Lectuurtip: De Geheugenloper

30 09 2006

geheugen.jpg

Tijd voor nog eens een boekentip van formaat: De Geheugenloper van Ron McLarty is een fenomenale, indringende en hartverscheurende roman.

Smithy Ide is 43, alcoholist, kettingroker en weegt 127 kg. Om den brode zet hij GI Joe-poppen in elkaar. En hij is niet gelukkig. Wanneer zijn ouders in een ongeluk om het leven komen, is Smithy zo van slag dat hij in een opwelling zijn oude kinderfiets neemt en aan een reis door Amerika begint, om het opgebaarde lichaam van zijn lang vermiste zus te gaan ophalen. Zijn reis laat hem allerlei mensen ontmoeten en brengt vele herinneringen boven aan zijn jeugd, die gedomineerd werd door de geestesziekte van zijn zus. Tussendoor houdt Smithy contact met Norma, zijn voormalige buurmeisje waarvan hij een beetje vervreemd is geraakt nadat ze in een rolstoel belandde. De fietstocht blijkt een bepalend moment in Smithy’s leven te worden.

McLarty is een geweldige schrijver. Zijn afstandelijke, gedetailleerde stijl maakt dat De Geheugenloper zich heel langzaam in je hoofd nestelt zodanig dat je het niet meer weg kunt leggen. Bovendien raak je als lezer zo onvoorwaardelijk verknocht aan de tragische figuur van Smithy en de aandoenlijke Norma, dat je met bonzend hart en een kropje in de keel verder meeleeft met mensen die zichzelf herontdekken, opnieuw leren communiceren met de wereld om hen heen en het leven een andere wending geven.

McLarty sukkelde jaren en jaren met het schrijverschap. Geen enkele van zijn romans werd gepubliceerd en de man raakte gefrustreerd door gebrek aan erkenning. Tot Stephen King De Geheugenloper in handen kreeg. McLarty kreeg een contract en verdiende meer dan twee miljoen dollar aan zijn roman. De filmrechten werden intussen verkocht.

Natuurlijk is dit een erg melodramatische roman, waarin de personages zoveel ellende meemaken dat je vrijwel zeker weet dat er uiteindelijk ook beterschap komt. De kleurrijke nevenpersonages zijn typisch Amerikaans, de combinatie van humor en tragiek eigen aan de postmoderne films, series en boeken van de 21e eeuw – we kennen het intussen wel. Maar niettemin is De Geheugenloper (The Memory of Running) is een overweldigend mooi en ontroerend boek.





Gepuzzel

29 09 2006

Het is intussen een traditie geworden: eind september valt de brochure van het Gentse filmfestival in de bus en dan begint het puzzelen. Hoe stel je een programma samen waarbij je zoveel mogelijk films kan bekijken? Eerst en vooral zijn er de persvoorstellingen, waar ik gratis heen mag. Dan selecteer ik welke films ik daarnaast nog absoluut wil zien, waarna de gaten opgevuld worden met andere interessante films. Omdat alle films twee maal vertoond worden, zijn er steeds heel wat mogelijkheden en is het samenstellen van een persoonlijk programma dus wel een hele opgave.  Daarbij moet dan rekening gehouden worden met duur van de films, verplaatsing tussendoor (er zijn vier verschillende locaties) en mijn job natuurlijk. Uiteindelijk moet dan de goedkoopste formule gezocht worden voor al dat filmvoer.

Maar het is weer gelukt. Ik ben er in geslaagd 37 films in 11 dagen te proppen en middenin zelfs een dag vrij te nemen. Het leuke is dat twee van de locaties van het filmfestival op minder dan twee minuten van mijn deur liggen, dat ik op donderdagnamiddag op school vrij heb en dat er in het weekend ook in de voormiddag voorstellingen zijn. Nu is het nog afwachten of er nog voor alle films tickets beschikbaar zijn – ik ga morgen meteen aanschuiven op de eerste verkoopdag – en of ik niet oververmoeid geraak tijdens die 11 dagen. De ervaring leert me immers dat er steevast films wegvallen wanneer de slaap roept. En dat terwijl ik sowieso al enkele films mis die ik erg graag wou zien. Er staan dan ook 169 films op het programma.

Zoals altijd ben ik ook nog eens jarig tijdens het festival – valt die verjaardag dan toch nog te verteren – en dit jaar heeft het toeval er voor gezorgd dat ik op die bijzondere dag meteen een nieuwe film van één van mijn favoriete regisseurs mag zien (de 81-jarige Robert Altman).

Uiteraard hou ik u op de hoogte van ergernissen, BV’s en observaties tijdens het filmfeest, dat begint op 11 oktober.





Iedereen op TV!

24 09 2006

Deze week kunnen we in het één-spelprogramma Vriend of Vijand aanschouwen hoe de lieve Katrien een smak geld mee naar huis neemt (of toch niet?). Dat ik dus in mijn omgeving meer en meer concurrenten aantreft in de strijd om een gastoptreden in een televisieprogramma, maakt het allemaal nog wat leuker.

Een tussenstand:
Ikzelf: De Pappenheimers, Quix en binnenkort 1&70. En als 15-jarige verscheen ik ook een keer in een programma over klassieke muziek. Met Koen Crucke. Ahum en nu zwijgen we daarover.
Jan: De Kortste Quiz en het beginfilmpje van Man Bijt Hond (toch 9 maand lang elke dag op tv!)
Lode: geïnterview in het VTM-journaal
Mijn moedertje: De Pappenheimers, Blokken, Herexamen, De Canvascrack en twee seizoenen van Jan Publiek.
Boris: Zo vader, zo zoon (als valse zoon), Schuif af! (1989)

Ongetwijfeld ben ik er nog enkele vergeten en vul ik dit rubriekje binnenkort nog eens aan. Maar om anderen te stimuleren, hier toch enkele suggesties:
Thalia: Idool 2007
Cami en Katrien: The Block natuurlijk!
Ken en Karlien: Temptation Island.
Renzo: Het leven zoals het is – magistratuur.
Davy en Kristien: Babyboom uiteraard.
Henk en Annelies: Peking Express
Bart O.: De Zevende Dag?
Bart G.: De Heren Maken De Man
Mijn vader: 1 Jaar Gratis (delen hé, va!)
Ria, Peter, Nelly, Johan en Willy: Familieraad. Waarbij ons opa elke vraag verkeerd verstaat.
Kim: De Topmanager
Olivier, Mieke en Matthias: Supernanny. (Matthias is nochtans een brave jongen hoor!)
Arne: StarAcademy.
Brent: Witte Raven – Zeurpiet wordt werelverbeteraar

Ik zie ook een aflevering van Fata Morgana voor me, in Haaltert, waarbij Karel en schepen van jeugd Gina Verbestel samen een team vormen. Maar daarover later meer!





*?!Lost?!&*

19 09 2006

Wie nog de moeite deed de mysteries van Lost te volgen op televisie, zal zich na de voorlopig laatste aflevering van gisteren misschien enigszins bedot voelen. Zoals de makers beloofden, werden wel een aantal vragen beantwoord  – zo weten we hoe het vliegtuig is kunnen neerstorten -, maar werden er vooral ook een heleboel nieuwe raadsel gecreëerd?

Wat ik nog zou willen weten?

1. Waar kwam die ijsbeer vandaan en waarom is die nooit meer opnieuw opgedoken?
2. Er zat ook een monster in het bos, dat zich nu al vele afleveringen koest houdt. Zijn de makers dit vergeten?
3. Wat zit die Franse Daniëlle op het eiland te doen?
4. Wat is het Dharmaproject?
5. Wie zijn ‘the others’?
6. En waarom draagt één van hen een valse baard?
7. Hoe komt het dat Locke kan stappen terwijl hij eigenlijk in een rolstoel zat?
8. De nummers????
9. Het standbeeld (of liever gezegd, de resten ervan)???
10. Waar was Walt en wat heeft hij moeten doen tijdens zijn gevangenschap?

Er zijn natuurlijk ook een aantal andere zaken waar ik me vragen over stel, maar het blijft natuurlijk een televisieserie. Zo is het toch erg ongeloofwaardig dat van die -tig andere, anonieme eilandbewoners, nooit iemand zich met de gang van zaken bemoeit en ze maar wat doelloos lopen te figureren op het strand… Maar verder kijk ik wel uit naar het vervolg van de serie.





Cash*Fresh, come back! (II)

17 09 2006

Nu de transformatie van Cash*Fresh naar Delhaize zo stilaan een feit is in Haaltert, volgt hier – omdat ik zo gefascineerd blijf door het gedragspatroon van de dorpsbewoner – een tussentijdse evaluatie, gebaseerd op ooggetuigenverslagen.

Eerst en vooral blijkt dat de winkel niet alleen leger is ten gevolge van de opruiming, er is ook gewoon minder volk. Dat heel wat producten een hogere prijs toegekend kregen, heeft heel wat klanten misschien doen besluiten ergens anders inkopen te doen. De oma van Lode wist zelfs te melden dat de beschuiten nu 10 cent (‘4 frank!) duurder zijn! Nochtans is haar pensioen hetzelfde gebleven! Het is ons ook ter ore gekomen dat één van de kassiersters zaterdagnamiddag zelfs even niets te doen had. Dat moet een unicum zijn. Feit is dat elk personeelslid dat even niets om handen heeft, nu het gevaar loopt te gaan nadenken. En wie weet wat die plotseling hersenactiviteit tot gevolg zou kunnen hebben.

In de confrontatie met de vooruitgang heeft Haaltert verder eens te meer zijn onbeschaafdheid laten blijken. Wanhopige bejaarden smeken om hulp bij het kiezen uit de diverse broodzakken (die nochtans duidelijk genummerd zijn! En er zijn slechts 3 soorten) en slaken alarmkreten bij het aanschouwen van de broodsnijmachine. Eens te meer is de Haaltenaar iemand die bang is voor het onbekende. Welkom in de 21e eeuw, zou ik zeggen, ware het niet dat de broodsnijmachine nu toch al een tijdje bestaat.

Een derde vaststelling is dat de delicatessen en meer verfijnde producten die je met Delhaize associeert, gewoon blijven liggen. De Haaltenaar heeft geen zin in of geen geld voor zeldzame vissoorten, karaktervolle groenten of ‘nieuwe’ gerechten. Des te meer keuze voor de fijnproever. Het valt overigens ook op dat de zelfbediening in de vleesafdeling meer en meer mensen doet afzien van een aankoop. Vroeger was al wat je nodig had voor een lekker stukje vlees, het aanspreken van de joviale slager. Die is nu verdwenen en de consument moet zelf gaan nadenken en – o gruwel – gaan lezen wat er op de verpakking staat!

Gaat deze supermarkt te snel voor Haaltert? Zal het tijdperk van consuminderen zijn aanvang kennen? Zal het IQ van het personeel alarmerend stijgen? Zal Helga zich tot de kabala bekeren? Leert Bettina A.N. spreken? En sluimert de geest van fiere filiaalhouder Freddy nog rond in de magazijnen van de winkel? Zal hij zich dan alsnog wreken op SveN? En hebt u nog niet genoeg van deze zever? ….





wtf?

15 09 2006

Tijdens de ppm heeft Boris een pdf-bestandje over mdf-platen op zijn usb gezet.





Wat is Freinet?

14 09 2006

Het schooljaar is nu twee weken ver en dat geeft me al een eerste indruk van wat Freinetonderwijs allemaal inhoudt. Voor al die onwetenden zoals mezelf: Freinet is een alternatief schoolsysteem, zoals er ook Steinerscholen, Jenaplanscholen en ervaringsgerichte scholen bestaan. Het grote verschil tussen Freinet en Steiner is dat het eerste op een pedagogie steunt, het tweede op een filosofie. Freinet spreek je trouwens uit als Freinais en niet als Freinet of Fraainet.

In Freinet krijgen de kinderen geen huiswerk, maar dat geldt overigens voor alle Gentste stadsscholen  – met dank aan Freya. Verder is er veel inspraak en zelfbestuur en wordt er aan projectwerk gedaan waarbij de kinderen vrij kiezen welk thema ze willen uitdiepen. Op zich lijkt dat eigenlijk niet zoveel te verschillen met het gewone basisonderwijs, waarin toch ook al heel wat alternatieve werkwijzen gehanteerd worden. Al zegt men daar natuurlijk gewoon ‘meester’ en ‘juf’ terwijl hier de voornaam volstaat. De leerlingen zitten ook in leefgroepen, dus met twee leerjaren samen.

Natuurlijk zijn er fundamentere verschillen en specifieke pedagogische principes, maar ik durf bekennen dat ik die nog niet allemaal ken. U krijgt dus binnenkort misschien meer te horen.

Tot zover mijn spreekbeurt…





Nieuw tv-seizoen

12 09 2006

man_bijt_hond.jpgUiteraard is het het nieuwe schooljaar dat mij verhindert hier dagelijks nieuwe nonsens te plaatsen. Alleen moet ik toegeven dat ik ook een beetje in de ban ben van het nieuwe tv-seizoen. Al die geweldige series en slechte reality, dat is gewoon smullen. Man Bijt Hond is een oude vriend die terugkeert. Alles uit de kast gaat eindelijk (een beetje) over boeken. De herdenking van 9/11 bracht heel wat documentaires die ik niet links kon laten liggen. Tragger Hippy viel wel mee. Verder viel op dat in het één-verkiezingsprogramma ZegNuZelf iedereen ferm zat te zweten. Dat Evi Hanssen Expeditie Robinson even houterig presenteert als 71° Noord. Dat Steph Goossens naast acteren nu ook niet kan zingen (Steracteur Sterartiest). Dat The Block nu met minder kwalitatief materiaal werkt (wou Black&Dekker niet meer sponsoren?). En dat Roos dan weer super was in Witte Raven BV!

De man van Wendy heb ik dan jammer genoeg weer gemist. Was hilarisch naar verluidt. Toast Kanibaal was al slecht in het eerste seizoen. Kinderziekenhuis en Zonnekinderen… tja, ik zie al kinderen genoeg. Thuis kan, maar niet meer dan één keer per week wegens allergie aan slecht Nederlands. Ook Wit Down Under, de moppentrommel Blokken en De Hondenfluisteraar zeggen me niets. Naar 1&70 tracht ik nu natuurlijk wat meer te kijken. Maar kan iemand me zeggen wat er gebeurt als de kandidaat tegen het einde van de quiz niét alle deelnemers naar huis heeft gestuurd? Hoeveel valt er dan te rapen?

En dan zijn er de series. Momenteel volg ik Prison Break, House M.D., Nip/Tuck, Lost, My Name is Earl, Arrested Development, The Impressionists en zo af en toe nog eens The Simpsons, CSI en Friends. De videorecorder draait dan ook lustig. En nu weer aan het werk. Lesvoorbereidingen schrijven.





Cash*Fresh, come back!

10 09 2006

De Cash*Fresh Haaltert – sinds jaar en dag een bron van ergernissen en hilariteiten – is sinds kort omgetoverd tot een Delhaize. Aanvankelijk stemde mij dat tevreden. Een sterk merk als Delhaize zou misschien eindelijk eens paal en perk stellen aan de amateuristische wijze waarop hier een supermarkt gemanaged werd. En inderdaad, meteen valt op dat de winkel éindelijk een keer opgeruimd is. De gangen zijn aangenaam leeg en men lijkt eindelijk de opeenstapeling van indoormarketing een halt toegeroepen te hebben.

Een grondige verandering waar de dorpsmens echter meer moeite mee zal hebben, is de omschakeling naar zelfbediening. Groenten, fruit, brood en gebak mag men nu zelf nemen in plaats van te moeten aanschuiven. Ook de vleesafdeling is omgeschakeld naar een zelfbedieningssysteem. Nu kunnen allerlei versleten argumenten bovengehaald worden over het verdwijnen van menselijk contact, maar dat is nu eenmaal vooruitgang en als het winkelen daardoor sneller verloopt, is dat uiteindelijk toch positief. Ook de rijen aan de kassa’s zijn korter en gaan sneller vooruit.

En toch, toen ik die eerste keer in de reeds half vernieuwde winkel rondwandelde, miste ik iets. Geen aanschuiven meer betekent ook dat ik me niet langer kan vergapen aan de occasionele marginaal of de onbeleefde bejaarde (van het soort dat het personeel aanspreekt met ‘dingsken’). Dat ik minder en minder versteld kom te staan door het onvermogen van kassiersters om AN te spreken of simpelweg beleefd te zijn. Dat ik geen Haaltertse dooddoeners meer mag aanhoren (een klassieker is: ‘al 11 uur en nog gene patat geschild!’). Kortom: minder observatiemogelijkheid van het Haaltertspecies. Waar haal ik nu mijn inspiratie vandaan voor het professioneel beledigen van mijn medemens? Zal ik dan toch naar de markt moeten gaan in Haaltert???

Met de Cash*Fresh verdwijnt alweer een stukje cultuurpatrimonium. Straks wordt Haaltert nog beschaafd!





Smaakvolle anekdote

5 09 2006

kots.jpg

Een hilarisch maar echter niet al te smakelijk voorval vandaag op school: één van onze hippe kleuterjuffen had het te doen met een nogal razende kleuter die maar niet op school wou zijn. Om hem te kalmeren, tilde ze het ukje op met de bedoeling hem een knuffel te geven. Waarop het compleet op hol geslagen kind haar beloonde met een flinke stroom kots, die haar gezicht en boezem bedekte. De lichtjes verraste juf was enkele seconden van de kaart, rook vervolgens het zure braaksel en reageerde toen, in aanwezigheid van een handvol ouders, op een al even walgelijke wijze: door zelf ook over te geven… Juf naar huis onder de douche uiteraard. En nadien flink mee gelachen.

Sorry dat ik u hier geen spitser, weldoordachter of spectaculairder verhaal kan aanbieden,maar het drukke schoolleven verhindert me momenteel om u echt boeiend leesvoer aan te bieden… Nog even geduld.





Morbide educatie

4 09 2006

Bij de heraanleg van een oude speelplaats achter onze school, werden vandaag zowaar menselijke resten aangetroffen. Op minder dan één meter diepte werden beenderen en schedels gevonden van mensen die daar meer dan 100 jaar geleden begraven werden. De school blijkt immers gebouwd te zijn op een voormalige begraafplaats (hier zit een horrorfilm in!) en dat heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. De ‘slachtoffers’ blijken overigens gestorven te zijn aan… de pest!

Morgen: directeur wordt zombie? Mummie aangetroffen achter de kleutertoiletten? Klopgeesten tijdens de les algebra?





