Blokbeest

11 11 2006

blokken.jpgDe drukte op school heeft niet verhinderd dat ik deze week ook nog eens deelnam aan de preselecties van het televisiespelletje Blokken. Zo’n 60 mensen, waarvan iets meer dan 1/3 vrouwen, waagden eveneens hun kans.

De opdracht bestond uit het schriftelijk beantwoorden van dertig vragen. Die zouden we te horen krijgen op een CD, waarop elke vraag één maal herhaald werd. We mochten geen andere nota’s maken (bv berekeningen of geheugensteuntjes om het antwoord later nog in te vullen) en zouden meteen het blad moeten indienen na het stellen van de laatste vraag. Spannend.

Maar in die paar seconden voor de eerste vraag zou afgevuurd worden, realiseerde ik me wat er van mij verwacht werd. Ik had me helemaal niet speciaal voorbereid en eigenlijk werden er in Blokken gewoonlijk best wel veel vragen gesteld die ik niet kon beantwoorden! Waren het de gedachten aan kortstondige televisieroem en megawinsten die mij hierheen geleid hadden? Zou dit een afgang worden?

Ja, want al na zeven vragen raakte ik helemaal de kluts kwijt. Ik kon er niets van. Hoeveel poten heeft een mandoe? (Wat is een mandoe???) Hoeveel knotsen worden er gebruikt in een of andere sport? (ik begreep de vraag zelfs nauwelijks.) Voor de kust van welk Europees land liggen de frö*&vrçù%? (nog nooit van gehoord en dus meteen vergeten) Werd het bouillonblokje in Bouillon uitgevonden? Op welk Grandslamtoernooi kan men (iets dat ik vergeten ben) winnen? Wie was de grootvader van Karel Martel? Het zweet brak me uit. Toen we aan vraag 20 kwamen, had ik slechts 7 antwoorden genoteerd waarvan ik zeker was (Welke Oliver regisseerde World Trade Center? Welk model werd ontslagen toen ze betrapt werd tijdens het cokesnuiven? Hoeveel is 10 + 11 + 12 + 13?) (De makkelijke dus – hoewel ik ook één moeilijke kon beantwoorden: in welke serie uit de jaren ’60 heet het hoofdpersonage Eliott Ness?). Maar dit zou dus niettemin een flinke buis worden. Ik bedacht al scenario’s om me een nederlaag te besparen, zoals: niet afgeven en gewoon naar huis gaan, doen alsof ik ziek werd, door het raam springen, afkijken, …) Toen we bij vraag 30 gekomen waren, voelde ik me een gebuisde student wiens leven eventjes voorbij lijkt te zijn. Ik was zeker dat ik niet meer dan 15 antwoorden juist had en dan wisten we eigenlijk zelfs nog niet of de helft wel zou volstaan om geselecteerd te worden.

Een beetje moedeloos ging ik zitten wachten tussen de anderen, die gelukkig ook allemaal begonnen te blazen en zuchten. ‘Het was veel moeilijker dan de vragen die we op tv horen!’ zei iemand, en dat was al een beetje een troost. Zelf viel me vooral op dat het ontzettend saaie vragen waren. Schools en oudemensenachtig. Blokken is wellicht niets voor mij. Ik kijk er zelfs niet graag naar! En iedereen weet dat ik Ben Crabbé onuitstaanbaar vind! Wat deed ik hier? De resultaten niet afwachten leek me gewoon het beste, maar eigenlijk durfde ik niet zomaar naar buiten gaan, want men zou zich afvragen wat me bezielde. Dus bleef ik zitten.

Na ongeveer 20 minuten lieten de mensen van de productie zich zien en werden de namen van de geslaagden afgeroepen. Tot mijn grote verwondering (en immense opluchting) hoorde ik ook mijn naam…. Geslaagd. Hoe was het mogelijk? 

Vervolgens mochten we per drie naar binnen voor een kort gesprekje. Tijdens het wachten verbaasden ook de andere kandidaten zich er over dat ze geslaagd waren (niet allemaal, enkelen waren heel zeker van hun zege). De vragen werden besproken en ik bleek toch echt wel heel wat fouten te hebben (Liverpool gokken op een vraag die begint met ‘Welke Britse voetbalploeg…’, bleek geen goed idee.). Misschien volstond het 10 op 30 te hebben. Misschien behield men enkel de beste 20? Alleszins bleven we maar met 20 mensen over en meteen voelde ik enige superioriteit weer bovenkomen. Ik was misschien grandioos gebuisd, ik had dan toch nog een beter resultaat dan die 40 die naar gestuurd werden. In het land der blinden… Of: men houdt  ook de vijf slechtste kandidaten over om het spel wat gevarieerder te laten verlopen?

Omdat praten over mezelf geen probleem is, verliep het gesprek vlotjes. Volgende week weet ik of ik opgenomen word in het kandidatenbestand. Waarna ik dan tien tot twaalf maanden mag wachten vooraleer effectief mee te mogen spelen. Leuk detail overigens: één van de kandidaten was de echtgenoot van blauwe Katrien, de concurrente van ons aller rode Katrien uit Vriend of Vijand! Vlaanderen is en blijft klein..

Advertenties

Acties

Information

3 responses

13 11 2006
bert

Duimen dat Blokken tegen volgend jaar niet afgevoerd wordt…

17 11 2006
lieselot

een nandoe is familie van de struisvogels

Een tijdje geleden nam een vriendin van me deel. Ondergetekende beloofde uit naastenliefde mee te gaan supporteren. Helaas. Op commando lachen met Bens moppen en handje klappen op Jo met de Banjo’s aangeven bleek drie keer zo vervelend dan met die knoppen knoeien en binnensmonds vloeken omdat dat oh zo logische antwoord je net niet te binnen schiet.

29 10 2007
eenfan

Aha, nu is het eindelijk zover!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: