All things go

Positief bloggen allemaal goed en wel, maar laten er nu net de voorbije week maar liefst drie mensen gestorven zijn wiens dood me op één of andere wijze wel getroffen heeft.

Dinsdag overleed, zoals in de media uitgebreid belicht werd, de Australische acteur Heath Ledger. Tja, ook filmsterren sterven, maar dat doen ze doorgaans niet op hun 28e en aan het begin van een bloeiende acteercarrière. De filmfan in mij had wel eventjes spijt.

Donderdag stierf de moeder van Nel, toch vrij onverwacht. Ik kende haar nauwelijks, maar leef erg mee met Nel. Het overlijden is trouwens des te droeviger omdat Nel op drie jaar tijd evenveel familieleden én een trouwe viervoeter verloor.

Vrijdag verongelukte Pieter Van Achter (Pol), een oud-medewerker van de Kutsite. Ik had Pol al meer dan drie jaar niet meer gezien en heb hem niet echt goed gekend, maar de schok is groot als je een naam herkent bij het lezen van een krantenartikel over een schijnbaar banaal ongeval - dat zich door een bitter toeval in Kerksken afspeelde, deelgemeente van mijn thuishaven Haaltert. Pol was een grote filmfan en kon er vurig over discussiëren. Of beter gezegd: hij zei nogal onomwonden wat hij van de dingen dacht. Hij zou op 28 januari 29 geworden zijn. Hoe wreed en tragisch. Lees hier een in memoriam. Pol Van Achter

Ik waag me niet aan gefilosofeer over de dood - in mijn hersenpan knettert het al haast dagelijks daarover, bij de herinnering aan of bij het lezen van de krant - en ik kan gelukkig zeggen dat ik maar héél weinig overleden mensen ken. Maar dit was me allemaal wat snel na elkaar en vooral steeds dichterbij komend. Het enige dat ik kan doen, is aan al die mensen blijven denken. En een ongelooflijk mooi liedje aan hen opdragen: niet echt een nummer over de dood, wel over reizen, maar de metafoor is duidelijk. All things go.

(Sufjan Stevens - Chicago)

Rip Röp

Het filmfestival van Cannes heeft vandaag een slachtoffer gemaakt. Middenin het feestgedruis is het fenomeen Jo Röpke overleden, een grote figuur uit de filmjournalistiek en een eminent filmliefhebber uit de tijd dat filmkritiek nog ontstond uit liefde voor de film en niet uit frustratie en cynisme.

Het rustgevende stemgeluid van deze waardige verschijning, heeft mij jarenlang geheel onbewust een passie voor film aangepraat. Zonder zijn Premiere tijdens de jaren ‘80 had mijn filmliefde zich wellicht geheel anders ontwikkeld. Ik heb hem één keer ontmoet, een wat fragiel geworden heer wiens elegantie en status als legende niet te negeren vielen. Een nobele mens, die correct oordeelde over films en zich terecht beklaagde over de manier waarop de huidige filmjournalisten slaven van de marketing geworden zijn. Een monument zeg maar. Hij was 78 en zag zo’n 12000 films.

R.I.P. Laura

Vrijdag is onze familiehond Laura overleden. Niet onverwacht, maar toch betreurenswaardig. Laura heeft bij zowat iedereen van de familie gewoond en verbleef uiteindelijk het grootste deel van haar leven in Middelkerke. Ooit kwam ze de familie binnen dankzij Ria, maar ze werd groter en wilder en ging steeds meer plaats opeisen. Na diverse logeerpartijen kwam ze uiteindelijk terecht in het kuststadje, waar ze op 15-jarige leeftijd overleed.

Het opvallende was dat Laura’s aanwezigheid in onze familie erg gelijk loopt met het komen en gaan van familieleden. Ze kwam in de familie nét voor onze (over)grootvader Sooi overleed, in 1992. Thomas was toen één jaar en is dus zowat samen opgegroeid met Laura. Ik vermoed zelfs dat ze zowat evenveel konden eten. En door een grillige speling van het lot valt Laura’s dood op enkele dagen na gelijk met de eerste herdenking van Jelle’s overlijden.

Eén Pfaff minder

Nét in die ene week dat ik compleet afgesloten ben van het nieuws, komt in Brasschaat toch wel opa Pfaff te overlijden zeker? Nu ja, het was niet echt opa Pfaff, want het was maar de schoonvader van Jean-Marie, maar de roddelpers noemt hem zo voor het gemak. Hét medianieuws van de week dus, en het is compleet aan mij voorbijgegaan want de ouwe is vandaag zelfs al begraven!

Ik heb altijd beweerd dat het productiehuis dat De Pfaffs maakt, al lang zat te wachten op dit overlijden. Men kan niet blijven trouwen en kinderen kopen om de serie boeiend (!?) te houden. Ik betwijfel dan ook of men volgend jaar deze familie van marginalen nog zal blijven volgen. De kijker heeft het nu immers allemaal wel gehad. Wedden dat de aflevering over de begrafenis voor een piek in de kijkcijfers zal zorgen? En dan mag het amen en uit zijn met deze overbodige familie. Alleszins is er nu toch al ééntje minder. Laat de vergetelheid de rest nu ook erg snel opslokken.

R.I.P. Robert Altman

Als filmfan laat het doen en laten van Hollywoodsterren en randfiguren me redelijk koud, maar gisteren overleed één van de grootste Amerikaanse regisseurs, de 81-jarige Robert Altman, en vreemd genoeg raakt mij dat. Enkele van zijn films, zoals de psychologische puzzelfilm Short Cuts, het grandioze moordmysterie Gosford Park en de Hollywoodsatire The Player, behoren absoluut tot mijn favorieten. En hoewel Altman 81 was, hoopte ik echt dat hij toch nog minstens één nieuwe film uit zijn mouw zou schudden. Altman’s laatste film, A Prairie Home Companion, zag ik onlangs nog, net op mijn verjaardag. Een toevalligheid waar ik als teken van rouw even wat meer betekenis aan geef.

Altman was een meesterlijk verteller die zich liefst van al onderdompelde in een bepaalde subcultuur of context. Daarnaast maakte hij ook heel veel brol, maar op zijn best bracht de man veelgelaagde, hoogstaande cinema. En dat daar nu een einde aan gekomen is, vind ik eigenlijk wel droevig. Dju toch.