat je hier nu aan gehad hebt. Oppervlakkig, noem je zoiets.

Stany Crets, waarvan ik me misschien samen met u afvraag of zijn nieuwe programma Fans nu rotzooi is of een juweeltje, maakt zich ferm schuldig aan overacting, in een clichématige rol, maar verder wordt er wel behoorlijk geacteerd. Jaak Van Assche en Sana Mouziane zijn sterk. Toch slepen de personages je niet echt mee en de thema’s raken de kijker niet. Zijn film is wel vakmanschap (wat Alias bv. eigenlijk helemaal niet was), maar het is eigenlijk alleen de verpakking die telt, zelfs al gaat de film over euthanasie en de multiculturele samenmleving. Met zo’n thema’s dacht Verheyen misschien mooi te kunnen uitpakken daar op de zetel van De Laatste Show, maar dat vooruitzicht heeft zijn eigen inspiratie toch wat in de weg gestaan. In het land der blinden is eenoog koning, dus wordt maar flink de illussie gecreëerd dat het hier om een geweldige film gaat. Pas wanneer Verheyen eens een keer niéts zal te vertellen hebben over een film en het resultaat gewoon zelf het werk laat doen, zal ik hem ernstig nemen.

Ik ben benieuwd wat de Vlaamse pers daar over zal vertellen. Mijn collega hier vond de film alvast best te pruimen, ondanks mijn negatieve vibe tijdens de voorstelling. Het zij zo, ik bied hier dan maar wat tegengewicht en snak naar Loft en De Helaasheid der Dingen.

Lachen met Daisy

De manier waarop die zaak rond een al dan niet frauderende Daisy Van Cauwenbergh in de media wordt gebracht – en waarbij Daisy zelf alle moeite doet die media te bespelen – is op zich eigenlijk al lachwekkend genoeg. Welke poging tot ironie kan daar nog tegenop? Iets over de ‘whipe that smile of your face’ die snel bewaarheid geworden is? (en als u overigens vindt dat Daisy er uit ziet als een natte krant, dat was ze ook. De krant bedoel ik). 

 Maar cartoonist Kim wist de werkelijkheid wél te overtreffen. Schitterend gevonden.

Beste zuurpruimen

Soms kan bloggen best vermoeiend zijn. Als er weer eens een droogkloot of pezewever opduikt die zich zodaning ergert aan mijn schrijfsels, dat de zuurtegraad behoorlijk gaat stijgen. Zo werd op de website Medium4You onlangs een artikel van mijn overgenomen waar heel wat giftige reacties op verschenen. Ook op mijn eigen blog duiken regelmatig zure lezers wiens anonieme gebral mij weer eens doet zuchten om zoveel zinloosheid. Voorbeelden hier, hier en hier.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen ‘voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan’ en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen – ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt – hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn – óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo’n cliché, ‘gefrustreerd’. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed – maar toch is het zo – dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen - in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma’s, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, … Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei – vaak volkomen in onbruik geraakte – katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen – toch in het Freinetonderwijs – ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.

Kanovaart wordt leerkracht bijna fataal

GENT – 17 leerlingen van een Gentse school zullen zich hun sportdag nog lang heugen. De dag waarop ze zich flink mochten uitleven met ondermeer een kanovaartocht, eindigde bijna in een nachtmerrie toen ze hun leerkracht voor hun ogen overboord zagen gaan.

Veiligheid gegarandeerd
SDS had bij het ontwaken niet kunnen vermoeden dat hij amper vier uur later in de Leie zou liggen. Toch was dit precies wat deze leerkracht zou meemaken op wat een routineuze sportdag hoorde te worden. ‘Ik was niet meteen van plan deel te nemen aan de kanovaartocht’, verklaart SDS onder de indruk. ‘Er waren voldoende monitoren voorzien, dus mijn aanwezigheid was niet vereist. Toch besloot ik mee te doen, omdat ik die ervaring graag met mijn leerling wou delen. Bovendien was er voor één kano een leerling te kort en het zag er niet naar uit dat twee kinderen er alleen zouden in slagen het vaartuig te besturen. Ik vond het dus mijn plicht.’ De leerkracht informeerde zich vooraf bij de monitoren over het risico op waterspatten. ‘Er werd me gegarandeerd dat als de instructies goed werden opgevold en er geen stunts werden uitgehaald, de kans bijzonder klein was dat je in het water belandde’, gaat een aangeslagen S. verder. ‘Op het laatste moment besloot ik toch nog mijn splinternieuwe fototoestel aan de kant te laten. Gelukkig maar.’ Terwijl de leerlingen allemaal in zwempak en regenjas aan boord gingen, vertrok de leerkracht in onaangepaste outfit.

Mislukte samenwerking
‘Aanvankelijk verliep alles vlot. Hoewel zo’n kano toch nogal wiebelachtig is en er nogal wat zenuwachtigheid was, kregen we het ritme toch te pakken en verliep de vaart voorspoedig.’ vertelt het slachtoffer. Eén van zijn leerlingen vult aan: ‘Na wat varen, kregen we allerlei spannende opdrachten. Zo moesten op een bepaald moment twee van de drie opvarenden van plaats verwisselen in de kano. Een beangstigende opdracht… (barst in tranen uit).’ Een medeleerling gaat verder. ‘Er was niets aan de hand, tot de volgende taak uitgelegd werd. De monitoren beschreven wat er moets gebeuren en verklaarden toen dat de groep van de leerkracht het eens mocht demonstreren.’ Een fataal idee, zo bleek, want hoewel de leerkracht zijn deel van de proef tot een goed einde bracht, zorgde de samenwerking met de andere bemanningsleden voor problemem. ‘Toen de middenste persoon het bevel kreeg recht te gaan staan, gebeurde het,’ beschrijft een zwaar aangeslagen ooggetuige. ‘De kano begon vervaarlijk te wiebelen en voor iemand het goed en wel besefte, sloeg de kano om.’

Machteloosheid
Hilariteit alom, zou je denken, maar de leerlingen begonnen wanhopig te schreeuwen. ‘De leerkracht is genomineerd voor ‘leerkracht van het jaar en geniet aldus een grote populariteit’, meldt de directie ons. ‘Dat zijn leven ook maar enkele seconden in gevaar was, is voor onze school een zware schok. Zeer aannemelijk dan ook dat de leerlingen die getuige waren van het drama, behoorlijk overstuur zijn’ Gelukkig droegen alle opvarenden de verplichte reddingsvesten zodat zij veilig bleven drijven. De leerkracht zorgde er eerst voor dat zijn twee jonge passagiers op het droge raakten, katapulteerde de kano terug op de oever, maar was toen op het eind van zijn krachten. De paniekerige leerlingen moesten machteloos toezien hoe hun geliefde leerkracht uitgeput door de stroom werd meegesleurd. Kreten van ontzetting doorkliefden de stilte die over het water hing.

De preciese reddingsomstandigheden zijn onduidelijk, maar vast staat dat SDS op miraculeuze wijze de gruwelijke gebeurtenis overleefde. ‘Wat zou er van mijn leerlingen worden?’, vroeg het slachtoffer zich af. ‘Stel je voor dat ik door de eerste beste schoolmastel wordt vervangen! En wie zal de koffiekoek opeten die nog in mijn vakje in de leraarskamer ligt? Die gedachten gaven me kracht en met wat me nog restte aan energie, wist ik mezelf te redden.’ zo klinkt het verder. Er volgde dan ook een hartelijk weerzien tussen de leerkracht en zijn leerlingen, van wie enkelen intussen radeloos aan het huilen waren.

Opvang
De klas werd opgevangen door de dienst slachtofferhulp en een team van traumatologen die hen zullen helpen het drama verder te verwerken. In hun aller belang werd besloten de sportdag alsnog verder te zetten, al had het slachtoffer geen droge kleren bij. Gelukkig waren daar de talloze collega’s, die allen (ietwat krappe) kledingstukken afstonden om te voorkomen dat SDS de rest van de dag koukleumend (en dus ook zeurend) zou doorbrengen. Toen in de namiddag de zon doorbrak, waren de gemoederen zelfs al flink bedaard en bij de thuiskomst werd het drama dan ook op vrolijk-anekdotische wijze aan de ouders overgebracht.  ’Toch staat vast dat dit hele gebeuren zijn sporen zal nalaten op de kinderen, de klaswerking en zelfs de schoolwerking’, merkt een specialist op. ‘Ik voorspel nachtmerries en flashbacks, deze sportdag zal letterlijk ‘onvergetelijk’ worden.’ Een andere deskundige vult aan: ‘En dan hebben we het nog niet over het gezichtsverlies gehad dat de leerkracht leed. Ten aanzien van je leerlingen op dergelijke wijze op je sterfelijkheid gewezen worden, is niet goed voor je imago! Ik voorspel dan ook dat het klasgebeuren de komende dagen volledig ontwricht zal worden’. Het slachtoffer wenst zich niet uit te laten over deze voorspellingen. ‘Veel erger is dat ik alle buskaarten van de leerlingen in mijn zak zitten had! Die zijn nu allemaal nat!’.

Met de wijven niets dan last

In blogland is het wijvenweek, zo blijkt uit tal van blogs. Vrouwelijke bloggers worden aangemaand het een hele week lang over typische vrouwenzaken te hebben. Niet erg, u bent niet verplicht dat ook te lezen. Maar u mag er wel een mening over hebben.

Ik weet dat de fanatieke lezers smachten naar nog eens zo’n ouderwets minachtende en weinig subtiele en vooral heel erg ongevraagde mening van mijnentwege, maar wat zou dat opleveren? Mocht er echter niettemin naar een reactie gevraagd worden, zou ik overwegen onderstaande bedenkingen te uiten:

*Het feit dat vrouwen vinden dat ze eens een week over vrouwenzaken moeten bloggen, geeft hen eigenlijk gewoon een vrijbrief om eindelijk te bloggen waarover ze eigenlijk altijd zouden willen bloggen: shoppen, hun huishouden, kinderen en andere kletskoek. Maar nu mag het zonder het risico te lopen bestempeld te worden als onnozel of oninteressant.
De initiatiefneemsters beweren weliswaar dat vrouwen helemaal niet constant over puur vrouwelijke onderwerpen schrijven, maar minstens de helft van de deelnemende blogsters doet dat toch wel zeer vaak. De kleur van de badkamer, de kinderen naar de muziekschool brengen, de sokken van de postbode, gerechtjes met witloof. Veel verschil zal zo’n wijvenweek op bepaalde blogs dus niet maken.

*Want net door zijn veralgemenende karakter kan dit initiatief weinig niveau halen. Je moet enkel vrouw zijn en over vrouwendingen schrijven. Goed of slecht, inhoudloos of niet, het maakt niet uit. De kracht zit hem in het verenigende aspect. Maar hoe groter de groep, hoe onbetekenender de individuele deelneemsters, toch? Of anders: welke zichzelf respecterende vrouwelijke blogster wil eigenlijk meedoen aan dit initiatief, waarin elk spoortje individualisme verdwijnt? Alsof jullie, dames, wijven, alleen maar te horen zijn als je allemaal samen roept? Mijn bewondering voor de blogsters die niét meelopen in deze giechelhysterie. Want allemaal samen, als ware het één grote blog, dat levert toch eenheidsworst op? De veralgemenende veronderstelling dat zo veel vrouwen hier willen aan meedoen, ook al hebben ze geen doorsnee vrouwenleven, bevestigt overigens zo veel clichés.
Zusterlijk enkel en alleen omdat jullie allemaal vrouwen zijn en bloggen? Tot er één haar opgespoten tetten naar de man van een ander zwiert en de oestrogeenbom barst. Dan is het plots geen grap meer.
Terzijde: Waarom willen mensen (ja, mannen ook) trouwens in het algemeen zo graag bij een collectief horen? Tracht jezelf toch net onderscheiden in plaats van op te gaan in de massa! En ja, er zijn een massa bloggers en ik kan me ook niet onderscheiden van de meeste andere keuvelblogs, maar in zo’n groepsgebeuren stappen is toch dwaas? En ja, in het dagelijks leven ben ik een sociale mens.

*’Wijf’ is overigens een plat, lelijk, vulgair woord. Maar als vrouwen het zelf gebruiken is het écht stoer. Wow!  De ironie ervan zal wellicht enkel de lezers van P-Magazine opvallen, het soort bierzuipers die het woord ‘wijf’ wel eens gebruiken om hun mannelijkheid te bewijzen. Maar dat soort mannen blogt niet. (Mannelijke bloggers zijn ofwel egotrippers ofwel gerateerde schrijvers ofwel kasplantjes die enkel op in hun blog een grote mond durven opzetten – vul in naar eigen goeddunken). Mannelijke bloggers zouden de wijvenweek pas ernstig nemen als die nog maar creatiever getiteld was of er meer visie achterzat. Of als  al die blogsters naaktfoto’s van zichzelf zouden plaatsen natuurlijk.

Dus, wijven, zeik gerust een hele week over het wijvengebeuren op uw wijvenblog, maar wees dan toch niet verbaasd dat u na afloop  van de wijvenweek nog steeds een wijf, een mojjer of een madam genoemd wordt.

Zo zou ik me dus de woede van de halve vrouwelijke bloggemeenschap op de hals halen (gruwelijk woord overigens, ‘bloggemeenschap’ want je maakt er deel van uit tegen wil en dank) en voor je het weet verlagen tal van bloggers/blogsters zich weer tot beledigingen omdat ze geen fatsoenlijke argumentatie kunnen bovenhalen. En hoe zou ik kunnen verantwoorden dat ik in het dagelijks leven zo’n attente, vriendelijke, charmante, hulpvaardige en grappige kerel ben en al bloggend een zure, gefrustreerde, kankerende zagevent? Niet dus, en daarom zou ik bovenstaande commentaar dan ook nooit gemeend ten berde brengen. Want het is toch allemaal maar om te lachen, dat wijvengedoe! En dit stukje ook? Nee? Niet grappig?

Lamazone zoekt gelukkig naar een andere invalshoek, Imke Dielen waagt het toch een klein beetje kritisch te zijn en Yet Another Blog zegt zelfs categoriek nee. Nog bloggers die niet zo enthousiast zijn?

Voeden is Opvoeden

Geachte heer,

Als verantwoordelijken voor de warmemaaltijdiensten voor de Gentse basisscholen, wensen wij te reageren op het door u kenbaar gemaakte ongenoegen wat betreft de smaak, kwaliteit, uitzicht, presentatie en variatie van de door onze diensten geserveerde maaltijden.

Het zal u allereerst plezier doen te vernemen dat de klachten zich de laatste maanden opstapelen. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand, vindt ons eten lekker. Wij zijn dan ook erg verheugd zo’n eensgezindheid teweeg gebracht te hebben. Toch menen wij – gesteund door handenvol enquêtes die u niet van dichtbij mag bekijken – dat deze klachten ongegrond zijn en dus zullen wij hieronder trachten uw voornaamste argumenten met misprijzen te beantwoorden en nadrukkelijk te laten blijken dat u en uw medeklagers geen enkel benul hebben van wat onze job inhoudt.

Laat ons onszelf even voorstellen. Wij zijn Dirk Blok en Nicole Baardmans, respectievelijk financieel dictator van de stad Gent en Nobelprijswinnend scheikundige gespecialiseerd in voedingsleer. In die hoedanigheid wensen wij te benadrukken dat wij doorgaans niet in contact wensen te komen met de gewone burger die de door ons voorziene maaltijden moet nuttigen, maar alé voor ene keer dan.

Eerst en vooral durven wij met zeer grote stelligheid en met flinke snelheid ratelend opmerken dat de door ons voorziene maaltijden zo gezond, hygiënisch en zelfs steriel mogelijk zijn dat de kans onbestaande is dat de consument er geen baat bij heeft. De basisproducten (blauwe aardappelen, gele bloemkool of roze worstjes, om er maar enkele te noemen) zijn uitvoerig bekeken, gewogen, betast, besnuffeld, gereinigd, gekookt, ontluisd, geschoren, geschrobd en gefotografeerd zodat we dus kunnen stellen dat op de kwaliteit van de maaltijden niets, maar dan ook niets (ook geen enkel door onwetende ouders aangebrachte lulkoek) aan te merken valt. Of gaat u straks verwachten dat we de producten ook nog proeven? Ook de verre reis die de maaltijd aflegt, zijnde van Limburg naar Gent, doet niets af aan de excellente omstandigheden waarin de maaltijd bereid werd.

Verder willen wij het opstellen van de menu’s fanatiek verdedigen. Hoe komt u erbij onze keuze te bekritiseren om minstens twee maal per week of schorseneren of witloof of spruitjes of groene kool of pastinaak te serveren? ‘Voeden is opvoeden’ menen wij grif te kunnen stellen en dat deze denkwijze compleet haaks komt te staan op de volkomen principeloze en vrijblijvende – zelfs onbestaande –  opvoedingsmethoden van dat Freinetvolk, zal ons worst wezen (pun intended).  Wij roepen onszelf dan ook gretig uit tot pedagogisch onderlegde beleidsbepalers, die zonder enige schroom een lans breken voor een variatie van respectievelijk bittere, zure en bitterzure groenten. De kinderen die dag na dag met hongerige magen hun onaangeroerde bord terugbrengen, zullen ons later zo dankbaar zijn! We betreuren onze beslissing dus geenszins om zelfs in de meest populaire gerechten als macaroni en lasagne, groenten te injecteren! Gelieve bij deze dan ook te noteren dat wij het na ons overlijden opgerichte standbeeld graag gesierd willen zien met het opschrift: ‘zij leerden hun volk eten’. 

Sta ons toe bijzonder kort te reageren op wat u als voornaamste thema van uw klacht beschouwd: de smaak van de maaltijden. Omdat wij onze taak zeer ernstig nemen – dat merkt u ook aan de Stapel Papier die wij meetorsen – hebben wij ons bereid getoond minstens een week onze eigen maaltijden te nuttigen. Het zal u misschien spijten te vernemen dat wij ons bord gretig leeg hebben gegeten. Of het ons gesmaakt heeft of niet, willen wij in het midden laten, wegens behorende tot de privésfeer, al willen we wel even toegeven dat gekookt witloof door ons ook niet bepaald geapprecieerd werd. Maar denk aan de steriliteit van dit voedsel! Hoewel smakeloos, kunnen wij garanderen dat de maaltijd volkomen bacterievrij was! Is dat niet meer waard dan een voldaan gevoel na de maaltijd?

De opmerking van één van uw medeklagers dat bittere groenten ook in een puree zouden kunnen verwerkt worden, durven wij hartelijk weglachen. De redenering is simpel: puree is niet goed voor de motoriek van het mond- en kaakstelsel en is dus geen optie. Wij zijn er trots op de samenstelling van onze menu’s ook fysiek te kunnen verantwoorden! Wie doet ons dat na? Jamie Fuckin’ Oliver?

Laat ons besluiten met te stellen dat u en uw medeklagers behoorlijk onrealistische verwachtingen koesteren: van maaltijden die per 5000 worden klaargemaakt, kan men toch niet verwachten dat ze ook nog smakelijk zijn of er minstens smakelijk uitzien??? Uw afsluitend, hopelijk schertsend bedoelde pleidooi om af en toe toch eens een lekkere vettige hap op het menu te zetten, heeft ons diep geschokt en heeft onze beroepseer diep aangetast.

Gelieve nog nota te nemen van het feit dat de leverancier nog tot minstens 2056 bij ons onder contract zal staan en wij tot het aflopen van die periode niet verder wensen te communiceren over deze situatie.

Met smakeloze groeten,

Dirk Blok en Nicole Baardmans

Verfraaide titels

(Oorspronkelijke titel: Naakte V******** De C*** en L*** an de K***** geboeid en ingesmeerd met slagroom aangetroffen in villa van Tom Boonen)

Het is niet de eerste keer dat ik vaststel dat De Standaard op zijn website sensationele titels hanteert om de lezer toch maar aan te zetten tot het klikken op het betreffende artikel. Ook vandaag was dat het geval, met de mysterieuze titel: ‘Echte vrienden David Beckham mogen Victoria naakt zien’.

U en ik zijn niét geïnteresseerd in de doorgaans volstrekt belachelijke belevenissen van nitwits als Britney, Posh Spice of Paris. We zijn dus niet meteen geneigd dit artikel aan te klikken. Toch is er iets fascinerends aan deze titel. Geef toe, stelt u zich bij het lezen van deze kop niet meteen de situatie voor waarbij David Beckham een stuk of wat van zijn beste vrienden (waaronder naar het schijnt Tom Cruise) uitnodigt om naar zijn geperfectioneerde takkewijf te komen kijken dat afwachtend en zonder ook maar één kledingstuk op de sofa mooi ligt te wezen? Een levende tentoonstelling als het ware. Cruise en de andere vrienden, wat afgeborstelde voetballers wellicht, gaan vervolgens bewonderend toekijken, in de ene hand een pint, de andere hand in de broekzak. Na een minuut of wat koekeloeren en bewondering uiten, taant de bewondering, de mannen beginnen wat in het rond te kijken, informeren naar de prijs van de geluidsinstallatie, slurpen nog eens van hun biertje, boren een niets ter zake doend gespreksonderwerp aan en na een poosje staan ze in een kringetje te ginnegappen terwijl Posh eens te meer tot het beseft komt dat je echt wel meer moet doen dan uit de kleren gaan om in de belangstelling te blijven staan.

Dat zou al een bijzonder gek verhaal zijn dat misschien geen ruimte in de krant hoeft in te nemen, maar op het onbegrensde internet gerust ter vertier mag dienen. Helaas zet de titel ons flink op het verkeerde been, want wie het artikel dan echt leest, komt tot deze vaststelling: ‘David Beckham vertrouwt zijn drie beste vrienden blindelings. De voetbalster maakt zich geen zorgen als zijn sportmaatje Gary Neville alleen is bij zijn aantrekkelijke echtgenote Victoria. Zelfs als de Spice Girl daarbij naakt zou zijn, is Beckham nog gerust. ’Ik zou mijn naakte vrouw toevertrouwen aan mijn drie beste vrienden’, verklaarde de middenvelder.

Ja zeg, dat was nu niet precies wat we ons bij die titel hadden voorgesteld. Erger nog, het is zo’n volstrekt onbetekend, onbenullig en zelfs inhoudloos bericht, dat we bijna zouden gaan begrijpen waarom een niet te benijden internetredacteur die misschien wel per hit betaald wordt, zulke vergezochte titels gaat fabriceren! Bijna, zeg ik wel, want ik kan er eigenlijk niet goed bij dat een kwaliteitskrant enerzijds uitpakt met zulk non-nieuws en dat dan nog eens gaat verfraaien in de hoop op meer lezers. Erg zwak. Ik zou me nooit verlagen tot dit soort misleidingen.

Geen beste wensen

Geen nieuwjaarswensen hier. Iedereen die me persoonlijk kent, heb ik al op één of andere manier mijn beste wensen overgebracht. Wie me niet kent, wil ik uiteraard wel het allerbeste wensen, maar eigenlijk is dat een beetje bizar want uiteindelijk bent u toch maar gewoon een lezer die ik niet ken. Mijn wensen zouden dus niet persoonlijk zijn en als gevolg daarvan ook niet erg gemeend. En aangezien ik het echt niets meer doe alleen omdat het gewoon zo hoort of omdat iedereen het doet, zal u, onbekende lezer, hier geen wensen vinden. Dat hoeft u niet erg te vinden.

Terugkijken op 2007 doe ik dan weer wel. Wat ik graag las en bekeek, vernam u al. Mijn filmtop komt er nog aan. Mijn muzieksmaak en -kennis is nog steeds zo beperkt dat er niets terug te blikken valt.

Ik ging wel naar Amerika (en ben nog steeds niet klaar met het aanvullen, verbeteren en vervolledigen van de verslagen daarvan). Ik ontdekte dat Kristin Scott Thomas echt was. Ik gaf een lezing en dat was vooral bijzonder omdat u er géén gaf . Ik verhuisde mijn blog naar hier. Ik werd oud en dacht weer veel na over wie ik ben en wat ik hier doe en wie alle anderen zijn en waarom. En ik zou dus ook kunnen stilstaan bij alles wat er niet gebeurde en wat ik niet bereikt heb, maar dat zou niets opleveren. Om er nog een stevige positieve draai aan te geven: ik deed mijn werk supergraag en tot genoegen van iedereen, ik zag mijn familie veel (en mijn vrienden te weinig) en ga nog altijd graag op in mijn hobby’s. Ik bleef gezond (op een angina na) en om een torenhoog cliché boven te halen: dat is toch het bijzonderste, niewaar?

Aan voornemens doe ik ook niet. Ik doe al elke dag mijn best een brave mens te zijn en hoef niet zo nodig te veranderen. Ik moet ook niet van vervelende gewoontes vanaf. Mezelf nieuwe initiatieven opleggen, is geen slecht idee, maar dan zou ik ze hier alleszins niet meedelen. Het enige dat wel erg zeker is, is dat ik in 2008 dan eindelijk deelneem aan Blokken (de vorige deelname ging niet door wegens ziekte). Daar krijgt u ten gepaste tijde wel bericht over.

Goed, dat was het voor het eerste stukje van 2008. Rest mij u enkel nog een heel gelukkig nie… ah shit, nu doe ik het toch bijna.