Filmmaand mei

31 05 2007

Mei was druk en het was vaak mooi weer. Amper 10 films gezien!

Spider-Man 3 (7) Amusante blockbuster met goede special effects
Miss Congeniality (5) Typische Bullock in flauwe zever
National Treasure (4) Indiana Jones in de 21e eeuw, ondanks sterke cast futloze bedoening
The Dead Girl (6) Gereanimeerd drama met goede acteurs maar slappe dramatiek
Las Mantenidas sin sueños (7) Doorleefde argentijnse tragikomedie over een slechte moeder
Zodiac (8) Sfeervolle reconstructie van de jacht op een seriemoordenaar in de jaren ‘70. Een subtiele Fincher werkt ook
Femme Fatale (5): Barslecht geacteerde designthriller met een nauwelijks te begrijpen plot
Un dimanche à Kigali (5) Goedbedoeld romantisch drama met de genocide in Rwanda als bloederige achtergrond
Black Sheep (7) Entertainende gruwelkomedie waarin schapen mensen vreten
Shut Up & Sing (7) Onderhoudende docu over Dixie Chicks versus Bush en rechts Amerika

Totaal: 2261
Dit jaar: 68
Verhouding Engelstalig/Niet-Engelstalig: 13.9% – 86.1%

Advertenties




Gepamper: Tore, Minne en Léon

30 05 2007

De Storm is al wat gaan liggen, maar ons schoolteam blijft zich vermenigvuldigen. Op 11 mei kwam Tore ter wereld, twaalf dagen later kwam Minne er bij. Vandaag werd Léon geboren. En in september komt er dan nog een uk bij (update: Lion). Eerder op het jaar werden ook al Laure, Finn, Mats en Stipe geboren. Totaal op één jaar: 9

Goed voor mijn tewerkstelling uiteraard; zowel nu als in de toekomst.





0032 (2)

28 05 2007

In een frituur in Sint-Lievens-Houtem, of all places, viel de wereld samen. 11 nationaliteiten ontmoeten er elkaar als afsluiting van het geweldige programma 0032. De voorbije weken kregen we ongelooflijke portretten van moedige, hartelijke mensen te zien aan wie het verdorie niet zal gelegen hebben dat dit zure land zichzelf naar de knoppen wil helpen. Ze hadden het over oorlog, armoede, mensenhandel, afstand, asiel, heimwee, culturen, trouwen, vrienden maken, gezinsvereniging, illegaal verblijven. Over de eerste keer naar de Aldi. Over onze dialecten. Over de administratie. Over werk en wonen, kerk en dromen, over alles waar ook de ‘Belg’ het over heeft. Diversiteit naast gelijkheid. Hoe interessant, pakkend en verrijkend. Jammer dat de kans klein is dat de mensen die dit zouden moeten gezien hebben, dat ook deden.





Meningen: Leterme

28 05 2007

Yves Leterme mag dan al heel vriendelijke, persoonlijke mailtjes terug gestuurd hebben naar alle mensen die hem enkele maanden geleden mochten laten weten waar ons bestuur fouten maakte, ik vind hem gewoon een eikel. Afgaande op onderstaande resultaten van de poll, zou de man niet meteen moeten hopen op een premierzitje, maar dit is dan ook verre van respresentatief.
Zou u voor Leterme stemmen, wetende dat hij kandidaat-premier is?

-Nee, ik kan zijn kop niet zijn en zijn gemekker irriteert me: 15%

-Nee, zijn politieke standpunten zijn de mijne niet: 28 %

-Nee, ik wil dat Verhofstadt premier blijft: 25%

-Misschien, afhankelijk van de alternatieven: 5%

-Ja, ik vind hem een goed politicus: 11%

-Ja, ik vind hem een sympathieke en toffe kerel: 0%

-Ja, want het is het enige waardige alternatief voor Verhofstadt: 16 %

 

 





Alfabet der mensen: I

27 05 2007
joepie20.gifIn deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de I.

Igor
Neef die niet zo alternatief is als zijn naam doet vermoeden, maar het intussen wel stelt als de kersverse vader van Lennert. Bracht ooit een frisco mee op schoolreis. Kon over de muur van de tuin pissen.

Ignace
Lief ventje uit die ‘leukste klas ooit’. Enig kind van twee Afrikaliefhebbers, geboeid door alles en nog wat. Harde werker, guitige lacher, soms verlegen.

Ilka
Slechts één jaar mijn medestudente, in 1997, maar heeft een onuitwisbare indruk gemaakt door haar destijds voor mij uitzonderlijk bevonden goede smaak, ontwikkelde geest en elegantie. Het weekje in Dworp en de uitstap naar het Zwin waren hoogtepunten. Nog lang mee geschreven, nooit meer terug gezien, maar ik weet dat ze dit leest.

Ils
Fragiele maar klassevolle verschijning, dit hardwerkende bestuurslid van vzw K.U.T. Ken ik nu zo’n 7 jaar, één keer woorden mee gehad en dat lag volledig aan mij. Moet geapprecieerd worden omwille van haar inzet, maar is ook een superieur filmanalyste en aldus één van de weinige deskundige vrouwen die ik ken in de filmjournalistiek. Wat introvert van aard, maar wel lief.

Ilse
Lieve lezeres van deze blog, de bij momenten Zweeds sprekende vriendin van al even trouwe lezer Jan. Heeft een neef die je niet op een eetfestijn wil ontmoeten, maar is met haar familie toch al op televisie geraakt – intussen al meer dan tien jaar geleden weliswaar.

Inge
Houdt de administratie van onze school recht en doet dat grondig en strikt. Oogt met de bril aan het kettinkje als een echte secretaresse, maar is dan wel een moderne, vlotte versie. Ondanks haar leeftijd geen moederfiguur voor het veel jongere team en dat is positief. Geniet graag mee van een glaasje vrijdagnaschoolwijn.

Isaac
Begaafde leerling met wie ik eerst heel wat te stellen heb gehad, maar die nu een onuitwisbare plaats in mijn herinneringen veroverd heeft. Is in zowat alles geïnteresseerd en hoewel zijn inzet niet altijd groot is, is hij een dankbaar publiek voor een leerkracht. Struikelt wel eens over de vuilbekkende macho-gedragspatronen die twaaljarigen lijken te moeten tentoonspreiden, maar waar hij eigenlijk veel te aardig en goedhartig voor is. De bijhorende stuursheid valt echter zo te doorprikken. Is ontvankelijk voor mijn strips-, film- en boekentips. Heeft een groot vertel- en tekentalent, kan goed organiseren en is altijd bereid iedereen te helpen. Vind ik herkenbaar… 

Lees hier: H –J





Buurman wordt boos

26 05 2007

Eén van mijn buren maakte het vandaag te bont. Deze figuur, die op de meest ongepaste momenten bezoek krijgt  – op zaterdagochtend heel vroeg b.v. – en vaak ook voor geluidsoverlast zorgt, werd vandaag op straat agressief tegen een voorbijgangster. Die was zo onder de indruk van de bedreigingen en beledigingen dat ze prompt de politie belde. En maar goed ook, want de man, die intussen dus naar binnen was gegaan, gaf op dat moment ook nog eens zijn vrouw ervan langs. De sensatiejournalist in me kwam boven, maar meer dan een foto waarop te zien hoe groot de politiemacht was die uitrukte voor één man, valt er niet te tonen. De man werd meegenomen voor ondervraging en het slachtoffer kwam er met de schrik van af.

dscn3487.jpg 

(foto waarop in feite niets te zien is)





Rip Röp

25 05 2007

Het filmfestival van Cannes heeft vandaag een slachtoffer gemaakt. Middenin het feestgedruis is het fenomeen Jo Röpke overleden, een grote figuur uit de filmjournalistiek en een eminent filmliefhebber uit de tijd dat filmkritiek nog ontstond uit liefde voor de film en niet uit frustratie ropcke.jpgen cynisme.

Het rustgevende stemgeluid van deze waardige verschijning, heeft mij jarenlang geheel onbewust een passie voor film aangepraat. Zonder zijn Premiere tijdens de jaren ’80 had mijn filmliefde zich wellicht geheel anders ontwikkeld. Ik heb hem één keer ontmoet, een wat fragiel geworden heer wiens elegantie en status als legende niet te negeren vielen. Een nobele mens, die correct oordeelde over films en zich terecht beklaagde over de manier waarop de huidige filmjournalisten slaven van de marketing geworden zijn. Een monument zeg maar. Hij was 78 en zag zo’n 12000 films.





Random Thoughts (6)

24 05 2007

random-thoughts.jpg

Hoe arrogant ben ik toch dat ik mijn directeur al te publiekelijk corrigeer wanneer ze voor de zoveelste keer ‘doorgaan’ in plaats van ‘plaatsvinden’ gebruikt? *** Het is stilaan zeker dat ik volgend jaar nog op dezelfde school mag werken en dat ik zelfs mijn eigen klas mag behouden, al ben ik nu eigenlijk een interimaris. Hoera! *** Ik kreeg een blogstokje door van gerdernissen, even reflecteren dus over alles wat ik nog wil waarmaken voor ik de geest geeft *** Er was vandaag eindelijk weer post in Gent, maar ik kreeg enkel een kiesbrief en een aanslagbiljet van de provinciebelasting! Morgen hopelijk alle andere ontbrekende poststukken *** Mijn collega Ciska wil dat ik een ander soort water ga drinken omdat zij hetzelfde merk heeft en onze flessen dan niet uit elkaar te houden zijn in de leraarskamer. Bij mij staat er een naam op dus ik weiger daarop in te gaan. Of hoe leerkrachten het steeds over diepgaande pedagogische thema’s hebben ***  Mijn parallelcollega Hans geeft vandaag een loopbaanonderbreking aangevraagd voor één jaar en dat vind ik toch een beetje jammer. *** Morgen de eerste barbecue van het jaar *** Hoeveel mensen uit mijn kennissenkring zullen zich ingeschreven hebben voor de nieuwe Peking Express? *** Hoe zit het met een nieuwe wagen voor Boris? *** Hoe spreek je ‘çay’ uit, Turkse thee? *** Waarom komen vrienden en kennissen me vertellen dat ze lurken maar laten ze dat hier niet weten? *** Mijn collega Noémi klust bij in de Carré en heeft daar niemand minder dan Jean-Claude Van Damme ontmoet. Volgens haar is het ‘een vies klein mannetje dat alles slikt en zuipt wat je hem voorschotelt, dat geen ondergoed draagt en het doet met iedereen (‘ook met venten en negers!’). *** Warm vandaag en ik droeg verdorie kousen! *** En dat op een Freinetschool. ***





Qué? (5)

23 05 2007

Big Brother (met vervormde stem, u kent dat wel):

‘Wat ga je doen met die 10.000 euro?’

Kandidate:

‘Mij siliconen laten zetten…

Eerder hoorde ik ook dit uit de mond van een kandidate:

‘Wij allemaal dat bed uit en de bolognaise dansen!’

En er snel nog aan toevoegen dat ik dus niét naar dit programma kijk!





Brieven van daders

23 05 2007

het-spijt-me1.jpg

Bij het opruimen van mijn bureau trof ik twee bijzonder brieven aan. Het waren excuses van leerlingen die ik streng aangepakt had en die daarop  – al dan niet onder invloed van mama of papa – besloten hadden mij een brief te sturen om sorry te zeggen. Natuurlijk heeft zo’n brief maar een tijdelijk effect. Men zou uit pessimisme zelfs de oprechtheid ervan in twijfel kunnen trekken. Maar ik ken mijn leerlingen wel en ik wil dan ook geloven dat op het moment dat ze die brieven schreven, ze zich echt het beste voornamen. Ik bied jullie twee fragmentjes aan:

Hallo Sven. Sorry voor wat ik gedaan heb. Misschien zou ik wel een straf verdienen. … Ik heb er met mijn mama en papa over gepraat en als ik het nog een keer doe dan schrijf je best weer een nota in mijn agenda. Sorry. X.”

En vooral deze is mooi:
Zoals je misschien al wist gaat het er bij mij wel in maar een beetje later weer uit en dat ligt vooral aan mijzelf. ‘Pff, ’t is toch maar volgend jaar (in het middelbaar) dat ik misschien een beetje moet opletten!’ denk ik dan. Maar iedere keer als ik mijn taken vergeet te maken, leer ik wel dat dat jaar steeds dichterbij komt en dat ik dringend mijn best moet beginnen doen om te leren en dingen af te maken. Ik zal dan ook mijn beste hersentje voor zetten en iedere dag hem/haar gebruiken om toch nog een beetje een flinke jongen te kunnen zijn dit jaar. Groet, Y.”

Om te bewaren hoor, die smartelijke smeekbedes om vergeving.





Persbericht

21 05 2007

Onbegrijpelijk waar sommige mensen energie in steken. Dit is echt de zin voor realiteit verliezen:

Pirates of the Caribbean: At World’s End’ belooft een echte blockbuster te worden, net zoals de 2 vorige films uit de reeks. De film komt in ons land uit op 23 mei 2007, 2 dagen eerder dan in de VS. De eerste voorstellingen vinden plaats op dinsdag 22 mei in 13 bioscoopzalen. Met de steun van Group 4 Securicor worden voor deze gelegenheid uitzonderlijke veiligheidsmaatregelen getroffen door de filmverdeler. Deze zijn gericht op het transport van de filmbobijnen naar de zalen en op de bewaking tijdens de vertoning. Group 4 Securicor staat in voor het transport van de kopieën via speciaal waardetransport, de toegangscontrole en het gespecialiseerd toezicht op de zalen door agenten. Deze voorzorgsmaatregelen op lokaal niveau zijn onmisbaar in de strijd tegen de piraterij. Karim Debbah, markenting manager bij Buena Vista, licht toe: ‘Het is een leuke paradox dat ‘At World’s End’ een piratenfilm is, die net speciaal tegen piraterij beveiligd is.’ Guido Verbeek, General Manager van de divisie Cash Services, zegt: ‘Dit transport van filmbobijnen betekent ook voor ons een première. Wij zijn er op voorzien om dit type transport ook in de toekomst uit te voeren als de markt daar om vraagt.’

Maar hoe verzinnen ze dit?

‘Wenst u aanwezig te zijn bij het transport, een foto of een interview, dan kan u met ons contact opnemen!





Blogland

19 05 2007

Ja, ik lees dus ook wel eens blogs.

Bedenkingen en overpeinzingen:
*Op Afvragingen wordt met woorden en logo’s gespeeld en volgen we de avonturen van een journalist-in-spe. Dat alles in een sober en rustgevend kader.
*Zeurkous bij uitstek (pdw) heeft altijd een punt en laat het moeiteloos uit zijn klavier vloeien.
*Vitalski schrijft zonder hoofdletters en soms ook zonder inhoud. Maar zijn stijl is aanstekelijk.
*Gerda heeft in tegenstelling tot haar zoon, wél elke dag iets te vertellen. Niet te flink tegen de borst stotende ergernissen, muziek en cultuurnieuws, vreemde ontmoetingen en van de pot gerukte anekdotes op gerdernissen.
*Op Maanzand, volgens de maker zelf géén weblog, maar eigenlijk wel, vind je echt knap geschreven stukjes over originele onderwerpen. Een blog met persoonlijkheid.
*Prettig leesvoer ook, bescheiden en genuanceerd: Menck
*Bezoek ook eens de weergaloze fratsen van ene zapnimf, The Unbearable Lightness of Being Me, Stien’s Kitchen, …

Specifieke blogs:
Taalkoeien

Ik ben er zeer zeker van dat er nog veel goeie blogs zijn. Ik zal dit dus zo af en toe eens aanvullen. Laat gerust tips achter!
Wat me niet interesseert, zijn blogs die enkel bestaan uit links en filmpjes, want daar is te weinig persoonlijk aan.





Lurk

17 05 2007

lurking.jpg

Lezeres en blogster stien raadde me onlangs aan wat meer te reageren op andere blogs, om zo zelf wat meer reacties te krijgen. Dat zei me niet zoveel. Is dit dan een soort ruilhandel waarbij men enkel reageert op schrijfsels van mensen die ook al bij jou langskwamen? Nu, het punt is wel dat ik niet zo vaak reageer op andere blogs. Daar kunnen allerlei redenen voor zijn – omdat ik me niet uitgedaagd voel door een tegengestelde mening b.v., omdat ik enkel blogs lees van mensen die over vele zaken hetzelfde denken  – maar de belangrijkste verklaring is wel dat ik zelf gewoon niet zo vaak blogs lees. En als ik ze lees, ik niet weet wat te melden. Ik post u één dezer zeker eens een lijstje van blogs. Maar nu over naar het lurken.

