BlogBlock

30 04 2007

’t Is hier wat rustig de laatste dagen. De warmte en het daaraan gekoppelde lagere bezoekersaantal van gisteren hebben daar misschien iets mee te maken, maar eigenlijk heb ik ook even een writer’s block. Ik vermijd het uit gebrek aan ergernissen of bedenkingen jullie oninteressante fragmenten uit mijn dagelijkse bestaan te serveren – ‘vandaag een peer gegegeten’, ‘alle strips van Dirk-Jan herlezen’ of ‘mijn trein was afgeschaft!’, maar de meer frappantere zaken blijken al elders en veel deskundiger geformuleerd te worden. Yves Desmet hekelde in De Morgen de NMBS, omdat die het aandurft van zijn reizigers te eisen sneller op- en af te stappen, omdat elke vertraging eigenlijk de schuld van de reiziger is. In De Standaard worden terecht vraagtekens gezet bij de fictieve (en wel erg stupide) blogs die gekoppeld worden aan Emma, de uit de hand gelopen grap die men bij de VRT een serie noemt. De personages van deze telenouvelle hebben immers allemaal een eigen blog en daar wordt nog op gereageerd ook (genre ‘Pas op, Nils! Die Myra is niet te vertrouwen!’). Wie schrijft die shit en wiens realiteitszin is zo gestoord om er effectief in mee te gaan? Ik zat al enige tijd met die bedenking, maar De Standaard zet ze nu wel op papier, goed onderbouwd. In HUMO staat een overheerlijk stukje tv-kritiek op een aflevering van Man Bijt Hond waarin een dame trots een schilderij met de Plops voorstelde. Ik wou dat ik het zo goed kan formuleren.

Dus… momenteel lijkt het allemaal wat zinloos. Ik wil alles wat ik doe zo goed mogelijk doen, maar als anderen het beter kunnen, waarom zou ik er dan mijn tijd aan verspillen? Ik kom dus liever met apartere onderwerpen uit de hoek, maar die bieden zich niet vanzelf aan natuurlijk. En het alfabet der mensen bied ik liever maar met mondjesmaat aan. Daarnaast is het even spannend op school. Op een positieve manier weliswaar, maar het neemt me wel in beslag.

Zodus, beste lezers – en u bent de laatste weken echt wel met veel, vandaag werd het record aantal bekeken pageviews zelfs gigantisch verbroken en het is pas half 2 – geduld. En als u me wat wil motiveren, reageer wat meer. Die Eddy Wally-discussie vond ik lekker smaken. Verder dank voor de bezoekjes!

Advertenties




Filmmaand april

30 04 2007

Een flinke inspanning gedaan deze maand, maar liefst 22 films gezien:
 

A Scanner Darkly (8) Naar animatie omgezette sci-fi over identiteit en de absurde war on drugs. Eindelijk nog eens Winona.
Tea with Mussolini (7) Vijf grote cinemadames in een onderhoudende biografisch oorlogsverslag
Man to Man (7) De pygmee: mens of dier? Oké drama dat wat scherpte mist.
Everything is Illuminated (7) De film naar het boek. Origineel bij momenten, dramatisch wat mager
Layer Cake (7) Typische Britse gangsterfilm met veel personages en situaties rond wapens en drugs, maar goed gedaan
Thank You For Smoking (8) Knap geschreven satire over de tabaklobby
Empire Falls (8) Sterrencast in een als mini-serie opgevatte superieure soap
The Bridge of San Luis Rey (6) Oubollig en zwak in beeld gezet historisch drama met grandioze cast
The Passion of the Christ (5) Oninteressant en pervers gewelddadig Bijbelverhaal
Innocence (7) Macaber surrealisme op een meisjesinternaat
Lost Souls (4) Tamme, ridicule religieuze thriller
Sunshine (8) Verfrissende reis naar de zon met goeie effecten en sterke personages
Infamous (7) Tweede ‘Capote’, helaas trivialer en oppervlakkiger.
A Casa Nostra (6) Ongedefinieerd, pover uitgewerkt Italiaans drama over geld en macht
Shall We Dance (5) Gere op dansles bij Lopez. Voorspelbaar van begin tot eind.
Fever Pitch (6) Leuk maar nu al verouderd Brits filmpje over voetbal versus romantiek.
The Sweetest Thing (2) Diaz doet dom in stupide, scrabeuze vrouwenkomedie
Runaway Jury (8) Traditionele maar aangename rechtbankthriller met prima acteurs
Alpha Dog (7) Half geslaagde reconstructie van een bizarre moord in het Californische rich kid milieu
Kissing Jessica Stein (8) Aanstekelijke New Yorkse komedie waarin een seutemieke de vrouwenliefde uitprobeert
Point of Origin (7) Goed opgebouwde en origineel in beeld gezette tv-film over de jacht op een pyromaan
Riding in Cars with Boys (4) Typisch tranerig melodrama waarin Drew Ernstig probeert te acteren

Totaal: 2251





Flair in ’t echt

28 04 2007

Tegenover 8 mannelijke collega’s heb ik ook zo’n 18 vrouwelijke collega’s, een verhouding die best doenbaar is en in het flair37-06.jpgonderwijs zelfs niet zo vaak voorkomend is. Gelukkig zijn die 18 dames heel verschillend en is het niet zo’n groepje huisvrouwachtige grijze muizen of kijvende schoolmastellen die altijd één eenheid vormen in smaak, mening en initiatief. Toch worden de gesprekken zo nu en dan helemaal door de vrouwen gedomineerd. De Flair lijkt dan echt tot leven te komen, want een brede waaier aan gespreksthema’s passeert dan de revue: lingerie, slaapgewoontes, tatoeages, de nieuwe man, ontharen, schoenen, dansen, Colin Farrell, de Flair zelf (die godzijdank door slechts een kleine minderheid van hen gelezen wordt), kinderkleding, roken, ontrouw, lichamelijke klachten, de zonnebank, Temptation Island, de poetsvrouw, … Op die momenten houden de mannen zich stil, naar elkaar monkelend omdat het weer eens zover is. Want wie het waagt te reageren of commentaar te geven tijdens zo’n kletskransje, moet het ontgelden. Of nog erger: wordt zelf het onderwerp van gesprek. Gelukkig maar dat het truttengehalte bij ons zéér laag ligt ons en de typische meisjespraat niet echt vaak opduikt.





Droge humor?

24 04 2007

Als ik het de zelf verklaarde profeet Frank Deboosere nog één keer over De Grote Droogte hoor hebben, ga ik die kerel persoonlijk met waterballonnen bekogelen. Jongens toch, van overdrijven gesproken. Ik denk dat hij er stiekem van droomt dat het nooit meer regent, zodat hij zijn weerbericht nog spectaculairder kan maken.





Gepamper: Lena

23 04 2007

lena.jpg

Bijna 5 kilo nieuwe mens, vandaag op Aarde beland.
Proficiat, Marianne en Steven en broertje Stijn!





0032 (1)

23 04 2007

“Als je kijkt naar de Paralympics

Iran heeft daar altijd eerste plaats.

Maar vanwaar komen al die gehandicapten?

Het resultaat van 8 jaar oorlog.”

Treffend gezegd door één van de ongelooflijk interessante mensen die opgevoerd worden in het uitmuntende tv-programma 0032. Sterke tv.





Persoonlijke boodschap

22 04 2007

M. & F. , het was fijn jullie gisteren nog eens terug te zien!





Chuck Norris doesn’t sleep, but I do

21 04 2007

Boris nodigde me deze week uit om te komen kijken naar een theaterstuk, hoewel een performance eigenlijk een beter woord is. Chuck Norris doesn’t sleep, he waits had een veelbelovende titel en aangezien HAP een handje had toegestoken in de productie, verwachtte ik verrast te worden. Of minstens toch geboeid. Maar al snel bleek dat ik er helemaal niets van begreep. Niet dat ik gehoopt had op eechuck-norris-voor-site.jpgn plot, maar wel op een betekenis. En die was voor mij zoek. Dat kon gecompenseerd worden door het creëren van interessante beelden of situaties. Maar ook daarvan was geen sprake, vond ik. De opgevoerde taferelen stootten me eerder af. En ik was al geïrriteerd geraakt omdat de drie acteurs aan het begin van de voorstelling een context schetsten, wat erg vervelend was. Als een stuk een handleiding nodig heeft, hoeft het voor mij al niet meer. Ik genoot dan maar van de feestdis die veranderde in een vulkaan – knap gedaan van Boris – , maar verder liet het me allemaal koud. En dat vond ik eigenlijk erger dan dat ik het slecht zou gevonden hebben. Het laatste kwartier, een hilarische finale, vond ik dan weer best amusant, maar dan enkel omdat het appelleerde aan mijn voorliefde voor chaos.

Nu realiseer ik me dat dit wel een erg subjectieve reactie is. Hier kun je een genuanceerde en doordachte recensie lezen van iemand die er meer verstand van heeft. Ik ga er verder ook niet wakker van liggen. Maar toch  blijven enkele bedenkingen sluimeren. Iedereen maakt keuzes in zijn leven. En ik heb niet de pretentie het ene beroep een betere keuze te vinden dan de andere. Maar even durfde ik toch bedenken dat in al die maanden dat de makers van dit stuk bezig waren met de voorbereidingen ervan, ik mijn tijd toch een stuk zinvoller heb besteed, professioneel gezien dan. En uiteraard naar mijn maatstaven – want was is ‘zinvol’? In theorie wil ik de eerste zijn die alle creatieve en scheppende zielen aanmoedigt, maar nu ga ik daar blijkbaar bepaalde eisen aan koppelen, als publiek maar ook als belastingbetaler. Ben ik dan conservatief? Ik denk het niet. Ik hoop het niet. Ik apprecieer in film en literatuur vooral alles wat afwijkt van het conventionele. Ik ben geïnteresseerd in experimentele kortfilms en geniet van de uitdagingen die ze kunnen bieden om ze te begrijpen (lees hier een beschouwend artikel waar ik zelf erg tevreden over ben). M.a.w. ik denk dat ik mag stellen dat het onconventionele wél aan mij besteed is. En al blijf ik openstaan voor discussies, me dus willoos aansluiten bij de aanhangers van alles wat cultureel goedgekeurd is, behoort niet meteen tot mijn intenties.





Alfabet der mensen: G

18 04 2007
In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag de G:

lettreg.gif Geert
Easy-going collega met een groot hart en eeuwig positieve ingesteldheid. Daardoor geliefd bij kinderen én collega’s. Weldra papa van twee, maar als huisvader al even relaxt als als leerkracht. Switcht moeiteloos van Q naar StuBru en dat getuigt evenveel van een brede smaak als gebrek aan kieskeurigheid. Nestelt zich op één van zijn drie vrije namiddagen graag voor de buis met een degelijke Amerikaanse film, maar giet op vrijdagnamiddag maar al te graag de glazen vol. Speelt fervent op de lotto voor zichzelf en zijn collega’s. Duikt eens in de zoveel tijd wel eens op in een reclamespot, getypecast als vlotte kerel.

Gerda
Wat te vertellen over mijn moeder? Mijn Pappenheimer. Moderne mama met stijl en een mening. Heeft het levensdoel haar kinderen goed op te voeden intussen al een tijd bereikt en amuseert zich nu met alles wat ze graag doet. Van haar geërfd: niet rap tevreden willen zijn, een (vaak hinderlijk) medelijden met sukkelende medemensen en de afkeer van plastic op tafel, gebloemde thermosflessen en voetbalkantines. Droomt onmogelijk te fantaseren scenario’s met als leidmotief de ondraaglijke oppervlakkigheid van de ambtenarij. Kan niet overweg met afstandbedieningen, maar is in alle andere aspecten stukken vooruitstrevender dan haar vele jonge collega’s. Heb haar leren bloggen. Kan nog een boek vullen met feiten, anekdotes en bevindingen, maar zullen we het hier maar bij laten?

Gerda (van Holland)
Onze ‘derde grootmoeder’ stelde ik u al eens voor in dit artikel.  Aanstekelijk gezellige en kordaat Hollandse familievriendin die de wereld afreist en zo nu en dan dus ook bij ons langskomt.

Gülsüm
Nogal ontstuimige leerling, die echter leerstof opslurpt als water en zo de nog wat zeldzame uitzondering vormt: welk kind van Turkse afkomst spreekt en schrijft zo goed Nederlands? Een geschenk voor elke leerkracht. Beschikt daarnaast over een groot enthousiasme voor spelletjes, maar o wee als ze boos wordt …

Gustave
Leerling met veel talenten. Komt uit het soort alternatieve families dat kunstenaars en wereldverbeteraars met zich meebrengt, maar dan zonder de stelligheid en ongewassen haren. Met andere woorden: een welopgevoed kind. Hip zonder er naar te streven. Is niet altijd even zeker en kan soms niet goed overweg met frustraties of woede. Is ook nog eens een prima voetballer, cultuureel allesvreter, gepassioneerd lezer én begaafd klarinettist.


Lees ook:D C–  BA – H





Sport op tv?

15 04 2007

De pollvraag van vorige week was ‘Welke sport bekijkt u het liefst (op televisie)? De resultaten – waarover ik absoluut geen mening heb:

-wielrennen 30%
-tennis 23%
-veldrijden 15%
-atletiek 7%
-voetbal 5%
-20 % kijkt nooit naar sport op tv.

Totaal aantal stemmen: 60





Awoe Eddy Wally

13 04 2007

Eddy Wally wordt dit jaar 75. En dat moet gevierd worden, menen bepaalde lui die niets om handen hebben. Maar ik vraag me eigenlijk af wat er zo bijzonder is aan deze derderangs artiest? Hij is ‘een fenomeen’, zo zegt men. Waarom eigenlijk?

In de eerste plaats durf ik stellen dat Eddy Wally niet kan zingen. Hij heeft geen opvallend goede of mooie stem en kan amper toon houden. Daarnaast maakt Eddy géén goede liedjes. Hij heeft weliswaar voor enkele klassiekers gezorgd, monumenten in het Vlaamse muziekpatrimonium, maar dat wil eigenlijk niets zeggen. De Vlaming is nu niet bepaald een groot kunstliefhebber. Het is dus niet omdat iedereen het liedje kent of er veel exemplaren van verkocht zijn, dat het ook een goed nummer is. En daarmee bedoel ik, een knappe compositie, een interessante tekst, een originele melodie, e.d. Nee, de liedjes van Wally zijn gedrochten, net als zijn kostuums. Nietszeggend, onbeduidend gekwek op een kermisdeun gezet. Heeft de man trouwens de laatste twintig jaar nog een lied gemaakt dat (binnen deze context) van enige betekenis is? Ik meen van niet, al ben ik daar niet zeker van natuurlijk, ik ben niet thuis in het genre. Maar de zanger zet gewoon af en toe een beat op een oude hit of brengt een cover van afgedankte sterren, die we vervolgens nérgens te horen krijgen. Toch zou hij naar eigen zeggen de ene hit na de andere scoren.

En dat brengt ons bij de essentie. Eddy Wally is een gigantisch overschat ‘artiest’, en dan vooral door zichzelf. De man noemt zichzelf een wereldster. Hij heeft weliswaar al over de hele wereld opgetreden – zelfs in kitschparadijs Las Vegas – maar wat bewijst dat eigenlijk? Heel wat andere Vlaamse artiesten en groepen (The Confetti’s, K’s Choice, Deus, Zita Swoon en zelfs het onvergetelijke Def Dames Dope!) traden op in alle werelddelen, maar dat wil niet zeggen dat ze doorgebroken zijn, er rijk van geworden zijn en al helemaal niet dat ze daardoor wereldberoemd zijn. Bestaan er beelden van Eddy Wally in uitverkochte concertzalen  – en dan spreek ik over minstens duizend toeschouwers? Alleszins wel van zijn verschijnen in het Britse programma Eurotrash. Dat zegt eigenlijk genoeg. En dan wil ik niet beweren dat Wally liegt over zijn succes, maar wel dat hij geen enkel benul heeft van wat algemeen gezien als ‘succes’ wordt beschouwd. Anderzijds: de man kreeg wel een standbeeld en was zelfs even in de running voor De Grootste Belg. Maar een tactiek zit daar niet achter. Als je lang genoeg doordraaft, wordt zelfs een grap ernstig genomen.  

wally1.jpg

Goed, misschien dat Wally als artiest door slechts een minderheid wordt gewaardeerd, maar velen vinden hem zeer entertainend en goed om eens flink uit te lachen. Maar zijn we na al die jaren niet uitgelachen? De clown bezig zien in panels en interviews, levert nu en dan nog wel eens eens hilarische beelden op, maar niemand lijkt zich te realiseren dat Eddy Wally volkomen wereldvreemd is, zich compleet onbewust van het hoe en waarom van het dagelijks  leven. Mensen die dus stellen dat Eddy Wally eigenlijk veel slimmer is dan hij zich voordoet en de grap gewoon meespeelt, hebben het bij het verkeerde eind. Eddy Wally is gewoon een domme oude man, die zich – let er maar eens even op – zelfs niet behoorlijk  kan uitdrukken. Ik vind zijn gestamel en versprekingen al lang niet meer zo grappig. Eerder triestig, vooral dan het feit dat sommige media nog steeds menen dat Wally nog iets te vertellen heeft. Ik zou hem liefst van al nergens en nooit meer aan het woord gelaten horen.

In zijn kielzog treffen we Mariëtte aan, dochter Marina en zelfs kleindochter Vanessa, allemaal extreem marginale figuren die de illusie van Wally als slimme ondernemer, tegenspreken. Te Ertvelde vertoeven ze in een wansmakelijk gedecoreerd villa’tje dat de het absolute gebrek aan stijl van de familie Wally in de verf zet. Ze zijn ook Wally’s vurigste fans. De man vertoeft dus dagelijks in een zelfgecreëerde droom. Met de dwazen en onverstandigen loopt het geluk mee.





De ergernissen

12 04 2007

De HUMO van deze week bracht een nogal onopvallend, maar zeer interessant artikel. ‘Ouwe heren ouwehoeren’ laat de heren Stijn Meuris, Marc Didden, Jan Van den Berghe en (pdw) aan het woord over hun ergernissen. Dit zijn namelijk befaamde zeurkousen en zij kunnen onophoudelijk klagen over de wereld om ons heen. Ik vond dit artikel zeer verfrissend en het deed me beseffen dat ik het toch wel een beetje mis om zo ongegeneerd iets of iemand af te kraken of te bespotten. Ik was daar vroeger best wel goed in, vond ik. Maar toen begon deze blog succes te krijgen en veel lezers apprecieerden toch een af en toe iets minder verzuurde toon. Stom om daar aan toe te geven, eigenlijk. Het is nog altijd mijn blog, die hoort te gaan over wat mij bezighoudt. Maar het zijn niet alleen de  blogbezoekers die mijn schrijven beïnvloeden. Onze samenleving lijkt geen plaats meer te hebben voor gezeur en gezaag. Alles sam, normen en waarden, weet u wel. En daar kan ik inkomen. Negativiteit is geen vruchtbare karaktereigenschap. Maar tegelijk is er in diezelfde maatschappij een overvloed aan zaken die het gewoon verdienen afgezeikt te worden. Overloop deze blog maar eens sinds zijn ontstaan: Kate Ryande taal van Thuisfermettebewoners, weermannen, Bart Chabot, preselecties bij VTMteenslippers, Belgacom, Scherre de Gerre, klantenwervers, de NMBS, joggingpakken, taalfoutenWendy, Regimijn buren… We moeten alles maar goed vinden of negeren, voor kritiek en commentaar is nooit plaats, je moet maar de andere kant op kijken, de knop omdraaien, enz. Die discussie is al uitgebreid gevoerd natuurlijk. Om maar te zeggen: we kiezen op alle gebied voor middelmatigheid en doorsnee. Wie wordt b.v. wellicht onze volgende premier? Ik wil mijn oude negativiteit in ere herstellen. Dus sta me toe dat ik nu en dan toch weer eens flink arrogant uit de bocht ga en hier vlammende stukjes schrijf over alle rotzooi die ons omringt. Ik moet op school al het stichtend voorbeeld geven en zalven en goedpraten en nuanceren en neutraal zijn en daar kan een mens echt wel eens genoeg van krijgen. Deze ontspannende vakantie heeft me dat nogmaals laten inzien. Ik vind het leuk om me ergens aan te ergeren en dat ga ik vanaf nu weer wat meer doen.Als afsluiter een fragment uit het artikel waarin de bal toch wel even wordt misgeslagen:Originele Voornamen
Marc Didden: “In principe vind ik dat alle inwoners van dit land Jef of Maria zouden moeten heten, al realiseer ik me dat dat niet werkbaar zou zijn. Maar bespaar ons alstublieft de Lobkes, Eppo’s, Wolkjes en Winters van deze wereld. Al kan het mij deep down  inside natuurlijk niet schelen. Van mij mag je zelfs Jens heten, op voorwaarde dat je een eskimo bent.”
Dit is natuurlijk je reinste kletskoek. Didden vindt Jens blijkbaar al een vergezochte naam, terwijk er tegenwoordig toch wel een pak slechtere namen bestaan – laat mij u de voorbeelden besparen. Maar dat hij Jens bovendien met een eskimo associeert, is natuurlijk de druppel. Dat zou hetzelfde zijn als een Ier die Joris heet of een Rus die Kees heet. 





Het nieuwe bioscoopbezoek (2)

11 04 2007

Vandaag moest ik vaststellen dat een bioscoopticket bij Kinepolis al 8 euro kost. 8.2 euro zelfs als u uw ticket aan de automaat afhaalt. Daar wou ik meer van weten, en de dame aan het onthaal wist me te vertellen dat het hier om een digitale projectie ging (van de overigens geweldige film Sunshine en dat is blijkbaar duurder. Nu hoef ik zeker niet overtuigd te worden van de kwaliteiten van digitale cinema, maar de bioscoopbezoeker heeft natuurlijk niet echt een keuze. Of u moet maar een andere film gaan bekijken. Nu hoef ik daar geen punt van te maken, want de dame wist me ook te vertellen dat binnen enkele weken de prijzen van alle tickets verhoogd zullen worden. Kinepolis start immers met het systeem waarbij een bezoeker zijn plaats kan reserveren. De voor- en nadelen van dit systeem bekeek ik al een keer in een vorig artikel. Maar toen had ik er niet bij stilgestaan hoe duur naar de bioscoop gaan eigenlijk wel zal worden, in die mate dat ik me de vraag stel of het wel nog de moeite waard zal zijn. De meeste films liggen binnen de drie maanden (soms nog eerder) al in de videotheek en de winkelrekken en de kwaliteit van thuisbioscopen wordt alsmaar groter. Zelfs een cinefiel als ik durft opwerpen dat enkel spektakelfilms (of anders gezegd: het soort films die je op het grote scherm moet zien) nog de prijs van filmticket waard zullen zijn.

Een telefoontje naar één van de kleine, onafhankelijke bioscopen in Gent, garandeert me dat er voorlopig nog geen sprake is van een prijsverhoging in de sector van de arthouse cinema’s. Voorlopig, want in het najaar zouden de tickets wel 50 cent duurder kunnen worden. Misschien. Maar uiteindelijk zal de hele sector toch moeten volgen omdat die ene familie bioscoopeigenaar nu eenmaal de markt overheerst. Spijtig dat de liefde voor de film zo bezoedeld raakt.





Random Thoughts (5)

10 04 2007

random-thoughts.jpg

Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik schrijf voor deze blog, zo lijkt het wel. *** Ik geniet volop van mijn vakantie en ik weet hoe dat komt: mijn achterhoofd is leeg. Niets waar je echt rekening mee moet houden, niemand die iets verwacht. Behalve misschien mijn oma, maar dat is een constant gegeven. *** Wat ben ik blij dat ik me voorlopig aan mijn voornemen heb kunnen houden om geen minuut naar De Tabel van Mendeljev te kijken en me aldus een ergernis of twintig te besparen. *** Ontdekt en ongelooflijk door meegesleept: de Britse drama/komedieserie Shameless. Zalige televisie. *** Wanneer win ik nog eens iets? *** Mijn aanslagbiljet van de belastingen is aangekomen. Eén minuut stilte. Ik tracht uit alle macht te negeren wat ik met dat geld zou kunnen doen. *** Ik wou echt dat dat spotje waarin Wim Opbrouck Palm bezingt, nooit meer uitgezonden werd. *** Ben trots op mezelf dat ik tijdens deze zonnige dagen ijsjes links kan laten liggen. Bizar genoeg beschouw ik plots alle mensen die lekker lopen te smullen van wafels, ijsjes, snoep en meer van dat, als zwak en vadsig.*** Al 11 films gezien deze vakantie, had wat in te halen. ***





Ze zijn terug

9 04 2007

Tony. Carmella. Christopher. Dr. Melfi. A.J. en Meadow. Uncle Junior, Janice, Paulie en Silvio. En al die andere Italian-Americans die verdachte handeltjes drijven. The Sopranos dus. Met het laatste seizoen.

sopranos.jpg

Als er één televisieserie is die u ooit moet gezien hebben, is het deze wel.

Voor de aardigheid deze prachtige parodie van The Simpsons:

simpsons.jpg





Topweekend voor iedereen?

8 04 2007

Het was een topweekend voor de kust en dat is blijkbaar maar weer eens groot nieuws. Wel, ik ben het beu. De nieuwswaarde van dit bericht, dat ieder jaar wel een paar keer in het journaal zit is, is toch erg klein. De relevantie onbestaand. We krijgen toch ook niet te horen hoe de Hasseltse ijsjesverkopers het hebben gedaan dit weekend? Hoe ging het met de meubelcentra in Vlaams-Brabant? En hadden de badmatverkopers in Mechelen wat succes de voorbije dagen?





My Life in Films: The Muppets & The Marx Brothers

5 04 2007

Over films en herinneringen

Op een foto uit mijn kleutertijd is te zien hoe ik al mijn duplo-ventjes samen laat troepen. Ik was gefascineerd door de diversiteit van de personages, al waren de verschillen eigenlijk miniem. Maar ik bedacht bij elk ventje een eigen identiteit, die vooral gebaseerd was op archetypische kenmerken. Iemand met een bril was slim. Iemand met een hoge hoed was oud en deftig. Zwart haar stond voor moed, blond haar voor onschuld. Enz.

Ik was ook dol op de smurfen, waar ieder maar één persoonlijkheidskenmerk had. En op Jommeke, waar al die personages uitvergroot werden (Dikke Springmuis! Mic Mac Jampudding! Professor Gobbelijn! Madam Pepermunt! Tita Telajora!).   Het allerleukste vond ik de avonturen waarbij zoveel mogelijk van die personages betrokken waren. Ik hield van de interactie tussen alle personages. Het Jubilee, het honderdste album van Jommeke, was mijn favoriet, want voor het eerstkwamen al dietypetjes samen. Ook de Kuifje- en Nerostrips trokken me aan vanwege de zeer diverse en soms compleet van de pot gerukte personages (Clo-Clo! Tuizentfloot! Jansen en Janssen! Bianca Castafiore! Madam Pheip!).

 

Het spreekt voor zich dat ik op televisie gelijkaardige dingen zocht. Bestaan er gekkere figuren dan The Muppets?Ik ben nog altijd dol op de gezonde nonsens die deze kleurrijke, gevarieerde groep geschifte beesten brengt. Op al die heerlijke personages als Kermit, Miss Piggy, Fozzy Bear, The Great Gonzo en zijn kip CamillaScooterRowlf, de Zweedse kok, Animal, Dr. Bunsen Honeydew en zijn assistent Beaker, Rizzo the Rat, Sweetums, Sam the Eagle, Sgt. Floyd Pepperen Janice en natuurlijk Statler en Waldorf. Is er ooit een leukere groep personages bedacht? Want niet alleen zijn The Muppets grappig, vaak zelfs subversief, ze beschikken ook over een zeer uitgewerkt, consistent karakter. De interactie met echte mensen verliep dan ook feilloos (Gert Verhulst, eat your heart out) en vandaar dat ook de eerste drie films van de Muppets (The Muppet Movie, The Muppets take Manhattan en The Great Muppet Caper) tot mijn favorieten behoren. Ik kan ze blijven herbekijken (al bestaan ze nog niet allemaal op DVD!), niet alleen vanwege die figuren, ook vanwege die nostalgische, Amerikaanse sfeer. En ook een klein beetje vanwege de soms nogal melige liedjes… die ik zelfs op CD heb, maar sst, dat houden we onder ons.

Nu was ik niet alleen gefascineerd door interessante personages, hoewel toen wel de fundamenten voor mijn latere soapverslaving en voorliefde voor het betere televisiedrama werden gelegd, dat is duidelijk. Maar The Muppets stonden ook voor chaos. Decors vielen om, iemand werd opgegeten door een monster, kippen werden weggekatapulteerd, er vonden explosies plaats, … André Van Duin en John Cleese, twee van mijn jeugdidolen, waren ook al zo bedreven in het creëren van chaos. In de sketches van Van Duin liepen dingen verkeerd. Misverstanden die escaleerden. Fawlty Towers ging nog een stap verder. Misverstanden werden tot in het absurde doorgetrokken. Lijken vielen uit de kast. Elandenkoppen vielen van de muur. Mensen verkleedden zich. Iemand werd nat gespoten. Of de klassieker: iemand kreeg een taart in het gezicht. Ik lag altijd in een deuk, gegarandeerd. Ook de avonturen van Louis de Funès waren aan mij besteed natuurlijk. Mevrouw Ten Kate, voor wie dat wat zegt. The Freggles. Laurel en Hardy. The Simpsons uiteraard!

Terug naar mijn speelgedrag. In het begin was er nog geen sprake van dramatische ontwikkelingen in enge zin in de verhaaltjes die ik speelde. Geen intriges of crisissen. Het enige wat ik mijn lego- en playmobilpersonages liet overkomen, waren rampen. Aardbevingen, stormen, overstromingen, kettingbotsingen, enz. Natuurlijk ging er niemand dood. Het punt was gewoon chaos te creëren en de personages even van de wijs te brengen. Zo’ n legostad (en die was bij ons echt wel enkele vierkante meters groot!) werd dan nadien weer helemaal opgebouwd – wat uren duurde – om er weer een vliegtuig te laten op neerstoren. Ik stond er op dat moment niet bij stil, maar ik hield van chaos. Niet in werkelijkheid, maar in mijn fantasie. En op het grote scherm. Rampenfilms als The Poseidon Adventure, bv.

En toen ontdekte in eindelijk zo’n film waarin die twee dingen – een variatie aan personages en een situatie die in chaos uitmondt – samenvielen. Ik herinner me niet dat ik ooit harder gelachen heb dan met de film A Night at the Opera, van The Marx Brothers. Een echt goede film is het niet. De plot is zwak en in feite is het verhaal niet erg interessant. Maar één klassiek geworden scène doet het hem. Groucho Marx, de snuggerste, meest gevatte en beroemdste Marx Brother, bevindt zich aan boord van een schip, in zijn kajuit. Tot zijn verbazing treft hij in zijn bagage niet zijn kleren aan, maar zijn twee boers – waarvan er één slaapt – en hun vriend. Vervolgens bieden er zich allerlei mensen aan in de kajuit: twee machinisten, vier bedienden met grote schotels vol eten, een manicuriste, iemand die de telefoon wil gebruiken, een poetsvrouw, twee dames die de bedden komen opmaken, iemand die haar tante Minny zoekt enz. De kleine kajuit wordt steeds voller en voller en de slapende broer is een behoorlijke lastpost. En dan komt de dame aan met wie Groucho een afspraak heeft. Zij trekt de deur van de kajuit open en iedereen rolt naar buiten. Scène afgelopen.

Ik vind deze filmscène het toppunt van hilariteit en ze mag beslist gelden als mijn favoriete filmscène aller tijden. Ik hou van het feit dat die personages ernstig reageren op een bijna onmogelijke situatie. Waarom komen ze binnen ondanks het feit dat de hut al vol is? Groucho zelf ziet er wel de grap van in. Hij heeft perfect door dat niemand zijn job kan doen in die situatie, maar laat niettemin nog meer mensen naar binnen. En tenslotte is er dan vrij onverwachte beeld van die dame die de deur opentrekt. Je ziet het niet echt aankomen. Die kleine verrassing is het perfecte einde van een juweel van een scène.

Ik moest The Muppets en The Marx Brothers dus wel in één stukje samenbrengen. Ze definiëren mij in zekere zin. Nog altijd ben ik verlekkerd op chaos, al zijn de meeste rampenfilms barslecht. Nog altijd koester ik goede fictieve personages, al slagen heel wat series en films er niet in personages tot leven te brengen die meer zijn dan stereotypen. En af en toe durf ik zelfs fantaseren dat de werkelijkheid op zijn kop wordt gezet door van die chaotische toestanden.  Dan rijdt een auto het café binnen waar ik zit of overstroomt de school waar ik werk. Er valt een meteoriet op het huis van de buren of er landt een ufo op de markt van Haaltert. De trein ontspoort of de cinema staat in brand. Paniek, hysterie, chaos, maar geen doden uiteraard. Niets macaber dus aan dit soort heerlijke fantasieën die de werkelijkheid op zijn kop zetten. Ik hoop dat ze nog lang in mijn hoofd mogen rondsluimeren.





Hectisch

4 04 2007

Ik stelde me de vraag of u ook zo één dag in de week beleeft, waarop het iets te druk is naar uw zin. Bij mij is dat beslist de maandag, omdat ik dan mijn hele werkweek moet voorbereiden en na schooltijd ook nog eens tot 18u teamvergadering heb. En velen hebben blijkbaar gelijkaardige ervaringen, volgens onze poll:

Wat is voor u de meest hectische dag van de week?

maandag: 47%
dinsdag: 8%
woensdag: 8%
donderdag: 4%
vrijdag: 14%
zaterdag: 16%
zondag 4%

Onbegrijpelijk genoeg zijn er ook mensen die ‘zondag’ kiezen. Hoe is dat mogelijk? Geniet toch van die dag! Zaterdag scoort ook nog hoog, terwijl dit voor mij toch een zeer relaxte dag is. Dat donderdag zo laag scoort, verbaast me ook al niet. Ook ik vind donderdag de rustigste dag van de week –  omdat ik dan in de namiddag klasvrij ben…





KUT!

4 04 2007

De onevenaarbare KUTsite, waaraan ik heel wat van mijn vrije tijd besteed, is sinds kort volledig vernieuwd. Neem meteen een kijkje.





Lente in Haaltert

1 04 2007

De eerste zonnestralen zijn voel- en zichtbaar en als Haaltertse wijkbewoner zal je dat geweten hebben. Een leger van fermette-eigenaars heeft zich gewapend met borstel, tuinslang en kantenmaaier op de voortuintjes gestort, een fanatisme tentoonspreidend dat de wat ingedommelde cynicus in mij klaarwakker maakt. Want die ophemeling van de suburbaanse waarden, die hier tegenwoordig zelfs van vader op zoon worden doorgegeven (‘zullen we samen de oprit schoonmaken, zoon?’), vind ik uitermate irritant en eigenlijk zelfs en beetje … zielig.

Laat die mensen toch doen, hoor ik de relativerende lezers weeral denken. Maar ik kan niet vatten dat een mens bij de eerste zomersignalen niets beter weet te bedenken dan de kiezelsteentjespoetser en de achteruitkijkspiegelboener boven te halen en zich als een gek op de o zo gekoesterde woning, wagen en bijhorende oprit en voortuin te storten. Wat een maanden van sip naar buiten turen en de kalender afkruisen moeten daaraan vooraf gegaan zijn, zeg. De polisher en hark stonden wellicht al maanden klaar,  als ze  al niet als geschenkje onder de kerstboom lagen.

Ik doe mijn best om het te begrijpen hoor. Ik zit ook graag in een verzorgde tuin. Ik vind dat als je jaren hebt gespaard om de Vlaamse droom waar te maken, je die dan ook consequent moet onderhouden. Dat is dan ook de essentie niet. Het gaat erom dat mijn Haaltertse buren enorm lijken op te gaan in wat op zich natuurlijk een dom huishoudelijk klusje is en dus blijkbaar zo’n fantasieloos, oppervlakkig en eentonig leven hebben dat schoonmaken een evenement op zich vormt. En dat terwijl er zoveel leuke dingen te doen zijn. Terwijl er best nog wel tijd is om dat onkruid te wieden en nieuw groen te planten. Terwijl je auto heus niet minder snel rijdt omdat hij een keer eens niet gewaxt is. Maar ja, die ene oprijlaan zal  tegen de herfst dan wel een keer of vijf meer gereinigd zijn dan die er naast, en in een verkavelingswijk bepaalt dat nog altijd je eigenwaarde en sociale status.

Volkomen subjectieve waarneming natuurlijk, maar ik ken deze buren al langer dan vandaag. Ze zijn saai en oninteressant. In de omgeving van mijn ouderlijk huis, feest er niemand. De barbecue wordt hoogstens aangestoken voor het eigen volk. Onverwacht bezoek wordt ontvangen op de oprijlaan, staand en met een biertje (!) in de hand, gekleed in een tuinshort van E5-mode. De tieners komen nuchter en stipt naar huis. Het hoogtepunt van de vakantie is het verven van raamkozijnen en het heraanleggen van het gazon. Arme mensen. Arme buurman D., wiens tuin er nu al zo kraaknet bij ligt dat er de komende maanden niets anders zal opzitten dan nog maar eens de mobilhome wassen. Arme buurman J., wiens voornaamste hobby zijn auto stofzuigen en opboenen is. Arme buurvrouw M., die enkel bezoek ontvangt dat niet voor haar, maar voor haar bekroonde huisdieren komt.

(En vreemd, maar ik voel alweer de druk van die zeikstralen onder de lezers om mijn arrogantie te verantwoorden en in een context te plaatsen. Maar daar heb ik nu eens geen zin meer in.)

Meer van dit: Fermettebewoners, Everybody Needs Good Neighbours (deel 1deel 2 en deel 3)








%d bloggers liken dit: