Het spruitige spreekwoord

Sarah: ‘Hier zijn wel veel pittakoten in de straat zeg!’
Caroline:  ‘Ja, ze groeien echt als spruiten aan de muur!’

Ik heb gelijk. Altijd.

In de loop der jaren heb ik geleerd dat ik niet altijd gelijk heb. Ik geef dat in vele gevallen dan ook zonder problemen toe. En ik tracht niet al te fanatiek dingen te verkondigen waarvan ik niet 100% zeker ben. Al lukt dat niet altijd. Ik ben sowieso al dominant aanwezig.

Frustrerend is wanneer je gelijk hebt, maar het niet kunt zeggen of aantonen. Zo stak ik vandaag per fiets een drukke weg over langs een - hoe kan het ook anders - oversteekplaats voor fietsers, duidelijk aangegeven met een rode baan. In de verte zag ik een auto aankomen, waarvan ik wel veronderstelde dat hij zou vertragen wanneer hij merkte dat ik wou oversteken. Toch bleef hij zonder vertragen mijn richting uitkomen, maar als fietser moet je sterk in je schoenen staan en dus stak ik toch maar over. Zoals verwacht vertraagde hij dan toch, hoewel duidelijk was dat hij dat eigenlijk niet wou. De chauffeur stak zijn hoofd uit het raampje en riep: ‘Dit is een zebrapad, geen fietspad!’. Toen reed hij door. Ik was even verbouwereerd. Ik bevond me wel degelijk op een oversteekplaats voor fietsers, die zelfs overging in een echt fietspad. De idioot achter het stuur had het volkomen mis. Ik had gelijk. Dat wou ik zo graag kwijt aan die man dat ik even overwoog per fiets de achtervolging in te zetten. Gefrustreerd zette ik mijn weg verder.

Op school werd er over het ‘boombal’ gepraat, een evenement dat mij niets zegt, maar dat is de kwestie niet. Toen ik het woord ‘boombal’ uitsprak, moest één van mijn collega’s heel hard lachen. Uitlachen, zo vond ik, gepikeerd. Zij was er namelijk van overtuigd dat het je dit op z’n Engels uitspreekt, als ‘boembal’. Ook mijn directeur schaarde zich achter deze Engelse uitspraak en daar stond ik dan met mijn bomen. Terwijl ik dit concept als minstens drie jaar zo noem. Ik begon te twijfelen. Ik leerde het begrip kennen van oud-collega Liesbeth, een folk-adept die zich toch niet in deze bewoording zou kunnen vergissen?

Thuis zocht ik het meteen op. Natuurlijk is het boombal. Op zijn Vlaams dus. Wat zou zo’n typisch folkloregedoe nu een Engelse naam hebben? Weer had ik gelijk. En weer had ik niet de kans te repliceren. Dju toch. Pech voor mijn collega’s. Mijn overtuiging kan nu een hele nacht rijpen zodat ik mijn gelijk morgen met des te meer arrogantie in hun gezicht kan zwieren. Laat ze maar lachen.

Qué?

Marie (11): ‘Wist je dat het nog maar de eerste keer is dat ik naar Werchter mag??!!’

____________________________________________________________

Baris (een leerling): Je zal zien, ik zal mijn map wel meehebben morgen.

Ik (een beetje schamper, want zijn toon staat me niet aan): Ah? Ik ben benieuwd.

Baris: Benieuw maar!

Qué?

Big Brother (met vervormde stem, u kent dat wel):

‘Wat ga je doen met die 10.000 euro?’

Kandidate:

‘Mij siliconen laten zetten…‘

Eerder hoorde ik ook dit uit de mond van een kandidate:

‘Wij allemaal dat bed uit en de bolognaise dansen!’

En er snel nog aan toevoegen dat ik dus niét naar dit programma kijk!

De Taal van Thuis (2)

Gisteren waren vijf minuten Thuis weer voldoende om me de kast op te jagen. Frankietje vertrok namelijk naar ‘het pensionaat’, zoals de ongeletterde werkmens Cois kwam te zeggen. Ook Simonneke, die het tot op dat moment steeds over ‘internaat’ had gehad, bezwoer Frankie vanaf dat moment zijn best te doen ‘op het pensionaat’.

Ik vraag me echt af of die acteurs menen dat ze natuurlijker en realistischer overkomen als ze zulke oubollige woorden in de mond nemen. De loodgieter, de kuisvrouw, de vuilnisman: als ze maar stereotiep neergezet worden als onbeschaafd en plat volk. Simonneke kun je tegenwoordige zelfs al meer en meer betrappen op ”Dat is just’ waar ze vroeger zeker nog ‘juist’ zou gezegd hebben.

Uiteraard is het niet de eerste keer dat ik hierover mijn beklag doe (ook hier), maar de fantastische Els Dottermans, een actrice die zowat alles geloofwaardig kan spelen, zei onlangs in een interview dat dialectsprekende acteurs eigenlijk voor een gemakkelijkheidsoplossing kiezen, want dat je eigenlijk geen dialect nodig hebt om natuurlijk of in dit geval, volks, over te komen. Volgens haar is dialect (en dus geen verkavelingsvlaams) ten hoogste nuttig om de kijker aan het lachen te brengen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Steph Goossens, die Cois speelt, zo populair is in Vlaanderen. Jammer wel dat je hem desondanks geen acteur kan noemen.

Lees hier meer over de Taal van Thuis.

Qué?

De voorbije weken werden op televisie weer heel wat uitspraken van bedenkelijk niveau geponeerd.

De verschillende niveau’s van nadenken volgens Cynthia Reeckmans, een Miss. ‘Als je een beetje realistisch nadenkt en ook een beetje gewoon nadenkt, …’

Kate Ryan uitte haar bewondering voor Stan Van Samang: ‘Ik was echt favoriet van Stan!’

Dylan, de zoon van Wendy van Wanten, beschreef hoe één van de mogelijke minnaars van zijn moeder flirtte met een serveerster: ‘Hij ging zwaar in versiering…’.

Inge Moerenhout, een soort minasje van alles op televisie, had het over eenheidsworst: ‘Televisie is eenmansworst geworden.’ Haar gesprekspartner hield zich serieus.

Brussels minister Pascal Smets combineerde ongemerkt twee uitdrukkingen: ‘Ze hoeven zich geen schrik te maken’.

En wat te denken van deze prietpraat? ‘Voor mij is het de eerste ervaring waarin ik geconfronteerd word met hoe alles zal zijn.’ Maar wat wil ene Angelo, ooit bekend als The Bachelor, eigenlijk zeggen?

Wij hebben hetzelfde gemeen!‘ kirde een deelneemster aan Undercover Lover.

Vitalski mag afsluiten met een pareltje (dat dus geen misspreeksel is): ‘Laten we een beetje normaal doen. Of laten we abnormaal doen, maar daar andere mensen niet mee lastig vallen!’. Mooie leuze.

Wordt vervolgd!

Qué?

Samet uitte vandaag zijn bewondering voor iemands tekenkunst: ‘Jij tekent mooier dan internet!’.

En nog eentje van Omer: ‘Waar woont jouw huis?’

Yasemine deed er nog een mooie bij: ‘Ik ben met de verkeerde voet opgestaan‘.

Qué?

Nu het televisieseizoen aan zijn einde komt, bied ik u graag een kort overzicht van een aantal ridicule of verkeerde uitspraken die her en der te horen waren.

‘De kans om deez mee te maken’ is op zich slechts in beperkte mate ridicuul. Het is wellicht een uitspraak van een Temptation Island- of Peking Express-deelnemer met een onvermogen om fatsoenlijk Nederlands te spreken. Maar ergerlijk niettemin.

Een chauffeur met strippersambities had het in Jambers over ‘poets om poets’. Of hij iemand ging beetnemen of met zijn poetsvrouw een beurtsysteem had georganiseerd, was niet duidelijk.

”t Is mij beu’. Niet alleen op televisie, ook in het dagelijks leven (of is dat tegenwoordig toch hetzelfde als televisie) hoor je deze compleet foutieve, irriterende uitspraak.

In Man Bijt Hond vertelde een dame iets over zichzelf: ‘Ik ben de kinderverzorgster en ik doe de verzorging van de kindjes’. Als dat niet duidelijk is.

Willy Sommers hanteerde het zelfontworpen woord ‘preutsachtig’.

Koen Wauters bedacht het werkwoord ‘foutkeuren’, zoals in de zin: ‘Ik moet het antwoord foutkeuren!’.

Een kandidaat van Temptation Island vond dat zijn date wel een ‘downpuntje‘ had.

Wordt zeker en vast vervolgd!

volksonvertegenwoordiger

Nee, ook ik had nog nooit van de Vlaamse volksvertegenwoordiger (sp.a) Michèle Hostekint gehoord - we kunnen ze niet allemáál kennen. Maar mevrouw Hostekint - vrolijke naam trouwens - kwam gisteravond wel haar zegje doen in Ter Zake. Daarbij maakte ze eerst een mooie taalfout - ‘Heel de straten van Parijs liepen vol…’ - om even later met een zelfbedacht woord op de proppen te komen: ‘Als men dat soort maatregelen onoverlegd neemt…’

Niet flink, mevrouw. Maar niet klagen, u wordt toch maar mooi op deze blog vermeld!

De taal van Thuis

Een soap kan op diverse niveaus bekeken worden. Ik erger me wel eens aan Thuis, een serie die nochtans bejubeld wordt door de massa. Blijkbaar hanteren de scenarioschrijvers en acteurs van de serie het principe dat werkmensen en kuisvrouwen geen algemeen Nederlands kennen en liefst ook wat plattekes uit de hoek komen. Nu ken ik zelf ook wel wat van die figuren (mijn dorp loopt er vol mee, kom gerust eens kijken op de markt), maar dat wil niet zeggen dat we ons gaan neerleggen bij clichés. De stereotiepe portrettering van b.v. poetsvrouw Nancy (gespeeld door Ann Pira) en loodgieter Cois (gespeeld door de razend populaire Steph Goossens, een acteur die enkel zichzelf lijkt te kunnen spelen ), komt in grote mate tot stand door hun taalgebruik. We verzamelen hier de platste, boertigste en meest ridicule uitspraken waarvan de acteurs en scenaristen blijkbaar denken dat ze nog steeds voorkomen.

Cois vreest dat Simonneke wel eens heel erg zou kunnen schrikken: ‘ze krijgt begot een crise cardiaque!’

Nancy ziet Eddy heel graag:
‘Ik em da kinneken wel gemoakt omdak u geiren zie!’
Werkmensromantiek…

Cois ziet de ernst van een faillissement in:
‘Da moet ge toch eerst zelf on d’hand emmen om te weten wa dat is!’

Cois excuseert zich:
‘Ge moet mij na echt pardoneren!’

Nancy vertelt dat ze zwanger is:
‘Eddy, ik zèn in poziesse’
(Speelt ‘Thuis’ plots in 1949?)

Cois heeft het over een ruiker bloemen
‘nen bloemekee’

Simonneke verwijst naar Marianne
‘Die madam van den doktoor’
(standenverschillen moeten er zijn)

Frank:
‘Ik kan daar echt niet tegen, de miserie van een gasthuis’
(de werkmens kent het woord ‘ziekenhuis’ nog niet)

Cois heeft over zijn verontschuldigingen::
‘Ik heb me toch verexcuseerd?’

Nancy:
‘Eigenlijk feitenlijk, …’
( Zijn er echt mensen die dit zeggen?)

Frank:
‘Zit de Cois nog op ‘t gemak?’
(Zo noemt men het toilet in de lagere sociale klasse. Nog een suggestie: ‘de koer’)

Simonne: ‘ne crème-glace eten!’

Wordt regelmatig aangevuld!

Hier meer van dat.