Een lurker is volgens wikipedia: “Een persoon die op internetfora, chatrooms, BBS-en, Usenet of Wiki’s alleen meeleest maar niets bijdraagt.” Hier zijn heel wat lurkers – niet negatief bedoeld overigens – want ik heb hoge bezoekcijfers maar krijg weinig reacties.

Blogger Maanzand nam een interessant initiatief. T.e.m. zondag 20 mei loopt de week van de lurker. Er wordt dan aan alle lurkers –  bezoekers die om wat voor reden dan ook nooit reageren (omdat ze niet willen, niet kunnen, niet weten wat, alles al gezegd is, het zinloos vinden, met mij akkoord zijn, niet willen toegeven dat ze mijn blog lezen, …) – gevraagd om één keer te reageren.

Ik neem graag deel aan deze actie. Helpt u mee dit bericht recordhouder van deze blog te maken wat het aantal reacties betreft? Reageer eventueel met een alias. Wat te schrijven? Wie, waar, ken ik u, favoriete film, mening over Laura Lynn, Sarkozy of Q-music? Eventueel het minimalistische ‘Ik lurk.’?  Ik kijk er naar uit. Dank u!





Ze doen het express

16 05 2007

pascal_miranda.jpg

Negen weken lang aan het scherm gekluisterd gezeten. Peking Express vind ik nog altijd een geweldig programma. Maar wat een anticilimax. Het ijskoude, berekende kreng en de arrogante, pretentieuze kwal winnen uiteindelijk toch, na alle andere sympathiekere kandidaten naar huis gespeeld te hebben… Ja, ’t is maar tv en we hoeven ons niet zo te laten meeslepen. Maar moest dat toch even kwijt.





Alfabet der mensen: H

16 05 2007
In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag de H:h.jpg

Hans
Zeer fijne, zachtaardige parallelcollega met wie ik al een heel schooljaar de frustraties en pleziertjes deel van het lesgeven aan 11-jarige apen en die aldus een grotere steun is dan hij denkt. Durft wel eens twijfelen of het onderwijs zijn milieu is en noemt zichzelf een softie, maar gaat zo wel het stereotype tegen. Mag dus hopelijk volgend jaar nog steeds mijn leefgroepgenoot zijn. Nu nog wat meer leren nee zeggen. Voelt zich wellicht goed op de weide van een reggaefestival, maar zijn utopia ligt eigenlijk in Bulgarije. Speelt iets ongedefinieerd in een bandje, knoeit graag met opname-apparatuur en heeft een stem waar vrije radio’s geld zouden voor geven. Wordt meestal aangetroffen met een koffie, sigaretje of ontbijtkoek in de hand.

Hector
Mijn reeds meer dan tien jaar geleden overleden grootvader en peter, destijds in de streek zeer bekend wegens zijn jarenlange politieke aanwezigheid in Haaltert, waarvan vele jaren als eerste schepen. Ergens vermelden dat je zijn kleinzoon was, kon nooit kwaad, want ‘Torken’ werd door de Haaltenaar op handen gedragen. Verplaatste zich doorgaans in een Dafke met verende achterbank die altijd volgestapeld was met dossiers en mappen. Had eeuwig en altijd koude voeten en jammer genoeg hebben zijn niet al te heldere laatste jaren de herinnering aan hem sterk beïnvloed. Was op oudejaarsavond de Walter Capiau van dienst in de huiskamerversie van Hoger Lager, maar was verder niet meteen een lolbroek.

Henk
Niet in te tomen duivel-doet-al en en ex-KSA’er die zich graag uitleeft in sport, kicks, reizen, strips en motorrijden. Eet en drinkt zonder grenzen te stellen, maar zijn kenmerkende krullen en baardloze kin houden zijn jeugdige imago in stand. Praat/Discussieert/Lult met werkelijk iedereen – ook in vlot Frans – en slaat al eens platte praat uit op een laat of minder laat uur van de dag. Maakt deel uit van vele van mijn jeugdbewegingsherinneringen, waarbij vooral zijn inzet en leiderschap opvielen. Is nu nog altijd de initiatiefnemer van dienst, al zorgden enkele teleurstellingen tijdens de voorbije jaren nu en dan voor een verbitterde bui. Is nochtans iemand op wie je kan bouwen. Snurkt wel eens, maar doet verder goed zijn best Annelies niet al te zeer op de zenuwen te werken. Is niet zo dol op de vraag ‘Is het parcours toegankelijk voor kinderwagens’ en het daarbijhorende bengelgejengel. Geeft vaak de indruk ongehoord veel congé te hebben.

Hilde
Nog zo’n sympathieke collega – ik heb geen andere – die omwille van haar structuur en ervaring een rots in de branding is. Kan me wel vinden in haar principiële standpunten. Bekijkt wel eens graag een Spaanse film, maar het moederschap eist wel eens zijn tol.


Lees ook: IG





Lectuurtip: In het hart van het oerwoud

14 05 2007

sanchez-pinol_oerwoud_gr.jpgIn mijn lectuuroverzicht van 2006 vermeldde ik Nachtlicht, een bijzondere avonturenroman van de Spanjaard Albert Sanchez Piñol. Van deze auteur verslond ik nu het tweede boek, het niet weg te leggen In het hart van het oerwoud.

In deze geweldig geschreven roman, die zich rond de eerste wereldoorlog afspeelt, krijgt een jonge schrijver de opdracht het relaas van een van moord beschuldigde gevangene in boekvorm te gieten. Deze man, Marcus Garvey, trok met twee Britse broers naar de ondoordringbare jungle van Congo, maar enkel Marcus keerde terug. Wat hij heeft meegemaakt, grenst aan het onwaarschijnlijk.

Enerzijds weet Piñol de vertelling van Garvey ongelooflijk meeslepend te maken, met zelfs heel wat bloedstollende, benauwende scènes. Net als Nachtlicht is dit een raak geobserveerde thriller met bovennatuurlijke kantjes, waarin de auteur ook zijn filosofische en antropologische kennis in weet te verwerken. Maar de raamvertelling, waarin de jonge schrijver helemaal opgaat in het verhaal en de daaropvolgende rechtzaak, is al even fascinerend en verrassend en roept vragen op over de beïnvloeding van de publieke opinie en de bron van het schrijverschap.

Piñol brengt dit alles met een literair vernuft en een uitermate beheerste schrijfstijl. De details kloppen, de personages zijn consequent en zo werkt de ene betekenislaag na de andere zich naar boven. En dan krijg je dus eindelijk nog zo eens een boek dat je in één ruk moet uitlezen, al staat de mate waarin In het hart van het oerwoud onder je huid kruipt, in schril contrast met de verslavende knusheid van veel andere romans die ik vaak niet weg kan leggen. Ik popel nu al naar het volgende boek van deze geweldige verteller, die echt wel meer bekendheid en waardering verdient.

Ook nog gelezen sinds de vorige boekentip:

Veel Geluk (Jannah Loontjes)**,
De Opdracht (David Wolstencroft)***,
Slick (Daniel Price)**½
Dagboek van een zwaluw (Amélie Nothomb)**.





Geheugengeheimen

14 05 2007

brain.jpgVandaag zat ik de hele dag met een deuntje in mijn hoofd. Ik kon maar niet uitmaken waar het vandaan kwam, ik herkende het geheel niet. Dat feit zou onopgemerkt voorbij gegaan zijn, als ik bij het thuiskomen niet een bijzondere vaststelling deed. Een dag eerder had ik uit de bibliotheek namelijk de soundtrack van The Departed geleend. Een formidabele film, maar de muziek was me niet bijgebleven en dus wou ik die toch eens een nieuwe kans geven, want ik ben nogal een soundtrackfanaat.

Tot mijn grote verrassing was het eerste liedje van deze cd het nummer dat al de hele dag in mijn hoofd zat. Ongelooflijk, want ik had deze soundtrack nog nooit eerder beluisterd en bovendien was het al vijf maand geleden dat ik de film gezien had. De enige mogelijke verklaring is volgens mij dat ons geheugen gewoon spelletjes met ons kan spelen. Is het mogelijk dat die muziek al die maanden in een afgelegen deel van mijn brein bewaard is gebleven, geholpen door het feit dat ik dit zo’n goede film vond, en nu geheractiveerd werd door het uitlenen van de cd? Of… was het deuntje in mijn hoofd eigenlijk gewoon een ander nummer maar wil mijn geheugen mij geruststellen zodat ik niet meer aan dat andere liedje zou denken? Ik meende zowaar een discussie aan de gang te zien gaan tussen verschillende delen van mijn hersens. Laat die het maar uitvechten, ik bemoei me er verder niet mee. Maar wel een goede soundtrack hoor.





Brief van een Albanese poetsvrouw

13 05 2007

Volgende mededeling op de keukentafel van mijn tante:

“Heb vandaag de ramen gekust. Tot volgende week!”





(Cata)logica

11 05 2007

afbeelding-001.jpgEr zijn zo van die momenten dat ik even ten volle tot het besef kom dat ik als leerkracht eigenlijk een ambtenaar ben. Rond deze periode wordt ons gevraagd materiaal te bestellen voor het volgende schooljaar. Dat roept aanvankelijk een Sinterklaasgevoel op: je krijgt een vuistdikke, kleurrijke catalogus in de handen geduwd waarin allerlei materialen, materieel, didactische hulpmiddelen, meubilair enz. prachtig in afgebeeld staan. Alles om je klas er weer als nieuw te laten uitzien en van elk kind een genie te maken. Maar de stad Gent, mijn werkgever, wil het me niet zomaar makkelijk en zeker niet aangenaam maken. Zij hebben namelijk ook een eigen magazijn en alle spullen die daar verkrijgbaar zijn, mag je niet elders bestellen. Jammer genoeg is de illustrieloze lijst die zij aanbieden echt om bij in slaap te vallen: een gortdroge opsomming (kleefband transparant 12mm x 10 m, bedrukte hoekmap venster A4-blauw gerecycleerd, ….) die een mens wegvoert naar een wereld die alleen maar uit cijfers en codes bestaat. De pret is er al snel af. Elk interessant en aantrekkelijk item dat je in de mooie catalogus bevalt, moet je links laten liggen als het ook in de stadslijst voorkomt. Omdat je het item niet kan bekijken, hoop je dan maar op het beste, maar dat valt altijd tegen. De plakband is van die bruine doorzichtige die je nooit meer ergens afkrijgt en die bij pogingen tot scheuren alleen maar uitrekt (i.t.t. die heldere witte die je makkelijk kan scheuren en die zelfs doorzichtig is op papier). De verf zit in mottige tubes. De scharen zijn van die vooroorlogse roestverzamelende ondingen. Van die spullen dus die je levenslust en enthousiasme rechtstreeks uit je ziel zuigen. Of hoe word je zo snel mogelijk een stoffige schoolmeester.

En het is niet alleen dat. Je budget beheren verloopt niet zo simpel. Je krijgt een budget voor het stadsmagazijn en je krijgt er nog een voor die mooie catalogus. Puzzelen dus. Aan welk bedrag zit ik en wat bestel ik waar? Om je echt een slaaf van de administratie te maken, mag je ook niets op eigen initiatief kopen. Plots iets bijzonder nodig om te knutselen? Dan mag je niet zomaar naar de winkel snellen. Je bestelt je materiaal immers via de formulierenroute, rekening houdend met je budget. M.a.w plan je knutselactiviteiten maar een jaar vooraf.

In vergelijking met de andere scholen waar ik lesgegeven heb (in het vrije net), waar je op school alles wat je nodig had uit een kast mocht nemen of zelf mocht gaan kopen en de rekening gewoon binnenstak, is dit een immens hindernissenparcours. Er zijn immers ook nog 2 soorten budgetten voor uitstapjes, een budget voor ICT (die computermuis moet je dus weer bij iemand anders bestellen), enz. En het ergst van al is wel dat ik nog niemand tegengekomen ben die me eens van naaldje tot draadje kan uitleggen hoe dit systeem eigenlijk precies in elkaar zit.





Crash

9 05 2007

Is Boris een gelukskind of net niet? Ging vandaag in Kortrijk aan het slippen met zijn niet al te frisse bestelwagentje, sloeg over kop, kwam weer op zijn wielen terecht en kroop vrijwel ongedeerd uit een nu wel helemaal verfrommelde auto. ‘Een wonder’, volgens de omstaanders. Eén nachtje ziekenhuis, wij flink geschrokken en nu een benefiet op poten zetten voor een nieuwe auto.

Rijkaards die dit lezen mogen ook meteen een storting doen.

En hoe vertellen we dit aan onze oma?
Misschien gewoon verzwijgen.

klap2.jpg (illustratie: reconstructie – bij benadering, want een echte foto was niet beschikbaar) (maar het had hem kunnen zijn).








%d bloggers liken dit: