Dun krantje, veel geleerd

Als de vakantie me ergens tijd voor biedt, dan is het wel aan het lezen van de krant. Ik spoor deze week elke dag naar Brussel, waar het Europees filmfestival plaatsvindt, en op de trein lees ik mijn krant van voor naar achter.

De vaststellingen die ik na het doorploegen van de (dunne!) krant van vandaag deed:

*Mooie verwoording: ‘het is de eerste regering die van niet-regeren het kernpunt van haar bestaan heeft gemaak’, aldus Yves Desmet. Als je dan nog eens stilstaat bij de interne strubbelingen, momenteel bv tussen Joëlle Milquet en Annemie Turtelboom of de niet-benoemde Brusselse burgemeester die de Gordel afwijzen, besef je dat beroepsernst en constructivisme steeds zeldzamer worden. En ik zou als leerkracht bang moeten zijn om mijn mening te zeggen terwijl onze machtshebbers elkaar gewoon dwarsliggen!? Geert Bourgeois houdt zich intussen bezig met het tellen van Nederlandse liedjes op de VRT-radio’s. Ook zinvol.

*Murat Kapplan (of is het nu toch Kapplan Murat?) is vrijgelaten! Dat had zelfs hijzelf niet verwacht. Ik ben niet op de hoogte van het dossier en ik heb geen idee hoezeer deze gangster oprecht bereid is een nieuw leven te beginnen als brave mens, maar is deze vroege vrijlating toch niet een héél klein beetje alarmerend?

*Evenmin worden de Arabische prinsessen die hun huispersoneel mishandelden, gearresteerd. Men is er bij e Brusselse politie gerust in dat ze niet zullen weglopen. Maar misschien had een ruwe arrestatie, gevolgd door een nacht in de cel, de verwende nesten - al was het maar even - aan het denken kunnen zetten!?

*En dan al dat gezeik over het al dan niet heiligverklaren van Pater Damiaan. Wie ligt daarvan wakker? Maar in Rik Torfs’ verklaring, staat alweer een rake opmerking: ‘Wat Damiaan tegenhoudt is zijn relatie met de kerkelijke overheid, zijn opstandigheid. Gehoorzaamheid wordt vaak impliciet als onverenigbaar beschouwd met kritische zin.‘ Damiaan, mijn held! Er is blijkbaar nog niets veranderd.

*Els Cleemput, de woordvoerster van de federale politie is op non-actief gesteld om bizarre redenen. Mij viel vooral de vermelding op dat deze dame ‘wel eens verwikkeld raakte in conflicten die draaiden rond procedures en hiërarchie.’. Herkénbaar! Nog een bewijs dat mensen die hun mond opentrekken nergens geraken!
Verder is deze zaak echt wel te gek. De secretaresse van de commissaris-generaal zou geen andere vrouw aan de top verdragen hebben en haar baas aangezet hebben tot de detachering van de woordvoerster. In de beschrijving van de carrière van deze secretaresse (die met een diploma lager middelbaar een job versierd heeft die bestemd is voor universitairen) staat ook het relaas van een lagere school in Lessen die regelmatig privileges krijgt van de politie. De krant meldt dan droogweg; ‘Geheel toevallig gaan de kinderen van Sylvie Ricour (die secretaresse dus) naar die school’. Ik vind het frappant dat een overduidelijke illustratie van vriendjespolitiek en machtsmisbruik, oogluikend wordt toegelaten. En daarnaast het zoveelste verhaal van mensen die hun werk goed doen maar toch op een zijspoor worden gezet. Benieuwd hoe dit gaat aflopen.

*Tia Hellebaut is een metafoor. In zowel het artikel over de woordvoerster als het artikel over de staking bij Opel komt de hoogspringster ter sprake. Een miraculeuze promotie wordt in het ene artikel een ‘Tia Hellebautsprong’ genoemd, terwijl de vakbonden het opdrijven van de snelheid van de band in een ander artikel vergelijken met het verwachten van Hellebaut dat ze, als ze over 2 meter kan springen, ook over 2m02 kan springen. Interessant dat deze atlete zo haar stempel op de actualiteit kan drukken.

*Gent dreigt de geïndexeerde lonen van zijn ambtenaren (waaronder dus ook een aantal leerkrachten) niet te zullen kunnen betalen… Moeten we het met nog minder uren stellen? Het volgende schooljaar starten we alleszins met minder uren. Het aantal kinderen met een GOK-statuut (Gelijke OnderwijsKansen, dus kinderen die thuis een andere taal spreken, laaggeschoolde ouders hebben, enz. en daardoor dus mogelijk de school verzwakken zodat er extra uren nodig zijn) op onze school bedraagt 38% - wat al niet niks is - maar dat is blijkbaar nog veel te weinig in vergelijking met andere Gentse scholen. Er zijn er zelfs met bijna 100% GOK-kinderen! Begrip dus, maar ook enige ongerustheid.

*En ik ken ook weer eens een wielrenner!Dat overkomt me gemiddeld maar één keer per jaar. Humo had een boeiend interview met Mark Cavendish en met mijn Blokken-deelname in het vooruitzicht, poogde ik enige interesse hiervoor op te brengen. Ook over hem een artikel in mijn krant, maar opvallend genoeg met vrijwel allemaal dezelfde vragen!

*CD van de week is Soft Power (luister hier) van Gonzales (geen relatie tot José Gonzalez). Toevallig zag ik deze week net een film waarin muziek van deze artiest zat, waardoor ik - geheel tegen mijn gewoontes in - de recensie van deze cd las. Nieuwe artiesten leren kennen, gaat bij mij erg moeilijk, dus ik vind het al een hele prestatie dat ik die naam had onthouden. Weer eens een bewijs dat ik alles van films leer.

Om dus maar een zeer afgezaagde, naïef klinkende zin boven te halen: wat zijn kranten eigenlijk toch leerzaam. Jammer dat ik er niet meer aan toekom…

We zullen wel zien

maart 2008:
-Goeiedag, met de klantendienst van de NMBS? Ik wou graag melding doen van schade.
-Ja meneer, waarover gaat het precies?
-Wel, ik heb vastgesteld dat de muur van de parking van het station Dampoort voor een deel is ingestort en op het fietspad ligt.
-Oei, dat gaan we zeker doorgeven. Dank voor uw oproep, meneer.

De volgende dag:
- Met Patrick De Geyter, Coördinatie Werken.
- Goeiedag, meneer De Geyter, u spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. We kregen een telefoontje dat er een muur vernield is van de parking aan het station Dampoort. Een deel ervan ligt op het fietspad. Mag ik deze zaak aan u overdragen?
- Neen madam, dat is werk voor de Dienst Gebouwen. Ik kan u niet helpen.
-Oké dank u wel.

- Met Dirk Vandevelde, Dienst Gebouwen.
- Meneer Vandevelde, u spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. Er werd ons schade gemeld aan de muur van een parking van het station Dampoort. Kunt u die zaak aannemen?
-Dat is te zien of die parking NMBS-eigendom is of niet. Dat zoudt ge moeten navragen bij de dienst beheer. Zo ja, dan zal mijn dienst het nodige doen, maar anders is het aan de stad Gent.
- Kunnen er dranghekkens voorzien worden om het publiek af te schermen?
- Dat is afhankelijk van het antwoord op de vorige vraag.
- Goed, dank u wel. Ik zal dan eerst naar de dienst beheer bellen.
- Doe dat, maar ‘t is 10 voor 4, daar zal niemand meer opnemen.
- Dan zal het voor maandag zijn.

Vier dagen later.
- Met Oscar Martens, Dienst Gebouwen.
- U spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. Ik belde u vorige week over die ingestorte muur op de parking van station Dampoort.
- Dat zal mijn collega geweest zijn, want ik was hier vorige week niet.
- Kan ik dan diegene spreken die ik vorige week aan de lijn had?
- Als u Dirk Vandevelde bedoelt, nee, die heeft een dag sociaal verlof genomen.
- Ah zo. Wel, het gaat over die ingestorte muur op de parking van station Dampoort. Bent u op de hoogte van die zaak?
- Neen.
- Er werd ons gemeld dat een deel van de muur rond de parking van station Dampoort beschadigd werd en een deel ervan op het fietspad terechtgekomen is. Uw dienst zou dat kunnen oplossen?
- Dat is te zien of die parking NMBS-eigend…
- Ja, dat heb ik nagevraagd bij de dienst beheer.
- Goed, dan zullen wij dat zaakje regelen.
- Bedankt

Een halve dag later
-Frans, met Oscar hier. Er zou daar een stuk van muur ingestort zijn aan de parking van de Dampoort. Kunt ge dat eens gaan bekijken en wat opkuisen?
-Ja, jong, ik zit hier vandaag alleen. Morgen is Abdul hier, we zullen dat dan gaan bekijken.

De volgende dag 
- Oscar, ‘t is Frans. Zeg, ik ben eens gaan kijken naar die ingestorte muur en …
- ‘t is Dirk hier. Is dat die muur aan de Dampoort?
- Ja, Oscar had daar gisteren over gebeld.
- Jamaar, zijt ge zeker dat die muur van ons is?
- Daar heeft hij niks van gezegd.
- Aja, wacht dan voor ge d’er iets aan doet.
- Ja maar, we zijn al geweest. Dat zijn zware brokken jong, daar beginnen wij niet met ons blote handen aan. We zullen er wat hekkens rondzetten zeker?
- Dat is goed. Laat het daar voorlopig maar bij.
- Dat zal wel voor volgende week zijn, met dat verlof en die brugdag en al.
-Ja, da’s normaal hé.

Een week later
-Meneer Vandevelde? Met Katia Meganck van de klantendienst. Ik heb u vorige week gebeld in verband met een ingestorte muur aan de parking van station Dampoort. We kregen intussen diverse meldingen over dat puin.
-Ja, we zijn daar mee bezig, maar ik kan geen commando doorgeven als ik geen bevestiging heb van het feit of de NMBS eigenaar is van het terrein.
-Maar dat heb ik vorige week aan uw collega al doorgegeven.
-Oscar? Ah, maar die is met vakantie en ik heb hem nog niet gezien. Zodus.
-Zou d’er eerstdaags dan toch iets kunnen gedaan worden aan dat puin op de rijweg?
-Ik zal zien wat ik kan doen.

De volgende dag.
- Frans, met Dirk hier. Kunt gij hekkens gaan plaatsen rond dat puin aan de Dampoort?
- Ja, maar opkuisen, daar begin ik niet aan hé. Ik heb het tegen Oscar ook gezegd, daar hebben we het juiste gerief niet voor.
-Alleen hekkens is goed dan. We zullen dan wel zien wat we er verder aan doen.

April 2008

Mei 2008

Juni 2008

Nog even geduld.

De bevestiging

Twee dagen geleden postte ik hier een stukje over Sint-X, en intussen werd mijn hele betoog schitterend geïllustreerd op zowel rechtstreekse als onrechtstreekse manier.

*Kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove vertelde op het lerarenevenement Leraar van het Jaar over haar eigen lagere schooltijd. Toen ze 11 was, veranderde ze van school en kwam ze in een groene school in Gent terecht. ‘Geen groene school in de betekenis van milieuvriendelijk’, verduidelijkte ze. ‘Een gevangenis was het’ voegde ze er aan toe. Toch een kleine bevestiging van mijn vermoeden.

*Net die ochtend was ik als gewoonlijk weer door het smalle straatje gefietst waarin Sint-X gelegen is. Het was bijna acht uur en als wou iemand mij eens flink beetnemen, hield alweer een dikke wagen in het midden van de straat stil, de deuren wagenwijd open zodat een fietser niet langs kon. Is het zoveel gevraagd de deur te sluiten? Mijn reactie bestond uit hevig bellen en een zuur gezicht trekken zoals alleen ik dat kan. Ik hield halt op amper enkele centimeters van de autodeur. De chauffeur wilde net instappen na het droppen van zijn kleuter, en keek me uitdagend in de ogen. Hij vertraagde daarop nadrukkelijk zijn bewegingen om in te stappen, wat mij, flink geagiteerd en de man in de kaart spelend, een ‘Komaan, zeg!’ liet uiten. De man keek me schijnbaar kalm aan en antwoordde met een laconiek maar tegelijk verontwaardigd ‘Rustig maar’ of iets dergelijk, waarop ik haast brul: ‘t Is hier wel élke ochtend hetzelfde!’. Waarop de man mij, nogal ondoordacht en verrast, toesnauwt: ‘Neem dan een andere weg hé!’.

Voilà, de redenering die ik in mijn vorige post min of meer voorspelde door te stellen dat dit soort mensen meent dat de straat van hen alleen is. Die man heeft natuurlijk gelijk, niet? De straat is enkel voor auto’s, bestuurd door mensen die hun kinderen naar deze school sturen. Het staat nog nét niet aangegeven aan het begin van de straat. Fietsers moeten maar een omweg nemen, dat spreekt toch vanzelf. Er zijn toch straten genoeg in Gent? Nee, als gewoonlijk, komt een mens alweer pas een minuut later op tal van prachtige replieken op zo’n idiote uitspraak.

Taggedloos

Mensen willen vriendjes worden met mij. Althans, ik krijg uitnodigende mails van virtuele individuen die zich mailsgewijs aan me voorstellen als Ashley, Brandon of Moumi en die ik via het één of ander sociaal netwerk aan mijn eigen socioweb kan toevoegen. Wat klikken en zenden en voor je het weet het je een massa vrienden.

Niets voor mij dus. Het kritische en norse deel van mezelf is niet geneigd actief deel te nemen aan de eerste de beste eigentijdse en o zo populaire community. Ik kan eenvoudigweg niet aannemen dat dit ook daadwerkelijk iets meer kan opleveren dan wat oppervlakkige verstrooiing en een eventueel volkomen vals populariteitsgevoel. Of zijn hier bezoekers die effectief nut ondervonden hebben van Tagged, Myspace, Faceparty, Xanga, Friendster, Orkul, Hi5, Facebook, Bebo, Hoverspot, Wayn, Tagworld of Yuniki? Ik heb wel eens wat doorgestuurde links aangeklikt en wat accounts aangemaakt en ben bijgevolg dus wel ergens virtueel aanwezig, maar dat is eigenlijk altijd volkomen onbewust gebeurd. Om iemand een plezier te doen, voeg je jezelf wel eens toe aan een netwerk, maar eigenlijk is dat volkomen zinloos. Die mensen ken ik sowieso al en de concrete ontmoetingen blijken dan veel waardevoller te zijn. Ik zie wel de leukigheid in van bv het vaststellen dat één van je vrienden een vriend of kennis gemeen heeft, maar daar houdt het ook op. Nu is het alleen nog maar vervelend opgescheept te zitten met die accounts en bijhorende mailtjes.

Ik vrees dat ik ook veel te weinig mensen ken die zich met dit soort toestanden bezig houden. Als je dan niemand van dat virtuele netwerk écht kent, zit je daar dan sociaal te wezen in je eentje, omringd door Melissa’s en Kevins uit Smeerebbe-Vloerzegem of Bugskuffle. Een ridicule doortrekking, ik weet het, maar het lijkt me zo ver af te staan van de werkelijkheid dat ik er het nut niet van inzie.

Ben ik dan niet mee met mijn tijd? Tja, misschien nét niet. Waren deze sociale netwerken vijf jaar geleden al zo wijd verspreid geweest, ik was misschien nog mee op de kar gesprongen. Maar anderzijds denk ik niet dat ik nu antiek kan genoemd worden omdat ik geen zin heb om me bezig te houden met het scheppen van een schijnwereld. Het handjevol echt bewonderenswaardige mensen dat ik ken, houdt zich overigens ook niet met zulke prullen bezig.

Maar nog veel belangrijker is dat ik ook geen tijd en energie in dat soort zaken wil steken. Ik verwaarloos al genoeg mensen aan wie ik wel iets heb, waarom dan nog meer volk aantrekken dat je niet meer dan oppervlakkig kan leren kennen, waarmee je geen enkele herinnering deelt (‘weet je nog, die woensdagavond dat we zo gelachen hebben op den chat?’), waarvan je de kleine kantjes niet kan ontdekken, die je niet echt hoort lachen of klagen, tegen wie je niet kan zeggen dat zijn haar in de war ligt of er choco naast zijn mond hangt, die je op haar verjaardag geen drie zoenen kan geven of om wiens West-Vlaamse dialect je niet kan zuchten?

Jaja, ik zaag. Maar wie overtuigt me?

(P.S. stelde vast dat LamaZone Facebook ook beu is. Ik vond er ook dit geweldige clipje!

Het raadsel van de kijkcijfers

Vraagt u zich ook wel eens af wie eigenlijk de mensen zijn die mee de kijkcijfers bepalen van het Vlaamse tv-landschap? Dat zouden gezinnen zijn die thuis een kijkcijferbox hebben die registreert waar ze naar kijken.

Vandaag zag een persvisie van een nieuwe Duitse film die daarover handelt. Reclaim Your Brain (Free Rainer) gaat over een tv-maker die niet langer troep wil maken en daardoor komt stil te staan bij de kijkcijfers. Slechts een klein deel van de bevolking beschikt over zo’n box en dat wil enerzijds zeggen dat die representativiteit met een flinke korrel zout moet genomen worden. Ook valt op dat enkel bepaalde doelgroepen in aanmerking komen voor zo’n box. Waar studenten of allochtonen naar kijken, wordt bv. niet gemeten. Anderzijds blijkt dat deze gegevens best manipuleerbaar zijn. Een heel interessant onderwerp, maar jammer genoeg was de film heel simplistisch.

Maar de kwestie bleef wel hangen en is ook voor ons land toepasbaar: wie zijn in ons land die kijkcijferaars? De vraag waarop ik dus een antwoord zoek is: kent u - of hebt u weet van - iemand die zo’n box heeft? Ik alleszins niet.

update 10/2: volgens de officiële meting was er vorige week een programma met 0 kijkers! Het bleek het Vijftv-programma My Mind and Body te zijn, een astrologieprogramma gepresenteerd door An Ceurvels. De Morgen wist daar het volgende over te vertellen: ‘bij de laagste cijfers zijn er eigenlijk geen nauwkeurige metingen uit te voeren. Hoe lager de cijfers, hoe groter de foutmarge.’ Er zijn nl. slechts 750 gezinnen die een registratiebakje hebben. Dat er dus van die 750 gezinnen niemand om 2u ’s nachts naar dit programma kijkt, is eigenlijk niet zo vreemd.’ Met andere woorden: misschien waren er wel 5000 kijkers, maar geen ervan had een registratiebakje. Volgens de woordvoerder van SBS Belgium zou het programma meteen 328 kijkers hebben als er één persoon met een bakje op afgestemd had.

Even naast de kwestie nog: ‘We hebben niet de ambitie met dit programma duizenden kijkers te bereiken.’ Het is dus opvultelevisie, niet bedoeld om naar te kijken. Het programma moet het immers hebben van sms’jes.

Ooit was Ann Ceurvels trouwens een veelbelovende en graag geziene actrice. Zou ze nog liever dit doen dan pakweg ergens te schoonmaken of in een kledingzaak te gaan werken?

Blokken en de sociale cohesie

De poll die al maar liefst twee en een halve maand op deze blog prijkte, is eindelijk afgelopen. In afwachting van mijn eigen deelname aan Blokken, vroeg ik me in dit logje af of niet bijna iedereen wel al iemand kent die ooit deelnam aan Blokken.

301 mensen beantwoorden de poll. Dit zijn de resultaten:

21% kent blijkbaar toch niemand die al deelnam aan Blokken.
22% kent één deelnemer
18% kent twee deelnemers
15% kent 3 deelnemers
13% kent toch al 4 mensen die deelnamen.
En 11% (toch 33 mensen) kennen meer dan 4 mensen die al deelnamen aan dit programma.

Wat mijn eigen deelname betreft, die is door die wel erg onwelkome angina gedwarsboomd. Nog wat geduld dus.

Buurman wordt boos (2)

Een half jaar geleden verloor hij al een keer zijn zelfbeheersing, vandaag mocht de Gentse politie opnieuw uitrukken voor mijn agressieve buurman. Deze keer had hij het iets verderop in de straat aan de stok gekregen met ander gespuis, met een vechtpartij tot gevolg. Eén van de mannen zat helemaal onder het bloed (sensatie! sensatie!) en de twee bleven maar tegen elkaar tekeer gaan. Enkele minuten later stonden er wel vier politiewagens op het kruispunt, waarop maar liefst negen agenten te voorschijn kwamen. Ik stond weer klaar met mijn fototoestel.

De bloedworst werd snel in de combi geduwd en buurman zag dat de publieke opinie zich tegen hem begon te keren. Hij zou duidelijk als slechterik uit dit verhaal komen. En wat doet crapuul in nood dan steevast? Snel zelf het slachtoffer uithangen natuurlijk. Buurman liet zich dus snel op de grond vallen, kreunend en pogingen doend erbarmen op te wekken bij de omstaanders. Vruchteloos, want toen de ziekenwagen arriveerde, weigerde men hem zelfs op te rapen. Buurman stond dan maar recht en stapte zelf in de ambulance…

  

Ik ben niet snel geneigd kritiek te geven op onze politiemacht (ik spaar mijn gal voor Hans Bourlon), maar opvallend was toch wel dat een jonge vrouw die op één of andere manier betrokken partij was, al die tijd in een flinterdun zomerjurkje toekeek, zonder dat ook maar één van de negen agenten haar een jas of deken aanbood. En daarnaast vraag ik me toch wel af of politie- en hulpdiensten niet een héél klein beetje moeite kunnen doen het verkeer niet in de war te brengen door gewoon midden op straat te parkeren als het geenszins om een noodgeval gaat.

Interview met een niet-genomineerde blogger

Beste Sven. Clickxmagazine heeft vandaag bekendgemaakt welke blogs (en websites) in aanmerking komen voor de wedstrijd ‘Site van het jaar’. Jij bent niet genomineerd. Wat is je eerste reactie?

‘Ik vind dat wel jammer natuurlijk want ik durf stellen dat mijn blog een waardige blog is: een variatie aan onderwerpen, mooie layout, verzorgd taalgebruik en vooral een zéér regelmatige update. Ik moet dus toegeven dat genomineerd worden mijn ijdelheid wel zou strelen. Anderzijds betekent zo’n nominatie eigenlijk niets, zo troost ik mezelf. De criteria waarmee de blogs zijn beoordeeld, zijn niet bekend en zijn allicht heel persoonlijk. Als iemand van het selectiecomité zelf een jonge mama is, vindt die blogs over het moederschap wellicht erg interessant. Terwijl die misschien wel zonder enige flair geschreven zijn. Daarnaast is zo’n verkiezing wel een beetje een incestueus gedoe. De helft van de genomineerden kent elkaar en verwijst naar elkaar. Bovendien kan elke website eigenlijk wel zo’n verkiezing organiseren. De eer moet je dus toch wat relativeren, zelfs al is Clickx wel een bekend computermagazine. Verder stemt iedereen wellicht toch gewoon voor de blogger die hij kent, zonder echt al de genomineerde blogs te gaan bekijken. Het is dus meer een populariteitswedstrijd. Wist je overigens dat er vorig jaar ook genomineerde bloggers waren die niet wensten deel te nemen en vroegen om van de lijst gehaald te worden? Dat wijst volgens mij toch op een heersend gevoel van onvrede bij een bepaalde bloggroep. Niet dat ik daar wil bijhoren of zo, maar het is toch veelzeggend. Welke acteur zou bv. niet genomineerd willen worden voor een Oscar?’

Maar zo’n nominatie zou je wel veel nieuwe bezoekers kunnen opleveren, toch?

‘Dat valt niet te ontkennen en dat zou zeker leuk zijn. Alleen gebeurt de verkiezing dit jaar met een ingebouwde veiligheid waarbij iemand die wil stemmen zich eerst moet registreren. Dat schrikt volgens mij veel potentiële stemmers af. Daarnaast is zo’n piek in je bezoekcijfers toch grotendeels maar tijdelijk. Ook dat betekent dan eigenlijk niets, op een kortstondig euforisch moment als je even enkele honderden bezoekers meer hebt.

Had je jezelf ingeschreven voor de wedstrijd?

Iemand liet me weten dat hij mijn blog had opgegeven in de categorie ‘beste blog’. Dat vond ik wel tof en daarna heb ik zelf ook nog eens een mail gestuurd. Ik weet niet of dat iets uitgemaakt heeft. Zou het selectiecomité echt élke ingestuurde url bezocht hebben of enkel die die door een minimum aantal mensen werd aangebracht? In dat geval vrees ik dat ik sowieso al geen kans maakte. Ik was daar niet erg fanatiek in, zoals eerder gezegd relativeerde ik wel meteen het belang van die verkiezing. Ik dacht ook niet veel kans te maken omdat er nog zoveel blogs bestaan die ik beter en origineler vind…

Laat ons even de genomineerden bekijken.

‘Goed idee.

Ik heb die allemaal grondig doorgenomen. Brutin.be is best leuk. Grappig geschreven en fijne, vlot leesbare onderwerpjes. Gemiddeld wel maar 7 artikels per maand, maar dat is oké. De header toont Adam Sandler, een vreselijke acteur waar de blogger om onbegrijpelijke reden fan van is, maar de foto komt wel uit zijn enige goede film, Punch-Drunk Love. Een prima blog dus. (waarvan de auteur na het verschijnen van deze blog iets minder prima bleek te zijn…)

Dan is er B.V.L.G., een sympathiek ogende blog waarop ik niet meteen een woord of titel zie uitspringen die echt mijn aandacht weten te vatten. Ik moet toegeven dat de onderwerpen me niets zeggen. De blogger vindt zijn nominatie zelf een beetje vreemd want hij vindt ook dat er veel snedigere, mooiere en accuratere blogs bestaan. Hij bedelt dus niet om uw stem en daar kan ik inkomen. Een modale blog, lijkt me.

Vervolgens is er Past is Prologue. Zo’n blog waarvan je zegt ‘…tja’. Er staan artikels op en dat is het zowat. Een variatie aan onderwerpen en regelmatige update, maar geen enkel artikel is echt sterk. De blog lijkt me bovendien vooral gericht op mensen die de schrijver kennen. Daarom wordt er ook geen moeite gedaan om wat creatief te schrijven of de artikels visueel aantrekkelijker te maken. Ik zie ook veel links en computerweetjes, dus deze blog richt zich op de fanatieke maar oppervlakkige surfer. Nee, geen nominatie waard wat mij betreft.

Een stuk aantrekkelijker is de blog Ishku. Ik ben niet te vinden voor al dat verkavelingsvlaams en die Engelse tussenwerpsels (’anyway’ enz.) maar het werkt wel. Een grappige, zelfrelativerende schrijfstijl met aangename fotootjes bij. Zotte opmerkingen en gevatte observaties zonder echt groot nieuws te bevatten ‘…dat ik er openlijk voor moet uitkomen dat ik Stephanie Planckaert in tegenstelling tot veel mensen géén domme kalle vind. Ik zou daar waarlijks goed mee kunnen overeenkomen, denk ik. Echt waar!’. Plezant en pretentieloos, prima blog die ik echt nog eens verder wil uitpluizen.

Kerygma is een misantroop, mijn favoriete mensensoort. Haar blog oogt niet zo spectaculair (een afbeeldinkje af en toe doet toch wonderen) en de o zo gruwelijke huis-tuin- en keukenverhalen liggen op de loer, al weet ze er meestal nog net een draai aan te geven. Toch vind ik de blog in zijn geheel wat banaal (verslagen over verbouwingen zijn echt slaapverwekkend), maar je krijgt wél bijna dagelijks iets te lezen. Voor een misantroop is de toon wel erg alledaags en het taalgebruik is grappig bedoeld maar toch weinig creatief (’ambetant’, ‘het was wijs’, ‘in ‘t zak gezet worden’). Kerygma lijkt me wel een leuk persoon, maar haar blog is toch iets te gewoontjes. Zeker om te nomineren.

Vergelijk zoiets eens met de volgende genomineerde en je begrijpt misschien wat ik bedoel. KRuiMeLs oogt goed en is qua schrijfstijl van hoog niveau. Dit blijf je lezen, zelfs zonder prentjes en zelfs al is dit ook een blog van een jonge mama (waarmee ik maar wil zeggen dat het risico altijd groot is dat de kindjes bejubeld worden en de lezer in slaap sukkelt). Vat ook wat voor mij de essentie van bloggen is: schrijven. Over wat dan ook, maar steeds pogende iets moois te formuleren. Knap!

Volgende genomineerde is Onnozelheid Mag. Lijkt me wel oké. Vlotte en aangename schrijfstijl, maar de artikels zijn eigenlijk inhoudloos. Vooral een opsomming van eigen beslommeringen (en dat is dan ook wat bloggen in eerste instantie is) maar zonder diepgang. Dit is deels ook enkel voor ingewijden bedoeld, de zoveelste blog overigens van een redactielid van Gentblogt. Er wordt ook over en weer gelinkt dat het een lieve lust is. Wie niet mee is, haakt snel af. Een doodgewone blog die ik enkel zou bezoeken als ik Joke zelf zou kennen. Heb er niets tegen, maar wie nomineert zulke zoutloze schrijfsels?

Een geval apart is Tales of Drudgery & Boredom. De enige genomineerde blog waarvan ik de schrijver al een keer in werkelijkheid heb gezien en dat beïnvloedt uiteraard de beoordeling. MV is ook al een Gentblogger en laat zich op het forum aldaar vaak horen. Om maar te zeggen: een bekend figuur in bepaalde kringen. Een notoire zagevent ook, maar dat is niet negatief bedoeld. Ik ben er zelf één. Zijn blog is aardig en gevarieerd en - heel belangrijk - zelfrelativerend. Mensen die over hun karakter of eigenaardigheden vertellen zijn interessanter dan zij die over pampers en gyproc keuvelen. Sympathie dus voor deze blog, hoewel de reden tot nomineren me niet echt duidelijk is. Ik begin zo te vermoeden dat er op de Clickx-redactie gewoon een Gentblogger werkt.

Voorlaatste in de rij is Volume 12. Filmfans hebben bij mij een streepje voor, maar verder raak ik niet echt in de ban van deze ook al erg gewone blog. Bruno schrijft wel aardig, maar zijn onderwerpen zijn niet erg bijzonder, hoewel ze interessant zijn doordat ze op een niet-te-intieme manier persoonlijk zijn. Kan u nog volgen? Kortom: oké maar geen prijs waard.

We sluiten af met Yet Another Blog. De schrijfster heeft geluk: door de bijna-instorting van haar huis heeft ze heel wat spectaculairs te vertellen. Toch is ook dit een heel gewoon blogje over wonen, werk en leven. Doodgewone schrijfstijl, alledaagse verhalen… Passende titel dus. Sympathiek maar van weinig belang, ook geen nominatie waard denk ik.’

Welke conclusie kunnen we trekken?

‘Het is niet erg dat de meeste mensen bloggen over hun kat of kroost, hond of huis, carrière en kameraden. Weblog betekent ook ‘webverslag’ of ‘wegdagboek’. Maar hoewel die mensen veel over zichzelf vertellen, worden ze nergens echt persoonlijk. Niets mis mee hoor, maar mag het af en toe eens wat stouter, bozer, hilarischer, krankzinniger, uitzinniger, …? Op minstens 4 van de bovenvermelde blogs stond de nieuwe actie tegen HIV vermeld. Tja. Zo vul je al snel een blog natuurlijk. Maar zoiets nomineer je toch niet? Hier vond ik onlangs een artikel over enkele blogpareltjes. Daar tref je pas blogs aan die genomineerd dienen te worden. Creatieve, vernieuwende, verrassende blogs.’

Als je nu je eigen blog vergelijkt met de genomineerden…

‘Ik denk dat ik ook een vrij ‘gewone’ blog heb, maar ik tracht mijn lezers toch te boeien met ofwel flink overdreven, scherpe commentaar op alledaagse dingen, ofwel door wat me overdag overkomt als aanleiding te gebruiken om tot iets diepgaandere ontboezemingen te komen. Zo oefen ik niet alleen mijn schrijfvaardigheid, maar tracht ik door het bloggen ook mezelf wat te euh… analyseren zeg maar. Ik begrijp dat veel bloggers liever niet aan introspectie gaan doen  - een groot woord overigens voor wat ik soms doe - maar ik denk dat het een blog persoonlijker en interessanter maakt. En dat mis ik toch bij zeker de helft van de bovenstaande blogs.

Ik bedenk overigens net ook dat als je zou genomineerd zijn en je wint, je je prijs moet gaan afhalen op een soort ceremonie. Dat is me toch wat te gek. Ik zie me daar al staan. Dat druist voor mij ook wat in tegen de officieuze principes van het bloggen. Dat doe je achter je pc, in een zekere anonimiteit (want je kiest ondanks de onthullingen nog altijd zelf wat je prijsgeeft) en als blogger voel ik niet de noodzaak op de voorgrond te treden. Ik voeg er uit sympathie wel graag aan toe dat ik het initiatief niet afkeur. Bloggers mogen gestimuleerd worden!

Tot slot: naar wie gaat jouw stem?

Wel, ik heb me geregistreerd om te stemmen, maar ondanks de vermelding ‘het gaat erg snel’, wacht ik nu al anderhalf uur op de bevestigingsmail. Laat dan maar, zou ik zeggen. Los daarvan mis ik toch die ene echt bijzondere, bewondering oproepende, authentieke, reacties-loswekkende überblog en dan stem ik eigenlijk toch liever niet. Ik neem wel graag enkele van de genomineerde blogs op in mijn blogroll.

Er is trouwens ook nog de categorie ‘beste nieuwkomer (onder de blogs)’ maar daarvan verwacht ik niet meteen dat er nog verrassingen inzitten. Je weet natuurlijk nooit, maar dat is dan voor later.

Dank voor het gesprek!

Met dank aan Man Bijt Hond

Toegegeven, Man Bijt Hond bevat dagelijks wel een flard levensode. Maar vandaag overtrof dit programma zichzelf en wist het zelfs mijn dag goed te maken (want die was lang en druk).

Er kwam een bejaard koppel aan bod. Hij keek naar Blokken, zij naar het aquarium. Dat vond ze veel interessanter dan Ben Crabbé. Geen mens zou zo’n situatie kunnen bedenken. Een cafébaas had acteerambities en floepte er zowaar een levenswijsheid uit: ‘Een cafébaas is de beste acteur!’. Even later perste hij er voor de show een paar tranen uit. En toen sprak ‘de valies’ een sjofele bejaarde aan die van puzzelen hield. En na enkele minuten ook maar onthulde dat hij de grootste aandeelhouder ter wereld was van de Congolese Spoorwegen en dus in feite multimiljonair is. Alvorens te sterven zou hij wel al zijn geld verbranden, beweerde hij. Gek of gezellig? Om het even, mijn dag kon wel een scheutje positivisme en menslievendheid hebben. Dank u, Man Bijt Hond.

Ahmedden en Mariëtten

Er is al gedebatteerd over hun Nederlands, hun hoofddoeken, hun moskee, hun arbeidssituatie, hun offerfeest, hun ramadan, … Het moment is dan ook gekomen om het eens over het lot van de senior-moslims in ons land te hebben. In Antwerpen is namelijk een discussie losgebroken over het al dan niet oprichten van aparte bejaardentehuizen voor moslims. In Gent is het kerkhof dan weer aanleiding tot politiek gekibbel. Moeten moslims een aparte begraafplaats krijgen?

Ik zie de krantenkop al voor me, binnen afzienbare tijd: “Familie weigert opa te begraven naast allochtoon“. Zou bepaalde partijen mooi uitkomen, zo’n relletje. En ze zouden nog een heel sterk argument hebben ook. De islamieten willen namelijk zelf ook een aparte begraafplaats. Het Gentse Groen!-gemeenteraadslid Meryem Kaçar is zelf moslim en wil volgens de islamitische voorschriften begraven worden. Dat gaat makkelijker als er een apart perceel is voor moslims.

Met andere woorden: racisten en moslims zijn het voor het eerst blijkbaar zowat eens met elkaar. Of beter gezegd: het komt racistische partijen wel goed uit dat de moslims er voor een keer ook niet willen bijhoren. Discussie gesloten zou je zeggen. Vandaar ook dat er in Vlaanderen al al 14(!) gemeenten zijn waar aparte begraafplaatsen voor moslims zijn en we daar eigenlijk nog nooit iets over gehoord hebben.

Het is niet eenvoudig om zomaar een mening te poneren over deze situatie. Ik begrijp alle argumenten wel, maar ergens vind ik het abnormaal dat moslims en ‘anderen’ (want de overigen zijn niet allemaal katholiek) apart begraven worden en iedereen dat goed vindt, terwijl we eigenlijk op alle andere gebied moeite doen om mensen met een ander geloof erbij te laten horen. Of klinkt dat net verzuurd en conservatief?

Wat dus nodig is om van deze schijnbaar inconsequente situatie een topic te maken is ofwel een heel domme Vlaams Belanger die stelt dat moslims er al heel hun leven willen bijhoren en dat ze nu dus niet moeten zeuren om apart begraven te worden; of een rebelse moslim die in één van die 14 gemeenten weigert een familielid op de aparte begraafplaats te laten begraven maar zijn nonkel Ahmed gewoon naast Jules of Mariëtte wil laten rusten. Maar geen van beide zie ik niet meteen voor me (Domme Vlaams Belangers genoeg nochtans).

Samenleven is niet gemakkelijk, maar dat is het evenmin zonder moslims. Maar misschien heeft de discussie rond integratie eindelijk de laatste fase bereikt nu we op een dood punt aanbeland zijn?

Fietsen op afspraak

Ik vond dat mijn fiets wel even aan een onderhoud toe was. Ik herinnerde me dat de fietsenmaker me vorig jaar zei dat september de kalmste maand is, dus wilde ik ook nu alle studenten voor zijn. Desondanks had de hersteller slecht nieuws voor me: de huidige wachttijd is 12 dagen! Enerzijds snap ik dat als ik de grootte van de onderneming zie. Het gaat hem niet voor niets om de beste fietsenzaak van Gent. Maar toch, bijna twee weken zonder fiets, dat is wat veel, zeker met het filmfestival in aantocht, waarbij ik al mijn tijd nodig heb. Was er geen andere oplossing?

Ja, die was er. Men kan nu immers ook een afspraak maken voor het onderhoud. Dan is de fiets na één dag weer beschikbaar. Inderdaad een handige oplossing. We maken eigenlijk voor alles afspraken: de kapper, de tandarts, onderhoud van de wagen, enz. Dan is het toch niet zo vreemd om dat nu ook voor de fiets te doen. En toch vond ik het een beetje een gek idee, of ligt dat aan mij?  

Groet u uw buren?

In een poll vroeg ik naar de omgang met uw buren. Voor de ene een goede vriend, voor de ander een zware last.

Op de vraag ‘Groet u uw buren’, gaf u volgende antwoorden:

Nooit | 22% (11/50):

Alleen als zij eerst groeten | 12% (6/50):

Als ik zin heb | 12% (6/50):

Ja, geen probleem | 48% (24/50):

Ik heb geen buren of zie ze nooit | 6% (3/50):

Ik ben eerlijk gezegd opgelucht dat er best nog wat mensen zijn die niet zo veel zin hebben in hun buren. Hier in Gent ben ik de stralende buurman die iedereen welgemeend begroet, zelfs al kijken ze zuur of willen ze schijnbaar zelf geen contact. In Haaltert - waar ik geregeld langskom - zeggen mijn buren me niets, letterlijk en figuurlijk. Waarom? Dat leest u hier en hier.

En nu maar stemmen voor de volgende poll!

Oranje boven

Ik denk niet dat ik op een gefundeerde manier uitspraken kan doen over de verkiezingsuitslagen. Maar enkele bedenkingen en vragen:

*De kracht van subliminale boodschappen (schitterend geïllustreerd in dit filmpje) is groter dan we denken. Hoeveel mensen hebben voor Yves Leterme gestemd simpelweg omdat hij overal te zien en te horen was?

*Had men pakweg Roland Duchâtelet in even grote mate aan het woord gelaten of in beeld gebracht, dan was Vivant nu aan het feestvieren omwille van mooie resultaten. Daar twijfel ik niet aan. En dus vraag ik me af hoe goed mensen eigenlijk nadenken over hun voorkeur? Stemt men niet veeleer voor een persoon dan voor een opvatting? Ik kan me heel wat mensen inbeelden die enkel en alleen voor Leterme kozen omdat hij nu eenmaal als overwinnaar werd voorspeld. Een gigantische self-fulfilling prophecy.

*Als CD&V nu een premier mag leveren en in grote mate kan doorwegen op het bestuur, maken we dan binnen vier of acht jaar niet weer hetzelfde mee, zijnde een zgn. afstraffing en opnieuw een wissel van de wacht? Vangen hoge bomen niet veel meer wind en veranderen mensen niet ineens van politieke kleur omdat ze gewoon eens iets anders willen? ‘Winst en verlies, dat wisselt in de politiek’, zegt Leterme zelf. In hoeverre zijn mensen eigenlijk trouw aan een partij?

*Yves Leterme is een akelige kerel (en dit is wat u zei). Ik vind hem te ernstig en vooral te kunstmatig. Ik heb nooit sympathie gehad voor Dehaene, Tobback, De Gucht e.d., maar die zijn wel geloofwaardig en in zeker mate ’echt’. Ik vond zijn overwinningsspeech koud en geforceerd spontaan. Yves De Smet haalt in De Morgen overigens op schitterende wijze uit naar de Koning der Fermettebewoners.

*Heeft dan niemand de rapporten van de vorige regering gelezen die zowat alle Vlaamse kranten opstelden en waaruit duidelijk bleek dat vooral de kamerleden van Vlaams Belang zeer incompetent waren en een flink loon opstreken voor weinig werk?

*Hoe ernstig moeten we een would-be-politica nemen die tegen de journalisten (en op tv) zei ‘jullie kunnen het steken waar jullie niet willen!’? (Ulla W.)

Ecologische Voetafdruk

In navolging van velen heb ik het gewaagd mijn ecologische voetafdruk te berekenen. Dit is de oppervlakte Aarde die nodig is om te voorzien in je levensstijl, een getal dat berekend wordt door je leefgewoontes te analyseren.

Enerzijds was ik daar vrij gerust in. Ik ben vrij milieubewust want ik tracht zo weinig mogelijk afval te hebben en let op mijn energieverbruik. Anderzijds bestaan er ook heel wat maatregelen waar ik te weinig rekening mee houd.

In Humo had men enkele prominenten dezelfde test laten uitvoeren. Op Kristien Hemmerechts na zaten die zowat allemaal rond de 4. Ik bleek tot mijn verrassing ook zo’n resultaat te bekomen: 4,3 hectare. Dat is evenveel als minister van Leefmilieu Bruno Tobback en minder dan Mieke Vogels. En dat is lager dan het Belgische gemiddelde van 5,6 hectare!

Hoe is het met u gesteld? Doe hier de test en laat het weten!

0032 (2)

In een frituur in Sint-Lievens-Houtem, of all places, viel de wereld samen. 11 nationaliteiten ontmoeten er elkaar als afsluiting van het geweldige programma 0032. De voorbije weken kregen we ongelooflijke portretten van moedige, hartelijke mensen te zien aan wie het verdorie niet zal gelegen hebben dat dit zure land zichzelf naar de knoppen wil helpen. Ze hadden het over oorlog, armoede, mensenhandel, afstand, asiel, heimwee, culturen, trouwen, vrienden maken, gezinsvereniging, illegaal verblijven. Over de eerste keer naar de Aldi. Over onze dialecten. Over de administratie. Over werk en wonen, kerk en dromen, over alles waar ook de ‘Belg’ het over heeft. Diversiteit naast gelijkheid. Hoe interessant, pakkend en verrijkend. Jammer dat de kans klein is dat de mensen die dit zouden moeten gezien hebben, dat ook deden.

Buurman wordt boos

Eén van mijn buren maakte het vandaag te bont. Deze figuur, die op de meest ongepaste momenten bezoek krijgt  - op zaterdagochtend heel vroeg b.v. - en vaak ook voor geluidsoverlast zorgt, werd vandaag op straat agressief tegen een voorbijgangster. Die was zo onder de indruk van de bedreigingen en beledigingen dat ze prompt de politie belde. En maar goed ook, want de man, die intussen dus naar binnen was gegaan, gaf op dat moment ook nog eens zijn vrouw ervan langs. De sensatiejournalist in me kwam boven, maar meer dan een foto waarop te zien hoe groot de politiemacht was die uitrukte voor één man, valt er niet te tonen. De man werd meegenomen voor ondervraging en het slachtoffer kwam er met de schrik van af.

 

(foto waarop in feite niets te zien is)

Opgelost

Het verhaal van één van mijn leerlingen in de praatkring deze ochtend - (op licht sensationele toon):

“Je weet wel van dat meisje dat vermoord is. Wel mijn opa is daar ver familie van en daarom is mijn mama naar de kaartlegster geweest vorige week. En die heeft gezegd dat ze veel water zag en een plastieken zak en dat hij vuile dinges met haar had gedaan en littekens in haar gezicht had gedaan. En dan hebben duikers haar gevonden en het was waar. En de dader is een 19-jarige drugdealer heeft de kaartlegster gezegd.”

Waar maakt de politie zich nog druk om? De zaak is blijkbaar al opgelost.
Maar al die onzin maakt het er natuurlijk niet minder tragisch op.

Flair in ‘t echt

Tegenover 8 mannelijke collega’s heb ik ook zo’n 18 vrouwelijke collega’s, een verhouding die best doenbaar is en in het onderwijs zelfs niet zo vaak voorkomend is. Gelukkig zijn die 18 dames heel verschillend en is het niet zo’n groepje huisvrouwachtige grijze muizen of kijvende schoolmastellen die altijd één eenheid vormen in smaak, mening en initiatief. Toch worden de gesprekken zo nu en dan helemaal door de vrouwen gedomineerd. De Flair lijkt dan echt tot leven te komen, want een brede waaier aan gespreksthema’s passeert dan de revue: lingerie, slaapgewoontes, tatoeages, de nieuwe man, ontharen, schoenen, dansen, Colin Farrell, de Flair zelf (die godzijdank door slechts een kleine minderheid van hen gelezen wordt), kinderkleding, roken, ontrouw, lichamelijke klachten, de zonnebank, Temptation Island, de poetsvrouw, … Op die momenten houden de mannen zich stil, naar elkaar monkelend omdat het weer eens zover is. Want wie het waagt te reageren of commentaar te geven tijdens zo’n kletskransje, moet het ontgelden. Of nog erger: wordt zelf het onderwerp van gesprek. Gelukkig maar dat het truttengehalte bij ons zéér laag ligt ons en de typische meisjespraat niet echt vaak opduikt.

De ergernissen

De HUMO van deze week bracht een nogal onopvallend, maar zeer interessant artikel. ‘Ouwe heren ouwehoeren’ laat de heren Stijn Meuris, Marc Didden, Jan Van den Berghe en (pdw) aan het woord over hun ergernissen. Dit zijn namelijk befaamde zeurkousen en zij kunnen onophoudelijk klagen over de wereld om ons heen. Ik vond dit artikel zeer verfrissend en het deed me beseffen dat ik het toch wel een beetje mis om zo ongegeneerd iets of iemand af te kraken of te bespotten. Ik was daar vroeger best wel goed in, vond ik. Maar toen begon deze blog succes te krijgen en veel lezers apprecieerden toch een af en toe iets minder verzuurde toon. Stom om daar aan toe te geven, eigenlijk. Het is nog altijd mijn blog, die hoort te gaan over wat mij bezighoudt. Maar het zijn niet alleen de  blogbezoekers die mijn schrijven beïnvloeden. Onze samenleving lijkt geen plaats meer te hebben voor gezeur en gezaag. Alles sam, normen en waarden, weet u wel. En daar kan ik inkomen. Negativiteit is geen vruchtbare karaktereigenschap. Maar tegelijk is er in diezelfde maatschappij een overvloed aan zaken die het gewoon verdienen afgezeikt te worden. Overloop deze blog maar eens sinds zijn ontstaan: Kate Ryan, de taal van Thuis, fermettebewoners, weermannen, Bart Chabot, preselecties bij VTM, teenslippers, Belgacom, Scherre de Gerre, klantenwervers, de NMBS, joggingpakken, taalfouten, Wendy, Regi, mijn buren, … We moeten alles maar goed vinden of negeren, voor kritiek en commentaar is nooit plaats, je moet maar de andere kant op kijken, de knop omdraaien, enz. Die discussie is al uitgebreid gevoerd natuurlijk. Om maar te zeggen: we kiezen op alle gebied voor middelmatigheid en doorsnee. Wie wordt b.v. wellicht onze volgende premier? Ik wil mijn oude negativiteit in ere herstellen. Dus sta me toe dat ik nu en dan toch weer eens flink arrogant uit de bocht ga en hier vlammende stukjes schrijf over alle rotzooi die ons omringt. Ik moet op school al het stichtend voorbeeld geven en zalven en goedpraten en nuanceren en neutraal zijn en daar kan een mens echt wel eens genoeg van krijgen. Deze ontspannende vakantie heeft me dat nogmaals laten inzien. Ik vind het leuk om me ergens aan te ergeren en dat ga ik vanaf nu weer wat meer doen.Als afsluiter een fragment uit het artikel waarin de bal toch wel even wordt misgeslagen:Originele Voornamen
Marc Didden: “In principe vind ik dat alle inwoners van dit land Jef of Maria zouden moeten heten, al realiseer ik me dat dat niet werkbaar zou zijn. Maar bespaar ons alstublieft de Lobkes, Eppo’s, Wolkjes en Winters van deze wereld. Al kan het mij deep down  inside natuurlijk niet schelen. Van mij mag je zelfs Jens heten, op voorwaarde dat je een eskimo bent.”
Dit is natuurlijk je reinste kletskoek. Didden vindt Jens blijkbaar al een vergezochte naam, terwijk er tegenwoordig toch wel een pak slechtere namen bestaan - laat mij u de voorbeelden besparen. Maar dat hij Jens bovendien met een eskimo associeert, is natuurlijk de druppel. Dat zou hetzelfde zijn als een Ier die Joris heet of een Rus die Kees heet. 

Het nieuwe bioscoopbezoek (2)

Vandaag moest ik vaststellen dat een bioscoopticket bij Kinepolis al 8 euro kost. 8.2 euro zelfs als u uw ticket aan de automaat afhaalt. Daar wou ik meer van weten, en de dame aan het onthaal wist me te vertellen dat het hier om een digitale projectie ging (van de overigens geweldige film Sunshine en dat is blijkbaar duurder. Nu hoef ik zeker niet overtuigd te worden van de kwaliteiten van digitale cinema, maar de bioscoopbezoeker heeft natuurlijk niet echt een keuze. Of u moet maar een andere film gaan bekijken. Nu hoef ik daar geen punt van te maken, want de dame wist me ook te vertellen dat binnen enkele weken de prijzen van alle tickets verhoogd zullen worden. Kinepolis start immers met het systeem waarbij een bezoeker zijn plaats kan reserveren. De voor- en nadelen van dit systeem bekeek ik al een keer in een vorig artikel. Maar toen had ik er niet bij stilgestaan hoe duur naar de bioscoop gaan eigenlijk wel zal worden, in die mate dat ik me de vraag stel of het wel nog de moeite waard zal zijn. De meeste films liggen binnen de drie maanden (soms nog eerder) al in de videotheek en de winkelrekken en de kwaliteit van thuisbioscopen wordt alsmaar groter. Zelfs een cinefiel als ik durft opwerpen dat enkel spektakelfilms (of anders gezegd: het soort films die je op het grote scherm moet zien) nog de prijs van filmticket waard zullen zijn.

Een telefoontje naar één van de kleine, onafhankelijke bioscopen in Gent, garandeert me dat er voorlopig nog geen sprake is van een prijsverhoging in de sector van de arthouse cinema’s. Voorlopig, want in het najaar zouden de tickets wel 50 cent duurder kunnen worden. Misschien. Maar uiteindelijk zal de hele sector toch moeten volgen omdat die ene familie bioscoopeigenaar nu eenmaal de markt overheerst. Spijtig dat de liefde voor de film zo bezoedeld raakt.