Filmmaand maart

31 03 2007

Druk gehad in maart. Slechts 9 films gezien!
Freedom Writers (7)
Little Children (8)
De Laatste Zomer (6)
Timeline (4)
The Good German (6)
Legally Blonde 2 (5)
Curse of the Golden Flower (7)
The 4th Protocol (7)
Los Lunes al Sol (7)

Advertenties




In de laatste schoolweek…

30 03 2007

.. werd een collega bestolen, wellicht door een leerling.
… vertoonde een semi-alcoholische leerkracht zedenleer de film Jaws, tot aannemelijk ongenoegen van de ouders.
… openden we onder een stralende zon de nieuw aangelegde speelplaats.
… noemde een Turkse moeder alle juffen op school ‘hoeren en sletten’.
… verklaarde een moeder eindelijk dat ze zelf ook niet meer wist hoe ze haar zoon moest aanpakken.
… trachtte een pedagogische begeleidster mij te hersenspoelen tot ik fan was van de conflicthantering die op onze school georganiseerd wordt.
… beschreef Tamara haar bezoek aan een middelbare school als ‘saai en stom, maar véél schone jongens!’.
… deed een naamsverwisseling de directrice denken dat onze secretaresse bezwangerd was door een collega.
… werd in mijn klas eindelijk de nieuwe pc geïnstalleerd die al sinds oktober in een opslagplaatsje stond.
… ging de toekomstige erfenis van een collega bijna in vlammen op.
… stelden we vast dat de kippen nog steeds op de speelplaats kakken.
… werd de zoektocht naar een verdwenen thermos ingezet.

En zo is het leven soms een thriller, soms een komedie, dan weer een drama en soms gewoon alles door elkaar.





Rios no parlos Nederlandos

26 03 2007

rios.jpgIk meen te kunnen stellen dat ik mijn best doe wat minder verzuurd uit de hoek te komen de laatste maanden. Maar nu wil ik toch even zeiken over een fenomeen dat nochtans eerder in conservatieve kringen bekritiseerd wordt. Hoe komt het dat de Gents – Puertoricaanse zanger Gabriel Rios in De Laatste Show in het Engels moet geïnterviewd worden, terwijl hij maar liefst al 11 JAAR in België verblijft???? Dat vind ik eerlijk gezegd onbegrijpelijk. Zonder nu olie op het vuur van de discriminerende partijen te willen gieten, als de man zo goed kan zingen en liedjes schrijven, zou het hem dan echt zoveel moeite kosten gewoon even Nederlands proberen te spreken??? Ben meteen een stuk minder enthousiast over deze muzikant. Luiwammes.





Als bloglezer…

26 03 2007

… volgt u alleen deze blog, de rest interesseert u niet – 32% (19)

… volgt u een handvol interessante blogs – 53% (32)

…  houdt u een heleboel verschillende blogs in het oog – 10% (6)

… probeert u zoveel mogelijk blogs te volgen – 3% (2)

… bent u voortdurend op zoek naar andere en nieuwe blogs – 2% (1)





Lectuurtip: Extreem luid en ongelooflijk dichtbij

25 03 2007

extreemluid2.jpgDe Amerikaanse auteur Jonathan Safran Foer is nog jong (om precieser te zijn: mijn leeftijd), maar heeft als schrijver al heel wat indruk gemaakt. Zijn debuutroman Alles is verlicht (verfilmd als Everything is Illuminated) vond ik origineel en sterk geschreven, al was de combinatie van verhalen (een plot die zich in het heden afspeelde, een tweede plot in het verleden, een geschiedenis van de voorvaderen van de protagonisten, uittreksels uit een wetboek, correspondentie tussen personages, …) wel wat zwaar en ging het boek na een tijd vervelen. Deze Extreem luid en ongelooflijk dichtbij is een heel stuk coherenter, al komen ook hier verschillende vertellers aan bod en lopen verhalen uit verschillende tijden door elkaar. Hoofdpersonages is de 8-jarige Oskar, wiens vader omgekomen is bij de aanslagen op de Twin Towers. Oskar treft een vreemde sleutel aan in de kast van zijn vader en gaat in New York op zoek naar een slot waar de sleutel op past. In de geschriften van zijn beide grootouders wordt ook zijn familiale verleden verteld.

Een getraumatiseerd, hoogbegaafd kind is geen evident hoofdpersonage, maar Oskar is een fijne gids met wie je graag meeleeft. Bovendien is het voor de lezer ook spannend afwachten of de sleutel een slot zal vinden, al is dat niet de essentie van het boek natuurlijk. De levensverhalen van Oskars grootouders staan dan weer in schril contrast met de avontuurlijke, vaak grappig beschreven zoektocht van hun kleinzoon. Deze vertellers zijn ervaren, getekend door het leven en hun emotionele uitlatingen roepen een heel andere sfeer op. Maar JSF maakt daar wel een stevig, aangenaam geheel van, dat bovendien vormelijk erg origineel is. Zo staan er foto’s in he boek en wordt er gespeeld met lay-out, lettertype, kleuren, enz.

Deze roman vraagt wat doorzettingsvermogen, maar uiteindelijk valt dit boek niet weg te leggen. JSF komt soms sentimenteel uit de hoek, maar zijn literaire talent maakt dat goed. Of dit boek mijn top 10 zal halen op het einde van het jaar, is nog niet zeker, maar ik heb het wel zeer graag gelezen. Uitkijken naar de verfilming.

Ook nog gelezen sinds de vorige boekentip:
High Society (Ben Elton)***
18 seconden (George D. Shuman)**½
Vele manieren om te beginnen (Jon McGregor) **½
Het kan altijd erger (Joey Goebel) ***
Alles over Tristan (Tommy Wieringa) ***
Geestdrift (Daniel Hecht) **½
De Bijeneters (Peter Terrin) **½
Een akkefietje (Mark Haddon) ***½





50

24 03 2007

abraham.jpgMijn vader is 50 geworden en voor het eerst stel ik vast dat hij eigenlijk even oud is als de Europese Unie. Proficiat aan beiden.





Typische leerkrachten?

23 03 2007

team.jpg

groepsfoto-leerkracht0002.jpg

Vandaag bevond ik me op een sportmanifestatie voor scholen, waar dus vanzelfsprekend een heleboel kinderen rondliepen. Ik kon dus volop mensjeskijken, en had vooral aandacht voor de variatie aan leerkrachten die de revue passeerden.

Je had truttige, sullige en compleet oninteressant lijkende leerkrachten. Je had sympathiek ogende, vriendelijk en spontane juffen. Je had coole meesters, meesters die dáchten dat ze cool waren en macho’s. Erger nog waren de overjaarse macho’s. In jogging. Je had geblondeerde schoolmastellen, vaak met goud behangen en van een laag bruin voorzien. Je had ouwe taarten, kunstzinnige types en getatoeëerde grieten. Ik zag hippe brillen, haar met gel, onnozele rugzakjes, compleet foute jeansbroeken, stoere kapsels, lieve lachjes, teveel make-up, charme en verveling. Je zag onzekerheid, ruggegraatloos optreden, juffen die hun klas vermoeid achterna liepen. Je hoorde gemekker en gezaag, blaaskaakpraat die indruk moest maken op 10-jarigen, gekijf, vrolijk gegrap en ergst van al: oorsuizend gefluit. Je merkte sluimerende depressies, verveling, leegte, camouflage. Leerkrachten die iets anders zouden willen zijn en leerkrachten die zich volledig gaven. Ouderwetse discipline (in de minderheid), loze waarschuwingen, geforceerd gegrap. Maar ook aanstekelijk enthousiasme, inzet, troost en plezier. Geloof in iets beter. Zinvol bezig willen zijn. Je zag 100 verschillende mensen, van passioneel tot grijs.

Wie is dan toch die typische leerkracht waar men het altijd over heeft?





Roddel?

22 03 2007

De vader van één van mijn leerlingen werd gisteren aangereden door een dronken BV! Niemand raakte gewond, maar de politie kwam wel ter plekke en stelde dus vast dat de BV een glaasje te veel op had. Benieuwd of dit de pers haalt – wat niet zo moeilijk zou moeten zijn aangezien de vader in kwestie journalist is…

De BV? Voornaam begint met een E. Speelt wel eens gitaar in bekende Vlaamse groepen. Duikt soms op in panels. Producer van diverse Vlaamse artiesten. En zeg nu niet dat ik roddel, want ik noem dus geen namen.





NMBS gekeurd

21 03 2007

   

De pers meldde vandaag dat de NMB$ heel wat kritiek kreeg van het zgn. Gebruikerscomité. Vooral het negeren van de slechte toestand van de kleine stations, leverde slechte punten op. Ook het station van Haaltert, waar ik vrij vaak de trein  neem, wordt verwaarloosd. De dienstverlening is er weliswaar goed – als er iemand aanwezig is – maar verder liggen de perrons er vrij schandalig bij. Zo zijn er bijna twee jaar geleden werken gebeurd aan het perron, waar nooit een einde aan gekomen is. Een deel van het perron – jammer genoeg dat gedeelte langswaar men het perron betreedt – ligt dus al heel die tijd opengebroken. Reizigers moeten langs de parking het perron betreden, maar ook dat is dan weer zeer slecht aangegeven. Bovendien staat er op weekdagen steevast een auto geparkeerd voor de ingang van het perron. En dat dus effectief al meer dan 20 maanden! Gelukkig doet de dienstdoende ambtenaar wel de moeite het perron netjes te houden, heb ik vastgesteld.

Het oude stationsgebouw kreeg vorig jaar een likje verf aan de binnenkant, maar aan de uitgebrande berging naast de loketzaalen de werkelijk beschamend primitieve toiletten wordt niets gedaan. Die zouden nochtans veel beter gewoon afgebroken kunnen worden.

En intussen zijn de tarieven van de NMB$ in februari nog maar eens verhoogd.





Alfabet der mensen: F

19 03 2007
 In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag de F:

 Fien
 Nogal stille, maar daarom niet minder levendige leerling met een groot optimisme en een goed karakter. 

Flore
Toen we meer dan 10 jaar geleden vrijdag na vrijdag ons eigenste Jeugdcentrum op stelten zetten, was deze gewezen VKSJ-ster daar altijd bij. Flore is dan ook een vast achtergrondfiguur in de film van onze jeugdjaren. Op foto’s van die tijd steeds met een ander kapsel, maar wel met een charmante glimlach te zien. Zet graag een stapje in de wereld en luistert graag naar de occasionele roddel. Wordt wel eens boos als iemand haar boos vindt.

Florian
Eén van de braafste en ook wel aangenaamste leerlingen uit mijn huidige klasje. Veruit de jongste, maar beslist niet de domste van de groep. Een dromer wiens kleren meestal nonchalant om zich heen hangen. Kan best wel lollig zijn.

Frank D.
Aardige collega. Kleuterleider ad interim. Is toevallig ook de echtgenoot van een vroegere collega van mij, Isabel. Papa van drie. Verplaatst zich doorgaans op zijn scooter.

Frank M.
Stichter van het onvolprezen, binnenkort volledig vernieuwde KUTsite, de site waarvoor ik al jaren filmrecensies schrijf en ook al enige tijd hoofdredacteur ben. Is uiteraard een filmfan, zij het met een wel heel andere filmsmaak dan mezelf. Maakt vooral gebruik van zijn handen als hij het woord heeft. Is geobsedeerd door Kate Winslet. Komt uit Leopoldsburg, maar reist regelmatig van het ene Europese filmfestival naar het andere.

Filip
Nog een KUTcollega van Limburgse afkomst. Levensgenieter met een buikje en een vlotte pen. Nostalgicus die houdt van Wim Wenders en Atom Egoyan. Zet zich vrijwillig in voor mindervaliden. Laat zich graag eens gaan in het Leuvense.


Lees hier: G E





Wat heb ik dit weekend geleerd?

18 03 2007

-Dat het woord eetfestijn nog steeds een lokaal begrip is dat buitenstaanders lachwekkend vinden.
-Dat Cami absoluut niet kan Carcassonnen.
-Dat Olivier gevoelige voetjes heeft.
-Dat de neef van Ilse een vervelende klier is (sorry, Ilse ;-)
-Dat vegetariërs statistisch gezien vaker op een zaterdag dan op een zondag naar een eetfestijn gaan.
-Dat Bart G. zijn nieuwe brilmontuur erg oké is.
-Dat ik het competitief maken van een hobby (‘Kolonisten van Catan’ spelen) achteraf beschouwd wel een goed idee vind, zelfs al behaalde ik slechts een 73e plaats.
-Dat Benjamin en Domien de regelmatig terugkerende problematiek rond de schrijfwijze van het woord cocktail op hun manier oplossen door kokteel te schrijven.
-Dat Catan verliezen tegen het charmante meisje dat uiteindelijk de Oost-Vlaamse voorronde zou winnen, helemaal geen schande of teleurstelling is.
-Dat mijn stem het aan kan twee dagen na elkaar bestellingen door te roepen die vooral uit saignant! à point! en bien cuit! bestaan.
-Dat Ruark, als 11-jarige een ettertje waarvan ik leider was, als 19-jarige nog steeds een ettertje is.
-Dat het einde van de nadrukkelijk geënsceneerde goednieuwsshow van Debby en Nancy me helemaal niet bedroeft.
-Dat vlot samenwerken nog altijd kicken is.
-Dat Carcassonne spelen zonder uitbreidingen best wel saai is.
-Dat Thalia het niet erg vind zichzelf te zijn bij wildvreemden, net omdat ze hen toch nooit meer terugziet.
-Dat sommige Haaltenaren best wel veel geduld kunnen opbrengen als hen frieten en biefstuk te wachten staan.
-Dat Jan met een pruik staat.
-Dat Katrijn en Renzo een toekomst hebben in het garneren van borden.
-Dat ik in Lokeren al een beetje de weg ken door er deze week maar liefst twee keer te vertoeven.
-Dat Bart op een volgeboekte dag nog tijd vindt om het gazon van zijn sukkelachtige oude buurvrouw te maaien en dus echt wel moet leren nee zeggen.
-Dat sommige Aalsterse carnavalliedjes pure volkspoëzie zijn (ga naar filmkes en kies bachelor)
-Dat er wordt uitgekeken naar de volgende letters in de rubriek ‘alfabet der mensen’.
-En dat een archetypische frisco nog altijd het lekkerst is.





Stubru to the rescue

14 03 2007

Vandaag was het blijkbaar smogdag en daarom werd er een maximum snelheid van 90 km/u toegestaan. Daar had ik geen idee van, maar vele anderen blijkbaar wel. Een alerte weggebruiker bracht Studio Brussel op de hoogte dat ze een wagen met een parlementair nummerplaat aan minstens 115 km/u had zien voorbijsnellen. Toch wel een beetje schandalig, zo vond ook Stubru. Enig speurwerk onthulde dat het om de wagen van brulboei Jean-Marie Dedecker ging, die prompt werd opgebeld door presentator Tomas De Soete. Maar de senator was niet opgezet met de berisping, wat resulteerde in het beklagen van de verklikkersmaatschappij en het gouden Kyotokalf. De Decker wierp aldus op dat onze regering in dit akkoord een mooi excuus vindt om burgers te beboeten. Wat er van zij, Dedecker omzeilde zo maar mooi de beschuldigingen en wentelde zich eens te meer in de slachtofferrol. Desondanks moest ik glimlachen. Dat was pas de koe bij de horens vatten, Stubru!





Ik versta er niets van

14 03 2007

good-german.jpgHet komt wel eens voor dat mensen een film bekijken die ze niet echt begrijpen. Meestal erger ik me daaraan. Er zijn nu eenmaal bepaalde films die wat denkwerk vereisen. Enige inzet mag dan toch gevraagd worden? Ik geniet er vaak zelfs van als ik complexe films toch helemaal begrijp en dan heb ik het niet over de plot zelf (wat er gebeurt), maar wel over de verbanden tussen gebeurtenissen, relaties tussen personages, psychologische diepgang en links met geschiedkundige, politieke of maatschappelijk-culturelen feiten (dus wie doet wat waarom en in welke context past dat?). Als dan iemand opwerpt dat een film veel te ingewikkeld of moeilijk is, ga ik in de verdediging: heeft die kijker wel zijn best gedaan er iets van te begrijpen?

Zo klaagden vele Amerikaanse critici dat de geweldige politiethriller Miami Vice veel te ingewikkeld was, terwijl de plot eigenlijk vrij eenvoudig was. Van The Black Dahlia begreep ik dan weer wat minder, maar  iedereen was het dan ook eens dat de regisseur er niet in geslaagd was zijn verhaal coherent te vertellen. Op dat moment wordt duidelijk dat mijn eigen principes niet gelden: als iedereen het een slecht vertelde film vind, dan mag ik dat ook.  Dubieus, niet? En dat kan  nog straffer: vandaag ging ik naar The Good German kijken, een film die zich in het Berlijn op het einde van de tweede wereldoorlog afspeelde. Ik was tevreden dat ik doorhad dat de plot draaide om een Duitse wetenschapper die voor de Amerikanen mocht komen werken, maar tegen wie alle bewijzen dat de man ook in een nazikamp had gewerkt, dienden te verdwijnen. Maar los daarvan slaagde ik er maar niet in iets van deze film te snappen. Hoe de personages in elkaar zaten, wat hun motieven waren en wie nu eigenlijk aan welke kant stond, het drong maar niet tot me door. Ik verliet de bioscoop dol van ergernis. Wat een rotfilm! Maar nu zou ik zo eerlijk moeten zijn mijn eigen stelling toe te passen: ben ik wel aandachtig genoeg geweest? Gelukkig moet ik aan mezelf geen verantwoording afleggen. Het antwoord is dus compleet niet van belang: The Good German was geen goede film. Punt.





De mooiste zomersport

14 03 2007

Het fenomeen bestaat al lang, maar nu word ik er voor het eerst mee geconfronteerd: ouders die aan de schoolpoort kamperen om hun kind in te schrijven. Hallucinante toestand, als je daar zo eens bij stilstaat. Twee dagen vooraf stonden er al een tentje en een mobilhome voor de school, de volgende dag waren dat al twee tentjes, twee mobilhomes en een caravan! En dat allemaal omdat onze school een maximum aan inschrijvingen heeft en er slechts 12 plaatsen zijn voor volgend schooljaar (voor kinderen geboren in 2005). Broertjes en zusjes van reeds schoollopende leerlingen, kregen immers voorrang.

dscn3131.jpg

Is dit eigenlijk weer niet zo’n typisch Vlaamse toestand? Is het niet bizar dat de Vlaming deze situatie gewoon accepteert? Maar anderzijds: waarom hebben deze mensen dit over voor hun kinderen? De school waar ik werk is niet beter dan andere scholen, en het is evenmin zo dat al deze mensen gewoon in de straat wonen en dus hun kind graag zo dicht mogelijk school laten lopen. Waarom dan twee nachten slecht slapen (de inschrijving begint vrijdag), verlof nemen op het werk, broodjes, thermossen en vouwstoelen aansleuren? 

Ook opvallend: deze mensen zijn het type welstellende, hippe jonge ouder met de juiste zonnebril en dito gebreide sjaal waarvan we er op school al zo veel hebben. Mensen met een Mening en Nood aan Participatie,wat er soms op neerkomt dat het zeurpieten en bemoeiallen zijn. Maar kom, dat is de cynicus in mij die spreekt. Ik wil maar zeggen: voor een school met 30% migranten, bestaat deze rij opvallend genoeg enkel uit ‘autochtonen’. Maar leg deze situatie dan ook eens uit aan iemand die er nog nooit van gehoord heeft.

Overigens, dit is de tekst die bovenaan de officieuze wachtlijst staat: ‘Ondergetekende verklaart akkoord te zijn met de volgorde van de lijst zoals die op dit blad vermeld staat. Per kind op de wachtlijst staat er telkens 1 persoon te wachten. Een sanitaire onderbreking is uiteraard toegelaten. Aflossing van de wacht is ook toegestaan. Overnachtingen gebeuren met uitzicht op de schoolingang’. 





R.I.P. Laura

12 03 2007

dscn1440.JPGVrijdag is onze familiehond Laura overleden. Niet onverwacht, maar toch betreurenswaardig. Laura heeft bij zowat iedereen van de familie gewoond en verbleef uiteindelijk het grootste deel van haar leven in Middelkerke. Ooit kwam ze de familie binnen dankzij Ria, maar ze werd groter en wilder en ging steeds meer plaats opeisen. Na diverse logeerpartijen kwam ze uiteindelijk terecht in het kuststadje, waar ze op 15-jarige leeftijd overleed.

Het opvallende was dat Laura’s aanwezigheid in onze familie erg gelijk loopt met het komen en gaan van familieleden. Ze kwam in de familie nét voor onze (over)grootvader Sooi overleed, in 1992. Thomas was toen één jaar en is dus zowat samen opgegroeid met Laura. Ik vermoed zelfs dat ze zowat evenveel konden eten. En door een grillige speling van het lot valt Laura’s dood op enkele dagen na gelijk met de eerste herdenking van Jelle’s overlijden.





Eén Pfaff minder

10 03 2007

Nét in die ene week dat ik compleet afgesloten ben van het nieuws, komt in Brasschaat toch wel opa Pfaff te overlijden zeker? Nu ja, het was niet echt opa Pfaff, want het was maar de schoonvader van Jean-Marie, maar de roddelpers noemt hem zo voor het gemak. Hét medianieuws van de week dus, en het is compleet aan mij voorbijgegaan want de ouwe is vandaag zelfs al begraven!

Ik heb altijd beweerd dat het productiehuis dat De Pfaffs maakt, al lang zat te wachten op dit overlijden. Men kan niet blijven trouwen en kinderen kopen om de serie boeiend (!?) te houden. Ik betwijfel dan ook of men volgend jaar deze familie van marginalen nog zal blijven volgen. De kijker heeft het nu immers allemaal wel gehad. Wedden dat de aflevering over de begrafenis voor een piek in de kijkcijfers zal zorgen? En dan mag het amen en uit zijn met deze overbodige familie. Alleszins is er nu toch al ééntje minder. Laat de vergetelheid de rest nu ook erg snel opslokken.





Carnavalspoll

10 03 2007

Zelf heb ik een beetje een haat-liefdeverhouding met carnaval.  Dat komt er van als je zo dicht bij Aalst woont. Tegenwoordig gaat het aan mij voorbij, maar onder de lezers zijn de meningen verdeeld!

Carnaval:

*Heb ik gemeden als de pest: 26%
*Heb ik flink gevierd: 26%
*Heb ik van een afstandje van genoten: 14%
*Heb ik jammer genoeg moeten missen: 22%
*Is ongemerkt aan mij voorbijgegaan: 12%





Ontstressen

9 03 2007

Ik was vijf dagen op zeeklas. Geen internet. Geen mails. Geen krant. Geen televisie. Geen radio. Geen nieuws. Geen stress.

Bizar, maar door de focus die je taak op zo’n activiteit vereist, kom je er gewoonweg niet aan toe zelfs maar aan iets anders te denken dan je werk. Dat mag dan al vreselijk klinken, maar alle andere stresserende elementen ontbreken eveneens. Je moet geen boodschappen doen of nadenken over het eten. Je moet geen tien bezigheden combineren. Je moet geen bus of trein halen. Je moet geen vuilnis buiten zetten. Je bent je eigen baas. Dat wil zeggen dat de afgelopen week me wel degelijk ontspannen heeft, al ben ik wel doodop. Hoe contrasterend dus: hoe meer je opgaat in je werk, hoe minder kopzorgen?





My Life in Films: E.T.

7 03 2007

Over films en herinneringen

Ik werd al van kleinsaf aan meegenomen naar de bioscoop, al was er nog geen sprake van multiplexen en was het dus maar naar de Palace in Aalst. Mijn eerste bioscoopfilm was The Aristocats, maar toen ik 6 was, mocht ik mee naar mijn allereerste échte film in de cinema: E.T., in 1983. Met mama en tante Ria, terwijl Boris, die nog te klein was, thuis bleef bij papa.

Ik herinner me nog veel van die film, al denk ik niet dat het aandoenlijke wezentje mij echt iets deed. Het bleef me bij hoe hij op een bepaald moment bewusteloos en lijkbleek in het water werd aangetroffen. En toen Elliott – het jongetje dat E.T. redde – op het einde op een bed moest liggen en via allerlei draden verbonden werd aan een machine, vond ik dat erg fascinerend. Ik was in ieder geval de hele film door geboeid en bleef braaf zitten. Maar ik bekeek het toch allemaal maar vanop een afstand. Ik was wellicht nog te klein om emotioneel betrokken te zijn, denk ik.

Ik kreeg toen een poster van E.T., wat me achteraf beschouwd wel wat vreemd lijkt. Uiteindelijk is E.T. niet bepaald postermateriaal. Om één of andere reden kwam de poster maar niet aan de muur. Enkele jaren later zag ik deze blockbuster terug op televisie. De beginscène in het maïsveld vond ik angstaanjagend. Ook gedurende de rest van de film, joeg E.T. me de stuipen op het lijf. Hij leek wel een misvormde, slijmerige, grootogige hond en hij maakte nog enge geluidjes ook. Het drong langzaam tot me door dat dit eigenlijk een regelrechte horrorfilm was! Ik was maar wat blij dat E.T. op het einde zijn biezen pakte en van onze aardbol verdween. Kort daarop werd de poster van de vriendelijke alien dan toch opgehangen, zonder dat ik er om gevraagd had. In mijn bed werd ik door E.T. aangestaard. Ik kon er niet naar kijken. In elke donkere ruimte die ik sindsdien binnen stapte, meende ik E.T. te herkennen. ’s Nachts meende ik hem onder mijn bed te horen.

Lang heeft dat niet geduurd. Ik zag kort daarop een klein stukje van The Gremlins en zij mochten E.T. vervangen in de nachtmerries van de daaropvolgende jaren. Ik bekeek E.T. nog een keer, en ik vond er niets eng meer aan. Plots vond ik dan toch een meeslepende film die me ontroerde en die ik nu met veel plezier herbekijk. En ik slaap goed.





Naar zee

5 03 2007

Ben er met de klas een weekje tussenuit, naar zee. Of het om te ontspannen is, is nog af te wachten. U hoort het vrijdag wel. Intussen blijf ik posten.








%d bloggers liken dit: