(Dank ook aan al die kersverse ouders om mijn blog zo enigszins levendig te houden.)

Nu nog efkes aan de mem, maar ik verwacht al snel het soort meezingers van haar als dit: Poeiten Af!

(ik blijf fan van de Aalsterse meezingers!)

Maar voor lezers die dorsten naar meer van mijn eigen schrijfsels: geduld. Mijn inspiratie is momenteel een braakliggend terrein. Ik verwijs u dus graag even door.

Het lijstje hieronder bestaat uit de beste films die ik dit jaar gezien heb – van de films die in 2011 in de bioscoop verschenen. Ik heb immers nog een pak andere goede films gezien, waaronder enkele formidabele klassiekers als All About Eve en How Green Was My Valley, maar die worden dus niet in deze lijst opgenomen. Aan u om er naar hartelust tips uit te halen.

1. The Tree of Life

Niet iedereen wist deze spirituele film te appreciëren. Het levensbeschouwende, haast metafysische aspect van de prent was ook niet zozeer wat me aansprak, als wel de bijna zintuiglijke ervaring die het bekijken van de poëtische beeldenstroom bij momenten wist te zijn, inclusief gecontesteerde dinosaurus. Slechts heel zelden verschijnt een film die je raakt zonder dat je precies weet waarom, die uniek is in zijn beleving. Een filmisch equivalent van een gebed, een filosofisch buffet, een waar genot.

2. The King’s Speech

Tussen de vele vernieuwende en verheffende films zat voor mij ook een klassiek drama. The King’s Speech was niet alleen een streling voor het oog en een acteerfestijn van tal van excellente acteurs, maar ook een pakkend relaas over een man die ondanks zijn status over geen greintje zelfvertrouwen beschikt en tot zijn grote verbazing toch tot grootse dingen in staat is.

3. Black Swan

De geleidelijke overgang van obsessie naar waanzin wordt door regisseur Darren Aronofsky raak uitgebeeld. De fysieke manifestatie van de waanbeelden  – een danseres die denkt dat ze in een zwaan verandert – geeft een horrordimensie aan dit psychodrama dat het immense talent van Natalie Portman volledig tot zijn recht laat komen. Een film die je na afloop even van je af moet schudden.

4. Drive

De stijlvolle voorstelling die deze ode aan de misdaadfilms uit de jaren ’70 is, weet niet alleen audiovisueel te imponeren – de soundtrack van het jaar! – maar is ook een spannend én beknellend liefdesdrama waarin een zwijgzame protagonist alles op alles zet om zijn geluk en dat van zijn geliefde te garanderen. Esthetisch verantwoord maar schokkend gewelddadig  gebracht, is dit ook een illustratie van het vernieuwende talent van de filmmaker Nicolas Winding Refn.

5. Hugo

Martin Scorsese’s oogstrelende en hartverwarmende familiefilm is niet alleen een formidabel gemaakte 3D-film, maar voor mij vooral een ultiem eerbetoon aan de verbeelding en de energie van de eerste filmmakers. Wanneer George Méliès, een pionier van de filmindustrie, in de film gevierd wordt voor zijn bijdrage aan de film, raakt dat me tot in het diepst van mijn filmhart. Scorsese, zelf een groot filmfan, slaagt er in ons te laten aanvoelen dat zelfs de meest formidabele blockbuster vandaag nog terug te brengen is tot het amateurwerk van toen en dat al ons filmfanatisme gefundeerd is op de inzet en creativiteit van een groep enkelingen meer dan honderd jaar geleden.

6. We Need to Talk About Kevin

Het moederschap in ragfijne mootjes gehakt. Een pijnlijke, koele studie van een moeder die de speelbal is van haar psychopathische zoon terwijl ze toch uit alle macht probeert van hem te houden. Tilda Swinton beeldt elke minieme emotie treffend uit en ondergaat haar boetedoening met een ijzingwekkende gelatenheid. (mijn recensie)

7. In a Better World

Principes en idealen worden extreem op de proef gesteld in dit overrompelende Deense drama waarin een aantal volwassen hun eigen nobel denken ziet stranden op het extreem gedrag van hun kinderen. De topscenarist Anders Thomas Jensen wroet in  de menselijke geest zoals alleen hij dat kan, waardoor de kijker een spiegel voorgehouden krijgt.

8.  La Piel Que Habito

Almodóvar blijft op vertrouwd terrein, met een zeer meeslepende, intense psychohorrorprent. In zijn eigen, onnavolgbare stijl refereert hij naar klassieke genres, kruidt hij met wat groteske of kitscherige elementen en splits hij ons vooral een extreem macabere plotwending in de maag. (mijn recensie)

9. Medianeras

Een Argentijnse stadsromance vol spitsvondige scènes en voldoende karakteruitwerking om je helemaal voor zich te winnen. (mijn recensie)

10. Hanna

Een geweldige actiefilm over een klein maar dodelijk meisje, die zich dankzij excellente acteurs, sfeerbepalende locaties, een uitgekiende visuele stijl en een knaller van een soundtrack van The Chemical Brothers. (recensie)

11. Rundskop

Het Vlaamse boerendrama heruitgevonden.

12. The Kids Are All Right

Een herdefinitie van het concept gezin. (recensie)

13. Simon Werner a Disparu…

Een fascinerende kruising van Donnie Darko en Elephant. (recensie)

14. Le Gamin au vélo

Grootsheid zit hem soms in kleine dingen. Prachtfilm.

15. Les Géants.

Een ode aan de onbezorgde kinderjaren, zij jhet met een bitter randje. Waals pareltje.

16. Incendies

Zware tragedie met een opdoffer van een plotonthulling.

17. True Grit

Wat ondergewaardeerde Coenwestern.

18. 127 Hours

Weten hoe het afloopt, maar toch geen minuut verveling.

19. Mission: Impossible – Ghost Protocol

Razend spannende popcornfilm.

20. The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn

Tegen mijn zin enorm genoten van deze tot leven gekomen jeugdherinnering.

21. Les Neiges du Kilimandjaro

Frans ode aan de goedheid van de mens. (recensie)

22. The Ides of March

George Clooney blijft scoren. (recensie)

En ook nog Troll Hunter, Melancholia, Bridesmaids, Beginners, Super 8, Het Varken van Madonna, 50/50, Pulsar, Lena, Die Fremde, Hasta la Vista, Larry Crowne, X-Men: First Class, Source Code, Rabbit Hole, Rango, The Fighter, Never Let Me Go, Barney’s Version, La Nostra Vita.

1/ Alexander McCall Smith – De Goede Echtgenoot van de Zebra Drive (***). Vervolg in een zeer onderhoudende en charmante reeks over een Afrikaanse detective.

2/Elly Griffiths – Offersteen (**1/2) Doorsnee thriller.

3/Paul Auster – Sunset Park (***) Ik blijf fan van Auster.

4/Patricia Wood – De Loterij (***) Fijn leesvoer! (lees hier)

5/ Hans Dorrestijn – De wraak van de Spaanse kat (**) Gedateerd. Kostte moeite maar ik kreeg het van een leerling, dus…

6/Marie Hermanson – De man onder de trap (***) Knappe psychologische roman!

7/Ronald Giphart – IJsland (***) Mooi! (lees hier)

8/ Sharon Pomerantz – Rich Boy (***) Was ik al wat vergeten. Niet memorabel dus maar graag gelezen.

9/ Jan Vantoortelboom – De Verzonken Jongen (***) Heerlijk nostalgisch Vlaams. De auteur zelfs gemaild om te zeggen hoe goed ik het vond.

10/Herman Koch – Het Diner (***) Meteen verKocht!

11/Nick Hornby - Juliet, Naakt (**1/2) Heb het stilaan wel gehad met Hornby’s sukkelige personages.

12/Torsten Krol – Kinderen van de Jungle (***). Een voltreffer! (lees hier)

13/Douglas Coupland – Generatie A (***) Leuk! (lees hier)

14/Stephen Fry – Het Nijlpaard (**1/2) Herinnering is al vervaagd, moet ik zeggen.

15/Esther Freud – Een kwestie van geluk (***1/2). Geweldige roman over de levens van vier jongeren met acteerambities.

16/Benjamin Kunkel – Besluitloos (**1/2) Best oké.

17/Tom Rachman – De Onvolmaakten. (****) Mijn favoriet, nog steeds spijt dat hij niet dikker was. (lees hier)

18/Robert Williams – Luke en John (***1/2). Nogal tragisch.

19/Preston & Child – Gideon’s Wraak (***). Ben  niet meer zo’n thrillerfanaat en dit is ook niet erg goed geschreven, maar wel spannend.

20/Alan Hollinghurst – Kind van een Vreemde (***1/2). Formidabele schrijfstijl, enkele briljante momenten, origineel concept. Een kleine dip in het midden, anders waren het 4 sterren.

21/Paul Baeten Gronda – Onder Vrienden (***) Goed hoor, maar er zat meer in. (lees hier)

22/Herman Koch – Zomerhuis met zwembad (***1/2). Knap knap knap! (hier)

23/David Gilmour - De Filmclub (***). Filmcriticus leert zijn zoon alles over het leven door naar films te kijken.

24/Joe Dunthorne - Het Feest is voorbij (***). Erg goed, maar Submarien was beter.

25/Rachel Ward – De Chaos (**1/2). Vrij spannende jeugdroman waarvan ik niet noodzakelijk ook het vervolg wil lezen.

En had ik begin december niet het vuistdikke en al bij al niet zo meeslepende Calamiteitenleer voor Gevorderden aangevangen, dan was de lijst toch langer geweest. Jammer.

Liggen klaar voor 2012: Zelf (Yann Martel), Het Leukste Jaar uit de geschiedenis van de mensheid (Giphart), Schokgolven (Jonathan Franzen, van wie ik ook nog Vrijheid wil lezen), Gelukkig zijn we machteloos (Ivo Victoria).

Grafische romans

1/ Jeff Lemire – Essex County

2/ Alex Robinson – Tricked

3/ Walking Dead, delen 1 t.e.m. 6. Spannend!

Strips

Het achtste deel van Kobijn was het beste tot nu toe. De reis naar Antares blijft enorm meeslepend. De spin-off De Overlevenden is al even veelbelovend. Om Dirkjan moet ik blijven lachen en de Donjon blijft een heerlijke aantrekkingskracht uitoefenen. Even geen zin om te checken wanneer de laatste Largo Winch verscheen, maar als dat dit jaar was, heeft die me zeker en vast leesplezier bezorgd.

In januari startte ik eindelijk met True Blood, waarvan ik intussen drie seizoenen gezien heb. Ik vind de karakterontwikkeling in deze vampierenserie wat ondergeschikt aan de sensatie, maar niettemin een erg goed gemaakte reeks die me zeker weet te boeien. Seizoen 4 zal wellicht nog even op zich laten wachten en de kans is groot dat ik dan de draad kwijt ben want de laatste aflevering die ik zag, bestond uit een flinke opeenstapeling van gebeurtenissen en plotwendingen. Minpuntje vind ik wel dat er steeds maar  nieuwe personages én buitennatuurlijke wezens opgevoerd worden, maar ik haak voorlopig niet af.

In februari genoot ik van de BBC-serie Bleak House (op televisie dan nog wel!), naar het werk van Charles Dickens. Uitmuntend Brits kostuumdrama met een ijzersterke cast. De plot speelt zich bij momenten wat af in een braaf-naïeve setting waarbinnen iedereen nadrukkelijk goed of slecht is, maar niettemin: een waar traktaat voor liefhebbers van het genre.

Ik startte in maart met de veelbelovende serie Breaking Bad, waarin een aan kanker lijdende scheikundeleraar centraal staat wiens morele grenzen verlegd worden wanneer hij genoodzaakt wordt de criminaliteit in te gaan om zijn gezin na zijn dood te kunnen onderhouden. Ik verslond meteen twee seizoenen van deze heerlijke, sobere en strak vertelde serie. Dit is kwaliteitsdrama van de bovenste plank. Ik hoop ze snel verder te kunnen bekijken,want seizoen 2 eindigde met een geweldige cliffhanger.

In diezelfde periode trachtte ik af en toe een aflevering mee te pikken van Glee, na alle lof die de serie in de VS had gekregen. De doelgroep lijkt me op het eerste zicht toch tienermeisjes of zo te zijn, al moet ik toegeven dat er behoorlijk onweerstaanbare momenten inzitten voor muziekliefhebbers en er dankzij o.a. de grandioze Jane Lynch ook best wat te lachen valt. Maar na enkele weken had ik het wel gehad. Hoewel soms kritisch en gewaagd, is de serie ook extreem karikaturaal, nadrukkelijk politiek correct en moraliserend, op het onnozele af zelfs. Leuke stukjes te vinden op Youtube, maar de serie geef ik op.

Op Canvas was Sherlock een voltreffer. Deze moderne versie van de Sherlock Holmesverhalen, was meeslepend van de eerste tot de laatste minuut dankzij de ingenieuze scenario’s, de prima vertolkingen en de hippe look. Bestaat uit drie afleveringen, maar er komen er meer.

Strikt genomen is het geen serie, maar een verknipte versie van de drie films, dus ik hou het bij een korte vermelding: Millennium was zéér goed!

Een waar genot en een geweldige ontdekking in mei was de BBC-serie Downton Abbey, dat zich afspeelt op een indrukwekkend Brits landhuis net voor de tweede Wereldoorlog. Typisch Brits kostuumdrama, wat betekent: de allerbeste acteurs (Maggie Smith is excellent!), fantastische decors, historisch correcte plot. Een waar genoegen, aflevering na aflevering. Seizoen twee doet me net iets minder – ik vrees voor een soapsfeertje – maar het blijft wel boeien.

In augustus was Bored to Death een leuk tussendoortje, met dank aan Ted Danson, maar gelukkig was het een kort seizoen en ik hou het bij eentje.

Diezelfde maand was het tijd voor Entourage. Ik had doorheen de jaren wel al heel wat afleveringen meegepikt van deze Amerikaanse serie, maar heb nu seizoen 2 tot 5 eindelijk een keer volledig gezien en dat laat de reeks toch helemaal tot zijn recht komen. De personages zijn goed bedacht (Arie Gold is formidabel) en heel consequent, de setting is geloofwaardig en hoewel reflecterend op beroemdheid en het leven in Hollywood (met leuke gastoptredens van echte sterren), vooral toch een serie over vriendschap. Rest me enkel nog seizoen 6.

In oktober kon ik de bekroonde mini-serie Mildred Pierce bekijken, met Kate Winslet in de hoofdrol. Televisie van het niveau dat zelfs de meeste film niet halen. Indrukwekkend. Dankzij het filmfestival van Gent bekeken op een groot scherm.

In november lagen seizoen 3 en 4 van Mad Men klaar, ongetwijfeld het beste wat ik dit jaar gezien heb. Torenhoog niveau op alle gebied, al vanaf de begingeneriek. Schitterend hoe de personages mee evolueren doorheen de tijd.

Ik sloot af met nog een mini-serie, de historische reeks John Adams, over de totstandkoming van de Verenigde Staten en de rol van de tweede president daarin. Alweer grandioze televisie, in alle opzichten knap gemaakt (door de regisseur van The King’s Speech) en met topvertolkingen van o.a. Paul Giamatti en Laura Linney.

Dat is dus een flinke portie fictie geweest. Liggen klaar voor 2012: Dexter 2,3 en 4, Friday Night Lights, In Treatment, Arrested Development (om te herbekijken), Weeds 2 & 3. Staan op het verlanglijstje: Community, Boardwalk Empire, Treme en Life’s Too Short. Ik laat u volgend jaar weten wat  het geworden is.

Alleszins een fijne Kerst voor u allen en aan alle leerkrachten een deugddoende vakantie!

Maar SVEN?????

Een naam die que banaliteit amper Jan overtreft?

(en dan daaronder gewoon doodleuk mijn mailadres, wél correct gespeld!?).

In de eerste helft van de voormiddag begaven we ons allen netjes naar de vooraf bepaalde workshop, de volle aandacht bij het onderwerp en in mijn geval met een grote bereidheid tot discussie. Hoewel interessant en bruikbaar, werd de informatie ons voorgezet zonder dat onze eigen inbreng van belang was. De aanwezigen uit het traditioneel onderwijs leek dat wel te bevallen – hun reacties bleven beperkt tot wat gemompel in hun vuist – maar de Freinetleerkrachten in het lokaal wilden toch zo graag hun ei kwijt.

Vandaar dat ik na de pauze wat minder meegaand werd en een sluimerende subversiviteit zich van mij meester maakte. Gelukkig bleek de tweede workshop een stuk actiever: we zouden kennis maken met een website die (al dan niet anderstalige) kinderen de kans bood een woordenboek op te bouwen met eigen definities en beeldmateriaal – mywondictionary. Mijn collega Geert geeft lichamelijke opvoeding en mijn directeur hoeft in de praktijk niets meer uit te proberen, dus vormden ze niet bepaald een motiverend gezelschap. Net op de nipper vielen ook Katrien, Cindy, Caroline en Hilde binnen, collega’s die voor een andere workshop ingeschreven stonden maar tijdens de pauze afzagen van hun plan, waardoor ze toch maar liever aansloten bij ons. Het moet gezegd dat dit sfeerbepalend werkte, terwijl we ook de aandacht hoog hielden.

Maar tja… hoewel in het dagelijks leven beschaafd en volwassen al onze verantwoordelijkheden dragend, doet dit soort situaties iets met een mens. Ineens zijn wij weer de leerlingen en moeten we luisteren naar iemand anders. Dat luisteren alleen al is moeilijk – we hebben toch altijd wat te vertellen – maar we steken elkaar ook aan met allerlei infantiele opmerkingen die dan nog eens hilariteit winnen doordat we ze moeten fluisteren. The good old days waarbij je de slappe lach nauwelijks kon bedwingen tijdens de les, zullen wel niet meer terug komen – ik heb al jaren geen slappe lach meer gehad, denk ik – maar de geringste aanleiding is toch goed genoeg om ons weer in de rollen van vroeger te laten kruipen.

Nu, we bleven beleefd en rustig hoor. Maar toen we zelf aan de slag mochten, lieten we ons helemaal gaan. De opdracht was zelf een woord toe te voegen in het on line woordenboek, met uitleg en beeldmateriaal. Meer is niet nodig om ons, respectabele burgers, te laten degraderen tot kinderachtige pubers die bij het woord Sinterklaas vooral de zakken en pieten vermeldenswaardig vinden en kiezen voor weinig flatterende foto’s. Hahaha en hohoho – dat onze leerlingen het maar niet te weten komen.

Maar we schamen ons niet. We hebben gewoon nog eens bewezen dat we een team zijn met veel enthousiasme, dat de zaken van een lollige kant kan bekijken – er zit al zo weinig humor in het onderwijs. Het risico lopend dat u geen voeling krijgt met onze flauwe flow en ons gedrag finaal afkeurt, laat ik toch even meegenieten van onze bijdrage. Het audiofragment blijft u gelukkig bespaard.

En morgen zijn we weer gewoon volwassen en pedagogisch verantwoord en een voorbeeld voor uw kind…

Nu zijn we een aantal maanden later en er is geen beterschap. Mijn grootmoeder lijkt op haar 88e vastbesloten ongelukkig naar haar levenseinde te sukkelen. Haar gezondheid is daarbij geen doorslaggevende factor. Ze zit met een slecht genezende wonde, kneusde onlangs weer haar ribben bij een val, heeft evenwichtsstoornissen waardoor ze al eens haar vloerbedekking van zeer nabij moet bekijken, maar al bij al is ze voor een hoogbejaarde best nog vief. Dokters en professoren prijzen haar al jaren voor de kwaliteit van haar lichaam!

Maar vooral tussen de oren wil het niet meer mee. Mijn oma heeft er genoeg van. Ze klaagt en zeurt en plengt al eens een traan, weigerend nog enige schoonheid in het leven te zien. Vanuit haar standpunt kan ik dat soms begrijpen, al negeert ze koppig iedere scheut optimisme. Ze zit vaak alleen, is niet meer goed te been, eet niet meer met smaak, staart gedachteloos naar televisie en toont geen enkele interesse in wat voor ontspanningsmogelijkheid dan ook. Een Story doorbladert ze zonder enig genoegen en de post uit de brievenbus halen is de uiterste krachtinspanning en tegenwoordig haast de enige uitstap. Durf haar nergens voor uit te nodigen want ze komt niet (ook al omdat dat fysiek steeds moeilijker wordt).

Ze ziet mij en andere familieleden graag op bezoek komen. Ze heeft vijf zonen – waarvan drie gepensioneerd – , zeven kleinkinderen en als ik me niet vergis negen achterkleinkinderen. Maar dat garandeert geen zoete inval. Sommigen komen weliswaar eens per week, enkele zelfs iedere dag, maar nooit erg lang. Ik vrees ook dat de plichtmatigheid steeds voelbaar is. Er wordt dan geponeerd hoe druk het wel is en wat allemaal nog moét. Het gezelschap houden van een bejaarde hoort daar niét bij, zo laten ze haar voelen. Sommige kleinkinderen slagen er niet in één keer per jaar langs te komen. Druk druk druk, u moet dat verstaan. Ik woon het verste weg maar teken minstens drie keer per maand present.

Ze blijft daar consequent waardering voor uitspreken, maar toch kost het me een inspanning, dat geef ik al een tijd toe. Ik zie er de tijd wegtikken en aanhoor haar geweeklaag. Er zit al eens een buurvrouw of zo bij en dan val je al snel een erg enge wereld binnen, waarin dooddoeners of praatjes over het weer de dienst uitmaken. Ik verbijt mijn ongeduld, blader in haar roddelblaadjes en eet een koekje of tien. Een echt gesprek hebben we nooit. Mijn oma wil wel weten hoe het met me gaat, maar haar wereldbeeld staat mijlenver van de werkelijkheid. Ze begrijpt niet veel  – hoort ook niet goed – en beoordeelt alles vanuit een achterhaald, door de media gevoed angstenpatroon. Schoolmeester worden afgeslegen door bendes Turken en mijn broer moet bedelen voor een korst brood. Er is dus niet echt sprake van een conversatie. Zelfs de kracht van een anekdote gaat snel verloren.

Het is ook normaal dat ze, vanuit haar neerwaartse spiraal, enkel nog geïnteresseerd is in haar eigen situatie. Het aanhoren van haar problemen, bezie ik als mijn taak als kleinzoon, zelfs al krijg ik steeds meer het gevoel dat anderen die taak verwaarlozen. Ik word er ook moe van. Maar waarom zou ik, die een actief, gevarieerd, genotsvol, sociaal en impulsrijk leven leid, het niet kunnen opbrengen om haar nu en dan een uur gezelschap te bieden en wat aandacht te geven?

Straks denkt u nog dat dit artikel over mij gaat. Dat ik beroep doe op uw ‘vind ik leuk’s om mijn status als doodbrave kleinzoon bevestigd te zien. Maar de essentie is dat mijn bekommernis omgeslagen is in bezorgdheid. Ik krijg steeds sterker het gevoel dat mijn oma het wel  gehad heeft en ze zich, los van fysiek welzijn, een plaatsje aan het reserveren is in het hiernamaals. Maar hoe praat je zulke gedachten uit haar hoofd?

Ik vrees ook, en nu ga ik boude uitspraken doen, dat veel mensen ook niet inzien waarom dat uit haar hoofd moet gepraat worden. Misschien willen we wel allemaal dat ze op een ochtend niet meer wakker wordt, omdat ze dat zelf toch zo graag wil (en ons dat dan allemaal verlost van al die lasten?).

…

Alleen mag ze dat verlangen dan al uitspreken, in hoeverre is dat gefundeerd? Ze is altijd al bang geweest van de dood. Daar nu naar lijken te verlangen wijst of op een depressie of op een verpakte noodkreet. Intussen heeft dit doemdenken dan toch effect op haar gezondheid. Ze krijgt wel veel hulp in huis, maar het begrip zelfstandig wonen wordt duidelijk uitgehold. Ik vraag me dus af wanneer mijn vader en zijn broers deze situatie willen onder ogen zien. Het woord ‘rusthuis’ valt zelden. Mijn oma heeft zich daar altijd negatief over uitgesproken. Haar buren argumenteren mee. In eigen huis ben je de baas. Daar zit je evengoed alleen. Je krijgt er eten maar verder ziet er ook geen mens naar u om. Je krijgt er maar een klein kamertje. Enzovoort.

Ik begin dat te betwijfelen. Volgens mij zou mijn oma opgelucht zijn dat er altijd hulp in de buurt is, ze verlost is van een huis dat te groot is en een tuin die ze niet kan onderhouden. Waar wel degelijk andere mensen zijn om elkaar gezelschap te houden. Waar mensen professioneel het soort kletspraat gebruiken dat mijn oma net apprecieert. Of zal het één van haar zonen zijn die op een dag  – laat het nooit zover komen – haar van een verse luier moet voorzien? Ik dacht het niet.

Mogelijk overschat ik die seniorenopvang. Mijn oma is geen gemakkelijk mens. Maar wat is het alternatief? Een laf ontwijken van de realiteit, tot er op een dag iets erger gebeurt – een zware val, een heupbreuk, een attakske -  en ze maar meteen terechtkomt op een afdeling waar het onvermijdelijk naar pis ruikt? Ik ken mijn familie wel een beetje. Het zou best wel eens kunnen dat ze dat een normaal perspectief vinden.

Ik weet ook dat een plek in een rusthuis lang vooraf gereserveerd moet worden. Gezien de huidige gemoedstoestand van mijn oma en mijn akelige aanvoelen, is het misschien te laat om die zoektocht nu aan te vangen. De familie toont zich bereid de periode tot dat ultieme moment – wat evengoed nog jaren kan zijn – zwijgend te overbruggen, al zijn dat dan vele uren bezoek. Ik zucht daar diep om. Ik word er moe van. Ik schuif het van me af maar trek het me ook aan. Het is niet mijn zorg. Het is wel mijn zorg.

Zekere secreten van tantes, niet vies van wat gestook, etaleerden jaren geleden al hun zogenaamde barmhartigheid met de belofte dat er altijd een bedje voor haar zou klaarstaan, mocht het zover komen. Ik vind dat  het zover is. Waar is dat bedje nu?

Weet u wat mijn oma eigenlijk echt het aller- aller- allerliefste zou willen? Bij mij of mijn broer wonen. Echt waar. Ze laat zich dat al eens ontvallen, al weet ze meteen hoe absurd dat idee is. Ze ziet ons heel graag. Ik vind het een verpletterende verantwoordelijkheid dat de sleutel tot haar geestelijk welzijn misschien wel in onze handen ligt. Ik verkies dan toch maar bot egoïsme, in dat geval. Ik ga niet voor de status van heilige. Ik dek me in met die drie bezoekjes per maand.

En voilà, dan ben ik misschien nog slechter dan mijn familieleden.

Wat nu?

************