Six Degrees

28 11 2006

Vandaag kwam een klein meisje op school me trots vertellen dat haar buurmeisje mij kende, hoewel ze op een andere school zat. Ruw geschat heb ik in Gent tussen de 300 en 350 kinderen ontmoet op diverse scholen, dus we kunnen toch wel van  enig toeval spreken dat twee daarvan in dezelfde straat wonen. Maar wat ik me vooral afvraag is hoe ze van elkaar ontdekt hebben dat ze mij beiden kenden. Geen van deze meisjes zat zelf ooit bij mij in de klas, dus hoe ben ik het onderwerp van gesprek geworden?  Hadden ze het over de leukste meesters die ooit op hun school rondliepen? Of over de grootste mensen die ze ooit al tegenkwamen? Die ook een kuifje hebben? Alleszins ontdekken we het niet zo vaak dat twee mensen die elkaar kennen ook via een andere weg te linken vallen.

Elke mens zou via maximum zes stappen met een ander verbonden kunnen worden, wordt er beweerd. Maar het mysterie schuilt hem er net in dat je dat enkel zou kunnen achterhalen, als je elke mens die je – zelfs maar vaagweg – kent een lijst zou geven van alle (maar dan ook àlle) mensen die je kent . Wat op zich al vrjwel onmogelijk is. Dat héél soms zo’n ‘degree of separation’ spontaan bekend raakt, maakt voor mij het toeval altijd een beetje voelbaar.

Dat gebeurde al een keer toen ik twee jaar geleden een reis maakte met een groep van twintig mensen die elkaar niet kenden. Ze kwamen uit alle hoeken van het land en toch bleek al snel dat er een aantal opvallende linken waren tussen heel wat mensen. Zo zat iemand in de klas met mijn buurmeisje, had iemand een vriendje dat een oud-klasgenoot van me was, en was iemand anders tenslotte de nicht van een andere oud-klasgenote. Dat vind ik toch een beetje frappant.

Intussen blijkt op school dat de echtgenoot van de juf die ik vervang, een collega is van een oude vriend van mij. Dat ontdekte ik per toeval door de vermelding van de betreffende bedrijfsnaam op de auto van mijn voorgangster.

En zo blijven de mysteries van de microkosmos mij fascineren… Voor gelijkgestemden: er bestaat ook een heerlijke film over dit verschijnsel, die dan ook Six Degrees of Separation heet.





Dag meneer de directeur

28 11 2006

De media berichtten vandaag uitgebreid over een groot probleem: steeds meer schooldirecteurs houden hun job voor bekeken. De hoge werkdruk, het niet echt in verhouding staande loon en de foute verwachtingen van directeurs tegenover hun job, worden als belangrijkste oorzaken genoemd.

Alsof hij dit prangende probleem wilde illustreren, en alweer door een bittere speling van het toeval, kondigde onze directeur net vandaag zijn vertrek aan. Dit leek vanuit het niets te komen, en de voornaamste, iets complexere reden zou in dit geval de grote tegenstelling zijn tussen de diverse rollen die een directeur dient te vervullen tegenover al die verschillende publieksgroepen. En dat begrijp ik wel. Meer zelfs, ik kan geen enkele reden bedenken waarom iemand wel nog directeur zou worden.





Stress

27 11 2006

naar de bank gaan stofzuigen een toets klaarmaken oud papier naar de kelder doen fietsremmen laten nakijken naar de slager gaan busregeling checken voor de uitstap morgen de nieuwe interim opvangen allerlei mailtjes sturen mijn blog aanvullen een nieuwe computer kopen mijn bioscoopschade inhalen lesvoorbereidingen maken gaan eten met Ria en Wim het doorlichtingsverslag uitprinten en nalezen naar de bibliotheek de klasblog updaten leestekens zetten in dit bericht.

Ik denk dat dat niet allemaal zal lukken vandaag…





Ter Zzzzzzake

23 11 2006

Regelmatig laat ik het duidingsprogramma Ter Zake als achtergrondgeluid fungeren. Dat was ook vandaag het geval, toen de discussie om de uitslag van de Nederlandse verkiezingen draaide. Sigfried Bracke had Patrick Dewael en Willy Claes te gast. Nu wil ik echt geïnteresseerd zijn in politiek en de wereld om me heen, maar djeezes wat was dit saaaaaaaaaaai! Ik wil mijn eigen interesse niet als de norm opvoeren, maar ik vraag me toch af hoeveel kijkers nog geboeid kunnen luisteren naar dit slaapverwekkende gedoe. Van een nicheprogramma gesproken. Voor slapelozen: dit programma wordt de hele nacht herhaald.





Wissel van de wacht

22 11 2006

Ik vermoed dat mijn schoolperikelen in slechts beperkte mate interessant zijn, maar momenteel slorpt mijn job mij compleet op en is mijn leefwereld maar beperkt. Daarom kan ik ook vandaag niets anders melden dan wat zich bij ons op school afspeelt.

Momenteel vallen mijn collega’s bij bosjes. Cindy was zes dagen ziek (maar is inmiddels terug). Vero maakte twee weken geleden een val en is nog niet gerecupereerd. Hilde bleef deze week twee dagen thuis. Gunür lag twee weken in bed. Leen is zeker een week uitgeteld. Hans kreeg vandaag van de dokter te horen dat hij zeker tien dagen thuis moet blijven. Kat is enkele weken geleden bevallen en keert dit schooljaar niet meer terug. Valerie is maanden buiten strijd. Daar komt dan bij dat Nadine aangekondigd heeft een heel jaar ouderschapsverlof te nemen, ingaande op 1 december en dat Caroline naar Thailand verhuisd is voor minstens één jaar. Dat wil zeggen dat deze week maar liefst 10 vaste personeelsleden (op 23!) minstens twee dagen afwezig zijn of waren! Geert en Lieselot hadden gelukkig nog het fatsoen in het weekend ziek te worden en geen dag werk te missen. Er werken bij ons momenteel dan ook 5 interims en gezien Cindy en Leen ook zwanger zijn, worden er nog twee gezocht – en die zijn voorlopig onvindbaar. Onze directeur weet dus niet meer wie eerst te vervangen. En dan missen we nog altijd een moslimleerkracht!

Ondanks alles is de coherentie van ons team niet in gevaar, hoewel er zo veel aflossingen gebeuren dat sommige mensen elkaar zelfs nog nooit ontmoet hebben. Het doet me soms aan een soap denken waarbij telkens personages komen en gaan maar de essentie hetzelfde blijft. En dat zijn in dit geval dan ook de leerlingen. In mijn klas zijn op drie maanden tijd, en met 23 leerlingen, nog maar 8 dagen geweest waarop de klas niet volledig was! Dat moet toch ook aan de fijne meester liggen!





R.I.P. Robert Altman

21 11 2006

altman1.jpgAls filmfan laat het doen en laten van Hollywoodsterren en randfiguren me redelijk koud, maar gisteren overleed één van de grootste Amerikaanse regisseurs, de 81-jarige Robert Altman, en vreemd genoeg raakt mij dat. Enkele van zijn films, zoals de psychologische puzzelfilm Short Cuts, het grandioze moordmysterie Gosford Park en de Hollywoodsatire The Player, behoren absoluut tot mijn favorieten. En hoewel Altman 81 was, hoopte ik echt dat hij toch nog minstens één nieuwe film uit zijn mouw zou schudden. Altman’s laatste film, A Prairie Home Companion, zag ik onlangs nog, net op mijn verjaardag. Een toevalligheid waar ik als teken van rouw even wat meer betekenis aan geef.

Altman was een meesterlijk verteller die zich liefst van al onderdompelde in een bepaalde subcultuur of context. Daarnaast maakte hij ook heel veel brol, maar op zijn best bracht de man veelgelaagde, hoogstaande cinema. En dat daar nu een einde aan gekomen is, vind ik eigenlijk wel droevig. Dju toch.





Opa vs Haaltertse politie

19 11 2006

Onze opa kwam de afgelopen week in aanvaring met gerecht! Er viel een boete in zijn bus voor een snelheidsovertreding (51 km/u waar maar 50 mocht? Was er geen tolerantie van 5?). Het zij zo, dacht Willy, tot zijn oog viel op de dag van de controle, 9 november. Nu wist onze opa, en vooral onze oma, dat hij die dag geen voet buiten de deur had gezet en de auto de hele dag in de garage had gestaan. Willy begaf zich dus naar het Haaltertse politiekantoor, waar men een beetje verbaasd vaststelde dat er zelfs geen snelheidscontrole was gebeurd op 9 november! Onze opa kon dus geenszins geflitst zijn! Nader onderzoek liet blijken dat die controle een dag eerder gebeurde, op 8 november! Alle boetes van die dag waren dus verkeerd gedateerd. Een sterk staaltje deskundigheid van de Haaltertse flikken.

Het zou me verbazen dat omwille deze procedurefout Willy zijn boete nog zal moeten betalen, hoewel in België alles mogelijk is, zeker op administratief vlak. Maar als dat toch gebeurt, zal Willy zeker een beroep doen op zijn professioneel klagende kleinzoon om alles eens op papier te zetten. Ik kijk er al naar uit!





Geen U2…

17 11 2006

Steven is de grootste U2-fan die ik ken – hij heeft Bono en de zijnen al een keer ontmoete – dus het mocht niet verbazen dat hij vanochtend een greep deed naar een schitterende prijs in een wedstrijd op Studio Brussel. De winnaar van de U2-wedstrijd, mocht immers naar Hawaï om er een concert van de groep bij te wonen. Dit is het relaas van Steven:

“Voor wie deze ochtend niet naar de radio geluisterd heeft, het heeft dus niet veel gescheeld of ik zat in Hawaï. Deze ochtend kreeg ik iets na 6u telefoon van Peter Vandeveire van Stubru. Ik moest me tussen 8.30 en 9u beschikbaar houden. Iets na 8.30u ging de telefoon. De 2 finalisten kregen elk 5 vragen. We antwoordden er elk 3 correct. Toen volgde een schiftingsvraag waar ik als eerste moest op antwoorden en dan weet je het al hé… De vraag was hoeveel exemplaren er van het laatste album van U2 in België verkocht waren. Ik antwoordde 35.000 waarop de andere finalist er veiligheidshalve 1000 bij deed. Na 5′ wachten (het leek een half uur) kwam dan het antwoord: 84.000.

Heeeeeeeeeeeeeeeel jammer, slapeloze nachten komen eraan, zeker omdat ik de eerste vraag waar ik fout op geantwoord heb eigenlijk wist, maar te snel geantwoord had…”

u2.jpg

Ik leef mee met Steven! Zo dicht bij een geweldige prijs staan en dan net niet… Het is een beetje zoals die oude guitenstreek van de portemonnee aan een touwtje.  





De valse Grunberg

13 11 2006

Bij Humo zit men een beetje verveeld met wat daar vorige week gebeurde. Columnist Arnon Grunberg schrijft er elke week een scherp stukje over één of andere personality, maar nu gebeurde er iets mysterieus.

Vorige week kreeg men Grunbergs artikel binnen vanop een ander mailadres, met de verklaring dat hij wat computerproblemen had en daarom een ander adres gebruikte. Het artikel was literair gezien redelijk hoogstaand, al vond men het wel iets minder dan gewoonlijk. Ook was het artikel korter dan anders. Toch werd het stuk geplaatst. Het gaat om een nogal gemene beschrijving van ene Ruth Timmermans, niet echt een publiek persoon. Na de publicatie bleek dat het artikel helemaal niet door Grunberg werd geschreven, maar vermoedelijk door iemand die zich op haar wou wreken. Bij Humo vindt men dit behoorlijk erg, en de betreffende Ruth wellicht ook, zo kunt u zich wel voorstellen.

Wat een stunt! Maar toch een beetje vreemd dat dit kon gebeuren. Grunberg stuurde zijn echte artikel immers naar drie verschillende personen van de redactie, maar niemand trof het artikel aan in zijn mailbox. Bovendien had de schrijver de week vooraf ook echt computerproblemen. Grunberg reageert een beetje kregelig: ‘Ik heb de indruk dat ze bij Humo een beetje zitten te slapen.’ zei hij. Hij meldt ook dat hij de vrouw niet kent. Zijn medewerkers hebben haar al gecontacteerd om zijn betrokkenheid te ontkennen. Het onderwerp van de echte column van deze week, was VB’er Gerolf Annemans. Een mysterieus voorval. Het brengt me op ideeën…





Blokbeest

11 11 2006

blokken.jpgDe drukte op school heeft niet verhinderd dat ik deze week ook nog eens deelnam aan de preselecties van het televisiespelletje Blokken. Zo’n 60 mensen, waarvan iets meer dan 1/3 vrouwen, waagden eveneens hun kans.

De opdracht bestond uit het schriftelijk beantwoorden van dertig vragen. Die zouden we te horen krijgen op een CD, waarop elke vraag één maal herhaald werd. We mochten geen andere nota’s maken (bv berekeningen of geheugensteuntjes om het antwoord later nog in te vullen) en zouden meteen het blad moeten indienen na het stellen van de laatste vraag. Spannend.

Maar in die paar seconden voor de eerste vraag zou afgevuurd worden, realiseerde ik me wat er van mij verwacht werd. Ik had me helemaal niet speciaal voorbereid en eigenlijk werden er in Blokken gewoonlijk best wel veel vragen gesteld die ik niet kon beantwoorden! Waren het de gedachten aan kortstondige televisieroem en megawinsten die mij hierheen geleid hadden? Zou dit een afgang worden?

Ja, want al na zeven vragen raakte ik helemaal de kluts kwijt. Ik kon er niets van. Hoeveel poten heeft een mandoe? (Wat is een mandoe???) Hoeveel knotsen worden er gebruikt in een of andere sport? (ik begreep de vraag zelfs nauwelijks.) Voor de kust van welk Europees land liggen de frö*&vrçù%? (nog nooit van gehoord en dus meteen vergeten) Werd het bouillonblokje in Bouillon uitgevonden? Op welk Grandslamtoernooi kan men (iets dat ik vergeten ben) winnen? Wie was de grootvader van Karel Martel? Het zweet brak me uit. Toen we aan vraag 20 kwamen, had ik slechts 7 antwoorden genoteerd waarvan ik zeker was (Welke Oliver regisseerde World Trade Center? Welk model werd ontslagen toen ze betrapt werd tijdens het cokesnuiven? Hoeveel is 10 + 11 + 12 + 13?) (De makkelijke dus – hoewel ik ook één moeilijke kon beantwoorden: in welke serie uit de jaren ’60 heet het hoofdpersonage Eliott Ness?). Maar dit zou dus niettemin een flinke buis worden. Ik bedacht al scenario’s om me een nederlaag te besparen, zoals: niet afgeven en gewoon naar huis gaan, doen alsof ik ziek werd, door het raam springen, afkijken, …) Toen we bij vraag 30 gekomen waren, voelde ik me een gebuisde student wiens leven eventjes voorbij lijkt te zijn. Ik was zeker dat ik niet meer dan 15 antwoorden juist had en dan wisten we eigenlijk zelfs nog niet of de helft wel zou volstaan om geselecteerd te worden.

Een beetje moedeloos ging ik zitten wachten tussen de anderen, die gelukkig ook allemaal begonnen te blazen en zuchten. ‘Het was veel moeilijker dan de vragen die we op tv horen!’ zei iemand, en dat was al een beetje een troost. Zelf viel me vooral op dat het ontzettend saaie vragen waren. Schools en oudemensenachtig. Blokken is wellicht niets voor mij. Ik kijk er zelfs niet graag naar! En iedereen weet dat ik Ben Crabbé onuitstaanbaar vind! Wat deed ik hier? De resultaten niet afwachten leek me gewoon het beste, maar eigenlijk durfde ik niet zomaar naar buiten gaan, want men zou zich afvragen wat me bezielde. Dus bleef ik zitten.

Na ongeveer 20 minuten lieten de mensen van de productie zich zien en werden de namen van de geslaagden afgeroepen. Tot mijn grote verwondering (en immense opluchting) hoorde ik ook mijn naam…. Geslaagd. Hoe was het mogelijk? 

Vervolgens mochten we per drie naar binnen voor een kort gesprekje. Tijdens het wachten verbaasden ook de andere kandidaten zich er over dat ze geslaagd waren (niet allemaal, enkelen waren heel zeker van hun zege). De vragen werden besproken en ik bleek toch echt wel heel wat fouten te hebben (Liverpool gokken op een vraag die begint met ‘Welke Britse voetbalploeg…’, bleek geen goed idee.). Misschien volstond het 10 op 30 te hebben. Misschien behield men enkel de beste 20? Alleszins bleven we maar met 20 mensen over en meteen voelde ik enige superioriteit weer bovenkomen. Ik was misschien grandioos gebuisd, ik had dan toch nog een beter resultaat dan die 40 die naar gestuurd werden. In het land der blinden… Of: men houdt  ook de vijf slechtste kandidaten over om het spel wat gevarieerder te laten verlopen?

Omdat praten over mezelf geen probleem is, verliep het gesprek vlotjes. Volgende week weet ik of ik opgenomen word in het kandidatenbestand. Waarna ik dan tien tot twaalf maanden mag wachten vooraleer effectief mee te mogen spelen. Leuk detail overigens: één van de kandidaten was de echtgenoot van blauwe Katrien, de concurrente van ons aller rode Katrien uit Vriend of Vijand! Vlaanderen is en blijft klein..





Eén schoolweek… (2)

10 11 2006

Na een weekje vakantie waren we allemaal klaar om opnieuw aan het werk te gaan, maar de voorbije week heeft ons echt gesloopt. De hele week liepen twee inspecteurs rond op school. Omdat die graag met de leerkrachten in gesprek gingen, dienden er voortdurend leerlingen verdeeld en opgevangen te worden. Handen tekort dus, en dat werd alleen maar erger: maandag waren Günnur en Kat ziek, voor de hele week. Dinsdag ook Veronique. Die dag moest Hans bovendien naar een bijscholing. Die avond bevalt onze weliswaar hoogzwangere collega Kat nogal onverwacht van een zoontje. Omdat er nog geen vervanger is, wordt Ciska gevraagd de klas over te nemen voor de rest van het jaar en meteen starten de sollicitatiegesprekken om een vervanger voor haar te zoeken. Woensdag valt ook Cindy ziek, maar Veronique is wel terug. Donderdag duikt een nieuwe leerkracht zedenleer op. Ook de verificateur komt op bezoek, om de aanwezigheidsregisters te controleren. Zwangere (en dus thuisblijvende) kleuterjuf Anneleen komt geheel vrijwillig een klas opvangen en ook gymleerkracht Geert blijft tijdens zijn vrije uren op school om een handje toe te steken. Omdat er nog steeds geen leerkracht islam gevonden is, mag ook ik mijn vrije uren opofferen om die groep op te vangen. Vervolgens maakt Veronique een val en loopt een spierscheuring op. Een weekje thuisblijven.

Ik zou niet graag directeur geweest zijn deze week. Soms heb je van die dagen dat het op school een grote knoeiboel is en iedereen op de toppen van de tenen moet gaan lopen. Dan doet niets zo’n deugd als op vrijdagnamiddag na school enkele flessen schuimwijn te kraken in de leraarskamer en luidop te dromen van de lottopot waar we allemaal samen voor spelen.  Een muziekje en een hapje erbij, en achterover leunend in de zetel  spoelen we deze dodelijk vermoeiende week door. En verrassend genoeg gaan we dan toch allemaal goedgehumeurd naar huis…





Doorgelicht

9 11 2006

Deze week wordt onze school doorgelicht en vandaag was het mijn beurt om met de ‘inspectie’ aan tafel te gaan zitten. Uiteraard heb ik daar vrank en vrij geantwoord wanneer mijn mening over bepaalde zaken gevraagd werd. Ik heb geen zin om een soort schijn op te houden wanneer in de klas of op school bepaalde dingen niet lopen zoals ik het graag zie. Dat weet iedereen op school ook wel, al loop ik natuurlijk niet de hele dag te zeuren en ben ik doorgaans welgezind. En ik ben natuurlijk ook erg zelfkritisch. Verrassend genoeg leverde die openhartigheid een zeer gemoedelijk gesprek op. De tijd van onplooibare, gestropdaste kankeraars die overtuigd zijn van hun gelijk, is blijkbaar voorbij. Na afloop raadde de inspecteur me echter aan dit doorlichtingsgesprek niet als de norm te beschouwen over hoe dit soort gesprekken er uit zien. Met andere woorden: een volgende keer zou ik wel degelijk tegenover zo’n kankeraar kunnen komen te zitten, en dan zou het maar beter zijn een beetje meer te doen alsof ik in de pas loop en overal tevreden over ben. ‘Eerlijkheid levert niet altijd iets op’, zei de minzame meneer. ‘U zou wel eens met uw kop tegen de muur kunnen belanden’. Dat kon ik volmondig beamen natuurlijk. Ik bedank meneer Ghyselen dan ook van harte omdat ik niet hoefde te huichelen. Ik zal mijn best doen het te leren tegen de volgende doorlichting…





DVD’s voor iedereen

8 11 2006

Mijn DVD-collectie bestaat intussen uit bijna 150 films en daar laat ik de mensen uit mijn omgeving graag van mee profiteren. Een lijstje van mijn films aanbieden, heeft meestal echter weinig zin. De meeste mensen zijn niet in die mate in film geïnteresseerd dat de titels op dat lijstje hen in staat stellen een keuze te maken. ‘Breng me eens een goeie film mee’ zeggen ze dan. Dat hoeft geen risico te zijn – als ze de film maar niets vonden is daar niemand iets bij verloren – , maar toch probeer ik zo goed mogelijk een geschikte film te kiezen voor al die verschillende mensen. Niet iedereen staat open voor alternatieve films. Anderen zijn afkerig van Amerikaanse producties. Sommige thema’s zijn niet aan groot publiek bestemd. Het is dus altijd wikken en wegen. Want eerlijk gezegd vind ik het altijd een beetje jammer wanneer een aangeboden film iemand niet bevallen is. Het zijn immers films die ik zelf wel goed vind. En dan probeer je soms te laten inzien wat de kwaliteiten van een film zijn, maar gaat dat de luisteraar zijn petje te boven. Of het interesseert hem of haar simpelweg niet. Dan heeft aandringen geen zin en krijgt die persoon volgende keer gewoon een iets conventionelere film. 

 dvd.jpg

Momenteel zijn heel wat van mijn collega’s in het bezit van een van mijn DVD’s. Katrien houdt van romantische komedies, maar daar zijn er weinig goeie van. Films met Meg Ryan heb ik niet, dus koos ik High Fidelity. Nu afwachten of ze dit niet te apart vindt, want zo goed ken ik haar nog niet. Sarah vormt de grootste afzetmarkt. Met Todo Sobre Mi Madre, The Virgin Suicides of 25th Hour bewees ze een stevig drama te kunnen smaken. Ze vond zelfs Punch Drunk Love geweldig. Caro en Noemi smolten dan weer weg bij Girl with a Pearl Earring en vonden Garden State maar niets. Geert mocht Crash bekijken en Hans kreeg Eternal Sunshine of the Spotless Mind mee. Vero mag dan weer opkikkeren bij La Meglio Gioventu. En dan zijn er ook wel films waarvoor ik nog niemand klaar acht. Te bizar. Te alternatief. Te gek. Maar stapje voor stapje maak ik van al mijn medemensen filmfans.

PS Ilse, die 10 uur durende Deense film ligt voor je klaar hoor!





Speelt goed

4 11 2006

De Standaard bericht vandaag over een verontrustende evolutie in de speelgoedsector. Speelgoed verjongt. Wat tien jaar geleden voor kinderen van 10-12 jaar geschikt was, is nu bedoeld voor kinderen van 8 tot 10 jaar! Op die manier wordt de doelgroep voor elke soort speelgoed natuurlijk steeds jonger. Waar bv. lego vroeger kinderen tussen 5 en 12 kon boeien, lukt dat nu nog amper voor kinderen tot 10 jaar. En dat terwijl zelfs volwassenen eigenlijk nog graag met de beroemde blokjes spelen. Hoeveel tijd wordt er dan nog echt gespeeld in een mensenleven? En dan heb ik het dus niet over videospelletjes. Die hebben wel een functie, maar zorgen ook voor eenzijdigheid. Want de nieuwe soorten speelgoed die verschijnen, bieden vaak toch veel minder speelmogelijkheden. Zo zijn er nu ook knuffelbeesten waar een LCD-scherm in zit! Kan uw kind lekker een tekenfilmpje bekijken terwijl het in zijn bed ligt. Voor kleuters zijn er trouwens steeds meer knuffels beschikbaar die reageren op de omgeving en dus praten, bewegen als ze geaaid worden of zelfs voorwerpen oprapen. Zeer ingenieus allemaal en leve de toekomst, maar in welke mate kan je hier nog echt mee spelen? Hoe meer het speelgoedje kan, hoe minder het kind zelf hoeft te bedenken. Binnenkort speelt het speelgoed dus met zichzelf en zit het kind er passief bij.





Lectuur of literatuur?

1 11 2006

HUMO laat deze week 20 voorname schrijvers uit Nederland en België een lijst samen stellen van de boeken die iedereen op zijn achttiende gelezen moet hebben. Ik verslind al mijn hele leven boeken – momenteel heb ik er bijna 600 gelezen – maar ik moet toch bekennen dat uit de grote literatuur die hier vermeld wordt, ik bitter weinig gelezen heb.

Wat heb ik wel gelezen uit de lijst? Villa des Roses, Kaas en Lijmen/Het been (Willem Elsschot), American Psycho (Bret Easton Ellis), Giph (Ronald Giphart), Marcel (Erwin Mortier), De cementen tuin (Ian McEwan), boeken van Roald Dahl, korte verhalen van Raymond Carver en werken van Douglas Coupland, Jonathan Safran Foer, JG Ballard en Herman Brusselmans. En dat is het dan. Maar wel allemaal zéér graag gelezen.

Welke grote literatuur ligt dus nog op mij te wachten? Ik heb nog niets gelezen van Louis Paul Boon, Paul van Ostaijen, Hugo Claus, W.F.Hermans, Gerard Reve, Jeroen Brouwers, Gerrit Komrij, Stijn Streuvels, Harry Mulisch, …en eigenlijk ben ik dat ook niet meteen van plan. Ik moet ook bekennen dat ik nog geen klassieke literatuur gelezen heb. Geen enkel van de grote werken uit de literatuurgeschiedenis weet me zo meteen te verleiden.

Lees ik dan wel literatuur? Geen idee, want dat is wel erg moeilijk te bepalen; Ik weet dat Stephen King geen echte literatuur is, maar met die heb ik het intusen wel gehad. Dat sommige thrillers en romans niet meer zijn dan wat verstrooiing. Ik lees graag Irvine Welsh, Donna Tartt, Bart Moeyaert, John Irving, Roddy Doyle, Renate Dorrestein, Boudewijn Büch, Anne Tyler, Amélie Nothomb, Jonathan Coe, Jay McInerney, Jan Van Loy, Annelies Verbeke, Tom Wolfe, … om er maar enkele te noemen. Dit zijn bekroonde schrijvers wiens werk als literatuur beschouwd wordt. Maar door wie en wat maakt dat eigenlijk allemaal uit? Lezen moet leuk zijn en niemand hoort zijn boeken te kiezen om zijn literaire waarde. Anderzijds… werk wat aan uw ontwikkeling en probeer ook eens wat anders. Geldt ook voor film trouwens.








%d bloggers liken dit: