Marie (11): ‘Wist je dat het nog maar de eerste keer is dat ik naar Werchter mag??!!’
____________________________________________________________
Baris (een leerling): Je zal zien, ik zal mijn map wel meehebben morgen.
Ik (een beetje schamper, want zijn toon staat me niet aan): Ah? Ik ben benieuwd.
Baris: Benieuw maar!
Homer Simpson
Big Brother (met vervormde stem, u kent dat wel):
‘Wat ga je doen met die 10.000 euro?’
Kandidate:
‘Mij siliconen laten zetten…‘
Eerder hoorde ik ook dit uit de mond van een kandidate:
‘Wij allemaal dat bed uit en de bolognaise dansen!’
En er snel nog aan toevoegen dat ik dus niét naar dit programma kijk!
Niets begrepen van de volgende quote van Boris: ‘Als keilbouten niet helpen, is chemische verankering aangeraden.’
Tja.
De voorbije weken werden op televisie weer heel wat uitspraken van bedenkelijk niveau geponeerd.
De verschillende niveau’s van nadenken volgens Cynthia Reeckmans, een Miss. ‘Als je een beetje realistisch nadenkt en ook een beetje gewoon nadenkt, …’
Kate Ryan uitte haar bewondering voor Stan Van Samang: ‘Ik was echt favoriet van Stan!’
Dylan, de zoon van Wendy van Wanten, beschreef hoe één van de mogelijke minnaars van zijn moeder flirtte met een serveerster: ‘Hij ging zwaar in versiering…’.
Inge Moerenhout, een soort minasje van alles op televisie, had het over eenheidsworst: ‘Televisie is eenmansworst geworden.’ Haar gesprekspartner hield zich serieus.
Brussels minister Pascal Smets combineerde ongemerkt twee uitdrukkingen: ‘Ze hoeven zich geen schrik te maken’.
En wat te denken van deze prietpraat? ‘Voor mij is het de eerste ervaring waarin ik geconfronteerd word met hoe alles zal zijn.’ Maar wat wil ene Angelo, ooit bekend als The Bachelor, eigenlijk zeggen?
Wij hebben hetzelfde gemeen!‘ kirde een deelneemster aan Undercover Lover.
Vitalski mag afsluiten met een pareltje (dat dus geen misspreeksel is): ‘Laten we een beetje normaal doen. Of laten we abnormaal doen, maar daar andere mensen niet mee lastig vallen!’. Mooie leuze.
Wordt vervolgd!
Samet uitte vandaag zijn bewondering voor iemands tekenkunst: ‘Jij tekent mooier dan internet!’.
En nog eentje van Omer: ‘Waar woont jouw huis?’
Yasemine deed er nog een mooie bij: ‘Ik ben met de verkeerde voet opgestaan‘.
Met een zekere tevredenheid kan ik melden dat ik de voorbije zeven dagen ver van alle chocolade, ijsjes, snoep, frisdrank en koekjes ben gebleven. Dat kostte moeite in wisselende mate. Bij een grootmoeder op bezoek gaan die het gewoon is haar kleinkinderen vol lekkernijen te stoppen, valt b.v. niet mee. Het warme weer stimuleert de trek in ijs des te meer. En rondwandelen in de stad - of het nu Brussel of Gent is - is gezien de talloze impulsen, een kleine kwelling. Wat dat betreft, krijg ik gelijk van Louise Fresco, voormalig adjunct-generaal van de voedselorganisatie van de Verenigde Naties. Zij zegt in Humo: ‘Mensen grazen de hele dag. De sluitingstijden van de winkels zijn sterk verruimd, eten kost niet meer zoveel: je kan overal en altijd calorieën kopen en dat werkt onmatigheid in de hand. Dat is vooral een moreel probleem. Alsof het geluk en de zin van het leven in dat soort dingen zitten? Je moet je eigen consumptiebehoeften in een breder perspectief zien: ten opzichte van je medemensen op minder goed bedeelde plekken en ten opzichte van toekomstige generaties.’
Het zou de bedoeling zijn nog een week verder te doen met dit systeem, maar dit weekend trekken we er op uit om te feesten en dan zou al dat ascetisch gedoe haast belachelijk zijn. Maar maandag start ik opnieuw!
Zegt het ene zesjarige meisje tegen het andere: ‘Laura, gij voze trut!’
Qua conversatie op volwassen niveau kan dat wel tellen.
Waarbij Laura uiteraard een fictieve naam is.
U zei?