De Straf van de Madammen

Het begrip is al een lange tijd in de mode: ’straffe madam’. BV’s en Missen slingeren dit compliment tegenwoordig te pas en vooral te onpas in het ijle. Daarbij valt vooral op dat de term ‘toffe madam’ of ’straffe madam’ meestal wordt gebruikt door vrouwen zelf en dit meestal om het type dame te complimenteren dat iets ‘doet’ of ‘kan’ (B.v. Goedele Liekens) in plaats van gewoon iets te ‘zijn’ (B.v. Tanja Dexters). Waarmee ze zowel in het gevlei trachten te komen van deze madam door haar werk te complimenteren maar tegelijkertijd een steek onder water geven omdat ’straffe madam’ uitsluit dat je nog een ‘babe’ wordt genoemd.

Nu ja, ze doen maar. Een ergernis wordt het pas als men van dat begrip ook een concept wil maken. De Madammen is namelijk een nieuw programma op Radio 2 (bestaat die nog??) en de spot daarvoor wordt tegenwoordig wel erg vaak op televisie vertoond. En telkens als ik hem zie, vraag ik me weer af welk bejaardenclubje dit concept bedacht heeft.

Eerst en vooral die titel. De Madammen. Niet alleen eens te meer een stap in de richting van de algemene aanvaarding van de tussentaal, maar verder ook gewoon een leeg, idioot begrip. En het concept! We kunnen uit de spot zo wat afleiden wat een ‘madam’ is: “iemand die met beide voeten in het leven staat. Het echte leven”. Het zijn dus geen nonnen, maar ook geen domme blondjes. Geen meisjes en geen wijven. Vrouwen. Of beter gezegd: vrouwmensen. Zo noem ik het soort halve moekes die het gewoon niet in zich hebben een persoonlijkheid te ontwikkelen en bij gebrek aan beter dan maar doen wat de massa doet. Nochtans zou De Madammen een personalityshow zijn. De inhoud van het programma bevestigt mijn vooroordeel echter: gastronomie, wellness, toerisme, huis- en tuin, gezondheid, trends en media, … Kletspraatjes dus.  De Libelle op de radio. Goed, een praatprogramma kan je niet blijven heruitvinden, maar ik vind De Madammen al bij voorbaat gedateerd.

De spot zelf illustreert dat ook. Bekijk hem hier en let op de enscenering van wat Madammen zoal doen. De clichés spatten van het scherm. Die stereotiepe opvoering van wat we als een ‘toffe madam’ moeten aanschouwen. Die banale houding (gekruiste armen, hand onder de kin, …) waarmee deze vrouwen hun zelfstandigheid en stoerheid uitbeelden. De slaapverwekkend vertrouwde mix van onderwerpen. Ilse Van Hoecke, nu al verbannen naar het Radio 2-rijk. Anja Daems, uit een vergeetput gehaald om meteen in een nieuwe gedropt te worden. Zouden zij met hun truttige gedoe ook maar één madam weten aan te spreken om naar hen te luisteren? 

Ik luister nooit naar Radio 2 dus het hoeft mijn zorg niet te zijn. Maar zolang die onnozele spot het scherm bevuilt, trek ik van leer tegen de zoveelste debiliteit.

Groene pretentie

Het rustige Haaltert - waar tot op heden nog steeds geen nieuw bestuur gevormd werd - slaap rustig verder dames en heren politici - heeft er sinds enige tijd een opzienbarend staaltje van zelfverheerlijking bij. Aan het postkantoor prijkt een groen gedrocht als ode aan zij die hun leven gegeven hebben voor de aanleg van een nieuw dorpsplein. Nu ja, niet meteen hun leven, maar toch heel wat goed betaalde overuren. De groene zuil, een op creatieve wijze omgebouwde colletor die over was van de heraanleg van de rioleringen, eert namelijk alle mensen die zich ingezet hebben voor dit plein. Van ontwerper tot werkman, van administratief bediende tot poetsvrouw, allemaal kunnen ze hun naam zien prijken op dit ‘monument’. Verder werd natuurlijk het zichzelf ophemelende schepencollege vermeld, uiteraard met de familienaam vóór de voornaam. Tenslotte prijkt ook het kersverse, spuuglelijke en geheel stijlloze logo van de gemeente op de zuil.

Dat de gemeente zijn medewerkers eens in de bloemetjes wil zetten, is een mooi staaltje personeelsmanagement (dat moet nieuw zijn in Haaltert).. Dat men daarvoor zwerfvuil gebruikt, zal schepen Verbestel zeker appreciëren. Maar enige kritische kanttekeningen zijn toch nodig. Allereerst is het maar de vraag wat er eigenlijk zo bijzonder is aan de aanleg van een plein? Een feestelijke inhuldiging, tot daar aan toe, maar eigenlijk doet ons bestuur en het personeel toch gewoon wat van hen verwacht wordt? Blijkbaar menen de initiatiefnemers dat de aanleg van dit plein een grootse daad is, waarbij de menselijke vermogens flink overschreden werden, een heldendaad zowaar, die beloond moet worden met eeuwige roem. Dat brengt ons bij de aard van de waardering. Geef die medewerkers bloemen, champagne, nog meer betaalde overuren desnoods, maar ga alsjeblieft niet over tot een wel zeer gênante publiekelijke ode die volkomen buiten proportie is. Hou uw ophemeling binnenskamers. Eigen lof stinkt en meteen is de symboliek van de rioolbuis duidelijk.

Zo’n idee toont eens te meer aan dat het Haaltertse bestuur niet met twee voeten in de realiteit staat. Onder de Haaltertse luchtbel, klinkt het applaus voor zichzelf des te luider. Het Haaltertse bestuur leeft in een droomwereld waarin vooral vergaderd, besproken en getoast wordt en als er dan effectief iets gebeurt, moet dat flink in de verf gezet worden. Zeker net voor de verkiezingen. Gelukkig kunnen onze machtshebbers nu weer enkele jaren uitrusten.

De teenslipper

Bij ons is de teenslipper al lang geen nieuw fenomeen meer, maar toen ik vorig jaar New York bezocht, viel het me op dat daar nog veel meer mensen met die dingen aan hun voeten liepen. Intussen hebben de Belgen de Amerikanen bijgebeend en worden er bij ons volop teenslippers gedragen. Aannemelijk: minder schoen kan je gewoon niet dragen en met het zomerse weer zijn frisse voeten zeer deugddoend. Ik loop dan ook af en toe zelf rond op teenslippers. Anderzijds: het blijft toch nog altijd een beetje aanvoelen alsof je op pantoffels loopt. Alsof je de deur uitgegaan bent zonder schoenen aan te doen. Doet me zelfs wat denken aan de klassieke droom waarbij iemand in pyama of op pantoffels naar school gaat.

Maar de meeste mensen lijken geen last te hebben van enige schaamte. Nochtans staat het niet overal om teenslippers te dragen. Niet dat ik strenge kledingeisen heb voor de mensen om me heen, maar het legt de lat weer een stuk lager wat enig verzorgd voorkomen betreft. Uiteindelijk wijst zo’n teenslipper er op dat de meeste mensen liefst van al zo eenvoudig en gemakkelijk mogelijk gekleed zouden gaan. Nog een stap verder en mensen stappen zo vanuit hun bed de straat op. Zondagmorgen bij de bakker eens om u heen kijken en u weet wat ik bedoel. Of de marktbezoekers in Haaltert eens observeren. De kans is klein dat u aan iemands lichaam een kledingstuk aantreft dat recenter is dan 1999 of meer gekost heeft dan 5 euro. Af en toe mag het toch ook eens iets meer zijn, niet? Mooie kleren hoeven trouwens niet duur te zijn. Wat dat betreft, haalt die teenslipper de norm weer een stuk naar beneden. In de Free Record Shop in Gent staat de gerant van de winkel gewoon in zijn onderhemdje. Moet dat echt?

Ikzelf kan die teenslipper niet overal dragen. Het voelt te nonchalant en te slordig aan, al heeft dat niets met fatsoen of etiquette te maken. Mij zal je dus niet snel buiten de deur zien op die zolen. Al geef ik grif toe dat ik er vorige week meerdere keren mee naar de bioscoop gegaan ben. In het donker laat je zo’n slipper makkelijk van je voet glijden om dan blootsvoets verder te kijken en je het dus des te comfortabeler te maken. Dat andere mensen met zo’n teenslippers op restaurant gaan of waar dan ook, moeten ze zelf weten. 

Echt handig zijn die dingen verder ook niet. Er mee fietsen is moeilijk, in de massa gaan staan gevaarlijk en zelfs een iets langere afstand mee lopen is af te raden. En dan hebben we het nog niet gehad over de vele smakeloze, lelijke of al te goedkope modellen! Maar wie weet zijn deze dingen binnen twee zomers weer passé.