Een dagje VTM’en (2)

3 09 2006

Wat voorafging: SveN is terechtgekomen op de preselecties van een vtm-quiz… (lees hier deel 1)

logo_1en70.jpg

Tijd voor wat actie. Er werd ons meegedeeld dat men toch wel enkele spontane kandidaten zocht. Daarom kregen we de opdracht ons voor de groep voor te stellen. Gezien ik praten over mezelf niet bepaald een zware taak vind, zag ik dat wel zitten. Alleen zou ik ook de 74 andere kandidaten moeten aanhoren en dat leek me andere koek. Het begon al meteen slecht. De eerste kandidaat stelde zich voor als: ‘Meus Jenny’, daarmee mijn terechte en alom bekende aversie tartend voor het plaatsen van de familienaam vóór de voornaam. Ook zo’n 50 anderen stelden zich aldus voor. Sommigen koppelden er meteen ook de naam van hun halve trouwboek en kinderen aan toe, wat me redelijk onnodig leek. Natuurlijk waren heel wat mensen ‘woonachtig’ en ‘tewerkgesteld’. Hobby’s waren er ook, maar puur toevallig bleken zowat alle mensen dezelfde vrijetijdsbesteding te hebben. Biljart, wielrennen, voetbal en … pintjes pakken. Hier werd keer op keer flink om gegrinikt, maar mij kostte het geen enkele moeite mijn gezicht in de plooi te houden. Wie het over voetbal had, mocht overigens ook zijn favoriete club bekend maken. Het kreng vooraan deed dan haar best de rest van de groep op te zetten tegen de betreffende club. De zaal veranderde dan ook tientallen keren in een supporterstribune. Geweldig! Maar niet echt.

Een andere deelneemster – die verdacht veel op de moeder van SveN leek – merkte bij haar voorstelling op dat er net als in de maatschappij al veel te veel over voetbal was gepraat. Dat leverde haar een applausje op. Toen ze zich bekend maakte als liefhebster van moderne kunst, zag mevrouw de producer haar kans schoon om wraak te nemen voor die kritiek. ‘Van moderne kunst weet ik de botten’ blafte ze – hoe kan het ook anders – zo bot mogelijk.

Ook hier kon ik vast stellen dat mensen hun levensloop graag tot in de meest onbenullige details gaan beschrijven. Een vrouw vertelde dat ze 30 kilo vermagerd was. Een ander had het over haar dochter die volgende maand ging trouwen. Iemand was al 23 jaar weduwe. Een ander had een zoon met een ongeneeslijke ziekte. Een ongeval had de sportcarrière van nog een andere kandidaat beëindigd. Twee voormalige schoolvriendinnen vielen elkaar in de armen. Ook de rolstoel en de vrouw die voor haar moeder zorgde, laafden zich aan de aandacht van het publiek en herhaalden hun ellendige levensloop. De rolstoel grapte overigens ook ‘dat haar tong de enige spier was die nog werkte’. Hilariteit alom, maar ik proefde de tienduizendste herhaling van deze kwinkslag en weigerde ook maar te grijnzen. Noem me gerust een pretbederver, maar deze opeenstapeling van dommigheden, marginaliteit, platvloersheid en lelijke brilmonturen, had mijn humeur haast gekelderd.

Nu wil ik niet iedereen over dezelfde kam scheren. Er waren best wel leuke mensen bij, die het op tv wellicht goed zouden doen. Maar toen kregen we te horen dat enkele kandidaten zouden afvallen. Omdat hun beroep de diversiteit van het deelnemersveld verstoorde – er bestonden volgens het secreet nochtans slechts twee beroepen: arbeider en bediende – of omdat ze over te weinig flair beschikten bij de voorstelling, of omdat de score van de kennistest te laag lag. ‘Het is dus niet omdat u straks naar huis moet, dat u een dommerik bent!’ liet het kreng vergoelijkend weten. Ze vertoonde plots een zweem van sympathie.

10 kandidaten werden ‘niet weerhouden’ zoals dat in het Ambtenarees genoemd wordt. Er werd na het verkondigen van de tien namen nog een keer benadrukt dat het niet de kennistest was die deze mensen de das omgedaan had. Ik zou hier tegenin kunnen gaan met allerlei kwetsende opmerkingen over een zeker gebrek aan intelligentie die deze kandidaten leken uit te stralen, maar dat zou al te grof zijn. 10 vragen lijken me onvoldoende om zeker te zijn van een bepaald kennisniveau, maar vanuit het standpunt van de makers is aannemelijk dat niet élke deelnemer een bolleboos dient te zijn.

Ik overleefde dus die eerste selectie en wachtte vol spanning af wat de volgende stap zou zijn. Geen, zo bleek. Iedereen die nu nog in de zaal zat, mocht meedoen. Meer nog, iedereen mocht maar liefst 7 keer meespelen. ‘De VTM-kijker denkt dat er elke dag 70 nieuwe spelers zitten,’ zo verklaarde de Tactloze. ‘Maar dan zouden we heel Vlaanderen nodig hebben om te spelen. Dus nemen we 7 afleveringen na elkaar op en slechts als u wat teveel in beeld bent geweest, laten we u er even tussenuit. Anders krijgt de kijker argwaan!’. Na het onthullen van dit geheim mochten we een datum kiezen die ons schikte om mee te spelen. Vervolgens mocht iedereen gaan, op een groepje van een tiental mensen na. En… daar was ook ik bij. We kregen te horen dat we geschikt geacht werden om ‘unieke kandidaat’ te zijn, de 1 uit 1&70, dus de speler die het opneemt tegen de 70 zaalspelers. Daarvoor dienden we een cameratest af te leggen, maar pas op het moment van de opnames zouden we te horen krijgen of we ook effectief in die functie meespeelden. Opvallend was dat al de gekozen mensen jonger waren dan 35. Wellicht maakt ook dit deel uit van het verjongingsinitiatief van VTM. 

Toen stelde ik vast dat ik intussen in mijn nopjes was. De gedachte aan mijn deelname deed me op wolkjes lopen. Plots leek het blonde secreet niet meer zo onaardig. De mensen om me heen waren ineens een stuk minder marginaal. Ik werd interessant bevonden. Pas enkele uren later, toen de roes van de ‘overwinning’ begon weg te ebben, realiseerde ik me weer hoe we als dom slachtvee behandeld werden. Hoe triviaal zoiets is als een tv-verschijning. Hoe we ons verlaagd hadden tot hebberige, egotrippende quizmaniakken. En hoe uitermate omkoopbaar ik was dat ik het zou wagen deel te nemen aan een … VTM-PROGRAMMA!!!

Daar moest ik even over nadenken. De mensen om me heen reageerden al niet meteen erg enthousiast. De media confronteren ons iedere dag met kwibussen die hun privé-leven, hun waardigheid en hun eer prijs geven voor 15 minuten roem. Onze familie heeft altijd zijn eigen grenzen kunnen bepalen, gewoon op gevoel. Niet dat onze afkeer van VTM zo gigantisch is – uiteindelijk zou dat een grove veralgemening zijn -, maar we associëren het wel met een type mensen waar we eigenlijk niet willen bijhoren. We zien de verkleutering, de debiliteiten, de sensatie, de clichés, de dooddoeners, de flauwe zever. Daar wil je toch zo ver mogelijk vandaan blijven?

Dat relativeer je een dag later dan weer. Uiteindelijk is het máár een deelname aan een doodgewone quiz en wie vindt dat dat een verloochening is van principes, is zelf ofwel té principieel – wat toch wel zeker geneugtes in de weg staat – of heeft gewoon zulke vage principes dat die er nooit zelf moet aan twijfelen. Het gaat niet om Big Brother of Temptation Island. Ik speel dus mee met 1&70. Opnames op 14 oktober, toevallig op 1 dag na drie jaar na de opnames van De Pappenheimers. Ik houd u op de hoogte.

Voor wie me beter kent, en er toch nog aan twijfelt: ik neem eerst en vooral deel omdat er iets te winnen valt, dan omdat het een quiz is en pas op de derde plaats omdat het voor televisie is. Overigens, ik heb dit programma pas nu voor het eerst zelf eens bekeken en geef toe: moeilijk is het niet. Wat de afgang natuurlijk des te groter maakt als je met lege handen naar huis moet…








%d bloggers liken dit: