Turkse cinema

20 10 2006

Gisteren stond Shattered Soul op mijn festivalprogramma, een Turkse film. De regisseur en de producer, twee broers, waren aanwezig en beloofden na de de film beschikbaar te zijn om vragen te beantwoorden.

De film begon niet meteen denderend. We kregen een slecht gestileerde en nadrukkelijk hip gefilmde scène te zien waarin een lijk aan stukken werd gesneden. Vervolgens kwam een jonge vrouw aan bod die vervaarlijk met haar ogen rolde. We moesten daaruit afleiden dat ze een meervoudige persoonlijk had. Dat leverde heel wat hysterische scènes op, die in het Turks enigszins belachelijk overkwamen. Stel u een soort derderangs amateurtoneel op Avrasaya voor. Na een kwartier was ik dus ernstig aan het overwegen naar buiten te stappen. Wat voor zin heeft het een film uit te zitten die echt nergens op slaat? Toch bleef ik het telkens vijf minuten langer uithouden. Zo af en toe wist de film een vakkundig shot te brengen en begon het verhaal geleidelijk aan wat aan duidelijkheid te winnen. Toch realiseerde ik me dat er ook een andere reden was dat ik bleef zitten. Die twee Turken komen helemaal naar Gent om hun film voor te stellen aan een zaaltje van pakweg 60 man, en ik stelde me al voor dat iedereen bij het aanvangen van de eindtitels snel naar buiten zou vluchten om die twee mensen een afgang te besparen. Wie wil er na twee lange uren Turkse dramatiek immers nog meer weten over een maar half gelukte film? Of wie wil er in een zaaltje zitten waar niemand iets te vragen heeft en de makers dus met de mond vol tanden staan? En dus was ik maar weer eens de goedheid zelve, zat de film uit en bleef samen met een dertigtal andere mensen beleefd wachten op de Q & A. Er was geen moderator, dus de twee mannen gingen een beetje schuchter vooraan staan in de nog halfverduisterde zaal en wachtten op vragen.

Nu zat er vooraan een grote groep jongeren die de hele film door gepraat en gelachen hadden, maar nu verrassend genoeg bleven zitten. Eén jongen uit die groep sprak de regisseur in het Turks aan. Het ijs was gebroken, maar helaas verstond geen mens er iets van. Toen volgden gelukkig nog wat andere vragen. Zo bleek dat de regisseur ook een dokter was, en vertrouwd was met het onderwerp schizofrenie. Ergens moest de film dus toch realistisch zijn. Toen werd de uiteenzetting zelfs interessant. Turkije was volgens deze man het land met het meest aantal schizofrene mensen en er was zelfs één stad waar een record aantal mensen woonde met een persoonlijkheidsstoornis! Toen iemand vroeg hoe dat kwam, bleek de uitleg wel zeer aannemelijk: Turkije is als geen ander land een twijfelgeval. Zowel Europees als Aziatisch, westers als oosters, en één van de zeldzamen moslimlanden waar kerk en staat grotendeels gescheiden zijn. Gevangen tussen conservatief en modern. Een mens zou voor minder zijn identiteit verliezen.

Ik had geen spijt dat ik blijven zitten was. De film zou vooral in negatieve zin bijblijven – uiteindelijk was het een voorspelbare, clichématige, pseudo-Amerikaanse psychothriller – maar die twintig minuten erna leverden me weer enkele interessante observaties op. Wie durft de eerste vraag te stellen? Wie meent zo’n interessante vraag te stellen dat een heel publiek het antwoord wil horen? Wie stelt enkel een vraag omdat die twee mannen daar anders voor lul staan? Daarnaast bleef ik toch even stilstaan bij het feit dat een deel van het publiek Turks sprak. Ik hoor eigenlijk dagelijks in de klas al Turks, maar als je dan buiten die context eveneens de vaststelling doet dat een steeds groter wordend deel van de bevolking Turks spreekt, op de meest onverwachte plaatsen, besef je hoe de wereld steeds dichterbij komt. Niet alleen via het witte doek dus.

Advertenties

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: