De filmcijfers van 2006

31 12 2006

Aantal films gezien in 2005: 228
Aantal films gezien in 2006: 239, waarmee dus het record verbroken is. 126 daarvan zag ik in de bioscoop. Als daar ook de films zouden bijgeteld worden die ik al een keer eerder had gezien, komt de teller zelfs op 259 te staan.

Dat betekent dat ik om de anderhalve dag een film zie. Nochtans gaan er soms weken voorbij dat ik amper één film kan bekijken… Het filmfestival heeft wel voor een verdraaiing van het gemiddelde gezorgd, want ik zag toen 32 films op 11 dagen.

Van Jennifer Aniston en Colin Farrell zag ik elk 5 films. Al moeten we daar voor Aniston aan toevoegen dat er geen enkele goeie bij was…

Advertenties




De films van 2006

30 12 2006

Ik kan wel zeggen dat ik weer een massa films heb gezien het afgelopen jaar – een cijferoverzicht krijgt u na nieuwjaar, want er kan nog van alles veranderen. Maar dit waren alvast de beste (nieuwe) films die ik dit jaar gezien heb:

1. Children of Men
Werd hier al een keer aangeraden. Een beangstigend toekomstbeeld, door de Mexicaan Alfonso Cuáron ingeblikt als een intense nachtmerrie. De meest beklijvende actiescènes van het jaar. Een benauwende, aangrijpende film.

2. Brokeback Mountain
Duikt uiteraard op in alle lijstjes van het jaar en dat is ook aannemelijk. Ang Lee is een meesterlijk verteller en een begaafde cineast, die van Brokeback Mountain een oogstrelende, sfeervolle en vooral heel tragische film maakt. De twee topacteurs overtreffen zichzelf en zorgen voor geloofwaardigheid.

3. Munich
Ik heb soms mijn bedenkingen bij Spielberg, maar met Munich heeft hij me blij verrast. Een uitmuntend drama en een intense actiefilm, met een politiek tintje. Schitterend gefilmd, intelligent amusement.

4. Miami Vice
Beklemmende politiethriller van één van de beste hedendaagse regisseurs, Michael Mann. In de VS onder slechte kritiek bedolven, maar bij ons laaiend enthousiast ontvangen. Grimmiger, realistischer en vooral veel spannender dan de banale Hollywoodactiefilms. Een topper.

5.Syriana
Een intelligente blockbuster die een misselijkmakende waarheid blootlegt over de olieindustrie. Menselijk drama ingekaderd als politieke thriller. Om te herbekijken.

6. The Queen
Piekfijn, uiterst gedetailleerd en geloofwaardig portret van de Britse koningin ten tijde van de dood van Prinses Diana. Helen Mirren wint binnen enkele maanden zeker die Oscar en dat is meer dan terecht. Vakwerk!

7. Little Miss Sunshine
Op zich een zeer typische Amerikaanse feelgoodfilm, maar dan wel schitterend geschreven, aanstekelijk geacteerd en met een perfecte combinatie van dramatiek en humor gebracht. Een absolute aanrader.

8. 13 (Tzameti)
Een zwart-wit Georgisch-Frans filmpje dat qua intensiteit niet moet onderdoen voor Fight Club of Seven. Een argeloze jongeman komt terecht in een morbide spel dat zenuwslopende cinema oplevert. Uiteindelijk iets te vrijblijvend en niet geheel overdonderend, maar toch wel zeer sterk en beklijvend.

9. Me and You and Everyone We Know
Originele, verfrissende en grappige tragikomedie over mensen die op zoek zijn naar zichzelf of een ander. Aanstekelijk en verontrustend tegelijk, met veel brille in beeld gezet. De alternatieve Amerikaanse cinema op zijn best.

10. Le Petit Lieutenant
Tel tien Flikken en Witses bij elkaar en nog krijg je geen politiefilm die zelfs maar aan de hielen reikt van dit indrukwekkende Franse politiedrama. Geen thriller, maar een tragisch, beknellende schets van het politieleven.

En verder (in willekeurige volgorde):

Casino Royale
De nieuwe James Bond is geweldig. En de film ook.

United 93
Een sober gereconstrueerde nachtmerrie.

Walk the Line
Sublieme biografie met twee fantastische hoofdrolspelers.

Lady in the Water
Weinigen zullen het met me eens zijn , maar dit is een vernuftig verteld sprookje.

The New World
Een poëtische ontmoeting tussen twee culturen. Geen gesneden koek.

Good Night and Good Luck
De verantwoordelijkheid van de journalist levert een kwaliteitsfilm op.

The Constant Gardener
Superieur drama met sociale verantwoordelijkheden. Spannend en aangrijpend.

Jarhead
Alternatieve oorlogsfilm – zonder actie. Schitterend in beeld gebracht en zeer onderhoudend.

Where the Truth Lies
Origineel mysterie. Seks, moord, showbusiness.

The Road to Guantánamo
Gefictionaliseerde documentaire over extreem kafkaiaanse toestanden.

V for Vendetta
Heerlijke popcornfim die uiteindelijk wel iets te vertellen blijkt te hebben. Met een lovely Natalie Portman.

Dark Horse
Sublieme zwarte komedie uit IJsland over een kerel die zijn leven maar niet in de hand kan krijgen.

En dan geef ik nog snel deze titels mee: The World’s Fastest Indian, Quando Sei Nato, U-Carmen ekhaeylitsha, CRAZY, Transamerica, El laberinto del fauno, Shortbus, Paris, je t’aime, The Squid and the Whale, Babel, Mrs Henderson Presents.

Overigens zou The Departed, de nieuwe Scorsese met Jack Nicholson en Leonardo DiCaprio, als de absolute nummer één van dit jaar kunnen gelden, maar in mijn systeem telt deze film pas volgend jaar mee. Ondertussen raad ik u allemaal aan te gaan kijken naar deze snoeiharde, geweldige trhiller.





Televisie in 2006

30 12 2006

Het zal de trouwe bezoeker van deze blog al opgevallen zijn dat televisie kijken één van mijn favoriet tijdverdrijven is. Wat ik allemaal slecht vind, werd hier al vaak vermeld. Maar wat was het beste dat in 2006 op televisie te zien was?

11. Mooi! Weer De Leeuw!
Ok, Paul De Leeuw kan best irritant zijn. Maar de manier waarop deze chaoot de meest diverse onderwerpen en ideeën in één show stopt en aldus een grappige, soms zelfs surrealistische combinatie creëert, is vakmanschap ten top. Waar anders kan u een verklede Sinterklaas zien dansen op The Scissor Sisters, zoekt een loodgieter intussen een verstopt toilet, wil een negentigjarige uit een taart springen, lacht Robbie Williams K3 uit, mag een kind op een kameel rijden, wordt er met confetti, pluimen, bloem, rijst en geld gegooid en komt ook nog eens  iemand met een ongeneeslijke  tumor zijn verhaal doen? De Leeuw kan de rollen van interviewer, zanger, komiek, acteur en clown moeiteloos combineren en creëert zo een perfect geregisseerde chaos die me aan The Muppet Show, The Marx Brothers en Fawlty Towers doet denken.

10. De jeugd van tegenwoordig.
Ja, reality-televisie die op zich even goedkoop is als al de rest van het genre. De opzet was weinig origineel en de uitwerking al te gemakkelijk. De acteur die de directeur speelde was zelfs onuitstaanbaar en maakte heel wat taalfouten (en dat voor een leraar Nederlands). Maar voor een keer draaide reality eens niet om uitlachen, wegstemmen of verliezen en kregen we uiteindelijk een mooi beeld van tja… de jeugd van tegenwoordig dus. Geen al te marginale deelnemers, maar evenwichtige en veelzijdige jongeren die mij verrasten met hun opvattingen en het spel voor mij boeiend hielden.

9. Lost
We hebben intussen allemaal onze bedenkingen, maar ik heb toch flink genoten van de mysteries van het eiland. Bij momenten langdradig en de vraag rijst of de kijker nog wel ernstig genomen wordt. Maar dit is maar amusement natuurlijk, en ik amuseer me.

8. Man Bijt Hond
Een klassieker, maar ook dit jaar slaagt dit fijne actualiteitenprogramma er met zijn vele leuke rubrieken in, mij in te nemen voor de modale mens – al valt dat uit deze blog misschien niet af te leiden. Een positief programma dus, dat soms op enkele minuten al weet te ontroeren en nog moeite doet origineel te wezen. Wim Helsen is een toffe peer, maar zijn rubriek lust ik dan weer  niet.

7.De Parelvissers
Uitstekend drama van eigen bodem, dat iets te flauw eindigde, maar toch goed was voor enkele uren toptelevisie. Jammer van de hype.

6. Green Wing
Haast compleet vergeten: deze briljante, absurde komedieserie over het personeel van een ziekenhuis. Zowel qua stijl als qua humor is het even wennen, maar dit is zo onweerstaanbaar grappig geschreven en geacteerd dat je geen aflevering wil missen van dit van dit pot gerukte spektakel.

5. House MD.
Geen doorsnee ziekenhuisserie, want in deze fascinerende reeks staat telkens één patiënt centraal van wie niet bekend is waaraan hij lijdt. Dr. House is een meesterlijk diagnosticus en zijn speurtocht naar de ziekte wordt weergegeven als een detectiveverhaal. Voeg daar een stevige scheut zwarte humor aan toe en heerlijke personages, en je krijgt een topserie.

4. De Slimste mens ter wereld.
Goed, de flauwe grappen zijn vaak getelefoneerd en Erik Van Looy heeft intussen iets teveel stopwoordjes. Maar de combinatie van leuke vragen, (soms) verrassend uit de hoek komende BV’s en een vaak erg spannende finale, blijft voor mij werken. En Van Looy blijft uiteraard één van mijn favorieten.

3.Prison Break
Een serie waar plotsgewijs wel één en ander aan scheelt, en de uitwerking van de personages verloopt wel erg oppervlakkig. Maar niettemin is dit gewoonweg een razend spannende en goed geschreven actieserie die me vele zondagen aan de buis heeft gekluisterd. Ik kijk al uit naar het vervolg.

2. Terug naar Siberië
Martin Heylen trekt door Rusland en doet daar niet meer dan de juiste vragen stellen. Maar dat levert wel hartverwarmende, meeslepende televisie op die ons bovendien heel veel leert over mensen en plaatsen die we niet kennen. Grandioos.

1. The Street
Deze Britse mini-serie werd enkel op BBC uitgezonden, maar daar bleef ze niet onontdekt. Zes aparte verhalen die zich allemaal in één straat afspelen en onderling verbonden zijn, dat is sowieso het soort drama dat mij aanspreekt. Maar dit is Brits klassewerk, dat door de scenario’s, de acteurs en de productie naar een erg hoog niveau wordt getild. Zes keer raak, recht in het hart. Meesterschap. En intussen al in bezit op DVD, rechtstreeks uit de BBC-shop uit Londen.

En wat bekeek u graag in 2006?





Gelezen in 2006

29 12 2006

Ik bood u het afgelopen jaar zo af en toe een literaire tip. Maar dat waren niet allemaal boeken die ik dit jaar pas gelezen had. Een overzicht van wat ik het liefste las in 2006, zal dan ook niet al die geweldige boeken bevatten. Het is met literatuur nu eenmaal niet zo dat je voornamelijk nieuwe boeken gaat lezen, zoals bij film wel vaak het geval is. Maar de meeste boeken die ik las, zijn niet ouder dan 5 jaar en dus wel degelijk recent.

In 2006 las ik 28 romans – dat zijn er twee minder dan het jaar ervoor en 12 ervan waren Amerikaans. Het vermelden waard:

1.PrepCurtis Sittenfeld (USA)
Deze meesterlijk geschreven belevenissen van een meisje op een kostschool, lees je in één keer uit. Klinkt als voer voor Joepie-lezeressen, maar Sittenfeld is een meesterlijk observator, creëert schitterende personages en weet een geweldige sfeer op te roepen. De innerlijke strubbelingen van zijn protagoniste vormen een dramatische rode draad, maar er zit voldoende afwisseling in om het boek onvergetelijk te maken. In schril contrast hiermee staat Ik ben Charlotte Simmons, een werkelijk abominabel geschreven gedrocht van een boek, van de nochtans bejubelde Amerikaanse auteur Tom Wolfe. Zijn verhaal gaat over een arm meisje dat ook al naar een prestigieuze school gaat en daar geschokt vaststelt dat iedereen er een decadente levenswijze op nahoudt. Clichématig, stereotiep, vol herhalingen en uitermate onnozel. Maar toch uitgelezen.

2.Een akkefietjeMark Haddon (UK)
De opvolger van het magistrale Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht is een stuk conventioneler, maar leest als een superieure BBC-serie. Grappig en meeslepend.

3. NachtlichtAlberto Sanchéz Piñol (SP)
De metafoor die er achter zit heb ik niet begrepen, maar toch is deze psychologische thriller niet weg te leggen. Een wetenschapper trekt naar een onbewoond, onherbergzaam eiland voor een onderzoek, maar belandt in een nachtmerrie. Het eiland is omgeven door vreselijke monsters. De wetenschapper zal echter pas een jaar later opgehaald worden… Bijzonder griezelig en beklemmend, maar geleidelijk aan krijgt het verhaal een dubbele betekenis.

4. Klappen met één handLise Leroux (UK)
Een zeer bizar verhaal dat zich afspeelt in een andere (toekomstige?) realiteit, waarin gestoorde wetenschappers proeven uitvoeren met lichaamsdelen en er nieuwe klasse ontstaan is die de metro moet onderhouden. Ieder hoofdstuk gaat over een ander personage, en geleidelijk aan ontdek je de verbanden. Niet altijd even begrijpelijk en zeker ook niet optimistisch. Maar Leroux schrijft vlot en toont zich een geïnspireerd en creatief verteller.

5.Het goede levenJay McInerney (USA)
Eén van de meest succesvolle Amerikaanse chroniceurs laat twee New Yorkers verliefd worden op elkaar in de maanden na de aanslagen van 9/11. Zo krijgt het verhaal een dubbel leidraad: de romance en het trauma. Een zeer filmisch geschreven, maar niettemin emotioneel uitgewerkt boek vol geloofwaardige personages.

6.Het kan altijd ergerJoey Goebel (USA)
Het levensverhaal van een hoogbegaafd kind en zijn manager, die werken voor een organisatie die de mensen weer fatsoenlijke muziek, televisieprogramma’s en films wil voorschotelen. Een nobel doel dat uiteindelijk opofferingen vereist. De auteur is pas 25 en zijn stijl is nog wat immatuur, soms zelfs pretentieus. Maar hij heeft wel iets te vertellen. Een vlot leesbaar, eigentijds boek.

7. MicroslavenDouglas Coupland (USA)
De Amerikaanse droom is tegelijk het mikpunt als de inspiratie voor deze geweldige schrijver. Coupland weet als geen ander de huidige generatie Amerikaanse materialisten te beschrijven. In dit verhaal richt een groep vrienden een computerbedrijf op, begin jaren ’90 in Silicon Valley. Soap, maatschappijkritiek, nostalgisch dagboek, ironie, filosofie en zelfkritiek in één. Staat zeker al op mijn lijstje: JPod, Coupland’s nieuwste.

8. Alfa AmerikaJan Van Loy (B)
Van Van Loy kan ik iedereen van harte Bankvlees aanraden (wie leende overigens al een hele tijd geleden mijn exemplaar??), maar deze bundeling van vier verhalen over Vlamingen die het in Amerika willen maken, is ook uitstekend leesvoer. Ze blijven niet allemaal even lang hangen, maar ze lezen lekker weg en komen erg authentiek over.

Wat hebt u graag gelezen in 2006?





Gepamper: Lowie en Wannes

28 12 2006

Eén van onze trouwste lezers heeft momenteel de handen vol! Op 26 december werden Davy en Kristien ouders van een tweeling en dat betekent dat Davy heel wat minder tijd op deze blog zal doorbrengen. Proficiat aan de ouders en zusje Ella!





Qué? (3)

26 12 2006

De voorbije weken werden op televisie weer heel wat uitspraken van bedenkelijk niveau geponeerd.

De verschillende niveau’s van nadenken volgens Cynthia Reeckmans, een Miss. ‘Als je een beetje realistisch nadenkt en ook een beetje gewoon nadenkt, …’

Kate Ryan uitte haar bewondering voor Stan Van Samang: ‘Ik was echt favoriet van Stan!’

Dylan, de zoon van Wendy van Wanten, beschreef hoe één van de mogelijke minnaars van zijn moeder flirtte met een serveerster: ‘Hij ging zwaar in versiering…’.

Inge Moerenhout, een soort minasje van alles op televisie, had het over eenheidsworst: ‘Televisie is eenmansworst geworden.’ Haar gesprekspartner hield zich serieus.

Brussels minister Pascal Smets combineerde ongemerkt twee uitdrukkingen: ‘Ze hoeven zich geen schrik te maken’.

En wat te denken van deze prietpraat? ‘Voor mij is het de eerste ervaring waarin ik geconfronteerd word met hoe alles zal zijn.’ Maar wat wil ene Angelo, ooit bekend als The Bachelor, eigenlijk zeggen?

Wij hebben hetzelfde gemeen!‘ kirde een deelneemster aan Undercover Lover.

Vitalski mag afsluiten met een pareltje (dat dus geen misspreeksel is): ‘Laten we een beetje normaal doen. Of laten we abnormaal doen, maar daar andere mensen niet mee lastig vallen!’. Mooie leuze.

Wordt vervolgd!





Onthoudsels

23 12 2006

Nu 2006 zijn einde nadert, sta ik er even bij stil hoeveel nieuwe mensen ik heb leren kennen door op een nieuwe school aan de slag te gaan. Zo sta ik er soms even versteld van hoeveel namen een mens kan of moet onthouden. In de eerste plaats kwam ik een dertigkoppig team terecht, inclusief administratief personeel, toezichters, tolken, enz. De school telt 173 kinderen in de lagere afdeling, waarvan ik er vermoedelijk zo’n 120 bij naam ken. Omdat op onze school een voornaamcultuur heerst, ken ik ook nog eens zo’n 40 ouders bij de voornaam. Dat wil zeggen dat ik in de laaste 4 maanden van dit jaar zo stilaan 200 namen heb leren onthouden. Nu is dat voor ons geheugen wellicht weinig moeite, maar ik vind dat toch wel flink van mezelf. Al ben ik eigenlijk altijd al goed geweest in voornamen. Opvallend is dat bij ons op school weinig namen meer dan één keer terug te vinden zijn. Geen Kevins, Laura’s of Pieter-Jannen bij ons, maar Anthea, Maël, Djenghis, Siebert of Quinn. En dan heb ik ook nog eens mijn kennis van de Turkse namen uitgebreid. Ahmeds, Fatima’s of Mohammeds vind je nauwelijk bij ons, maar Veysel, Mervé, Selim en Charaf wel. Aan de familienamen waag ik me echter vooralsnog niet…





O Chabot!

21 12 2006

chabot.jpgMomenteel zit ik weer in een fase waarin het programma De Slimste Mens ter Wereld verheerlijk – wat zit het toch goed in elkaar. Daarin heeft de Nederlandse schrijver Bart Chabot – die de Nederlandse versie van dit programma won – al voor enkele spannende momenten gezorgd. Maar potverdorie – zonder nu te veralgemenen – wat een irriterende, onuitstaanbare, hyperactieve Hollander is dit! Ik ben dat ook wat blij dat hij terug mag naar waar hij vandaan komt en ik neem me zelfs voor nooit een boek van hem te lezen! Ja, soms oordeel ik gewoon zoals de eerste beste tv-slaaf.





Eindelijk een bestuur voor Haaltert

16 12 2006

In Haaltert is men er in de afgelopen week dan eindelijk in geslaagd een bestuur te vormen. De strijd om de zetels verliep niet van een leien dakje. Er diende heel wat beloofd en bedisseld te worden vooraleer VLD de knoop doorhakte. Kersvers burgemeester Roger Coppens gaf op Kanaal 3 toe dat VLD de voorkeur aan SP.A gaf voor een coalitie, om de kinderlijk eenvoudige reden dat  coalitiekandidaat CD&V twee schepenmandaten wou en de SP.A zich tevreden verklaarde met één. Dus kozen we voor deze laatste partij.’ Kortom: van enig overleg op het vlak van de respectievelijke programma’s of ideologieën is geen sprake geweest. Wie de laagste eisen stelt, wint de pot!

Nu had VLD die zekerheid van de meerderheid sowieso. Vlaams Belang staat er met drie zetels ogenschijnlijk wel geïsoleerd bij, maar ook deze legislatuur zullen zij immers braaf het door VLD uitgestippelde parcours volgen. Het komt er haast op neer dat VLD 15 in plaats van 12 zetels heeft. We kunnen zelfs stellen dat het cordon sanitaire in Haaltert een loos begrip is – als de Haaltertse would-be politici al weten wat dit inhoudt. De postjesverdeling impliceerde immers het nodige informele overleg tussen de twee partijen. Wat eigenlijk … niet mag!
Dat brengt ons bij de vraag waarom het maar liefst 10 weken geduurd heeft vooraleer onze politici een consensus bereikten. Niet het vormen van de coalitie was zo tijdrovend, wel de manipulaties van de VLD en onze heerser Willy Michiels zelve. De man kan geen burgemeester worden wegens zijn foute verleden, maar deed er wel alles aan de zaken naar zijn hand te zetten. Zo vond hij in de figuur van Roger Coppens een dociele, onopvallende en onbesproken vervanger. Michiels zelf blijft eerste schepen, maar liet wel verstaan dat hij wegens zijn leeftijd allicht niet de hele bestuursperiode zal zetelen en ‘na overleg met de partij en op het gepaste ogenblik’ bereid is zijn mandaat aan een jongere kracht over te dragen. Dat valt moeilijk te geloven. Zou dit niet gewoon een manier zijn om de volgelingen kort te houden? Niemand zal zich aan enige kritiek wagen als ze daardoor de kans zien wegglippen om zelf eens deel uit te maken van het college. Maar dit is natuurlijk een weinig sympathieke veronderstelling! Slecht karakter zeker? Manipulaties… hoe kom ik erbij?

Tweede schepen wordt Wim Allaer, de man die letterlijk een bril draagt. Hij kwam zwaar onder vuur te liggen omdat het nieuwe dorpsplein volgens de handelaars te weinig parkeerplaatsen had. Een detail in deze kwestie is overigens dat één van de protesterende middenstanders Willy Allemant is – bijgenaamd ‘den beatle’. Die steunde de actie vanuit zijn positie als stoffenhandelaar – door gratis zwarte stof  voor symbolische rouwvlaggen te schenken aan de actiegroep – maar uiteraard kwam dit hem als politicus in spe goed uit. Meneer Bietel was toen immers kandidaat voor het Vlaams Belang en droeg dus graag bij aan de verzuring. Slim gespeeld. Hoewel de eerlijkheid ons gebiedt te melden dat Meneer Allemant in het verleden ook anderen steunde met gratis stof. Maar terug naar meneer Allaer. Die kreeg 890 voorkeurstemmen, wat hem slechts negende maakte in de ‘rangschikking’. Toch worden alle meer succesvolle kandidaten gewoon overgeslagen! Wat zouden die daar zelf van vinden? Lisette De Rijck, echtgenote van Willy Michiels en met 1586 voorkeurstemmen derde in rij, zal het een zorg wezen. Haar kandidatuur was sowieso al een grap. Maar minstens vijf anderen worden wel benadeeld. Tenminste, politiek gezien dan. Benieuwd hoeveel bouwgronden en aardige sommetjes hen werden toegeschoven.

Mevrouw Gina Verbestel, voormalig schepen en nog behoorlijk onder de indruk van een vorig artikel hier, mag het OCMW mee gaan besturen. Daar zullen haar goede bedoelingen beter tot zijn recht komen. Op de foto gaan staan met jubilarissen zal er helaas niet meer bij zijn. Zij werd aldus vakkundig op een zijspoor gezet. Willy Impens, die nochtans 583 stemmen meer op zijn naam had dan Allaer, moet zijn bestuurszitje binnen drie jaar afstaan aan Nathalie Meganck, Dat wordt uw afscheid, meneer Impens, want wie gaat zich binnen zes jaar nog herinneren wat uw bijdrage was? Wat Juffrouw Meganck er zelf van zal bakken, is afwachten. Ik geef haar voorlopig het nadeel van de twijfel. Ook twee andere kandidaten die meer stemmen dan Allaer haalden, moeten een zitje delen. Peter De Smet,  – vast wel ergens goed in, al weten we nog niet waarin – mag vier jaar zitten en laat zijn opgewarmde stoel dan aan onze voormalige burgemeester Valentine Tas. Een zet waar goed over nagedacht is. Mevrouw Tas – die vanuit bepaald opzicht haar kiezers in de vorige legislatuur toch een beetje in het ootje nam door haar ambt op te geven en zich vervolgens toch weer verkiesbaar te stellen – zal dus in 2010 weer opgevist worden, wellicht met het oog op de verkiezingen van 2012. Tegen die tijd beginnen haar jaartjes waarschijnlijk door te wegen, maar Mevrouw Tas verklaarde om ‘’de tendens van verjonging en vernieuwing in het bestuur van Haaltert” te steunen en haar beloofde plaats eventueel ter beschikking te stellen aan een jongere partijgenoot. Met andere woorden, er zit nóg een postje in de pijplijn! Dat wordt azen. De vijfde schepenzetel tenslotte zal binnen de SP.A worden verdeeld over twee mensen… Wat een stoelendans.

Het ergste van al dit gekonkelfoes is dat nog maar eens blijkt waar de motivatie schuilt van al deze figuren. Ze hebben immers één ding gemeen, en dat zijn de eurotekens in de ogen. Een gigantisch cliché dat in Haaltert maar al te waar blijkt te zijn. Een schepenambt wordt flink betaald, een zitje in de gemeenteraad levert ook al een dikke zakcent op en dan zijn er nog al die andere plaatsjes in de politieraad, OCMW-raad en vele andere raden waar een afgevaardigde nodig is. Mochten de heren en dames politici van Haaltert iets meer ruggengraat hebben, ze zouden zelfs over lijken gaan voor die goedbetaalde positie.





Qué? (2)

14 12 2006

Samet uitte vandaag zijn bewondering voor iemands tekenkunst: ‘Jij tekent mooier dan internet!’.

En nog eentje van Fatih: ‘Waar woont jouw huis?’

Yasemine deed er nog een mooie bij: ‘Ik ben met de verkeerde voet opgestaan’.’





Kolonisten

11 12 2006

catankolonisten.jpgDe voorbije dagen werd mijn leven beheerst door een gezelschapsspel. Van vrijdagavond tot zaterdagnacht speelde ik 30 uur aan één stuk door De Kolonisten van Catan. Junkfood en cola hielden me op de been, maar verder was het toch enigszins verbazingwekkend dat ik niet echt moe werd. Blijkbaar zijn concentratie en competitiedrang degelijke stimuli. Ik werd dan ook tweede op een veertiental spelers. Voor wie het spel niet kent: er zijn zoveel variaties en uitbreidingen op het basisspel, dat je nooit twee keer dezelfde versie speelt. Gaat dus nooit vervelen.

Meteen vandaag ging in de klas ook een Catancompetitie van start. Iedere middag mogen vier kinderen naar de klas komen om het tegen elkaar op te nemen. Het enthousiasme was groot genoeg om er mijn middagpauze voor op te offeren. De groepjes werden door loting samengesteld, waardoor je niet meteen voor de hand liggende combinaties kreeg. Omdat in het spel vaak moet onderhandeld worden, worden zo dus sociale vaardigheden gestimuleerd. Daarnaast is het ook een strategisch en uitdagend spel.

Dit spel (speelgoed van het jaar in 1999!) raak ik dus blijkbaar niet snel beu. En mocht dat wel het geval zijn, dan staat Carcassonne al te wachten…

 





Leeftijd

10 12 2006

Uit interesse peilde ik naar de leeftijden van de bezoekers van deze blog. 63 mensen vulden de poll in. Daaruit blijkt het volgende:

8 % werd geboren na 1990.
19% tussen 1981 en 1990.
29% tussen 1971 en 1980
6% tussen 1961 en 1970
14% tussen 1951 en 1960
10 % tussen 1941 en 1950
14% voor 1941.

Het zal wel geen toeval zijn dat de meeste lezers tot de groep behoren waar ik zelf ook bij hoor. Anderzijds is het hoge aantal lezers ouder dan 65 verrassend – hoewel eigenlijk niet als je weet dat deze blog opgestart werd bij bloggen.be, een initiatief is van de oprichter van seniorenweb…





Groene pretentie

6 12 2006

Het rustige Haaltert – waar tot op heden nog steeds geen nieuw bestuur gevormd werd – slaap rustig verder dames en heren politici – heeft er sinds enige tijd een opzienbarend staaltje van zelfverheerlijking bij. Aan het postkantoor prijkt een groen gedrocht als ode aan zij die hun leven gegeven hebben voor de aanleg van een nieuw dorpsplein. Nu ja, niet meteen hun leven, maar toch heel wat goed betaalde overuren. De groene zuil, een op creatieve wijze omgebouwde colletor die over was van de heraanleg van de rioleringen, eert namelijk alle mensen die zich ingezet hebben voor dit plein. Van ontwerper tot werkman, van administratief bediende tot poetsvrouw, allemaal kunnen ze hun naam zien prijken op dit ‘monument’. Verder werd natuurlijk het zichzelf ophemelende schepencollege vermeld, uiteraard met de familienaam vóór de voornaam. Tenslotte prijkt ook het kersverse, spuuglelijke en geheel stijlloze logo van de gemeente op de zuil.

Dat de gemeente zijn medewerkers eens in de bloemetjes wil zetten, is een mooi staaltje personeelsmanagement (dat moet nieuw zijn in Haaltert).. Dat men daarvoor zwerfvuil gebruikt, zal schepen Verbestel zeker appreciëren. Maar enige kritische kanttekeningen zijn toch nodig. Allereerst is het maar de vraag wat er eigenlijk zo bijzonder is aan de aanleg van een plein? Een feestelijke inhuldiging, tot daar aan toe, maar eigenlijk doet ons bestuur en het personeel toch gewoon wat van hen verwacht wordt? Blijkbaar menen de initiatiefnemers dat de aanleg van dit plein een grootse daad is, waarbij de menselijke vermogens flink overschreden werden, een heldendaad zowaar, die beloond moet worden met eeuwige roem. Dat brengt ons bij de aard van de waardering. Geef die medewerkers bloemen, champagne, nog meer betaalde overuren desnoods, maar ga alsjeblieft niet over tot een wel zeer gênante publiekelijke ode die volkomen buiten proportie is. Hou uw ophemeling binnenskamers. Eigen lof stinkt en meteen is de symboliek van de rioolbuis duidelijk.

Zo’n idee toont eens te meer aan dat het Haaltertse bestuur niet met twee voeten in de realiteit staat. Onder de Haaltertse luchtbel, klinkt het applaus voor zichzelf des te luider. Het Haaltertse bestuur leeft in een droomwereld waarin vooral vergaderd, besproken en getoast wordt en als er dan effectief iets gebeurt, moet dat flink in de verf gezet worden. Zeker net voor de verkiezingen. Gelukkig kunnen onze machtshebbers nu weer enkele jaren uitrusten.





Crabbé is niet oké

3 12 2006

Af en toe noteer ik wat frappante uitspraken van televisie en blijkbaar heb ik ooit eens een poging  gedaan Ben Crabbé – u weet intussen wel dat ik een fan ben – te betrappen op nogal grove of onbeleefde uitspraken. Ik wil ze u niet onthouden:

Een dokter speelt mee in Blokken en komt van achter het decor waar hij naar muziek heeft moeten luisteren. Ben vraagt dan traditioneel of het goede muziek was en wie de artiest was. Deze man kende het liedje wel, maar moest de titel of uitvoerder schuldig blijven. Daarop volgt een typische Ben-sneer: ‘Zo lang gestudeerd en dat weet je niet?’

Een andere keer nam een meisje deel met een Aziatisch uiterlijk. Eén van de vragen was: ‘uit welk land is de chow-chow afkomstig?’ Het meisje antwoordde correct: ‘China!’, waarop Ben weinig subtiel reageert met: ‘Aja, jij toch ook!’

Die Ben toch!





De jacht op een gezelschapsspel

2 12 2006

Vandaag kwam ik voor het eerst in jaren nog eens in een speelgoedwinkel. De Sint breng mijn leerlingen woensdag namelijk een geschenk dat ik eerst zelf in de winkel moet gaan kopen. Veel suggesties had ik niet gekregen. Iemand wenste een lederen bal, maar op onze speelplaats kan daarmee niet gevoetbald worden. Dus werd er beslist een gezelschapsspel aan te schaffen. De aankoop duurde echter een stuk langer dan ik had verwacht, want ik had geen idee dat er zoveel gezelschapsspelen bestonden. Nochtans kende ik ze bijna allemaal, maar ik had nog nooit stilgestaan bij dat ruime aanbod. Eén leerling had me voorgesteld ‘bobbit’ te kopen, mij onbekend en tevens uitverkocht. Dus stond ik voor een moeilijke keuze. Zou ik het wagen met Scrabble te komen aanzetten? Ik denk het niet. Elke zichzelf respecterende basisschool heeft trouwens al een Scrabble in huis. Cluedo? Risk? Uno? Trivial Pursuit? Respectievelijk te saai, te complex, te goedkoop en te weinig uitdagend. Ik kon maar niet beslissen, en werd dan nog eens afgeleid door gezelschapsspelen die ik zelf ook wel graag speel. Maar dit zou geen geschenk voor mezelf worden.

Of toch een beetje? Uiteindelijk is het het alombekende De kolonisten van Catan geworden. Speelgoed van het jaar in 1999, intussen razend populair, en ik ben er zeker van dat ik veel van mijn leerlingen (11- en 12-jarigen) er voor zou weten te interesseren. Misschien een klastornooi organiseren – waarbij ik dan uiteraard zelf ook meespeel? In afwachting ga ik volgend weekend alvast oefenen op de tweede editie van Catanmania, een dertig uur durend speelfeestje dat de door Catangeobsedeerde Cami op poten zet.








%d bloggers liken dit: