Everybody Needs Good Neighbours (1)

19 06 2006

‘De Vlaming is sociaal’ kopte De Morgen het voorbije weekend n.a.v. een onderzoek naar onze leefgewoonten. De Standaard interpreteerde de resultaten enigszins anders. Heel wat landgenoten mogen dan misschien deel uitmaken van verenigingen en vaak op bezoek gaan bij familie, erg verdraagzaam blijken ze als buur toch nog niet te zijn. De meeste mensen willen niet naast gehandicapten, werklozen, holebi’s, migranten of éénoudergezinnen wonen.

Niet verbazingwekkend eigenlijk. In het artikel over fermettebewoners stond het reeds vermeld: de Vlaming wil liefst zijn zoals alle anderen, en woont dus ook liefst naast iemand die op hem gelijkt en niet naast iemand die afwijkt. Hoe dwaas toch. Als een buur voor overlast zorgt, kan dat toch niets te maken hebben met het feit dat hij tot één van de geviseerde groepen behoort? Een rockmuzikant die tot in de late uurtjes repeteert, een violiste die graag oefent met het raam open, een ruziënd koppel, een bejaarde die afval in zijn tuin gooit of simpelweg liefhebbers van de minder smaakvolle tuindecoraties, lijken me minder leuke buren dan om het even welk Turks gezin of een koppel roze ridders. Meer zelfs, maakt het eigenlijk uit naast wie u woont als u stilzwijgend overeenkomt elkaar met rust te laten? Alsof je buur steeds je beste vriend moet zijn. Al die pasgehuwde koppels die hopen gezellig naast een ander pasgehuwd koppel te gaan wonen in de hoop alledaagse ditjes en datjes te kunnen uitwisselen over de schutting heen, zouden voor hun huwelijk beter wat meer moeite doen hun sociale leven op peil te houden zodat ze zich wanneer het te laat is niet uit angst voor de eenzaamheid moeten gaan hechten aan de personen die toevallig naast hen zijn komen wonen.

Nu, ik stel het graag nog wat extremer. Rond mijn ouderlijk huis, waar ik nog steeds een deel van mijn tijd doorbreng, wonen enkel mensen die niet tot één van de vermelde groepen behoren. En niet één ervan is een aangename buur. Hoezeer ik ook moeite doe hen met rust te laten, zij blijven mij met zijn allen terroriseren. Zo woont er enkele huizen verder een sociaal geval wiens hobby karaoke is. Dit gebeurt dan bij voorkeur met gebruik van een microfoon en in de garage – met de poort open. Zo wordt de straat het decor voor een luidruchtig volksfeest (mét slechte muziek!) en is de dag om zeep. De karaoke-sessies duren immers steevast minstens enkele uren. De buurt heeft ook zijn eigen crimineel, zij het dan wel een amateur. De werkloze jongere G.S. pleegde onlangs een handtasdiefstal. Dat deed hij ongemaskerd en nauwelijks enkele straten verderop, zodat het slachtoffer hem – uiteraard – herkende.

In deze reeks stel ik u met veel plezier en op ironisch-kritische wijze mijn buren voor. Uiteraard wil ik daarbij gerust mijn eigen buurgedrag onder de loep nemen.

Lees hier deel 2 en deel 3)


Acties

Informatie

One response

26 06 2006
BORIS

KILL THE NEIGHBOURS
volgende week de man van Bea?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: