Basiskennis

30 10 2006

suntzu-parishilton.jpg

VTM liet vandaag een nieuw programma los op de kijker. Omdat u uiteraard wel betere dingen te doen hebt, keek ik plichtsgetrouw naar dit nieuw stukje reality-televisie en volgt hier een verslagje van Beauty & de Nerd.

Het concept: 10 discotheekgrieten (Beauty’s) worden gekoppeld aan 10 sociaal gehandicapte wiskundefreaks (Nerds). De duo’s nemen het tegen elkaar op in een wedstrijd waarin diverse vaardigheden getest worden die de spelers elkaar moeten aanleren. Zo kregen de meisjes een cursus die ze met behulp van de jongens dienden in te studeren, en leerden de jongens dansen. Elke aflevering valt een tweetal af. Wie laatst overblijft, gaat naar huis met 25.000 euro. VTM noemt dit een sociaal experiment.

Ik noem het mooie uitlachtelevisie. De cursus die de meisjes moesten doornemen, zou zogezegd naar de inhoud van het middelbaar onderwijs peilen, maar bleek het niveau van het lager onderwijs niet te overstijgen. Toch kregen de meisjes het moeilijk met vragen als ‘Waar staat het Vrijheidsbeeld?’ en ‘Staat de teller boven of onder de breukstreep?’. Sommige kandidaten zag je in het luchtledige staren alsof de twee aanwezige hersencellen maar niet tot een akkoord konden komen. Op de vraag ‘In welke stad staat de toren van Pisa?’ deed iemand een mooi gokje: ‘Rome?’. Een schrikkeljaar bleek volgens een andere kandidate uit slechts 325 dagen te bestaan. Twee dozijn, dat was volgens een derde deelneemster dan weer gelijk aan 200.000. Iemand wist dan weer wel dat een touw van 21 m in drie verdeeld een stuk van 7 m zou opleveren. Ze keek daarbij alsof ze elk moment een Nobelprijs verwachtte. De jongens – het soort kerels waarvoor het woord ‘nerd’ eigenlijk nog te vriendelijk is – mochten zich dan weer bewijzen op de dansvloer. Dit leverde beschamende taferelen op waarbij hier en daar een beweging toevallig samenviel met het ritme van de muziek.

We zijn er intussen wel gewend aan geraakt dat mensen die op televisie komen geen grenzen meer kennen en er niet voor terugdeinzen zichzelf compleet belachelijk te maken. De jongens in dit programma hadden nog het geluk dat ze daar enige moeite moesten voor doen, terwijl de meisjes door gewoon hun mond open te doen al een flater begingen. Maar toch is dit weer maar een keer televisie van het allerlaagste niveau. Sinds Jan Segers het bij VTM voor het zeggen heeft, is de zender op zoek gegaan naar een nieuw profiel, maar voorlopig is het nog altijd geheel onduidelijk welke richting ze in Vilvoorde uitgaan. Het recente ontslag van de besjes Ingeborg en Gerty Christoffels bevestigt dat de kijker boven de 45 niet meer meetelt, maar op wie richt men zich dan wel met marginale, ergerlijke televisie als De man van Wendy, Schoon en Meedogenloos, Toast Kannibaal en meer van dat normvervagende gedoe? Mocht u toevallig zo’n kijker zijn en u geniet nog van deze rotzooi ook, maak dan dat u met uw lege hersenpan van mijn blog bent.

Los van de twijfelachtige amusementswaarde, is het ook frappant hoe VTM de kijker maar weer eens subtiel enkele compleet foute waarden meegeeft. De jonge vrouwen in dit programma zien er leuk uit, dus wat maakt het uit dat ze niet weten hoeveel cm er in een meter zit? De sullen weten wel dat de Seine door Parijs stroomt, maar het zijn voor het merendeel complete losers. Daarnaast is het ook bijzonder ontmoedigend om vast te stellen dat het blijkbaar doodnormaal is dat iemand denkt dat een decennium vier maanden duurt, om nog een verstommend voorbeeld te geven. Het is dus een algemeen verschijnsel dat de basiskennis – die ik dagelijks probeer door te geven aan kinderen – gewoonweg volkomen ontbreekt. Wat hebben deze meisjes in godsnaam al die jaren uitgevoerd op de schoolbanken?? 

Het kan overigens nog altijd erger… Hebt u het VT4-programma Undercover Lover al eens bekeken? Wie bedenkt deze shit en wanneer zal het dieptepunt eindelijk bereikt zijn?

Advertenties




Eén schoolweek… (1)

27 10 2006

Lang niets gepost, het was dan ook een hels drukke week. Maandag: suikerfeest en alle moslims zijn afwezig. De aangekondigde doorlichting wordt gelukkig uitgesteld. Een studente regentaat komt observeren. In de namiddag is er zwemmen en we moeten te voet naar het zwembad. Twintig minuten getreuzel en gedoe op straat. Ik moet straffen uitdelen. Stom. Dinsdag. Alle mappen moeten aangevuld en geordend worden voor het oudercontact. Duurt uren. Er worden vijf projecten uitgewerkt en ik haast me van de ene groep naar de andere. De moslims moeten taken inhalen van de dag ervoor. Een groepje uit mijn klas wordt betrapt terwijl ze zonder toestemming in de zaal spelen tijdens de middagspeeltijd. De bordveger is zoek. Het eerste oudercontact is om 15.45u. Om half negen zit het laatste van die dag er op. Woensdag. Een andere studente komt observeren. Iemand zaagt bijna in zijn hand bij het maken van zwaarden voor het ridderproject. Mijn klas is verantwoordelijk voor het schoolraadverslag en dit moet op diskette (op diskette!) doorgegeven worden aan de directeur. Iemand wil een schietpistool gebruiken om te knutselen, maar de passende nietjes zijn nergens te vinden. Om 12u toezicht aan de schoolpoort. Van 12.15u tot 13.45u volgen nog 6 oudercontacten. Naar huis. Donderdag. De poetsvrouw heeft de bak met kladpapier als afval beschouwd en heeft alles weggegooid. Het volledige personeelsbestand van een Waalse Freinetschool is op bezoek en loopt de hele dag door onze school te kuieren. Er is nog geen leerkracht islam gevonden, dus de leerlingen die die lessen volgen, moeten verdeeld worden over de andere klassen. Dan nemen we een filmpje op voor onze collega Caroline die de school voor een jaar verlaat. Om half twee moet ik controleren of iedereen in zijn juiste verdeelklas zit. Dan volgt het schrijven van 23 rapporten van 4 bladzijden. Daarna stel ik 23 verschillende rekenbundels samen voor de vakantie. Ik pleeg twee telefoontjes voor educatieve uitstappen in november en vul dit aan op de schoolkalender op de website. Vrijdag. 11111.gifOchtendtoezicht om 07.45u. De tweede studente komt nog een keer observeren. Er is een geval van steaming vastgesteld en de directeur komt zich boos maken. Twee leerlingen moeten de klas uit om straf te schrijven. Het Halloweenproject gaat van start en eindigt te laat voor het middageten. Tijdens het eten hak ik de knoop door over welke collega ik zal vervangen na deze interim. Er worden maar liefst twee zwangerschappen aangekondigd, wat het totaal aantal leerkrachten dat in 2007 aan gezinsuitbreiding doet, op 7 brengt. Ik vul de klasblog aan. Om 2u is er een muzische namiddag voor de ganse school, met optredens en liedjes. Een groepje van mijn klas bedenkt zich en wil niet meer meedoen. De rapporten worden uitgedeeld. Iemand is zijn toetsenmap kwijt. Meteen na schooltijd moet er op de speelplaats een kraampje klaar staan. Mijn leerlingen zullen uiensoep verkopen voor de 11 11 11-actie (foto). Tegelijk gaat in de leraarskamer een afscheidsfeestje van start voor Caroline. De TV uit mijn klas staat nog in de eetzaal en moet terug naar boven. Er liggen ajuinen in de klas. Ik ben moe. Laat de vakantie beginnen.





1&70?

22 10 2006

Trouwe lezers weten alles al over mijn avonturen bij VTM, maar het vervolg laat nogal lang op zich wachten. Eerst bracht een telefoontje de boodschap dat de opnames van de quiz 1&70 verschoven werden naar 3 november. Vervolgens stond in de krant te lezen dat 1&70 niet het verhoopte aantal kijkers haalde. Ik hield dus alvast rekening met een doemscenario.

Vandaag liet VTM ons weten dat de strenge blondine die ons die dag zo ongastvrij behandeld had, niet langer meer voor de productie werkte. Maar ook dat Koen Wauters zo’n drukke agenda had dat de opnames alweer verschoven dienden te worden! Deze keer naar begin december. ‘Als de show dan nog loopt, nemen we opnieuw contact met u op’, was de afsluiter. Dat lijkt me duidelijk, SveN op VTM is nog niet voor vandaag.

Gelukkig zijn er weldra nog preselecties voor Blokken. Dat hebben we nog niet gehad.





The End

21 10 2006

Het filmfestival van Gent komt aan zijn einde. De oogst bedraagt 32 films op 10 dagen. Voor cijferbijters hier een vergelijking met vorige edities:

1999: 3; 2000: 8; 2001: 25; 2002: 35; 2003: 15; 2004: 32; 2005: 42; 2006: 32

Dit jaar zag ik dus 3206 minuten film. Dat is 53 uur en 26 minuten weg van de wereld, in andere sferen en andere levens. Ik kom er vermoeid en verkouden uit, maar verdere schade valt er niet vast te stellen en dat bewijst maar weer eens hoe geweldig het kan zijn je één keer per jaar volledig over te geven aan een passie van 10 dagen. En dat is zelfs gelukt in combinatie met een veeleisende job! Ter vergelijking: vorig jaar was ik werkloos en zag ik toch maar 10 films meer!

De slechtste zitjes zijn die van de Capitole. De beste zaal was zaal 3 van de Kinepolis. Eén film heb ik niet uitgekeken (vermoeidheid maar ook weinig interessant), 6 films zal ik zeker op dvd aanschaffen. Ik zag 3 Duitse, 3 Spaanse, 1 Russische, 1 Turkse, 1 Zwitserse, 2 Finse, 1 Franse, 1 Oostenrijkse, 1 Canadese, 2 Britse en 14 Amerikaanse films + 1 film uit Urugay en 1 uit Singapore, maar daar kan ik geen bijvoeglijk naamwoord van maken.

Het totale aantal films dat ik tot nog toe gezien heb, is 2159.





Turkse cinema

20 10 2006

Gisteren stond Shattered Soul op mijn festivalprogramma, een Turkse film. De regisseur en de producer, twee broers, waren aanwezig en beloofden na de de film beschikbaar te zijn om vragen te beantwoorden.

De film begon niet meteen denderend. We kregen een slecht gestileerde en nadrukkelijk hip gefilmde scène te zien waarin een lijk aan stukken werd gesneden. Vervolgens kwam een jonge vrouw aan bod die vervaarlijk met haar ogen rolde. We moesten daaruit afleiden dat ze een meervoudige persoonlijk had. Dat leverde heel wat hysterische scènes op, die in het Turks enigszins belachelijk overkwamen. Stel u een soort derderangs amateurtoneel op Avrasaya voor. Na een kwartier was ik dus ernstig aan het overwegen naar buiten te stappen. Wat voor zin heeft het een film uit te zitten die echt nergens op slaat? Toch bleef ik het telkens vijf minuten langer uithouden. Zo af en toe wist de film een vakkundig shot te brengen en begon het verhaal geleidelijk aan wat aan duidelijkheid te winnen. Toch realiseerde ik me dat er ook een andere reden was dat ik bleef zitten. Die twee Turken komen helemaal naar Gent om hun film voor te stellen aan een zaaltje van pakweg 60 man, en ik stelde me al voor dat iedereen bij het aanvangen van de eindtitels snel naar buiten zou vluchten om die twee mensen een afgang te besparen. Wie wil er na twee lange uren Turkse dramatiek immers nog meer weten over een maar half gelukte film? Of wie wil er in een zaaltje zitten waar niemand iets te vragen heeft en de makers dus met de mond vol tanden staan? En dus was ik maar weer eens de goedheid zelve, zat de film uit en bleef samen met een dertigtal andere mensen beleefd wachten op de Q & A. Er was geen moderator, dus de twee mannen gingen een beetje schuchter vooraan staan in de nog halfverduisterde zaal en wachtten op vragen.

Nu zat er vooraan een grote groep jongeren die de hele film door gepraat en gelachen hadden, maar nu verrassend genoeg bleven zitten. Eén jongen uit die groep sprak de regisseur in het Turks aan. Het ijs was gebroken, maar helaas verstond geen mens er iets van. Toen volgden gelukkig nog wat andere vragen. Zo bleek dat de regisseur ook een dokter was, en vertrouwd was met het onderwerp schizofrenie. Ergens moest de film dus toch realistisch zijn. Toen werd de uiteenzetting zelfs interessant. Turkije was volgens deze man het land met het meest aantal schizofrene mensen en er was zelfs één stad waar een record aantal mensen woonde met een persoonlijkheidsstoornis! Toen iemand vroeg hoe dat kwam, bleek de uitleg wel zeer aannemelijk: Turkije is als geen ander land een twijfelgeval. Zowel Europees als Aziatisch, westers als oosters, en één van de zeldzamen moslimlanden waar kerk en staat grotendeels gescheiden zijn. Gevangen tussen conservatief en modern. Een mens zou voor minder zijn identiteit verliezen.

Ik had geen spijt dat ik blijven zitten was. De film zou vooral in negatieve zin bijblijven – uiteindelijk was het een voorspelbare, clichématige, pseudo-Amerikaanse psychothriller – maar die twintig minuten erna leverden me weer enkele interessante observaties op. Wie durft de eerste vraag te stellen? Wie meent zo’n interessante vraag te stellen dat een heel publiek het antwoord wil horen? Wie stelt enkel een vraag omdat die twee mannen daar anders voor lul staan? Daarnaast bleef ik toch even stilstaan bij het feit dat een deel van het publiek Turks sprak. Ik hoor eigenlijk dagelijks in de klas al Turks, maar als je dan buiten die context eveneens de vaststelling doet dat een steeds groter wordend deel van de bevolking Turks spreekt, op de meest onverwachte plaatsen, besef je hoe de wereld steeds dichterbij komt. Niet alleen via het witte doek dus.





Getal van de week

18 10 2006

29

shit zeg





Intussen elders…

16 10 2006

Vandaag neem ik een dagje pauze wat het filmkijken betreft. Ik zag de voorbije zes dagen twintig films en hoewel ik daar enorm van genoten heb, kan een avondje thuisblijven geen kwaad. Het geeft me de kans even stil te staan bij het gewone leven. Hoe gaat het met de wereld buiten de bioscoopzaal?

-Tot mijn verrassing en genoegen liggen er al chocolade Sinterklazen in de winkel. Terzijde: ik durf stellen dat ik mijn snoepgewoontes echt heb aangepast! Chocolade eet ik niet zo vaak meer. Cola drink ik nauwelijks nog, ook niet meer bij het eten van frietjes. Ijsjes: absurd weinig de voorbije zomer. Chips: zo af en toe nog eens. Koekjes: nog veel, maar de helft ervan zijn Granny’s.

-Op tv: wie wordt de man van Wendy? Geen idee en het kan me ook niet schelen. Vitalski raakt een beetje geïrriteerd door zijn reisgezellen in Stanley’s Route. Oef. Hoe doet Frieda Van Wijck het? Nog niet gezien, maar ik hoor goeie dingen. De Willy’s en Marjetten: geweldig. Ignace Crombé is een onwaarschijnlijke eikel. Ben Crabbé wordt echt een ouwe zeur.

-En de anderen? Renzo is al twee weken aan zijn nieuwe job bezig, bij het parket nog wel. Heeft hij al spannende verhalen te vertellen en bevalt het hem? Idem voor Mieke die verzekeringsfraude mag onderzoeken. Spannend. *** Bart kreeg bijna 800 stemmen bij de verkiezingen en kan dus in de gemeenteraad zetelen. Hoe groot is die verrassing en hoe staat het verder met de Haaltertse bestuursvorming? *** Katrien kreeg alom felicitaties met haar tv-optredens, schijnt het. Dat wou ik haar graag in detail live horen vertellen.*** Heeft Thalia al een job? Of gaat ze eerst een gezin stichten? *** Elke heeft voor het eerst haar verjaardag in intieme kring gevierd. Zit die 30 daar voor iets tussen of ligt aan het zoontje? *** Is Bart al klaar met het verslag van de oud-leidingsvergadering? *** Hoeveel mensen komer er naar Cami’s Catanweekend? *** Waar zit Boris??? *** Heeft Ilse al Deense films gezien? *** Hoe gaat het met Juffie Anja???? *** Is de nieuwe woning van Maarten en Evi klaar voor bezichtiging en ik moet dringend iets van mij laten horen. ***

Enzovoort. En dan is er nog woensdag…





Katrien op tv!

12 10 2006

katrien.jpgVorige week konden we in Vriend of Vijand aanschouwen hoe de sympathieke Katrien weer hevig streed om de overwinning! Na in de eerste aflevering haar behendigheid met de graafmachine bewezen te hebben, mocht ze zich nadien bewijzen op de cyclopiste van het Kuipke. Op een valpartijtje na, dat in werkelijkheid wel iets erger was dan op tv werd vertoond, verliep alles weer gesmeerd. Katrien wist een grote som aan haar potje toe te voegen en speelde bovendien haar irriterende concurrente en huidig recordhoudster naar huis! Zoals Katrien het zelf zegt: ‘Ik ga ervoor gaan!’. 

Uiteindelijk evenaarde Katrien het record in aantal deelnames en verdiende ze … iets van een 4000 euro? We zagen in de laatste aflevering vooral een heel fanatieke Katrien die het spel blijkbaar zeer ernstig begon te nemen. Een heel verschil met de lollige Katrien uit de eerste aflevering. Maar het was goed supporteren voor zo’n waardige kandidate! En ze geeft met haar winst dan nog een feestje ook!





Attributen

12 10 2006

Van de ene filmzaal naar de andere hollen (gisteren weer drie films gezien), best vermoeiend en dat allemaal met de nodige attributen. Wat heeft een filmcriticus die een hele dag op een festival leeft, allemaal bij?
*een persaccreditatie
*een notaboekje
*pen en potlood
*een catalogus van het festival
*een memory-stick
*een zakdoek
*een appel
*een grannykoek
*een fles water
*een deostick
*kauwgom
*een krant of humo voor het wachten.

De die-hards hebben soms ook hun boterhammen bij. Met een laptop loopt hier niemand rond. Cola is ongezond. Een peer kan ook, een banaan niet. De profs hebben een pen met lampje aan om iets te noteren in het donker. En sommigen hebben simpelweg niets bij.





Ocharme

8 10 2006

stempotlood.jpg

In Brussel moesten mensen aan bepaalde stembureaus twee uur aanschuiven wegens computerproblemen. Ik heb het met hen te doen, want bij mij zag het kiesverloop er zo uit:
13.14u vertrek naar het kiesbureau (te voet)
13.19u aankomst aan het kiesbureau – waar niemand in de rij staat.
13.20u ik stem met een potlood
13.22u ik verlaat het kiesbureau
13.25u ik ben weer thuis (via een kortere weg!)

Geen moeite dus!





Samen op de goede weg (1)

6 10 2006

Naar aanleiding van de verkiezingen, deed de krant Het Volk/ Het Nieuwsblad een grootschalig buurtonderzoek over de tevredenheid van de burger over zijn gemeentebestuur. In Haaltert, dat ingedommelde dorpje naast Aalst, bleken veel contente mensen te wonen. Waarnemend burgemeester en bingokoning Willy ‘Chipper’ Michiels lijkt nog niets van zijn populariteit verloren te hebben.

In Haaltert heeft de VLD een absolute meerderheid. De burgemeester is eigenlijk Valentine Tas, maar die had er in 2004 plots geen zin meer in en liet de gemeente over aan de man die officieus al 20 jaar aan de touwtjes trekt, Willy Michiels. Deze man heeft een miljardenimperium opgebouwd met gokspelen en beschouwt Haaltert als zijn eigen koninkrijk. Niet dat de grijsaard zich als een tiran opwerpt, integendeel. Met gulle hand deelt deze man, die al enkele keren in aanraking kwam met het gerecht op verdenking van corruptie, zijn fortuin uit aan zijn onderdanen. In ruil kan de welstellende vorst al jaren op de stem van de Haaltenaar rekenen. Een burgemeestersjerp zat er echter lange tijd niet meer in. In 1988 stak toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Louis Tobback immers een stokje voor zijn benoeming tot burgemeester vanwege zijn slechte reputatie. In Haaltert trekt geen mens zich daar iets van aan. Volgens het onderzoek van Het Volk stemmen vooral laaggeschoolden en sociaal zwakkeren voor Michiels. De horigen zijn hun beschermheer duidelijk dankbaar.

Die vergelijking dringt zich ook op wanneer we eens kijken hoe Michiels Haaltert modelleert naar zijn ideaalbeeld. Zo werd enkele jaren geleden een spuuglelijk administratief centrum gemeentehuis.jpgneergepoot in Haaltert. Een architecturaal knoeiwerkje dat doet denken aan een combinatie van een reusachtige fermette en een landelijk kasteeltje. Vorige week werd het volledig heringerichte Sint-Goriksplein geopend. Naast de kerk pronkt een compleet misplaatste antieke fontein, die Michiels op eigen kosten uit de Provence liet overbrengen. Bij het ontwerpen van het plein zelf, werd een hedendaagse of moderne aanpak strikt vermeden. Haaltert gaat resoluut voor de landelijke look wat vooral heel erg nep overkomt. Zo vallen er nog wel meer anachronismen vast te stellen in het dorp dat weigert de 21e eeuw te betreden.

De VLD is echt de partij van Michiels. De verkiezingscampagne toont ons een ridicuul uit zijn krachten gegroeide koets waarin alle 24 glunderende partijleden samengepropt zitten. Op de bok zit Michiels zelf, zweep in de hand en hoge hoed op het hoofd. Een vierspan paarden staat fier te wachten op een startsein. Samen op de goede weg, maar hoe snel gaat dat met een paardenkoets? Een veelzeggend beeld.

Laat ons ook eens kijken wie er nog zoal op de lijst staat van VLD. Op de tweede plaats prijkt Impens Willy. ‘Ieders vriend’, zegt hij zelf en dat zegt genoeg. De politiek heeft eigenlijk geen mensen nodig die iedereen te vriend willen houden. Op de volgende plaats glundert Van Vaerenbergh – Verbestel Gina. Deze voormalige huismoeder kent iedereen van de wekelijkse kiekjes van goudenbruiloftvieringen en recepties  in het infoblad. De voorbije zes jaar was mevrouw Verbestel o.a. schepen van jeugd, een functie waarin zij het jeugdbeleid zodanig verpamperde en paternaliseerde dat het momenteel comateus te noemen valt. Als de jeugdlokalen er maar proper bijliggen en de kinderen geen tak op hun hoofd krijgen wanneer ze in het bos lopen. Intussen krijgen de jeugdbewegingen het steeds moeilijker leden te recruteren en wordt de jeugdlokalenproblematiek nog maar eens snel-snel opgelost. De blunders van Mevrouw Verbestel, die zes jaar geleden vanuit het niets schepen werd en bij haar eerste jeugdraad vroeg wat een joint eigenlijk was, hebben zich doorheen de jaren opgestapeld. Zo trachtte ze onder impuls van de publieke opinie (lees: twee kletswijven die hun beklag deden) het succesvolle jeugdhuis De Faar te sluiten wegens  – haar stokpaardje – onveiligheid. Een onderzoek van de brandweer wees het tegendeel uit. Meermaals liet ze blijken geen benul te hebben van wat jeugdwerk eigenlijk is. Ze hield de verenigingen jarenlang aan het lijntje in hun zoektocht naar een nieuw lokaal. Ter haar verdediging: het was wederom Michiels die aan de touwtjes trok en die haar in de waan liet dat er een oplossing kwam. Het gedoe rond de verdeling van het kleine schooltje in de Ekent  als verblijfplaats voor de jeudgverenigingen – een spelletje waarin ook VLD-raadslid Meganck Nathalie een bedenkelijke rol speelde door flink mee te lobbyen voor een bepaalde vereniging – was een toppunt van misleiding en geknoei. De papierberg en reglementen waar de jeugdbewegingen mee overstelpt worden, zijn toegenomen. De beschikbaarheid en het professionalisme van de ambtenaren van de jeugddienst, flink gedaald. De mentaliteit van Mevrouw Verbestel is die van een conservatieve kleuterjuf. Bovendien bewees ze onlangs nog, toen ze de grond even te heet onder haar voeten voelde worden op de jeugdraad, dat ze het persoonlijke niet van het professionele kan onderscheiden en ze dus politiek voert op het niveau van … tja, een landelijke gemeente.

En de achterban? Allaer Wim – de bezieler van het vernieuwde plein – poseert vooral graag met een bril in de hand. Een stereotiep attribuut dat hem als de intellectueelste van de partij moet doen uitkomen – iets wat wellicht nog klopt ook, als je de rest van de lijst bekijkt. De Smet Peter doet het ‘zuiver op karakter’. Niet met deskundigheid of talent dus. Blijven aanmodderen, Peter! Van den Steene Dany (hebt u intussen ook door hoe belachelijk het is uw familienaam voor uw voornaam te zetten, zoals alle VLD-kandidaten?) is ‘steeds paraat!’. De Schutter Marc is ‘daadkrachtig ten dienste’. Als zijn gezondheid het toelaat en hij mag van zijn vrouw, dan wel.

Twee kandidaten verdienen speciale aandacht. De Ryck Lisette is de echtgenote van Michiels Willy. Zij staat in Haaltert en omstreken bekend als een gezellige feestvierder, die elke gemeenteraad bijwoont om nadien een ‘calleken’ te gaan drinken. Politieke merites: nul. Er waren vrouwen op de lijst nodig en Lisette heeft dan maar ja gezegd. Wellicht toen ze al een calleken of twee binnen had. Stemmen verzekerd weliswaar. Idem voor Van Impe Vincent. ‘Geen woorden, maar daden” is de slogan waarmee deze cafébaas zichzelf aanprijst. Logisch als je nauwelijks kan lezen of schrijven. Deze schreeuwlelijk was aanvankelijk slechts een primus in het voeren van toogpolitiek. Omdat zijn etablissement op het nieuw aangelegde plein ligt en de werken hem nogal wat overlast bezorgden (waarop hij de werken zo wist te manipuleren dat zijn terras werd aangelegd voor het zomer werd), kwam Van Impe in aanvaring met Allaer. Al dat gescheld leverde hem volgens de ondoorgrondelijke wetten van de logica een plaats op de VLD-lijst op. Als deze man verkozen raakt, bereikt de Haaltertse politiek een dieptepunt en kan men pas echt van een aanfluiting van de politiek spreken.

Extra aandacht nog voor onze burgemeester. Mevrouw Tas Valentine, bekend om haar excentrieke kapsel, heeft haar politieke carrière vooral te danken aan de zetjes die ze kreeg van meer doorwinterde politici, zoals mijn eigen grootvader destijds. Op eigen kracht heeft ze eigenlijk nooit veel bereikt en bovendien schrijft ze slaapverwekkende speeches. Twee jaar geleden hield ze het bestuur van de gemeente voor bekeken, om nu doodleuk weer op de lijst te staan.

Het artikel in Het Volk over, laat ook Phaedra Van Keymolen van CD&V aan het woord als lid van de oppositie. Zij geeft nog de indruk ergens voor te staan en durft enigszins kritisch te zijn. Zo vergelijkt ze het schepencollege van Haaltert met een feestcomité. ‘De schepenen hollen van de ene receptie naar het andere volksfeest, waar ze met veel bombarie hun ding doen.’ Phaedra verwijst ook naar het gebrekkige sociale beleid en de onderbezetting van de politie tijdens het weekend. Toch is het maar de vraag in hoeverre de CD&V beterschap te bieden heeft. Lijsttrekker Roger Van Keymeulen was enkele legislaturen geleden immers al een keer schepen en maakte toen bijzonder weinig indruk. Zo was hij ook verantwoordelijk voor het jeugdbeleid, wat hij altijd goed verborgen wist te houden. Meer zelfs, toen hem gevraagd werd de problematiek rond de jeudglokalen aan te pakken, antwoordde hij doodleuk: ‘Ach, ik zal wellicht toch niet herkozen worden als schepen, dus hou ik me daar nu niet meer mee bezig.’ Steek gerust nog een sigaretje op Roger, dan wordt u toch ergens door gekenmerkt. Achter hem staat een ploeg met veel enthousiasme maar weinig ervaring of maatschappelijke betekenis.

Groen! is in Haaltert zo goed als onzichtbaar. Deze partij zetelt momenteel met één zetel in de gemeenteraad, maar voor de huidige verkiezingen doen ze geen moeite meer. De sociale betrokkenheid van de achterban is wellicht kleiner dan de aantrekkingskracht van de groententuin en de 11.11.11-acties.

Die zetel van Groen! hoopt Het Vlaams Belang wellicht te kunnen innemen, momenteel ook al met één zetel aanwezig in de gemeenteraad. Lijsttrekker en gemeenteraadslid Antoine Geerts kon men op de lokale televisie meermaals kinderlijk zien kakelen tegen zijn chihuahua’s. Toch is het vooral zijn manier van politiek voeren die van hem een schertsfiguur maken. Zo pakt hij uit met de vertrouwde thema’s ‘veiligheid’ en ‘vreemdelingenbeleid’, maar daar is geen enkele aanleiding toe. Haaltert beschikt over amper 168 ‘vreemdelingen’ op 17253 inwoners, en daar heeft niemand last van. Mochten zij al criminele intenties hebben (en waarom zouden ze?), moeten ze het in ons olijke dorpje bovendien opnemen tegen dealende bejaarden en analfabete marginalen. Die laten hun terrein niet zomaar afnemen. Het misdaadpercentage bedraagt overigens toch maar 5%. Trouwens, als zelfs ons burgervader niet eens van onbesproken gedrag is en dat gul getolereerd wordt, zou Geerts zich dan niet beter op andere zaken focussen? Dat er meer bushokjes moeten komen is misschien waar. Maar wie gaat hier wakker van liggen? Dat er regelmatig referenda moeten georganiseerd worden, is een tweede eis van deze partij. De vraag is echter of de Vlaams Belang-kiezer het woord referendum kan uitspreken, laat staan begrijpen. Sterker zelfs, kennen de Haaltertse partijleden zelf dit woord wel? Eén blik op de lijst doet meteen vermoeden dat het gezamenlijk IQ van deze doemdenkers niet hoger ligt dan Hitler zijn hand boven zijn hoofd kon steken. En Hitler was een klein ventje.

Ergens dwaalt er ook nog een Sp.a rond in Haaltert. Die hangt zijn karretje met twee zetels aan de VLD-koets om zo mee de meerderheid te vormen. Opvallende, laat staan kleurrijke, figuren kent deze partij eigenlijk niet. Allemaal mensen van onbesproken gedrag? Wie niets doet, niets misdoet en dat brengt ons natuurlijk bij de positieve kant van het Haaltertse bestuur. Onder voorwaarde dat men een beetje kan relativeren, valt er flink te lachen met de plaatselijke politici. Ze vinden zichzelf allemaal te belangrijk, koesteren een gedachtegoed uit de jaren ’50 en hebben eigenlijk allemaal weinig kaas gegeten van beleidvoering. In Haaltert speelt politiek zich nog gezellig af onder de kerktoren en op de voetbaltribune en men krijgt er alles geregeld met één telefoontje.

Waarom nu dit artikel? Kritiek geven is altijd gemakkelijk en cynisme en arrogantie levert eigenlijk niets op. Volgens bepaalde normen is het in Haaltert immers goed wonen, zullen velen beweren, terwijl ze nog maar eens zwaaien met de opvallend lage gemeentebelasting. Toch wil ik op deze manier reageren op de manier waarop mijn geboortedorp bestuurd wordt, en ik hoop daarbij een zekere neutraliteit bewaard te hebben – maar hoge bomen vangen nu eenmaal meer wind. In Haaltert heerst echter een typische gelatenheid en misplaatste trots tegenover de capriolen van Willy Michiels en de conservatieve burgerlijkheid die het bestuur tentoonspreidt. Ik wil geen wonderen verwachtten van de heren en dames aan de top, maar wel een overdachte visie, een degelijk plan, een authentieke inzet. Dat is ver zoek in het dorp dat de 21e eeuw weigert te betreden.

Maar hoe ging het verder na dit artikel?





Random Thoughts (4)

5 10 2006

random-thoughts.jpgAxelle Red stopt met CD’s maken. Het is te zwaar werk. We moeten toch allemaal werken? Of zou ze binnen zijn? *** In Kortrijk zijn 400 mensen hun oproepingsbrief voor de verkiezingen kwijt. Waarschijnlijk weggegooid met al het verkiezingsdrukwerk dat hun brievenbus teistert. Hoe stom. *** Vandaag is de dag van de leerkracht. Is al elk jaar onopgemerkt voorbij gegaan. Zou dat dit jaar anders zijn? Alvast van de directeur een aanmoedigend mailtje gekregen. *** Hoe was Kreta, Boris en Sarah? *** Is Ria nu al verslaafd aan internet? *** Als ik nu al bijna in slaap val bij één film, hoe ga ik dan volgende week drie films per dag kunnen bekijken? *** De loodgieters hebben vandaag een reusachtig gat in mijn muur geslagen. Wie gaat dat repareren? En hoe goed gaat dat gebeuren? *** Prison Break is best wel spannend!***  *** Hoe komt het dat het biobrood van de nieuwe bakker tegenover mij zo saai smaakt? En is het normaal dat een (toch wel klein) ‘speldbrood’ 2,70 euro kost?*** Mijn oma is vorige week 76 geworden maar ze weet wie Admiral Freebee is. *** Leest u voor de verkiezingen nog mijn vlammend stukje over het Haalterts bestuur? Komt er morgen aan. ***





Dag van de leerkracht

5 10 2006

dscn1878.jpg





Persoonlijke hel (II)

4 10 2006

‘Wat is uw persoonlijke hel?‘ vroeg ik jullie eind augustus. Intussen beleefde ik zelf een beetje de hel bij VTM, maar gisteren mocht ik nog even van een andere hel proeven. Ik ging noodgedwongen langs op het Ministerie van Financiën – afdeling registraties en domeinen, hier in Gent. Een gebouw van zo’n 30 jaar oud, een wirwar van gangen die zo als decor voor De Collega’s kunnen dienen, vol meubilair dat elk zichzelf respecterende onderneming zelfs niet meer aan de derde wereld wil schenken. Richtingen worden aangegeven op reeds lang geleden getypte (Times New Roman) en intussen vergeelde en gescheurde bladen. Uiteindelijk het kantoortje zelf, ergens heel ver weg in het gebouw. Vier mensen zitten zwijgend bij elkaar in een troosteloos decor, ergens op de achtergrond murmelt heel zacht een radiootje. Er wordt geen woord gezegd en niemand ziet er vrolijk uit. Men is met moeite beleefd tegen me, ik zie de levensloosheid zo van het persooneel druipen. De bediende is jonger dan ik maar eigenlijk is hij ouder. Versleten. Zie ik daar een sanseveria, de plant die op zijn eentje de jaren ’70 kan symboliseren? Ongetwijfeld draagt iemand pantoffels onder zijn bureau. Heeft men hier al van jobsatisfactie gehoord? Een triestige, doodse plek. Hier wil u niet werken. Ik stond na 5 minuten buiten. Die anderen zitten er morgen weer. En overmorgen. En nog veel langer. Goed studeren kindjes, anders kom je hier terecht.





Svenley’s Route

3 10 2006

Bij VT4 mag men zich in de handjes wrijven. Met Stanley’s Route hebben ze er immers – onder de bedenkelijke voorwaarden van commerciële televisie weliswaar – een ijzersterk programma in handen. Hoe ongeloofwaardig de opzet ook, hoe irritant de op sleeptouw genomen BV’s, hoe weinig interessant de belevenissen van de deelnemers, dit programma heeft alles wat de weinig eisende televisiekijker van tegenwoordig nodig heeft: een dozijn compleet verschillende personality’s die wel en wee met elkaar delen in barre omstandigheden. Sociale cohesie onder de nieuwe elite die de BV’s vormen, dat is nog altijd wat de doorsnee kijker wil zien. Zie ook dat schaatsgedoe op VTM en de pogingen tot zingen in Steracteur Sterartiest.

Vandaag toonde voormalig tv-presentator Paul Codde zich de ultieme dramaqueen toen hij na enkele zotte kuren – waaronder naaktzwemmen – door voormalig bokskampioen Freddy De Kerpel uit de groep gezet werd en naar huis moest. Tranen alom en zelfs de toch wel respectabele dichter Vitalski werd meegesleept in deze melige emo-tv. Voor hem past de deelname aan dit programma in een satirische ambitie om een echte BV te worden, zoals hij in een interview verklaarde. Maar de man verliest zichzelf blijkbaar in dit beschamende schouwspel en speelt tegen zijn natuur in het spelletje verdacht braaf mee.Terughoudendheid, zelfrespect en een gezonde dosis schaamte zijn echt overbodig aan het worden in onze gemediatiseerde samenleving.

Als we tenslotte de samenstelling van de groep eens bekijken, moeten we vaststellen dat het begrip BV nog steeds verder uitgehold kan worden. We hebben een voormalig presentator, een voormalig bokser, een voormalig judoka (Gella), een voormalige Miss (Joke Vandevelde) en een voormalig watdanook (Jaak Pijpen). Je moet dus eigenlijk slechts één keer in je leven wat ‘bereiken’ om daar voorgoed te kunnen op teren. Dan is er nog een leeghoofdig fotomodel dat er eigenlijk nooit een was (Joyce Van Nimmen), een zanger die een half jaar geleden doorbrak (Kaye Styles), twee soapacteurs (Geert Hunaerts en Mieke Bouve) en dus ook de slechts in zeer beperkte mate bekende Vitalski. Maar het toppunt is Damienne Anciaux, die zelfs slechts de vrouw van een BV is. Het moet slechts een kwestie van tijd zijn vooraleer zelfs ik voor zo’n programma gevraagd word, toch?

Wat ik dan uiteraard zou weigeren.








%d bloggers liken dit: