Blokken: de vragen

De beleving, de kandidaten, de gênante momenten, het nieuwe decor, de afloop, de emoties en bedenkingen, u leest het hier later…

Hier alvast: de vragen - voor zover ik me die nog herinner.

De eerste ronde!

1. Hoeveel muntjes hebben een waarde lager dan 20 cent? (4)
Mijn tegenspeelster (Inge) drukt eerder af, dus ik denk eigenlijk niet verder meer na. Wanneer ze het fout heeft, mag ik alsnog antwoorden zonder eigenlijk even stilgestaan te hebben, en dus antwoord ik snel en dus ook fout…

2. Welke telecom(dinges) haalde het voetbalcontract binnen? (er was wel meer uitleg natuurlijk) (Belgacom).
Ik ben helemaal in de war. Wat is telecom? Het lijkt wel alsof Crabbé Chinees spreekt. Zelfs gewone woorden komen me plots onbekend voor. Inge drukt dus af en antwoordt juist. 

3. Hebben Luikse wafels ronde of vierkante vragen? (weet niet meer)
Ik hoor het (nogmaals) in Keulen donderen, geen idee wat er eigenlijk precies bedoeld wordt. In mijn hoofd probeer ik wafels en hoeken te combineren tot een beeld dat ik herken, maar het zegt me niets. Mijn tegenstandster drukt eerst af en antwoordt juist. Ik begin niet dwaas gezichten te trekken of zo omdat deze vraag ook dwaas is, maar stel me glimlachend boven dit soort onbenulligheden.

4. Wie schreef (en dan een aantal titels waarvan ik me enkel Kongo herinner): (Jef Geeraerts)
Inge antwoordt fout - wat ik al meteen voorspelde - ik mocht herstellen.

5. Geluidsfragment met de vraag: welke zanger hoor je hier, begeleid door zijn band The Heartbreakers en bekend van deze hits (en dan een aantal titels)?
Noch ik, noch mijn tegenspeelster drukken af. Ik ken de groep en ik ken de liedjes en ik blijk dan ook Tom Petty wel te kennen, maar dit zit dus ver weg. Ben Crabbé is ten zeerste verontwaardigd.

6. In welke film (en dan iets van feiten over deze film, die ik me niet herinner). (Gone with the Wind)
Ik antwoord correct en mag ook de beroemde quote uit deze film ten berde brengen.

7. Wat is de som van de getallen tussen 27 en 30?
Alweer drukt Inge eerst af, maar ze antwoordt fout. Ik heb dus tijd genoeg om het juiste antwoord te bedenken en antwoord dus correct.

8. Wat is het laagst in rang (en dan volgen drie gradaties in het leger waarvan ééntje ‘eerste majoor-sergeant’ is, wat ook het juiste antwoord is)?
Mijn tegenspeelster gokt verkeerd. Ik denk beredeneerd te gokken op wat het juiste antwoord is, maar ik zeg enkel ‘majoor-sergeant’. Dat wordt fout gerekend. Ik had eigenlijk gewoon ‘het derde’ moeten zeggen, verdorie. Ik repliceer wel zeer snel: ‘Da’s flauw!’. Dat is dan mijn miniscule wraak op dat eeuwige gemuggezift. Er is natuurlijk een duidelijk verschil tussen ‘majoor-sergeant’ en ‘1e majoor-sergeant’, maar slechts één van die twee zat in de meerkeuze! Wat ik bedoelde was dus overduidelijk.

9. weet ik niet meer.

10. weet ik dus ook niet meer.

De tweede ronde (die alleen wordt gespeeld).

1. De tip is tv-series en daar zet ik meteen 5 blokjes op in. De vraag begint met ‘In welke serie uit de jaren ‘70…’ en meteen denk ik dat ik een flater begaan heb want ik hoopte op iets recent. Gelukkig blijk ik wel te weten waarin de personages Vanrastenhoven en Baconfoit voorkomen (De Collega’s) en dus hoera hoera 5 blokjes.

2. Kunstschaatsen is de tip en omdat het over sport gaat, zeg ik automatisch ‘2 blokjes’. Nochtans kan ik me bij dit thema geen ander antwoord voorstellen dan Kevin Van der Perren en dat blijkt dan ook het juiste antwoord te zijn op een vraag die ik vergeten ben. Even twijfel of ik het juist uitgesproken heb, wat bij de tegenspeelster blijkbaar wel het geval was, maar het is correct.

3. Volgende tip is Ligging in België. Het duurt weer enkele seconden voor tot me doordringt (ja, ik was er echt niet met mijn hoofd bij) wat er precies bedoeld wordt met deze vraag, maar ik leg wel snel de link met aardrijkskunde, waar ik niet heel goed in ben. Ik kies weer voor 2 blokjes, hoewel ik weet dat 2 het antwoord is op de vraag ‘Hoeveel provinciegrenzen steek je over om van Antwerpen naar De Panne te gaan?’

4. Edelgesteente zegt me ook niet veel en ik kies opnieuw voor 2 blokjes. ‘Welke edelsteen bestaat voor 100% uit koolstof?’ Ik heb geen flauw idee, maar ik redeneer dat het wel een bijzondere steen moet zijn, dus gok ik correct op diamant.

5. Ik heb nog 4 blokjes over voor een onderwerp dat me voorlopig niet te binnen schiet. Alleszins gaf ik een juist antwoord, zodat ik dus 5 op 5 heb (niet slecht hé!), maar mijn blokkenbord is een knoeiboel…

De derde ronde (waarbij je 50 punten verliest als je verkeerd gokt)

1. Tip: okapi.
Hoeveel poten heeft een impala?
Inge drukt alweer zeer snel af en antwoordt correct.

2. Tip: Rain Man.
De tegenspeelster drukt eerst af (dju, het is nochtans een filmvraag en die zijn voor mij!) en de moed zakt me in de schoenen want de vraag is papsimpel: ‘Wie speelt de hoofdrol in Top Gun en Mission: Impossible 2?Maar… het meisje antwoordt: Mel Gibson! Ik mag met veel plezier corrigeren.

3.Tip is modeontwerpers. Wat is de voornaam van modeontwerper Cardin? Inge weet het niet en ik graaf in mijn geheugen want echt een grote beroemdheid is dit nu ook weer niet… Gelukkig schiet ‘Pierre’ me net op tijd te binnen.

4. Deze vraag weet ik niet goed meer, iets met ‘in welke zee’ en het antwoord was ‘Indische Oceaan’. Ik kom er niet aan te pas, want Inge is correct.

5. Beeldfragment. We zien Sarkozy op een persconferentie bekennen dat hij een koppel vormt met Carla Bruni. De vraag - die eigenlijk helemaal niets met het fragment te maken heeft - is: ‘hoe heet de ambtswoning van de Franse president?’. Ik druk eindelijk eerst af maar - o drama! - ik weet het antwoord niet! Inge ook niet, maar ik ben wel 50 punten kwijt! Het antwoord is Elysée, maar ik beken eerlijk dat ik daar nog nooit van gehoord heb (van de Champs Elyssées natuurlijk wel, vooraleer iemand dat hier opwerpt).

6. Geluksbrengers
Welk deel van een konijn breng geluk? Ik druk eerst af en antwoord ‘konijnenpootje’. Dat had eigenlijk ‘poot’ moeten zijn, maar de o zo milde jury keurt het wel goed. Terecht toch!

7. Tip is Fixkes. Ook hier kan ik maar twee mogelijke antwoorden bedenken, dus ik druk meteen (en ook als eerste) af. Inderdaad, ‘kvraaghetaan’ is het juiste antwoord (Stabroek zou het antwoord op een andere vraag kunnen geweest zijn).

8. ?

9. ?

(ik graag in mijn geheugen om me de vragen te herinneren. Goed mogelijk dat ik ze niet moeten beantwoorden heb, want anders wist ik ze misschien wel nog…)

10. Tip is trema. Inge drukt eerst af en antwoordt correct op de vraag: ‘Op de hoeveelste ‘e’ in het woord ‘bobsleeën’ staat een trema?

(de volgorde van de vragen is uiteraard niet dezelfde)

En de finale?

Uitzending op 20 september…

(aan de mensen die de afloop al kennen: nog even niet verklappen in eventuele reacties, ik maak er graag een mooi artikeltje van..)

Blokperiode

Studeren moet ik gelukkig niet meer doen, maar morgen neem ik wel deel aan Blokken. Het gevoel is identiek: een sprankel zenuwachtigheid, een tikkeltje ongerustheid, enige tegenzin zelfs. Examenstress, zeg maar.

Ik ga er immers niet van uit dat ik veel kans maak om te winnen. Ik ben wel wat op de hoogte van één en ander, maar van heel wat zaken ook weer niet (geschiedenis en sport zijn mijn zwakke punten) en bovendien hangt zoveel af van je tegenspeler.

Op zich hoeft dat voor mij niet veel uit te maken. Ik doe vooral mee voor de fun, omdat ik van quizjes en spelletjes houdt. Dat ik er iets mee kan winnen, is wel belangrijk, maar niet het doel. Het probleem zit hem er echter in dat anderen blijkbaar wel verwachten dan je goed scoort. M.a.w. als ik morgen verlies, zal ik daar zelf niet mee zitten, maar moet ik wel de reacties van supporters overal te lande aanhoren. Ik kan natuurlijk ook gewoon verzwijgen wanneer ik op tv kom, dan mist minstens de helft van mijn kennissenkring mijn optreden en gaat mijn afgang aan hen voorbij! Wat als ik een filmvraag niet weet of een fout maak bij het hoofdrekenen?

Maar kijk, dat is geen optimistisch uitgangspunt natuurlijk. Mijn tegenspeler kan een gepensioneerde huisvrouw zijn die nog nooit Tetris heeft gespeeld of een twintiger die niet weet wie Edith Piaf of Tony Corsari is (zal je Ben Crabbé horen!).

Maar wat ga ik aantrekken? En zal ik het volhouden Ben Crabbé niet proberen even belachelijk te maken als hij doet bij zoveel kandidaten? De spelregels zijn overigens gewijzigd: vanaf nu mag de winnaar blijven terugkomen, ook na 3 keer spelen. Ik kan beginnen fantaseren dat ik de eerste speler ben die 6 afleveringen na elkaar speelt, maar ik maak mij geen illusies.

U hoort er nog wel van. Of net niet. Brand morgen maar een kaarsje!

Hoe goed ken je SveN?

Wie al eens door blogland wandelt, zal ontdekt hebben dat het quizzen-over-jezelf momenteel erg populair is. Trouwe Svenfans herinneren zich misschien nog dat ik hen meer dan 5 jaar geleden al uitdaagde on line deel te nemen aan een Svenquiz, zodat ik bij deze geenszins beschuldigd kan worden van meeloperij. Maar wat maakt het ook uit? Het is gewoon leuk en ik ben blij door enkele bloggers uit mijn blogroll herinnerd te worden aan een leukigheid waarmee ik mijn lezers kan uitdagen!

Het neemt amper tijd in beslag en kost weinig moeite: de Svenquiz.
Bedankt voor uw deelname!

Kent u ook Aïda, Menck, Osahi of Margogo?

Bosmijmeringen

Ik vertoefde de voorbije week in de bossen, mét het klasje. Ontspannend hoor, ondanks de drukte. Alle impulsen en drukte komen maar van één kant op je af, in tegenstelling tot in een gewone schoolweek, waarbij je overstelpt wordt met vragen, problemen, afspraken en heel veel *spannende* en *verrassende* wendingen van alle mogelijke kanten.

Deugddoend is vast te stellen dat bepaalde kinderen zich op een heel andere manier manifesteren dan in de klas. Arbaaz spreekt plots wel heel erg goed Nederlands. Charaf heeft eindelijk alle ruimte om ongeremd grappig te wezen. Leander hoeft zich niet te concentreren en vindt plots alles goed. Monica blijkt wonderbaarlijk snel te aanvaarden dat ze zelfs mét natte voeten niet zomaar mag opgeven. Ik zie Raoul voor de allereerste keer in twee jaar huilen en merk dat Joyce in het dagelijks leven veel zelfstandiger is dan in de klas. Verrassend.

Een tweede vaststelling: kinderen spelen zooooo graag! Ze worden omringd door gsm’s, mp3-speler’s, playstations en pc’s met internet en msn, willen schoenen op wieltjes, plakboeken met stickers en elke week de Joepie, maar steek ze in een bos en al die spullen worden overbodig. Een stok. Dat is genoeg. Vooral de jongens hebben allemaal binnen het kwartier een tak in de handen. Multifunctioneel, zo’n stok.

Kampen blijven het ook goed doen. Drie takken teken elkaar en je hebt al een hut. Mos wordt van bomen geschraapt om een bedje te maken. Met steentjes wordt een pad gemaakt. Moedertje en vadertje politie en dief, ridder en koning. Ook al zijn ze 11 en 12.

Dan zijn er de kikkers en de eekhoorns. De modder en het zand, de beek, de bladeren en nog meer takken. Met de botten aan overal doorheen. Onuitputtelijk, zo’n bos. Spreekt eigenlijk vanzelf, maar een mens moet zo nu en dan nog eens met de neus op de feiten gedrukt worden blijkbaar.

Ik denk dat ons leven veel simpeler kan. Ik mis mijn email en internet ook geen minuut, daar in dat bos. Mijn blog kan me gestolen worden, ik hoef heen krant of humo te lezen. Niet dat dat bos plots spirituele neigingen doet ontwaken, maar door met slechts één taak bezig te zijn, die je dan nog graag doet ook, verloopt de dag zoveel eenvoudiger. Een mens komt uitgerust thuis, mentaal gezuiverd, alle stress is achtergebleven.

En nu weer business as usual.

Een gouden schoen voor SveN?

Dit belandde gisteren in mijn mailbox:  

• Voor een nieuw reality-programma in de aanloop naar het EK-voetbal, zijn VT4 en Kanakna Productions op zoek naar 16 mannen die niets afweten van voetbal. Een professionele voetbalcoach zal van deze mannen een heuse voetbalploeg maken. De jongens zullen in 3 maanden van voetbalklunzen omgetoverd worden in behendige voetballers. En dit op elk mogelijk vlak. Ze zullen dus niet enkel leren voetballen maar ze zullen ook kennis maken met elk aspect van het voetbalmilieu.
  We zoeken vooral nog naar mensen met een niet-alledaagse hobby zoals bijvoorbeeld schaken, duivenmelken, birdwatching, vissen, computergames, postzegels verzamelen, filmkenner, …
• Kandidaten dienen:
  o Tussen 18 en 37 jaar te zijn
  o Zich vanaf begin feb tem begin mei vrij te kunnen maken tijdens de weekends alsook wekelijks een avond voor de training
  o Niet echt sportief te zijn
  o niet vertrouwd te zijn met de voetbalwereld
  o niet te houden van voetbal

  Indien interesse kunnen jullie zich inschrijven door een mail met foto te sturen naar liesbethmazur@kanakna.com of je mag ook replyen naar dit e-mailadres. Voor meer informatie kan je terecht op volgend nummer: 0 475 740 356 

Geef toe, dit is me op het lijf geschreven. Ik ben een niet-sportieve filmkenner tussen 18 en 37 die niet vertrouwd is met de voetbalwereld, absoluut niet van voetbal houdt en me best wel kan vrijmaken als dat nodig is.

Toch is mijn eerste reactie natuurlijk: néé! Ik vind voetbal oerstom en vooral wil ik in geen geval slachtoffer worden van doortrapte reality-televisiemakers die ongetwijfeld een verkeerd beeld van je ophangen en per se je moeder in beeld willen brengen die je kinderjaren beschrijft en in mijn geval ook maar al te graag mijn voetbalgekke leerlingen willen opvoeren die mijn onsportiviteit becommentariëren. En wat is in godsnaam ‘elk aspect van het voetbalmilieu?’ Op bezoek gaan bij de Pfaffs? Kantines inspecteren op de juiste dosis marginaliteit? Voetbalschoenen schoonmaken? Hooligans kalmeren? Nee, nee, nee! Bericht verwijderd.

Desondanks spookt het idee nu wel al de hele dag door mijn hoofd. Als je de kans krijgt iets te leren dat je niet kan - of het nu voetballen, wijn proeven, skateboarden, vogelspotten of glasgieten is - en dit onder professionele begeleiding (en dan nog gratis), dan zeg je toch geen nee? Misschien wil ik eigenlijk wel kunnen voetballen? Misschien wil ik wel twee of drie keer per week het grasveld op, een conditie kweken, samen met andere stuntels leren wat buitenspel en offside is, modderig en bezweet wezen en na de match gaan pinten pakken. Ik durf gerust stellen dat als ik dingen leer en genoeg oefen, uiteindelijk wel een zeker resultaat bereik, doorgaans. Als. Zou ik dus toch maar?

 

 

 

(Nee)

 

 

Mijn Daemon Rhianna

Enkele van mijn leerlingen zijn nogal in de ban van The Golden Compass. In die film hebben de personages een daemon. Dat is een dier dat je vergezelt op je levensweg en de verpersoonlijking is van je ziel. Op deze website krijg je je daemon toegewezen na het beantwoorden van 20 eenvoudige, leuke vragen. Op aanvraag van mijn leerlingen heb ik de test gedaan en dit is dus Rhianna:

 

Ik ben wel tevreden met het resultaat. ‘Humble’ zou ik mezelf nu wel niet noemen, maar als zo’n uitgekiende, complexe en ongetwijfeld door wetenschappers opgestelde test dat aan het licht brengt, zal het wel zo zijn zeker? Verrassend is wel dat de Nederlandse versie van mijn daemon nét iets anders klinkt: bescheiden, bedaard, nederig, betrouwbaar, assertief. ‘bedaard’ vind ik niet bij mezelf passen, ’solitary’ net wel. En het is toch niet omdat je assertief bent dat je ook een leiderstype bent? Maar zoals voor alle pseudo-psychotestjes geldt ook hier dat we toch enkel onthouden wat ons aanstaat.

Laat vooral horen hoe uw daemon er uit ziet! 

gps: gangster-en-police-speelgoed

Net zoals veel politie-agenten mislukte onderwijzers zijn, ben ik in mijn fantasie wel eens een agent. Naar Flikken kijk ik nooit, dus ik hoop te kunnen stellen dat de vormgeving van mijn fantasie daardoor niet beïnvloed is. Maar dit zou één van mijn avonturen kunnen zijn:

Ik vorm een vast duo met agent Poncherello. Een vrouw die in leeftijd één jaar hoger staat dan ik. Ze is blond en niet al te groot, maar compenseert dat met een strenge blik en kordaatheid die je niet kan tegenspreken. Ze kijkt graag naar Desperate Housewives en is lichtjes overdreven hygiënisch ingesteld. We lachen wat af, maar tijdens onze werkuren zijn we zeer gedreven. Zij durft de commissaris tegen te spreken, maar ik ken beter de weg in Gent.

Op een donkere en koude novemberavond worden we op pad gestuurd om een befaamd boeventrio te vatten. Het zijn Karel de Maniakale, Olivier ‘The Hulk’ en Razend Mieke. Ze worden als uiterst gevaarlijk en geslepen beschouwd. Poncherello en ik trekken naar het Gentse Zuidpark, waar de drie slechterikken volgens onze informatie van plan zijn wapens op te graven om de bibliotheek te overvallen. Twee andere politieduo’s vangen eveneens een speurtocht aan, maar al snel blijkt dat wij hen het dichtst op de hielen zitten. Terwijl we hen naderen, bewonderen we tegelijk de architectuur van de oude herenhuizen rondom het Muinkpark. Zo zijn we wel. De focus op het werk, maar ervaren en beheerst genoeg om ook onze omgeving op te nemen. In het park aangekomen stijgt de spanning. Onze satelliet meldt ons dat de criminelen nu wel héél dichtbij zijn. Mijn partner en ik verstoppen ons achter een boom. Daarna rennen we gebukt een grasveld over. We gaan op een bank liggen om aan het zicht van de dieven te ontsnappen. En dan gebeurt het. Ineens zien we het illustere trio vlak voor ons. Er zit maar één ding op. Ik spring recht en ren naar ze toe, met getrokken wapen. Poncherello verliest even haar kalmte en rent gillend de andere kant op. Ik vuur drie kogels af. De misdadigers worden geraakt.

GAME OVER. De gangsters werden gevat na 14 minuten. De politie heeft gewonnen.

Nee, ik ben geen Ben X geworden die zich teruggetrokken heeft in een fantasiewereld. Poncherello heet gewoon Lieve. Samen met Karel, Mieke, Olivier en 12 andere niet-volwassenen die we onze vrienden noemen, deden we mee aan een city game in Gent. Per acht mensen speel je een spel, waarbij vier duo’s worden gevormd. Eén duo (of in ons geval een trio) moet een misdaad uitvoeren, de anderen zijn agenten. Een klassiek politie- en dief-kinderspelletje? Nee, want elke groep krijgt een gps waarop de positie van de boeven en de andere agenten te zien is. Je kan (virtuele) wapens oprapen, overvallen plegen op bekende Gentse gebouwen en geld buit maken. Er kan ook naar elkaar gevuurd worden op zeer vredevolle wijze. Voor weinig geld kan je twee uur spelen. Na elk spel, worden de rollen doorgeschoven zodat een ander duo de misdaad moet plegen.

Wij gingen er (bijna) allemaal compleet in op. Dat heb je met dat voormalige jeugdbewegingsvolk, ze blijven spelen. Een beetje conditie is wel nodig. Technische kennis niet. De gps wijst zichzelf uit en de verbeeldingskracht doet de rest. Het enige dat je er moet bijnemen is dat je op bijzonder bevoogdende en vermanende wijze wordt toegesproken door de verantwoordelijke geek (die u misschien zal herkennen uit een VTM-programma over beauty’s en nerds) en dus de neiging om het gps-toestel naar zijn kop te gooien, even moet onderdrukken. Maar verder: heel tof.

Poncherello en ik zijn later ook op het verkeerde pad geraakt. Als gangster is het spel zelfs nog een beetje spannender en komt er meer strategie aan te pas. In Gent goed de weg kennen, is een pluspunt, maar het maakt wel dat het spel ook minder lang duurt. Je kan het spel echter ook in Antwerpen spelen. Je moet wel bereid zijn je een heel klein beetje belachelijk te willen maken door je als een gestoorde idioot achter bomen en geparkeerde wagens te verstoppen. Ook in uitgangsbuurten. Maar dat hoeven we ons geenszins aan te trekken. We zijn misschien wel allemaal een heel klein beetje geek.

Boosaardige puzzel

Tijdens het snuisteren op zolder stootte ik op een oude puzzel. Bekijk dit tafereel even. Wie komt er in godsnaam op het idee dit als afbeelding van een puzzel te gebruiken? En ik als klein jongetje maar onnozel puzzelen en intussen onbewust allerlei angsten creëren. Arme Calimero, maar vooral arme kindjes die destijds zo’n boosaardige puzzel moesten maken.

Het Rijk der Vrouw

Vrouwen en spelletjes, het zal nooit wat worden. Zat het er nu een keer in dat de titel De Slimste Mens ter wereld misschien eens naar een vrouw zou gaan, hebben beide dames in de finale van deze spannende tv-quiz het toch wel verknald zeker. En dat hebben ze geheel aan zichzelf te denken door helemaal niet tactisch te spelen. Zo was er allereerst Caroline Gennez. Zij stond aan kop en dacht zo lang na over de antwoorden dat ze toch naar de tweede plaats terugzakte. In de laatste ronde werd ze er dan ook uitgespeeld.

Mieke De Bruyne liet vandaag twee kansen liggen. Eerst liet ze zich niet terugzakken op een cruciaal moment. Vervolgens stopte ze op 19 seconden in plaats van op 21, waardoor haar tegenspeler maar één antwoord nodig had (en waarvoor hij maar één seconde had). Tja, dames, al supporteren we dan voor jullie omdat anders alwéér een komiek de titel wint, dan slagen jullie er blijkbaar maar niet in de tactische regels van dit spel onder de knie te krijgen…

Kolonisten

De voorbije dagen werd mijn leven beheerst door een gezelschapsspel. Van vrijdagavond tot zaterdagnacht speelde ik 30 uur aan één stuk door De Kolonisten van Catan. Junkfood en cola hielden me op de been, maar verder was het toch enigszins verbazingwekkend dat ik niet echt moe werd. Blijkbaar zijn concentratie en competitiedrang degelijke stimuli. Ik werd dan ook tweede op een veertiental spelers. Voor wie het spel niet kent: er zijn zoveel variaties en uitbreidingen op het basisspel, dat je nooit twee keer dezelfde versie speelt. Gaat dus nooit vervelen.

Meteen vandaag ging in de klas ook een Catancompetitie van start. Iedere middag mogen vier kinderen naar de klas komen om het tegen elkaar op te nemen. Het enthousiasme was groot genoeg om er mijn middagpauze voor op te offeren. De groepjes werden door loting samengesteld, waardoor je niet meteen voor de hand liggende combinaties kreeg. Omdat in het spel vaak moet onderhandeld worden, worden zo dus sociale vaardigheden gestimuleerd. Daarnaast is het ook een strategisch en uitdagend spel.

Dit spel (speelgoed van het jaar in 1999!) raak ik dus blijkbaar niet snel beu. En mocht dat wel het geval zijn, dan staat Carcassonne al te wachten…

 

De jacht op een gezelschapsspel

Vandaag kwam ik voor het eerst in jaren nog eens in een speelgoedwinkel. De Sint breng mijn leerlingen woensdag namelijk een geschenk dat ik eerst zelf in de winkel moet gaan kopen. Veel suggesties had ik niet gekregen. Iemand wenste een lederen bal, maar op onze speelplaats kan daarmee niet gevoetbald worden. Dus werd er beslist een gezelschapsspel aan te schaffen. De aankoop duurde echter een stuk langer dan ik had verwacht, want ik had geen idee dat er zoveel gezelschapsspelen bestonden. Nochtans kende ik ze bijna allemaal, maar ik had nog nooit stilgestaan bij dat ruime aanbod. Eén leerling had me voorgesteld ‘bobbit’ te kopen, mij onbekend en tevens uitverkocht. Dus stond ik voor een moeilijke keuze. Zou ik het wagen met Scrabble te komen aanzetten? Ik denk het niet. Elke zichzelf respecterende basisschool heeft trouwens al een Scrabble in huis. Cluedo? Risk? Uno? Trivial Pursuit? Respectievelijk te saai, te complex, te goedkoop en te weinig uitdagend. Ik kon maar niet beslissen, en werd dan nog eens afgeleid door gezelschapsspelen die ik zelf ook wel graag speel. Maar dit zou geen geschenk voor mezelf worden.

Of toch een beetje? Uiteindelijk is het het alombekende De kolonisten van Catan geworden. Speelgoed van het jaar in 1999, intussen razend populair, en ik ben er zeker van dat ik veel van mijn leerlingen (11- en 12-jarigen) er voor zou weten te interesseren. Misschien een klastornooi organiseren - waarbij ik dan uiteraard zelf ook meespeel? In afwachting ga ik volgend weekend alvast oefenen op de tweede editie van Catanmania, een dertig uur durend speelfeestje dat de door Catangeobsedeerde Cami op poten zet.

Speelt goed

De Standaard bericht vandaag over een verontrustende evolutie in de speelgoedsector. Speelgoed verjongt. Wat tien jaar geleden voor kinderen van 10-12 jaar geschikt was, is nu bedoeld voor kinderen van 8 tot 10 jaar! Op die manier wordt de doelgroep voor elke soort speelgoed natuurlijk steeds jonger. Waar bv. lego vroeger kinderen tussen 5 en 12 kon boeien, lukt dat nu nog amper voor kinderen tot 10 jaar. En dat terwijl zelfs volwassenen eigenlijk nog graag met de beroemde blokjes spelen. Hoeveel tijd wordt er dan nog echt gespeeld in een mensenleven? En dan heb ik het dus niet over videospelletjes. Die hebben wel een functie, maar zorgen ook voor eenzijdigheid. Want de nieuwe soorten speelgoed die verschijnen, bieden vaak toch veel minder speelmogelijkheden. Zo zijn er nu ook knuffelbeesten waar een LCD-scherm in zit! Kan uw kind lekker een tekenfilmpje bekijken terwijl het in zijn bed ligt. Voor kleuters zijn er trouwens steeds meer knuffels beschikbaar die reageren op de omgeving en dus praten, bewegen als ze geaaid worden of zelfs voorwerpen oprapen. Zeer ingenieus allemaal en leve de toekomst, maar in welke mate kan je hier nog echt mee spelen? Hoe meer het speelgoedje kan, hoe minder het kind zelf hoeft te bedenken. Binnenkort speelt het speelgoed dus met zichzelf en zit het kind er passief bij.

1&70?

Trouwe lezers weten alles al over mijn avonturen bij VTM, maar het vervolg laat nogal lang op zich wachten. Eerst bracht een telefoontje de boodschap dat de opnames van de quiz 1&70 verschoven werden naar 3 november. Vervolgens stond in de krant te lezen dat 1&70 niet het verhoopte aantal kijkers haalde. Ik hield dus alvast rekening met een doemscenario.

Vandaag liet VTM ons weten dat de strenge blondine die ons die dag zo ongastvrij behandeld had, niet langer meer voor de productie werkte. Maar ook dat Koen Wauters zo’n drukke agenda had dat de opnames alweer verschoven dienden te worden! Deze keer naar begin december. ‘Als de show dan nog loopt, nemen we opnieuw contact met u op’, was de afsluiter. Dat lijkt me duidelijk, SveN op VTM is nog niet voor vandaag.

Gelukkig zijn er weldra nog preselecties voor Blokken. Dat hebben we nog niet gehad.