Blokken: de kandidaten

(wat voorafging: ik nam deel aan Blokken en kijk terug op deze bizarre beleving)

Op een opnamedag van Blokken worden zo’n 5 afleveringen ingeblikt. In het slechtste geval - als iedereen verliest - zijn er dus 10 kandidaten nodig. Allemaal potentiële tegenspelers voor wie ik in verschillende mate vrees. Als gewoonlijk (zie ook mijn deelname aan de preselecties van een vtm-quiz) stel ik me afwachtend op tegenover deze groep mensen om hen te observeren en - uiteraard (gevoelige lezers wezen gewaarschuwd) - flinke vooroordelen te creëren.

Bij het betreden van de ontvangstruimte, vroeg op deze opnamedag, ontwaar ik eerst een groepje Wendy’s. Ze zijn allevier opgemaakt en opgetut, waardoor ik niet meteen kan bepalen wie van hen een deelneemster is en wie supporter. Daarnaast zit een Hollands meisje overduidelijk Hollands te wezen door met een zeer vet accent een luid gesprek te voeren met haar vriendje. Het is het soort dialoog dat eigenlijk bedoeld is voor omhorenden, kent u dat? De inhoud van het gesprek moet voornamelijk dienen om buitenstaanders te imponeren. Helaas, Hollands meisje maakt geen indruk. Wanneer ze ook nog eens nadrukkelijk begint mee te bewegen met een liedje op de radio (gevolgd door het minder beweeglijke vriendje) om aldus haar zelfbewustijn te etaleren, is mijn mening vervolledigd. Ze is spontaan, recht-voor-de-raap, expressief en zelfverzekerd. Kortom: onuitstaanbaar.

Enter Frans, dé klassieke quizkandidaat. Frans daagt op met een krant, die hij de eerste 5 minuten met veel vertoon begint te doorploegen. Alsof hij op het laatste moment nog zoveel mogelijk weetjes en feiten tot zich wil nemen. Maar de krant is een dekmantel, om iets om handen te hebben terwijl hij een gewillig slachtoffer zoekt die zijn verhalen wil aanhoren. Dat zijn bij zulke types - ook bij de Pappenheimers had ik zo’n tegenspeler - altijd dezelfde verhalen: een opsomming van de quizzen waaraan ze al deelgenomen hebben en een uitvoerige uitleg over hoe het komt dat ze die allemaal verloren hebben. Ik - die ook al aan wat quizzen heb deelgenomen en ook steeds een uitleg klaar heb over hoe het komt dat ik (bijna) altijd verlies - houd me op de achtergrond, want ik ken dit soort gezelligaards. Eens ze je menen onderhouden te hebben met anekdotes over belachelijke vtm-spelletjes als Puzzeltijd (een veredeld belspel waar een echte quizzer toch zijn neus voor ophaalt, haha!), komen hun theoriën boven over het hoe en wat van de televisiewereld en wijken ze de rest van de dag niet meer van je zijde. Ik vertoon dan ook geen enkele interesse in de verhalen van Frans - die eigenlijk Marc heet, maar dat is hetzelfde.

Op een bepaald moment - tijdens het middageten - weet Marc/Frans ons niet te boeien met zijn liefde voor het programma Fata Morgana.
‘Ik ben eens gaan kijken naar de opnames, maar dat viel wel tegen! Drie uur lang wordt er gefilmd en daar wordt dan maar 40 minuten van uitgezonden!’
‘Gelukkig maar’ repliceer ik nog voor iemand anders aan tafel iets kan zeggen. Het gezelschap glimlacht eens en Marc/Frans houdt het daarbij. De krant wordt weer bovengehaald tot zich een volgende gelegenheid voordoet om zich te bemoeien. Wat ben ik toch een uitstekend pretbederver.

Terug naar de ochtend. Een jong koppel dient zich aan. Hij draagt een tas met kleren (als je wint en nog een keer mag spelen, moet je andere kleren aantrekken) dus ik ga ervan uit dat hij de kandidaat is. Een zelfzeker type eveneens, waarvan ik vermoed dat hij zich in een quiz wel eens zou kunnen laten gelden. Oogt wat humorloos, is té klassiek gekleed maar verder geen kwaad woord. Hij blijkt een advocaat te zijn uit Knokke. Denk er het uwe van, ik dacht wellicht hetzelfde. Ik maak meteen uit dat ik niet tegen hem wil spelen. Hij ondermijnt mijn zelfvertrouwen, hoezeer ik dat ook betreur.

Dan is er de hippe schoolmeester. Ooit was ik dat type, maar nu hoef ik niks meer te bewijzen. Haar in de gel, vlot gekleed, populaire kerel, woont nog bij mama. Kan een te vrezen tegenstander zijn. Hij wordt gevolgd door een tof koppel dat onlangs in de Pappenheimers te zien was. Zij - Tine - is de kandidate. Sympathieke West-Vlaamse, die al snel verbroedert met de andere West-Vlaamse, Joke. Die heeft een dag eerder al eens gespeeld en won dus al 1000 euro. Zij is op dat moment de Queen of Blokken.

Tenslotte is er Inge, een jong, onschuldig ogend, blond, dartel en heel Limburgs ding in wie ik niet meteen concurrentie zie.

In zijn geheel beschouwd, lijkt dit me mee te vallen, maar schijn bedriegt altijd natuurlijk. Dat maakt niet uit, het gaat erom in welke mate ik me sterker voel door de tegenspelers te onderschatten. En dat doet een mens door in anderen zwakke plekken te zoeken, of die nu correct zijn of niet. In een loting zal worden uitgemaakt in welke volgorde wordt gespeeld. Tine neemt het in de eerste aflevering op tegen Joke. Tine wint en speelt vervolgens ook schoolmeester Peter naar huis. Zijn ego krijgt een knak, vermoed ik. Tine neemt het vervolgens op tegen één van de Wendy’s, die - o, shock! - geneesheer in de reumatologie blijkt te zijn! Maar die studies mogen niet baten, want Tine speelt ook deze tegenspeelster naar huis, wint vervolgens een tv en mag een vierde keer terugkomen. Ik volg al die tijd aandachtig het verloop, want ik ben uiteraard heel benieuwd wie mijn tegenspeler wordt. De loting heeft uitgemaakt dat de advocaat voor mij is, waardoor de kans groot is dat ik het tegen hem moet opnemen. Achter mij komt de Limburgse Inge.

Tijdens de middagpauze blijkt dat het succes van Tine verhindert dat Hollands Meisje - die door de loting als laatste is aangeduid - vandaag nog aan de beurt komt. Ba-len! Want met de trein vanuit Holland is wel drie uur reizen en nu moet Hollands Meisje nog een keer terugkomen (ze krijgt wel een vergoeding)! De West-Vlamingen in het gezelschap blijven daar kalm onder. Ook zij zijn meer dan twee uur onderweg. Hollands Meisje zet er hier dus een punt achter en mag op een andere dag terugkomen.

Dan begint een spannende strijd tussen Tine en Advocaat. Hij blijkt inderdaad een goede quizzer, al vind ik hem lang niet zo vlot als ik vermoedde - zo stel ik mezelf weer wat geruster. Tine wordt er dan eindelijk een keer uitgebonjourd. Maar helaas, Advocaat vindt het zevenletterwoord niet en gaat met lege handen naar huis…

Pas dan weet ik dus zeker dat Inge mijn tegenspeelster wordt. Frans/Marc beseft dan ook al eventjes dat hij vandaag niet meer zal spelen, maar hij blijft gewoon gezellig in de studio rondhangen. Zeer leerzaam immers, en al dat lange wachten is hélemaal niét vervelend. Wie weet vallen er nog doden of wordt Ben Crabbé aangevallen door een geïrriteerd publiekslid. Dan heb je dat toch weer meegemaakt! Om de dag van Frans/Marc compleet te maken, wordt hem gemeld dat hij pas in oktober weer aan de beurt mag komen.

Kijk, of ik nu gewonnen of verloren heb, zo’n waarnemingen vind ik toch altijd de moeite waard. Groepsprocessen zijn zéér boeiend. Mijn eigen rol daarin is afhankelijk van de situatie. In nieuwe groepen, blijf ik sowieso altijd gereserveerd. Als ik met een groep nog verder moet samenwerken, zal ik me zeer sociaal opstellen en zal ik niet aarzelen mezelf te laten kennen. Deze groep - die op het eind van de dag weer uit elkaar valt - hou ik wel een beetje op afstand. Niet dat ik me asociaal opstel, maar ik blijf wel op de achtergrond. Tenzij iemand over Fata Morgana begint natuurlijk.

Boeiend is bv. de perceptie tegenover mensen die aan De Pappenheimers hebben deelgenomen. Dat wordt doorgaans wel leuk bevonden. Tine en haar man werden herkend (hun deelname was nog vrij recent en de echtgenoot had een nogal opvallend uiterlijk), vertelden daar dus wat over en er werd waarderend over dit programma gesproken. Ik laat me dan wel uit mijn kot lokken natuurlijk en meld dan ook maar dat ik al eens deelnam aan De Pappenheimers. Meteen krijg je dan een soort van (vergezochte) hiërarchie. Bovenaan staat Joke, want zij is er al voor de 2e dag. Dan komen alle Pappenheimers, gevolgd door het gepeupel dat eens aan Blokken komt meedoen. Een daaronder nog zij die aan Puzzeltijd deelnamen. Ik geef toe, een zeer subjectieve waarneming hoor. Een mens moet zich ergens mee bezighouden tijdens die lange dag.

Het menselijk ras is een bizarre soort. Dat troept afgeborsteld samen om deel te nemen aan een tv-quiz die op bandwerkachtige wijze wordt opgenomen (de helft van de productieploeg is zelfs eerder naar huis dan de kandidaten!) met de meest diverse motieven. Geld, aandacht, kortstondige roem, de ervaring, het eens meemaken, streling van het ego, zich manifesteren, haantjesgedrag, hopen om ontdekt te worden als watdanook, … Belachelijk en triestig enerzijds, begrijpelijk en grappig anderzijds. Ik wil meer van dit zien. Ik besluit aan alles deelnemen, los van de kans op winst of verlies, met de unieke motivatie het bestuderen van quizkandidaten. Als dat geen onderwerp is voor een sociologische studie…

Blokken: de vragen

De beleving, de kandidaten, de gênante momenten, het nieuwe decor, de afloop, de emoties en bedenkingen, u leest het hier later…

Hier alvast: de vragen - voor zover ik me die nog herinner.

De eerste ronde!

1. Hoeveel muntjes hebben een waarde lager dan 20 cent? (4)
Mijn tegenspeelster (Inge) drukt eerder af, dus ik denk eigenlijk niet verder meer na. Wanneer ze het fout heeft, mag ik alsnog antwoorden zonder eigenlijk even stilgestaan te hebben, en dus antwoord ik snel en dus ook fout…

2. Welke telecom(dinges) haalde het voetbalcontract binnen? (er was wel meer uitleg natuurlijk) (Belgacom).
Ik ben helemaal in de war. Wat is telecom? Het lijkt wel alsof Crabbé Chinees spreekt. Zelfs gewone woorden komen me plots onbekend voor. Inge drukt dus af en antwoordt juist. 

3. Hebben Luikse wafels ronde of vierkante vragen? (weet niet meer)
Ik hoor het (nogmaals) in Keulen donderen, geen idee wat er eigenlijk precies bedoeld wordt. In mijn hoofd probeer ik wafels en hoeken te combineren tot een beeld dat ik herken, maar het zegt me niets. Mijn tegenstandster drukt eerst af en antwoordt juist. Ik begin niet dwaas gezichten te trekken of zo omdat deze vraag ook dwaas is, maar stel me glimlachend boven dit soort onbenulligheden.

4. Wie schreef (en dan een aantal titels waarvan ik me enkel Kongo herinner): (Jef Geeraerts)
Inge antwoordt fout - wat ik al meteen voorspelde - ik mocht herstellen.

5. Geluidsfragment met de vraag: welke zanger hoor je hier, begeleid door zijn band The Heartbreakers en bekend van deze hits (en dan een aantal titels)?
Noch ik, noch mijn tegenspeelster drukken af. Ik ken de groep en ik ken de liedjes en ik blijk dan ook Tom Petty wel te kennen, maar dit zit dus ver weg. Ben Crabbé is ten zeerste verontwaardigd.

6. In welke film (en dan iets van feiten over deze film, die ik me niet herinner). (Gone with the Wind)
Ik antwoord correct en mag ook de beroemde quote uit deze film ten berde brengen.

7. Wat is de som van de getallen tussen 27 en 30?
Alweer drukt Inge eerst af, maar ze antwoordt fout. Ik heb dus tijd genoeg om het juiste antwoord te bedenken en antwoord dus correct.

8. Wat is het laagst in rang (en dan volgen drie gradaties in het leger waarvan ééntje ‘eerste majoor-sergeant’ is, wat ook het juiste antwoord is)?
Mijn tegenspeelster gokt verkeerd. Ik denk beredeneerd te gokken op wat het juiste antwoord is, maar ik zeg enkel ‘majoor-sergeant’. Dat wordt fout gerekend. Ik had eigenlijk gewoon ‘het derde’ moeten zeggen, verdorie. Ik repliceer wel zeer snel: ‘Da’s flauw!’. Dat is dan mijn miniscule wraak op dat eeuwige gemuggezift. Er is natuurlijk een duidelijk verschil tussen ‘majoor-sergeant’ en ‘1e majoor-sergeant’, maar slechts één van die twee zat in de meerkeuze! Wat ik bedoelde was dus overduidelijk.

9. weet ik niet meer.

10. weet ik dus ook niet meer.

De tweede ronde (die alleen wordt gespeeld).

1. De tip is tv-series en daar zet ik meteen 5 blokjes op in. De vraag begint met ‘In welke serie uit de jaren ‘70…’ en meteen denk ik dat ik een flater begaan heb want ik hoopte op iets recent. Gelukkig blijk ik wel te weten waarin de personages Vanrastenhoven en Baconfoit voorkomen (De Collega’s) en dus hoera hoera 5 blokjes.

2. Kunstschaatsen is de tip en omdat het over sport gaat, zeg ik automatisch ‘2 blokjes’. Nochtans kan ik me bij dit thema geen ander antwoord voorstellen dan Kevin Van der Perren en dat blijkt dan ook het juiste antwoord te zijn op een vraag die ik vergeten ben. Even twijfel of ik het juist uitgesproken heb, wat bij de tegenspeelster blijkbaar wel het geval was, maar het is correct.

3. Volgende tip is Ligging in België. Het duurt weer enkele seconden voor tot me doordringt (ja, ik was er echt niet met mijn hoofd bij) wat er precies bedoeld wordt met deze vraag, maar ik leg wel snel de link met aardrijkskunde, waar ik niet heel goed in ben. Ik kies weer voor 2 blokjes, hoewel ik weet dat 2 het antwoord is op de vraag ‘Hoeveel provinciegrenzen steek je over om van Antwerpen naar De Panne te gaan?’

4. Edelgesteente zegt me ook niet veel en ik kies opnieuw voor 2 blokjes. ‘Welke edelsteen bestaat voor 100% uit koolstof?’ Ik heb geen flauw idee, maar ik redeneer dat het wel een bijzondere steen moet zijn, dus gok ik correct op diamant.

5. Ik heb nog 4 blokjes over voor een onderwerp dat me voorlopig niet te binnen schiet. Alleszins gaf ik een juist antwoord, zodat ik dus 5 op 5 heb (niet slecht hé!), maar mijn blokkenbord is een knoeiboel…

De derde ronde (waarbij je 50 punten verliest als je verkeerd gokt)

1. Tip: okapi.
Hoeveel poten heeft een impala?
Inge drukt alweer zeer snel af en antwoordt correct.

2. Tip: Rain Man.
De tegenspeelster drukt eerst af (dju, het is nochtans een filmvraag en die zijn voor mij!) en de moed zakt me in de schoenen want de vraag is papsimpel: ‘Wie speelt de hoofdrol in Top Gun en Mission: Impossible 2?Maar… het meisje antwoordt: Mel Gibson! Ik mag met veel plezier corrigeren.

3.Tip is modeontwerpers. Wat is de voornaam van modeontwerper Cardin? Inge weet het niet en ik graaf in mijn geheugen want echt een grote beroemdheid is dit nu ook weer niet… Gelukkig schiet ‘Pierre’ me net op tijd te binnen.

4. Deze vraag weet ik niet goed meer, iets met ‘in welke zee’ en het antwoord was ‘Indische Oceaan’. Ik kom er niet aan te pas, want Inge is correct.

5. Beeldfragment. We zien Sarkozy op een persconferentie bekennen dat hij een koppel vormt met Carla Bruni. De vraag - die eigenlijk helemaal niets met het fragment te maken heeft - is: ‘hoe heet de ambtswoning van de Franse president?’. Ik druk eindelijk eerst af maar - o drama! - ik weet het antwoord niet! Inge ook niet, maar ik ben wel 50 punten kwijt! Het antwoord is Elysée, maar ik beken eerlijk dat ik daar nog nooit van gehoord heb (van de Champs Elyssées natuurlijk wel, vooraleer iemand dat hier opwerpt).

6. Geluksbrengers
Welk deel van een konijn breng geluk? Ik druk eerst af en antwoord ‘konijnenpootje’. Dat had eigenlijk ‘poot’ moeten zijn, maar de o zo milde jury keurt het wel goed. Terecht toch!

7. Tip is Fixkes. Ook hier kan ik maar twee mogelijke antwoorden bedenken, dus ik druk meteen (en ook als eerste) af. Inderdaad, ‘kvraaghetaan’ is het juiste antwoord (Stabroek zou het antwoord op een andere vraag kunnen geweest zijn).

8. ?

9. ?

(ik graag in mijn geheugen om me de vragen te herinneren. Goed mogelijk dat ik ze niet moeten beantwoorden heb, want anders wist ik ze misschien wel nog…)

10. Tip is trema. Inge drukt eerst af en antwoordt correct op de vraag: ‘Op de hoeveelste ‘e’ in het woord ‘bobsleeën’ staat een trema?

(de volgorde van de vragen is uiteraard niet dezelfde)

En de finale?

Uitzending op 20 september…

(aan de mensen die de afloop al kennen: nog even niet verklappen in eventuele reacties, ik maak er graag een mooi artikeltje van..)

Blokperiode

Studeren moet ik gelukkig niet meer doen, maar morgen neem ik wel deel aan Blokken. Het gevoel is identiek: een sprankel zenuwachtigheid, een tikkeltje ongerustheid, enige tegenzin zelfs. Examenstress, zeg maar.

Ik ga er immers niet van uit dat ik veel kans maak om te winnen. Ik ben wel wat op de hoogte van één en ander, maar van heel wat zaken ook weer niet (geschiedenis en sport zijn mijn zwakke punten) en bovendien hangt zoveel af van je tegenspeler.

Op zich hoeft dat voor mij niet veel uit te maken. Ik doe vooral mee voor de fun, omdat ik van quizjes en spelletjes houdt. Dat ik er iets mee kan winnen, is wel belangrijk, maar niet het doel. Het probleem zit hem er echter in dat anderen blijkbaar wel verwachten dan je goed scoort. M.a.w. als ik morgen verlies, zal ik daar zelf niet mee zitten, maar moet ik wel de reacties van supporters overal te lande aanhoren. Ik kan natuurlijk ook gewoon verzwijgen wanneer ik op tv kom, dan mist minstens de helft van mijn kennissenkring mijn optreden en gaat mijn afgang aan hen voorbij! Wat als ik een filmvraag niet weet of een fout maak bij het hoofdrekenen?

Maar kijk, dat is geen optimistisch uitgangspunt natuurlijk. Mijn tegenspeler kan een gepensioneerde huisvrouw zijn die nog nooit Tetris heeft gespeeld of een twintiger die niet weet wie Edith Piaf of Tony Corsari is (zal je Ben Crabbé horen!).

Maar wat ga ik aantrekken? En zal ik het volhouden Ben Crabbé niet proberen even belachelijk te maken als hij doet bij zoveel kandidaten? De spelregels zijn overigens gewijzigd: vanaf nu mag de winnaar blijven terugkomen, ook na 3 keer spelen. Ik kan beginnen fantaseren dat ik de eerste speler ben die 6 afleveringen na elkaar speelt, maar ik maak mij geen illusies.

U hoort er nog wel van. Of net niet. Brand morgen maar een kaarsje!

Nieuwswaarde Nul

Anthony De Clerck is getrouwd, zo meldt het VTM-nieuws. De waarde van dit nieuwsitem? Geen natuurlijk. Het in stand houden van sensatiezucht bij de op dramatiek beluste massa? Dat is immers wat men op VTM al jaren nastreeft. ’Hij is niet tuk op media-aandacht’ laat de reporter dan nog dwaasweg horen.

De lijken van Myanmar krijgen verder in het nieuws wel een plaatsje, eerst de kijker geven wat hij echt wil weten. Weet ik weer waarom ik dit journaal doorgaans negeer.
En Dany Verstraeten is een eikel.

Ze doen het express (II)

Vorig jaar kon ik even niet relativeren dat Peking Express, dat me toch enkele weken aan het scherm wist te kluisteren, gewonnen werd door de minst sympathieke kandidaten, aan wie ik me week na week geërgerd had. Lapten ze me dat dit jaar toch wel bijna opnieuw zeker?

Jaja: het is maar tv. Maar ik leef mee en als de winnaar dan zo’n doortrapte kerel dreigt te zullen zijn, met een overaanbod aan wenkbrauwen, die voortdurend over zichzelf praat in 2e persoon en daarbij bepaalde woorden ergerlijk genoeg een tikkeltje Hollands uitspreekt, een zelfverklaarde Peking Expressspecialist die over lijken gaat, over geen greintje humor beschikt en alles verklaart met een irritante betweterigheid, zou ik me als kijker bij de lurven genomen voelen. Maar oef, de goeien wonnen.

Gelukkig maar, want na een dag waarop je uitzonderlijk het gevoel hebt dat je op je werk soms je tijd verspilt, groeit de kans dat je gaat doemdenken. Zijn het altijd en overal de slijmerds en de egoïsten die hun zin krijgen? Ligt de wereld aan de voeten van de botterikken, de strevers, de blaaskaken? Is het zinloos je voortdurend in te zetten voor anderen? Op tv voor één keer misschien niet, maar er zijn genoeg andere voorbeelden.

Jaja, relativeren enzovoort. Laat mij maar een beetje gerust, morgen is het over.

Net gemist? Bel naar de synopsist

Ooit bedacht ik zelf een nieuw beroep: de synopsist. Inspiratie vond ik in het feit dat mijn huisgenoten, die net als ik allemaal graag naar televisie keken, zo af en toe het begin of zelfs een volledige aflevering misten van één van de vele series die bij ons gevolgd werden. Meestal vond ik het een klein kunstje te bepalen wat er precies gebeurd was. Met behulp van de tv-gids natuurlijk, maar uiteindelijk ook door gewoon erg goed te kijken en aldus snel te bepalen wie de personages waren en wat er tussen hen gebeurd was. Voor een doorsnee soap was dat niet zo’n probleem, maar daar werd bij ons zelden naar gekeken. Het ging hem echter vaak om afleveringen van (meestal) Britse en Amerikaanse series, waarbij telkens nieuwe verhaallijnen aan bod kwamen zodat je de aflevering toch wel van bij het begin diende te zien.

Later kwam het zelfs voor dat ik naar een programma begon te kijken dat ik eigenlijk zelf niet volgde, maar wel iemand anders bij ons thuis. Als mijn moeder dan, druk in de weer met één van haar vele hobby’s, na tien minuten kon beginnen kijken, schetste ik haar snel de situatie en richtte me weer tot mijn eigen bezigheden. Ik vond mezelf daar op den duur zo goed in, dat ik een gat in de markt zag: ‘een aflevering gemist van uw favoriete serie of te laat thuis om nog te kunnen volgen? Bel naar de synopsielijn en u kunt weer volgen.’

Ik stelde me dan voor dat ik een gezellige woonkamer zat met een stuk of vier tv-toestellen waarop voortdurend gezapt werd zodat ik alles tegelijk kon volgen. Van F.C. De Kampioenen en Poirot naar Medisch Centrum West of Neighbours. Ook films zou ik erbij nemen, want vaak zit essentiële informatie voor de plot, aan het begin van het verhaal. Mensen konden me dan opbellen om b.v. het volgende te aanhoren:

‘Inspector Morse is opgeroepen voor de diefstal van een kostbaar juweel uit de kluis van een Arabische walvisjager. De verdachten zijn de dochter van een concurrerende emir, een ontslagen secretaris met een allergie voor pruimenconfituur en de Hongaarse tangolerares. Aan het begin van de aflevering hebben we echter gezien dat de moeder van de walvisjager nogal nadrukkelijk de aankoop van het juweel afkeurde, dus niet verschieten als die er eigenlijk ook iets mee te maken heeft. Lewis kampt intussen met stinkvoeten.’

‘U hebt een hele week niet naar Mooi en Meedogenloos kunnen kijken? Sally Spectra heeft behoorlijk intens in de verte staan turen en Ridge en Brooke hebben elkaar hun liefde verklaard gedurende meerdere sessies van twintig minuten.’

‘De grap over de worst heeft betrekking op het beroep van de man met het ridicule accent. Dat is namelijk een worstendraaier. Niemand lust zijn worsten, maar de grap verwijst natuurlijk ook naar een dieperliggende betekenis van het woord ‘worst’. Die vijfendertigjarige griet achter de toog speelt de dochter van de cafébazin en we moeten dus veronderstellen dat ze 18 is. Op het einde zal alles op een misverstand blijken te berusten en die antiekhandelaar moet dan trakteren. Wat zegt u? Ah, u wou de afloop nog niet horen?’

‘Harold pleegt ontucht met Mrs. Mangel. Charlene struikelt over het nektapijt van Scott. De Turkse buurman wordt gestenigd door de Robinsons.’

Intussen zou mijn synopsielijn wel failliet zijn, vrees ik. Series worden alsmaar vaker op dvd bekeken, zijn beschikbaar op internet, samen met uitgebreide beschrijvingen van de plot en bovendien zou ik alsmaar minder vriendelijk uit de hoek komen na gehersenspoeld te zijn door jaren van slechte (Vlaamse) series.

‘Witse moet de moord op een landbouwer oplossen. Er zijn drie verdachten, allen te herkennen aan hun slechte acteerprestatie omdat het maar gastacteurs zijn: de echtgenote, de broer en de buurman van de landbouwer. Doch, er is zoals altijd ook één betrokkene die niet verdacht is omdat die een alibi heeft of goed kan liegen en die blijkt dan op  het eind toch de dader. Ik vermoed dat dat de zoon van de boer is. Veel plezier nog.’

‘Die rosse wil meedoen aan het commissarisexamen maar steeds als haar baas naast haar staat wordt ze opgebeld door de school van haar lastige kind, zodat we duidelijk aanvoelen dat ze gezin en werk niet kan combineren. Die homo van wie niet duidelijk is of hij nu grijs is omdat hij de veertig voorbij is of omdat hij er hip wil uitzien, wil ook commissaris worden maar hun vriendschap en collegialiteit zal daar niet onder leiden. Dat kon je weten doordat hij zei: ‘Onze vriendschap en collegialiteit zal hier niet onder leiden’. Verder is er een moordzaak met enkele verdachten, waarvan dan zoals gewoonlijk zal blijken dat die allemaal onschuldig zijn en de dader iemand is die vooraf niets met de zaak te maken leek te hebben. U kent dat intussen wel. Hier is het moeilijker om de gastacteurs van de vaste castleden te onderscheiden, want iedereen acteert even beroerd. Nog een gezellige avond gewenst.’

‘Cois heeft een hele litannie afgestoken, maar daar deze informatie is helaas niet beschikbaar wegens het gebrek aan Nederlandse woorden in de dialoog. We konden enkel nog ‘tes allemoal iet’ ontcijferen. Die in die rolstoel is weer eens ongelukkig want we moeten niet denken dat dat gemakkelijk is, in een rolstoel zitten. Die lesbische dokter wil een kind en heeft zopas in een uiterst educatieve en duidelijk door specialisten opgestelde monoloog uitgelegd hoe kunstmatige inseminatie werkt, zodat we ook nog eens iets bijleren.’

‘Die troela die echt doorleefd acteert dat ze niet door heeft dat ze zich eigenlijk gewoon eens goed moet wassen, is het slavinnetje van een modebedrijf waar iedereen mooi en hip is, behalve zij. Binnen tweehonderd afleveringen is ze mooi en hebt u een lezersbrief naar Dag Allemaal geschreven waarin u verklaart dat ‘Sara het schoonste is dat ooit op tv getoond is en het mag noooooooit stoppen want het is eindelijk nog eens een goeie serie en proficiat aan de vtm en Ben Crabbé kan de pot op’. Op het werk praat u met uw collega’s over de Simon, ‘ne smeerlap maar toch ne schone vent’, vraagt u zich af of u dit weekend de gebouwen van Présence eens zult gaan zoeken ‘om dat toch eens in het echt te zien’ en belt u naar de kuisvrouw van de nonkel van de buren van Kurt Rogiers of die ‘niet weet wanneer Sara schoon gaat worden?’. Maar waarom belt u eigenlijk? VTM zendt op zondag toch een zeven uur durende samenvatting uit waar u nog een keer naar kijkt zelfs al hebt u al de hele week gekeken? Geniet nog van uw avond en succes met de lobotomie.’

Wat denkt u? Een gat in de markt en een gegarandeerd succes?

And the Oscar goes to… FC De Kampioenen!

Zopas werd aangekondigd dat er plannen zijn rond een filmversie van FC De Kampioenen. Dat betekent dat er voor het eerst in jaren een Vlaamse film zal verschijnen die eindelijk nog eens gretig aan onze vooroordelen zal tegemoet komen door ongegeneerd barslecht te zijn.

Jaaaaaa, ik weet het, dit is wel erg gemakkelijk gesteld. Maar welk weldenkend mens kan zich inbeelden dat de grappen en grollen van dat voetballend zootje ongeregeld echt een goede film gaan opleveren? Om maar iets te zeggen: An Swartenbroekx (’Bieke’) gaat het scenario schrijven! Mogelijk gaat ze eerst ook acteerles volgen, maar met 20 jaar ervaring hoeft dat natuurlijk niet echt.

Het toeval wil dat ik dit scenario al eens kon inkijken. En het moet gezegd, hier is aan gewerkt! Alles draait om een misverstand, ontstaan doordat Carmen een gesprek tussen Boma en Doortje afluistert en verkeerde conclusies trekt! Een uitgangspunt dat heel wat hilarische situaties zal opleveren. Xavier moet dan van Carmen meehelpen om de plannen van Boma te verijdelen, o.a. door zich te verkleden in Boma. Doortje betrekt Pol bij haar plannen en die moet zich bijgevolg ook al als Boma verkleden. Dat zal ongetwijfeld voor hilarische situaties zorgen, vooral als Pascaleke zich ook al in Boma gaat verkleden. Markske herkent de valse Boma’s natuurlijk niet en dat zorgt voor heel wat misverstanden! Hij laat dan ook zijn chocomelk een keer of zeven vallen (of hij verslikt zich er in, daar zijn de scenaristen nog niet helemaal uit). Omdat FC De Kampioenen uiteraard over voetbal moet gaan, wordt er ook af en toe een ruit ingetrapt. Fernand vangt een flard op van een gesprek tussen Xavier en Carmen en denkt dat Boma gaat sterven. Met een erfenis in het vooruitzicht, doet hij er alles aan om bij Boma op een goed blaadje te komen. Hilarische toestanden natuurlijk, misverstanden, u kent dat wel. In wat volgt mag Neroke in Markske zijn gat bijten, slaat Carmen met haar sjakosj op Doortje, zakt er iemand door een vloer, wordt er met taarten gesmeten en rolt er iemand in een badkuip over het voetbalveld. Hi-la-risch! Op het einde mag Bieke een monoloog van 47 minuten brengen (die acteerlessen moeten opbrengen), waarna alle misverstanden opgelost geraken, Fernand én DDT de pineuten blijken te zijn en iedereen lachend in de kantine zit omdat ze op kosten van Fernand mogen drinken. Hilariteit gegarandeerd, mijn gedacht! Reserveer nu al uw ticket. De eerste 100 bezoekers mogen immers mee de lachband vollachen.

Nee, ernstig nu, dit wordt een draak van een film, daar kunnen we het lekker over eens zijn. De collega’s maken de brug was ook al zo’n film naar een serie, en hoewel ergens wel amusant, was dit een overbodige film van bedenkelijk niveau, die niets aan de reeks had toe te voegen.

Maar dat is natuurlijk lang geleden. Wie weet wordt ‘FC De Kampioenen - de movie’ wel een kunstzinnig stukje cinema? Ik raad de makers alleszins aan af te wijken van de platgetreden paden door met genres te gaan spelen. Waarom geen horrorprent waarin Neroke gekookt wordt in een microgolfoven of Marksken iets onhandig doet met een kettingzaag? Een musical met Balthazar Boombal? Een sociaal drama waarin een ploeg allochtonen tegen De Kampioenen komt voetballen en de verschillen toch niet zo groot blijken te zijn (met veel mogelijkheden tot moslimgrappen)? Een erotische prent over Bomaworsten, waarin een afgeschreven personage terugkeert (’de pikante Piko’)?  Mogelijkheden genoeg! Kijk, misschien wordt dit toch nog een interessante film… We weten het in 2009.

Consument roept Merlina

Nu zowat alle goeie ouwe series op dvd uitgebracht zijn, begint men ook aan de slechte ouwe series blijkbaar. Goed, ik was als kind verslingerd aan de avonturen van Pol, Ann, Napoleon, Merlina en Comissarris Stapel en de mysterieuze Sardonis met zijn dwerghulpje heeft me veel nagelbijtende momenten bezorgd. Maar ten behoeve van welke groep mensen wordt deze tv-serie nu eigenlijk op dvd uitgebracht?

Wie de laatste jaren nog maar enkele minuten van de ooit erg populaire reeks terug gezien heeft, zal wel begrijpen wat ik bedoel. Merlina is flink gedateerd, hoewel dat zou nog bepaalde charmes kunnen hebben. Maar het is vooral onbekijkbaar. De flutverhaaltjes, de zwakke ensceneringen waar elk kind nu doorheen kijkt, de overacting, de amateuristische speciale effecten (en ik me als kind maar afvragen hoe ze de ‘bevriezing’ door de parafix in beeld brachten), … wie kan daar nu nog plezier aan beleven? De kinderen van nu zeker niet! En niet omdat het oud is, maar omdat het slecht is. Buiten de Zone is intussen ook al bijna 15 jaar oud, maar dat blijft wel overeind. Die serie zal dan weer nooit op dvd verschijnen. 

Overblijvende doelgroep: de dertigers die er als kind zelf naar keken. Maar tenzij in die groep veel mensen zitten die Merlina nog steeds mythische proporties toedichten, denk ik dat de meesten zich tevreden kunnen stellen met de herinneringen in hun hoofd. Wie gaat effectief zoiets aankopen, laat staan bekijken? Jammer dat de verkoopcijfers van dergelijke producten nooit bekend gemaakt worden. Wie koopt bv. Thuis op dvd, een soapserie!? En dan nog niets eens een goeie.

Ik blijf met plezier terugdenken aan ‘Boogschutter roept Merlina’ en ‘Ik deed niks, ‘t was de parafix’, maar de nood om dit ooit nog eens meer dan 5 minuten te herbekijken, is geheel onbestaande.

 

Tv-tip: het afscheid van Minghella

Ik maak me niet de illusie dat veel mensen er dezelfde televisiesmaak op na houden als ik, maar desondanks waag ik me toch ook eens aan een televisietip. Op BBC wordt vanavond een nieuwe boekverfilming getoond van een heerlijk stukje lectuur.

The N°1 Ladies Detective Agency is de verfilming van een roman van de Schotse schrijver en professor Alexander McCall Smith. Hoofdpersonage is de Botswaanse Precious Ramotswe, die een detectivebureau begint. Haar taken en opdrachten lijken even simplistisch als haar methodes, maar het verhaal is dan ook evenzeer op te vatten als een ode aan de Afrikaanse spirit. Lectuur van het zeer meeslepende, warmhartige, onweerstaanbare soort met grandioos bedachte, innemende personages. Het boek kende overigens al een aantal vervolgen, die allemaal even geweldig zijn en volgend jaar als serie op televisie verschijnen.

En dat eerste deel is nu dus verfilmd, door niemand minder dan Anthony Minghella nog wel, die, zo wil het dramatische toeval, vorige week veel te vroeg overleed. De regisseur van Truly, Madly, Deeply en The English Patient zal er ongetwijfeld iets moois van gemaakt hebben. Het scenario werd overigens geadapteerd door Richard Curtis. Liefhebbers van Britse series en films zullen deze man kennen van The Girl in the Cafe, Notting Hill, Four Weddings and a Funeral en Blackadder. Om het geheel productioneel in goede banen te leiden, verscheen ook nog Sydney Pollack ten tonele, regisseur en/of producent van een pak uitstekende Amerikaanse films.

Wie dus geen zin heeft in het gedrocht Sara of de afloop van Flikken zo ook wel kan raden, weet waar de kwaliteit te vinden is.

De programmapoging van Wim Helsen

Nee, ondanks deze titel is dit geen met gretig genoegen geschreven stukje waarin Het programma van Wim Helsen wordt afgebroken. Ik hoopte immers van harte dat de komiek die mij nooit doet lachen maar me verder ook geenszins ergert, mij eindelijk eens over de streep zou weten te trekken door me te overtuigen van zijn kunnen. Maar met Het Programma van Wim Helsen is dat eigenlijk niet echt gelukt.

Het concept is nochtans erg geslaagd. Vijf kamers, vijf onbekende gasten die gastheer Helsen verrassen, want hij weet niet vooraf wie ze zijn en waarover ze het met hem willen hebben. Sien Eggers is er ook bij. Zij wijst Helsen terecht als hij een gesprek verprutst en geeft hem  nu en dan een tip. Jan Eelen staat mee aan de wieg van dit programma en ik geloof sterk in diens talent. Dat over de uitvoering van dit programma goed is nagedacht, is duidelijk en geeft het alvast een solide basis.

Maar een talkshow staat of valt natuurlijk met de gasten, en die waren verre van interessant. De voorzitter van een edelkippenvereniging, een half bejaard lachclubje, drie levende standbeelden, een paliatief verzorger en een geschifte Hollandse die de Belgen wou bezingen, ze riepen meteen herinneringen op aan het gelukkig reeds lang verteerde Afrit 9: een bestudeerde mengeling van ernst, gekte en relevantie, maar net daardoor vis noch vlees. In het beste geval deden ze me denken aan de rubriek Wordt gevolgd in Man Bijt Hond. Daar komt iedereen steeds tot zijn recht en ik kon dus niet anders dan opwerpen dat deze gasten gewoon in hun dagelijks leven hoorden te blijven. Ik dacht zelfs even terug aan Achterwerk in de Kast, waarin vele jaren geleden de meest uiteenlopende bezigheden van kinderen aan bod kwamen. Voor elk wat wils. Mij konden de gesprekken dus eigenlijk niet bekoren. Het creepy wijfje dat de lachclub voorzat, deed me zelfs naar de afstandbediening grijpen. Helsen wist toen gelukkig ook wel snel waar de deur voor diende.

Maar evenzeer zit het probleem toch een beetje bij Helsen zelf. Ik heb hem nooit grappig gevonden, maar dat maakt niet dat ik hem geen toffe peer vind. Zijn Vrienden van de poëzie heb ik ook nooit weten te waarderen, maar ook dat belet me niet het werk van deze man te respecteren. De (gespeelde?) neiging tot schofferen gecombineerd met soms kinderlijke uitlatingen, het heeft wel iets. Enkel zijn onderonsje met Lien Van de Kelder in het filmpje voor Humo’s Pop Poll, heeft mij niet weten te bekoren. Ongeïnspireerd en goedkoop eigenlijk.

Maar weer ter zake. Helsen liet zich door zijn gasten meetronen in hun al dan niet interessante wereld en stelde spontaan vragen waarvan je nooit kon opmaken hoe ernstig ze waren. Toch leek dat niet te werken. Helsen bleek gewoonweg uit een compleet andere wereld te komen en slaagde er niet één keer in op één lijn te komen te zitten met zijn gasten. Ofwel was zijn interesse erg snel voorbij, ofwel stelde hij vragen die helaas niet altijd even respectvol klonken. Bij het Hollandse meisje leek Helsen het zelfs nauwelijks uit te houden. Nochtans leek het me dat deze gaste ze lang niet meer alle vijf op een rij had, waar best wat kansen tot grappige televisie inzaten.

Ik had nooit gedacht het nog eens te moeten zeggen, maar ik vrees dat ik Rob Vanoudenhoven begin te missen. Die heeft me eigenlijk nooit echt van zijn kunnen weten te overtuigen, maar nu zag ik hem plots perfect functioneren in dit concept. Vanoudenhoven kan met iedereen communiceren, kan heel spontaan grappig zijn zonder zijn gasten te beledigen en kan ook zo verwonderd doen over banale zaken. Maar hij zit bij een slecht bedrijf een dwaas programma te maken.

Tja, Wim, ik weet niet of ik volgende week weer kijk. Ik kan hier weliswaar mee bepalen wie je gasten zijn, maar ik tref daar niet meteen volk aan dat ik aan het woord wil horen. Ik kan me dus niet meteen voorstellen dat daar nog grandioze Woestijnvis-tv van komt.  

Steek eens 2 BV’s in een kot

Eén van de leukste rubrieken in Man Bijt Hond blijft de ontmoeting tussen 2 BV’s. Peter Van de Veire koppelen aan Jacky Lafon, die hij zo vaak  belachelijk had gemaakt in zijn radioshow, was een risico. Lafon kon er eerst niet mee lachen, maar maakte vervolgens toch van de gelegenheid gebruik om Van de Veire eens op zijn plaats te zetten. Pijnlijk, maar leuk kijkvoer.

De week daarop legt Wouter De Prez Dani Klein in de luren door te doen alsof hij een biseksuele nieuwslezer is. Wanneer hij bekent, kan Klein er niet mee lachen. Waarom liegt hij tegen haar, vraagt ze hem. Een poging tot humor? Ik vind Wouter De Prez niet grappig en dus applaudiseerde ik voor de stijlvolle ernst waarmee Dani Klein hem op zijn plaats zette.

Wat dan wel humor is, bewees Kamagurka. Hij kreeg Betty tegenover zich. Eerst beloofde hij haar een muzikale samenwerking, waarop de vol van zichzelf zijnde Betty gretig inging. Eindelijk succes. Vervolgens maakte Kamagurka haar wijs dat hij het meeste tekenwerk door Roemeense illegalen laat uitvoeren, die hij slechts 20 cent per uur diende te betalen. Maar dat mocht Betty vooral niet aan de belastingen zeggen. Ernstig opgaand in het geheim dat haar zojuist was meegedeeld, beloofde de zingende koe discretie. Vervolgens werd er doodleuk op een ander onderwerp overgeschakeld. Zou Betty ooit te weten komen dat ze voor aap gezet is? En dat dat geheel terecht is?

Veel gewaagder hoeft dit rubriekje niet te worden - voor je het weet zit Phaedra Hoste voor Ilse De Meulemeester of Johny Voners voor Janine Bisschops - en dan dreigt het sensatie te worden. Ik hoef de Story niet in televisievorm te zien. Maar eens te meer toch bravo voor dit steeds verrassende rubriekje in een nooit teleurstellend programma.

Rob zoekt publiek

Het is intussen al meer dan vier maand geleden dat Rob Vanoudenhoven een redelijk interessant bericht de wereld instuurde. Dat had betrekking op zijn nieuwe quiz, waaraan ik in augustus ‘07 al een keertje als testkandidaat deelnam. Achter de schermen werd er druk gepalaverd over Mijn geld of uw leven (voorheen Tijd is Geld genaamd). Maar nu is de productie blijkbaar toch in een volgende fase beland, en aldus heeft men volk nodig om te komen kijken.

“Volgende week woensdag (05/03) hebben we een belangrijke testopname voor ‘Mijn geld of uw leven’. Daar zouden we graag heel wat publiek (zo’n 100 man) bij hebben. Bij deze zijn jullie dus van harte uitgenodigd om te komen kijken. Breng gerust familie en of vrienden mee. Als je zelf niet kan, mag je deze oproep altijd doorsturen (graag zelfs).

Het publiek wordt verwacht om 19:00 in De Monty (Montignystraat 3, 2018 Antwerpen). Plannetje vind je hier

Laat weten op bruno@caviar.be  als (en met hoeveel personen) je zou komen.”

Eurokots (3)

Ik had er de vorige keer genoeg over gezeurd, de zenuwtergende opeenvolging van allerlei gedrochten die voor ons land hopen deel te nemen aan het Eurosongfestival. Ik wou dat nu rustig laten voorbijgaan. Maar ik houd het niet vol.

Ik kan er niet aan uit dat niemand al deze mensen gezegd heeft dat ze niet kunnen zingen. Dat ze ongelooflijk sucken. Dat hun liedje echt vréselijk slecht is. Dat hun artiestennaam een flop is en hun dansje onnozel. Dat ze zichzelf grandioos, onmetelijk belachelijk maken. Zelfs Tanja Dexters is er dan toch in geslaagd zangeres genoemd te worden. Fred Di Bono! De drie Kimberley’s! Big Betty! Kathy Konijn! KellyKakTreesTrutEllenEtterbak! Jullie kunnen het niét! Wordt iets anders, acteur in Familie desnoods, maar verdwijn uit mijn gehoor- en gezichtveld!

Nog maar eens Marcel Vanthilt ophemelen, één van de laatste oprechte criticasters, die zich (echter al veel minder dan vroeger) met gepast venijn uitlaat over al die wanprestaties. Stamp ze de grond in, al die misbaksels.

Het raadsel van de kijkcijfers

Vraagt u zich ook wel eens af wie eigenlijk de mensen zijn die mee de kijkcijfers bepalen van het Vlaamse tv-landschap? Dat zouden gezinnen zijn die thuis een kijkcijferbox hebben die registreert waar ze naar kijken.

Vandaag zag een persvisie van een nieuwe Duitse film die daarover handelt. Reclaim Your Brain (Free Rainer) gaat over een tv-maker die niet langer troep wil maken en daardoor komt stil te staan bij de kijkcijfers. Slechts een klein deel van de bevolking beschikt over zo’n box en dat wil enerzijds zeggen dat die representativiteit met een flinke korrel zout moet genomen worden. Ook valt op dat enkel bepaalde doelgroepen in aanmerking komen voor zo’n box. Waar studenten of allochtonen naar kijken, wordt bv. niet gemeten. Anderzijds blijkt dat deze gegevens best manipuleerbaar zijn. Een heel interessant onderwerp, maar jammer genoeg was de film heel simplistisch.

Maar de kwestie bleef wel hangen en is ook voor ons land toepasbaar: wie zijn in ons land die kijkcijferaars? De vraag waarop ik dus een antwoord zoek is: kent u - of hebt u weet van - iemand die zo’n box heeft? Ik alleszins niet.

update 10/2: volgens de officiële meting was er vorige week een programma met 0 kijkers! Het bleek het Vijftv-programma My Mind and Body te zijn, een astrologieprogramma gepresenteerd door An Ceurvels. De Morgen wist daar het volgende over te vertellen: ‘bij de laagste cijfers zijn er eigenlijk geen nauwkeurige metingen uit te voeren. Hoe lager de cijfers, hoe groter de foutmarge.’ Er zijn nl. slechts 750 gezinnen die een registratiebakje hebben. Dat er dus van die 750 gezinnen niemand om 2u ’s nachts naar dit programma kijkt, is eigenlijk niet zo vreemd.’ Met andere woorden: misschien waren er wel 5000 kijkers, maar geen ervan had een registratiebakje. Volgens de woordvoerder van SBS Belgium zou het programma meteen 328 kijkers hebben als er één persoon met een bakje op afgestemd had.

Even naast de kwestie nog: ‘We hebben niet de ambitie met dit programma duizenden kijkers te bereiken.’ Het is dus opvultelevisie, niet bedoeld om naar te kijken. Het programma moet het immers hebben van sms’jes.

Ooit was Ann Ceurvels trouwens een veelbelovende en graag geziene actrice. Zou ze nog liever dit doen dan pakweg ergens te schoonmaken of in een kledingzaak te gaan werken?

Jelle Cleymans gebuisd

Tegenwoordig verschijnen mijn leerlingen en oud-leerlingen en masse in de media. Monica zit in de jury van het jeugdfilmfestival en kwam aldus op Ketnet. Gustave werd geïnterviewd voor Klara (zaterdagvoormiddag te beluisteren). Sofia Ferri, al een tijdje geen leerling meer van me, speelt mee in Aanrijding in Moscou. En deze week mochten oud-leerlingen Wouter en Ignace hun klas vertegenwoordigen in het Ketnetprogramma Gebuisd.

Toeval wellicht, al kan er ook een theorie ontwikkeld worden over de drempelverlaging, de mondigheid, de alomtegenwoordigheid van de media enz. Maar dat laat ik aan specialisten over. Ik heb twintig minuten naar een quiz met Jelle Cleymans moeten kijken en daar kan ik wel iets over kwijt. Ignace en Wouter hebben dat goed gedaan, maar het programma Gebuisd was eigenlijk allesbehalve geslaagd.

Ik heb Jelle Cleymans altijd goed weten te negeren. De laatste tijd komt hij echter zo vaak in de pers dat ik haast zou gaan denken dat hij toch iets kan. Maar het is zeker en vast niet presenteren.
In Gebuisd leek hij wel een stagiair die voor het eerst voor de klas staat. Hij slaagde er eerst en vooral niet in echt met de kandidaten te communiceren. Hij stelde nietszeggende vragen, waarop de kinderen enkel ja of nee konden antwoorden en er dus regelmatig stiltes vielen. Die hij niet wist op te vullen. Cleymans leek ook niet echt degelijk voorbereid te zijn. Hij leek de namen van de kandidaten niet te kennen, wist niet waar ze vandaan kwamen (de ene school kwam uit Gent, de andere uit Nazareth, leek me toch dicht genoeg bij elkaar om daar even naar te verwijzen) en aan de leerkrachten wist hij ook niets te vragen. Kortom: ik zag een stuntelige en stroeve presentator die noch vaart noch enthousiasme in het programma wist te brengen.

Maar ook de rest van deze wetenschapsquiz is van laag niveau. De vragen zijn niet leuk en het tempo ligt ontzettend laag. Zo waren er amper 5 vragen in de hele quiz, want na elke vraag volgt een weinig aanschouwelijke uitleg waar je als leerkracht gegarandeerd je leerlingen mee in slaap zou krijgen. Men tracht dat te compenseren door het publiek een tiental keer heel hard te laten brullen en juichen. En dan het productionele aspect: de volgorde van de antwoorden in een meerkeuzevraag veranderde toen de vraag herhaald werd, een foto kwam net te laat in beeld toen er naar verwezen werd, het waar-of-niet-waar-spel wordt gehinderd door een onoverdachte antwoordformule, (‘Dieren kunnen niet dromen’ - ‘Niet waar!’ - ‘Niet correct!’… tja, wie kan nog volgen?). Details jaja,  en niet alles kan perfect gaan, maar dit noem ik toch geknoei. Vergeeflijk bij een scouts-optreden of een jeugdhuisquiz, maar niet op tv.

Uiteindelijk heeft dit programma net als zijn presentator geen ruggengraat. Het is te braaf en nietszeggend. Zo luchtig dat het oplost. Zo krijgen de leerkrachten van de verliezende ploeg een dosis slijm over hen gekieperd. Een miezerige stroompje gekleurd water bedoelen ze eigenlijk. Niets aan Gebuisd straalt creativiteit of vindingrijkheid uit. Zelfs dertig jaar geleden zou dit saaie tv zijn.

De gemiddelde leeftijd van de redactieleden van dit programma is waarschijnlijk 22 of zo. Een generatie die opgegroeid is met Studio 100, niet met Ome Willem, Meneer Kaktus of Buiten de Zone. Dat is er aan te zien. Je zou zelfs Schuif Af nog gaan missen.

Katarakt: de afloop

Goed gemaakt? Jaja. Succesvol? En of. Voorspelbaar? Nee toch? Katarakt heeft nog enkele verrassingen voor u in petto! Dit is wat er nog te gebeuren staat in de komende afleveringen.

Elisabeth Donckers ontdekt dat haar gehandicapte broer eigenlijk niet gehandicapt is, maar onder druk van de tirannieke vader doet alsof. Dit bij wijze van psychologisch experiment. En inderdaad, Elisabeth beseft dat ze al 8 afleveringen lang slecht slaapt en dus eigenlijk getraumatiseerd is. Herman begint intussen een voorleesrubriek op televisie. Intussen papt Elizabeth’s echtgenote aan met haar schoonzus An, die prompt zwanger wordt. Het kindje lijkt echter op een appel, de familie is ontroostbaar. Ben (de verliefde zakenman, voor wie niet meer kan volgen) gaat er vandoor met de moeder van Elisabeth. Chris Lomme ziet op haar 69e immers nog zeer patent uit.

Wanneer een naburige fruitboer plots witloof aantreft tussen zijn aardbeien, heeft dat belangrijke economische gevolgen voor de hele streek. Het toeristenaantal zakt plots met meer dan 45% want niemand wil wandelen tussen het witloof. Elizabeth’s schoonvader Roger vindt een archeologische schat onder een pereboom en kan zo zijn schuldenberg van 215.458.177 euro afbetalen, die hij voor zijn familie in een sigarenkistje had verborgen gehouden. De Poolse witloofplukkers zijn intussen aangekomen en ontvoeren de zoon van Elisabeth. Hij wordt als schandknaap verkocht aan malafide Russische aardappelschilkwekers. Antje De Boeck en Koen De Bouw duiken op als twee politie-inspecteurs die de serie wat spanning moeten meegeven en vooral omdat men haast vergeten was dat er een contractuele verplichting bestaat dat deze acteurs in élke Vlaamse serie moeten meespelen. Ook Jan Decleir duikt dus op als de onechte vader van Elisabeth, want aangezien Katarakt erfelijk is, kan ze dus niet de echte dochter van haar vader zijn. Decleir blijkt echter de broer van Roger te zijn, waardoor aan het licht komt dat Elisabeth eigenlijk met haar eigen neef getrouwd is. Dat verklaart waarom haar dochter zo op een geit lijkt en haar zoon aan de heroïne zit.

Uiteindelijk begint het te hagelen, net op het moment dat de warmtekannonnen het begeven. ‘Ik had het nog zo gezegd!’ brult Roger voor de 48e keer. Het bedrijf gaat voor de 31e keer net niet failliet. Elisabeth trekt met Ben naar Saoedi-Arabië, want daar wordt nog een afzetmarkt vermoed. Door haar katarakt rijden ze echter in een olieput en Ben verdrinkt. Bij haar terugkeer treft Elizabeth haar man naakt aan tussen de Jonagolds, met de slet van de veiling in zijn armen. Uiteindelijk belt de universiteit van Hasselt: Karel Deruwe blijkt toch zo’n slechte acteur dat hij niet langer meer kan functioneren als afdelingshoofd en Elizabeth krijgt zijn job aangeboden. Koen De Bouw en Antje De Boeck worden ontvoerd door een UFO. Schoonbroer Frank verslikt zich in zijn trompet. Junior wordt door de orde van geneesheren geschrapt wegens toch nog te weinig arrogantie uitstralende als chirurg, ondanks zijn verwoede acteerpogingen. Sara ondergaat een transformatie en bekent Simon haar liefde. Carmen heeft alles afgeluisterd en denkt dat Doortje zwanger is van Boma…

U kijkt volgende zondag toch ook??

 

Een gouden schoen voor SveN?

Dit belandde gisteren in mijn mailbox:  

• Voor een nieuw reality-programma in de aanloop naar het EK-voetbal, zijn VT4 en Kanakna Productions op zoek naar 16 mannen die niets afweten van voetbal. Een professionele voetbalcoach zal van deze mannen een heuse voetbalploeg maken. De jongens zullen in 3 maanden van voetbalklunzen omgetoverd worden in behendige voetballers. En dit op elk mogelijk vlak. Ze zullen dus niet enkel leren voetballen maar ze zullen ook kennis maken met elk aspect van het voetbalmilieu.
  We zoeken vooral nog naar mensen met een niet-alledaagse hobby zoals bijvoorbeeld schaken, duivenmelken, birdwatching, vissen, computergames, postzegels verzamelen, filmkenner, …
• Kandidaten dienen:
  o Tussen 18 en 37 jaar te zijn
  o Zich vanaf begin feb tem begin mei vrij te kunnen maken tijdens de weekends alsook wekelijks een avond voor de training
  o Niet echt sportief te zijn
  o niet vertrouwd te zijn met de voetbalwereld
  o niet te houden van voetbal

  Indien interesse kunnen jullie zich inschrijven door een mail met foto te sturen naar liesbethmazur@kanakna.com of je mag ook replyen naar dit e-mailadres. Voor meer informatie kan je terecht op volgend nummer: 0 475 740 356 

Geef toe, dit is me op het lijf geschreven. Ik ben een niet-sportieve filmkenner tussen 18 en 37 die niet vertrouwd is met de voetbalwereld, absoluut niet van voetbal houdt en me best wel kan vrijmaken als dat nodig is.

Toch is mijn eerste reactie natuurlijk: néé! Ik vind voetbal oerstom en vooral wil ik in geen geval slachtoffer worden van doortrapte reality-televisiemakers die ongetwijfeld een verkeerd beeld van je ophangen en per se je moeder in beeld willen brengen die je kinderjaren beschrijft en in mijn geval ook maar al te graag mijn voetbalgekke leerlingen willen opvoeren die mijn onsportiviteit becommentariëren. En wat is in godsnaam ‘elk aspect van het voetbalmilieu?’ Op bezoek gaan bij de Pfaffs? Kantines inspecteren op de juiste dosis marginaliteit? Voetbalschoenen schoonmaken? Hooligans kalmeren? Nee, nee, nee! Bericht verwijderd.

Desondanks spookt het idee nu wel al de hele dag door mijn hoofd. Als je de kans krijgt iets te leren dat je niet kan - of het nu voetballen, wijn proeven, skateboarden, vogelspotten of glasgieten is - en dit onder professionele begeleiding (en dan nog gratis), dan zeg je toch geen nee? Misschien wil ik eigenlijk wel kunnen voetballen? Misschien wil ik wel twee of drie keer per week het grasveld op, een conditie kweken, samen met andere stuntels leren wat buitenspel en offside is, modderig en bezweet wezen en na de match gaan pinten pakken. Ik durf gerust stellen dat als ik dingen leer en genoeg oefen, uiteindelijk wel een zeker resultaat bereik, doorgaans. Als. Zou ik dus toch maar?

 

 

 

(Nee)

 

 

Blokken en de sociale cohesie

De poll die al maar liefst twee en een halve maand op deze blog prijkte, is eindelijk afgelopen. In afwachting van mijn eigen deelname aan Blokken, vroeg ik me in dit logje af of niet bijna iedereen wel al iemand kent die ooit deelnam aan Blokken.

301 mensen beantwoorden de poll. Dit zijn de resultaten:

21% kent blijkbaar toch niemand die al deelnam aan Blokken.
22% kent één deelnemer
18% kent twee deelnemers
15% kent 3 deelnemers
13% kent toch al 4 mensen die deelnamen.
En 11% (toch 33 mensen) kennen meer dan 4 mensen die al deelnamen aan dit programma.

Wat mijn eigen deelname betreft, die is door die wel erg onwelkome angina gedwarsboomd. Nog wat geduld dus.

gewenste SPAM

Bij het vernieuwde Canvas is men blijkbaar ineens tot inzicht gekomen: men heeft er besloten al die goede (komische) programma’s eindelijk eens op tijdstip uit te zenden wanneer er effectief ook nog iemand wakker is. Dat is wel even wennen en het maakte dat ik al meteen de eerste helft van het nieuwe (pdw)programma SPAM miste!

Jammer, want het stukje dat ik wél gezien heb was erg leuk. Eindelijk heeft iemand ingezien dat er in Thuis een schat aan verborgen grappen zit. Dat de in Dag Allemaal en de elders vermelde prietpraat over BV’s maar een kleine zet nodig hebben om in satire te belanden. En het was al van Alles kan beter geleden dat iemand het waagde de vele stupiditeiten die de televisie herbergt, te kakken te zetten. Dat was hoogstnodig. Jammer wel van Sofie Lemaire. Ze doet haar werk als nieuwslezeres in deze serie zo goed dat mijn maandenlange opgekropte ergernissen over deze Stubru-nieuwslezeres dreigde af te nemen. Gelukkig kan ik haar in de loop van de week weer vijf keer zo idioot en onnozel uit de hoek horen komen, dat het effect van SPAM weer zal verdwenen zijn. Er zitten trouwens wel enkele echt grappige vrouwen in deze reeks. Karlijn Sileghems natuurlijk, en Els Dottermans.

Kritiek? Bwa, Kamagurka had enkele goede grappen maar ze werden te lang gerokken. En dat enkele kandidaten uit De Pappenheimers belachelijk werden gemaakt vanwege hun uiterlijk, was wel erg laag en goedkoop. Dat ze dat er volgende keer maar uitfilteren.

Volgende week kijkt u toch ook? Overigens biedt Canvas tegenwoordig elke dag wel goeie humor: Extras, Little Britain, Het Peulengaleis, … en allemaal op fatsoenlijke tijdstippen! Het was ooit anders. Onbegrijpelijk is dan weer dat Desperate Housewives een Canvasprogramma blijft. Niet onaardig, maar toch steekt het af tegenover de betere Britse of Vlaamse humor. De serie werd overigens ooit verhuisd naar Canvas omdat ze niet zou passen op één. Vreemd genoeg programmeert men tegelijkertijd dan wel op datzelfde één de Britse serie Kingdom, waarin Stephen Fry een plattelandsadvocaat vertolkt. Brits + advocaten + Fry = Canvas, toch? Dat is dan wel iets voor één maar de fratsen van een stel opgetutte Amerikaanse huismoeders niet? Verder valt me op dat van de héél veel nieuwe en steengoede Britse series de BBC uitzendt, er nog altijd geen enkele op een Vlaamse zender wordt uitgezonden..

Maar we gaan niet klagen. SPAM maakt veel goed, al hoop ik al meteen snel op een herhaling voor wat ik nu gemist heb en voor al die mensen die ongetwijfeld dit programma veel te laat gaan ontdekken.

Televisie in 2007

Eindejaar is lijstjestijd! Wat ik zoal las en zag in de bioscoop, krijgt u binnen enkele dagen te lezen, maar wat televisie betreft kan de stand nu al opgemaakt worden. Alleen zal het geen bijster interessant lijstje worden. Ik stel immers vast dat er vrijwel geen enkel nieuw programma is gemaakt of verschenen dat me helemaal wist voor zich te winnen. Dat betekent dat heel wat programma’s die vorig jaar in het lijstje stonden en nu nog steeds worden uitgezonden, opnieuw in de (kortere) lijst staan.

Prison Break, De Parelvissers, Green Wing en Terug naar Siberië komen niet meer in aanmerking wegens afgelopen. Van The Street verscheen een nieuw seizoen, maar dat heb ik gemist. Lost, De Jeugd van Tegenwoordig en Mooi! Weer de Leeuw! kunnen me nog wel boeien, maar weten niet meer te verrassen en dus neem ik ze niet meer op in de lijst. Katarakt is nog niet eens halverwege en zal dus pas in 2008 kunnen beoordeeld worden. Wat blijft over?

9. De Pappenheimers
Leuke quiz, al blijft de persoonlijke herinnering een grote invloed hebben op de manier waarop ik naar dit programma kijk. Maar toch: leuke vragen, goeie formule, toffe kandidaten en een prima presentator.

8. De Slimste Mens ter wereld
Ondanks de steeds vager wordende bepaling van wat een BV is, de ietwat tegenvallende mengeling van diverse gasten (er zaten wel erg veel journalisten in deze editie), de al dan niet op maat van de gasten gesneden vragen en de intussen wel erg vervelende vaste uitdrukkingen van Erik Van Looy, blijft dit een amusante en soms zelfs spannende quiz.

7. Kidnapped
Geen hond keek naar deze complexe dramaserie vol personages met geheimen en dubbele agenda’s, maar ik heb met veel genoegen gekeken naar deze goedgemaakte en spannende reeks, die slechts zes afleveringen telde.

6. Peking Express
De kandidaten lieten je óf hevig supporteren óf beledigingen naar je tv roepen, en dus is er geen grotere inleving dan bij dit avontuurlijke realityprogramma. Ik zat van begin tot eind aan mijn toestel gekluisterd, dus er moet toch iets goed aan zijn. Expeditie Robinson kan er wat van leren.

5.Weeds
Vijf TV zond slechts enkele afleveringen uit van deze spitse, controversiële, verrassende serie waarin een huismoeder/weduwe aan het dealen gaat om haar hoge levensstandaard vol te kunnen houden. Een topserie die in Vlaanderen geen kansen kreeg. Kijkt u gerust verder naar Sara.

4. Arrested Development
Compleet van de pot gerukte personages, misverstanden, dubbele bodems en hilarische chaos. Deze ondergewaardeerde (en op zondag na middernacht uitgezonden) komedieserie is echt iets voor mij. Centraal staat een familie die tracht een bedrijf staande te houden, maar eigenlijk valt enkel de oudste zoon normaal te noemen. Bijzonder knap is dat het verhaal nooit stopt en een hele reeks grappen als een rode draad doorheen de serie blijven lopen.

3. House, MD
De misantropische, dodelijk cynische dokter House blijft een fascinerend personage. Week na week bijt hij zich vast in een schijnbaar onoplosbaar medisch mysterie, daarbij iedereen om zich heen schofferend en beledigend. Dramatisch meesterlijk uitgewerkt en telkens weer beklijvend.

2. 0032
Geweldig reportageprogramma waarover ik hier al veel lof schreef.

1. Man Bijt Hond
Vorig jaar nog op 8, maar nu (ook wegens gebrek aan andere fatsoenlijke programma’s) toch opgeklommen naar nummer 1. Het blijft televisie van het hoogste niveau. De Blind Date-rubriek waarin 2 BV’s elkaar een uur lang diep in de ogen kijken, is fascinerend en legt zo veel bloot (Gert Verhulst stelde enkel verkeerde vragen aan een steeds norser wordende Djamel Zerrouk, Guy Mortier aanschouwde met stomme verbazing hoe Nicky Vankets en zijn ego het hele uur alléén volpraatten en tussen Vera Dua en Bart Kaëll sprong een vonk van gezelligheid over die na het programma een vervolg zou krijgen).  De lustige lezers kunnen me niet altijd boeien, maar dagelijks ontdekken dat achter elke doodnormale mens een bijzonder interessant verhaal zit (Wordt gevolgd, De Valies) werkt inspirerend en humeurverbeterend. Een schitterend, zeer subtiel pamflet voor verdraagzaamheid en respect.

Wat heb ik met veel droefheid ook wel eens bekeken en waarvan ben ik haast gedeprimeerd geraakt: Slimmer dan een kind van 10, Debby en Nancy’s Happy Hour, Witse, Flikken, FC De Kampioenen, Wendy en Verwanten, De Planckaerts, 16+, De film van mijn leven, Ranking the Stars, Sterren op de dansvloer, Steracteur/Sterartiest, Sterren op het IJs, Big Brother, De Bedenkers, Het weer met Frank, De Grote Provincieshow, Fata Morgana, Emma, Mama zoekt een lief, …

Konden me af en toe even verstrooien (slechts hier en daar een ergernis opwekkend): The Block, De Laatste Show, Blokken.

Aan mij voorbijgegaan: Junior Eurosong, Heroes (ligt klaar op dvd), Boer zkt Vrouw, Sara, 24 en al die programma’s over huizen zoeken en verbouwen.

En wat hebt u graag of niet graag bekeken het voorbije jaar?