Everybody Needs Good Neighbours (2)

25 06 2006

buurman.jpgMeer dan 15 jaar geleden kwam het echtpaar X zich naast mijn ouderlijk huis vestigen. Hun komst deed het ergste vermoeden. De ouders van mevrouw X bleken zelf in een bijzonder smakeloos optrekje te wonen – een soort minikasteeltje – en het vermoeden dat zij hun twijfelachtige smaak aan hun dochter hadden doorgegeven, bleek al snel gegrond. Uit het niets verscheen naast onze glas- en betonwoning een spuuglelijke kruising van een fermette, een schuur en een fort. Nu kunnen we het er desgewenst op houden dat smaken verschillen, maar er bestaat ook zoiets als smakeloosheid. Op een bepaald moment is er geen sprake meer van een bepaalde ‘stijl’, maar van een opeenstapeling van ideeën, indrukken en voorkeuren die samen een allesbehalve geslaagd geheel vormen. Wat zich dus nu al vele jaren naast mijn ouderlijk huis bevindt, kun je moeilijk een pure fermette noemen. Die wansmakelijke mengvorm is dus een veel grotere doorn in het oog dan gewoon een lelijk huis. Bij het optrekken van de woning werden overigens snel enkele bouwovertredingen begaan. Een dakkapelletje meer of minder (dat uitkijkt over onze tuin) en een ondergrondse garage geven de boerenwoning immers al snel de allure van een villa. Door de bocht in de weg, kijken wij overigens uit op de zijkant van het huis, in plaats van – wat misschien draaglijker was geweest – op de achterkant. Met veranda uiteraard, want anders is zo’n woning niet compleet.

Van bij de start al bleek dat P. en E. niet de meest ideale buren zouden worden. De vader van P stak graag een handje uit bij de werken en omdat de tuinen nog niet afgesloten waren, kregen ze nogal vaak bezoek van onze avontuurlijke hond Turbo. Tot dat beest op een dag flink gewond thuiskwam. Een scherp voorwerp (een spade bleek later) was de oorzaak. Turbo kon wel tegen een stootje en kwam er weer bovenop. Maar telkens vader P zich vertoonde, werd hij behoorlijk agressief (het was al niet zo’n vriendelijke hond) en ook reactie van de man tegenover Turbo sprak boekdelen. De toon was gezet voor een jarenlange vriendschap met de buren.

Maar goed, de ene rij zielloze bakstenen volgde de andere op en ergens begin jaren ’90 was de protserige woning een feit. Intussen hadden wij natuurlijk al lang een indruk van wat voor mensen onze nieuwe buren zouden worden. Het zou niet netjes zijn die vooroordelen hier te poneren, dus dat laten we dat maar even buiten beschouwing. Laat het ons er bij houden dat P. en E. geluk hebben. Ze kozen als twintigers voor haarstijlen en kleding die hen er, nu ze de veertig naderen, nog steeds hetzelfde laten uitzien. Oude mensen in jongere lichamen, het komt nog vaak voor. Over de normen en waarden die wij deze mensen toeschrijven, hun manier van leven en maatschappelijke betrokkenheid, en de wijze waarop ze hun kinderen opvoedden, kan eveneens veel verteld worden. Omdat niemand van mijn gezin ooit een diepgaand gesprek had met deze burgerlijk aandoende mensen, gaat het hier echter om zeer subjectieve waarneming en zullen we het becommentariëren ervan maar zo laten. Hoe ergerlijk ook, iedereen leeft nog steeds hoe hij wil en als buur hoor je je daar niet aan te storen.

Nu, bezorgen E. en P. ons eigenlijk last, behalve door het feit dat ze dagelijks met hun slechte smaak en conservatieve levensopvattingen pronken? Niet echt, al durf ik wel even opmerken dat de geuren die de dampkap van de familie X. regelmatig onze tuin inspuwt, een ware kwelling kunnen zijn, vooral als je zoals wij vaak in de tuin zit. Maar verder? Gesprekken met hen zijn er niet (en dat is dus positief), dus ook geen ruzies en verder weet de sobere levensstijl van deze mensen nooit voor overlast te zorgen. Er klinkt geen luide muziek, er zijn geen rumoerige feestjes… meer zelfs, de familie X. gebruikt de tuin enkel om gras te maaien, dus houden ze hun gekeuvel binnenshuis, al is er wel een enerverend keffend pantoffeldiertje (of zijn het er twee?) en al herinner ik me wel examenperiodes waarbij het moeilijk buiten studeren was wanneer langs de andere kant van de schutting twee kinderen luidruchtig hun fantasie uitputten omdat ze geen ander speelgoed kregen en buiten moésten spelen. Toen wij hen wat van onze oude lego aanboden, vele jaren geleden, werd dat door P. meteen geweigerd. We stimuleerden daarmee de verbeelding van hun kinderen en voor je het wist, zouden ze zelf ook om lego vragen, wat veel te duur was. Intussen zijn de dochters zo stilaan volwassen en blijken ze qua kleurloosheid en ruggegraatloosheid niet onder te doen voor hun intussen bestofte ouders.

Om tot de essentie te komen: waarom is het zo onaangenaam wonen naast de familie X? Vanwege de levensloosheid uiteraard. Met enkel noeste arbeid als principe, bouw je slechts een schijn van leven op die in onze wijk weliswaar sterk geapprecieerd wordt, maar voor ons onbegrijpelijk is. De auto staat te blinken op de schoongespoten oprit, het gras in de tuin wordt om de zoveel jaar vervangen, het huis wordt nu en dan eens van een nieuw ornament voorzien en hups! voor je het weet zijn er 20 jaar van deugdelijk en degelijk leven voorbij. Tenminste, zo lijkt het. Je buren ken je beter dan ze denken. De familie X straalt een onmiskenbare doodsheid en engte uit. Er leeft niets, er wordt niet gelachen, er moet gewerkt en gestudeerd en naar VTM gekeken worden. Betrokkenheid, creativiteit en passie worden afgestoten door eiken balken en gordijnen met frutseltjes. Modaliteit als streefdoel kan nobel zijn, maar zelfs daar heeft de familie X zich vergist. Zo’n vijftig jaar nog wel. Tijdreizen kan niet meer, dus blijven ze krampachtig doen alsof de 21e eeuw nog lang niet aangebroken is. De leegheid van het leven en de vergankelijkheid van de mens zijn nergens zo aanschouwelijk als op melkkouter **. Kom gerust eens kijken. Bloemen noch kransen.

(Lees ook deel 1 en deel 3)

Advertenties

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: