Filmmaand juni

30 06 2007

Wat een dramatische maand voor een filmfan die in het onderwijs staat. De voorbije weken waren zo intens en slopend dat de cinema wel héél erg ver weg was. Nog geen kans gezien om popcornfilms als Ocean’s Thirteen of Pirates 3 te bekijken, dus het bleef bij deze 4 films:

Death Proof (6): zeer teleurstellende Tarantino met een weliswaar heerlijke achtervolging op het eind maar verder vooral héél veel kletskoek.
Friends with Money (8): geweldige groep actrices in een vrouwenkomedie met een randje.
The Hoax (7): Nogal eentonig drama met een andere maar daarom niet betere Richard Gere
Mona Lisa Smile (5): ongelooflijk clichématige chickflick, enkel de moeite waard vanwege de actrices.

Totaal: 2265
Dit jaar: 72

Zal juli beterschap brengen? In eerste instantie wel, want ik ga enkele dagen doorbrengen op het Brusselse filmfestival van de Europese Film (goed voor de verhouding Amerkaanse films/Europese films op mijn lijstje). Maar 10 juli begint de grote reis en dan ben ik niet zinnens veel films te zien – zelfs al bezoek ik Los Angeles. Augustus wordt dus bepalend voor de eindscore van 2007, want het record (239 films gezien in 2006) is nog héél ver weg.

Kijk hier naar de resultaten van mei.

Advertenties




Choose life

29 06 2007

De afgesloten poll peilde naar uw stemgedrag van 18 juni. Dit waren de wel erg gevarieerde resultaten (101 stemmen):

18% Open VLD
18% sp.a
15% Groen!
12% CD&V
8% Vlaams Belang
7% Lijst DeDecker

Niet echt resultaten die overeenkomen met de werkelijkheid, deze blog trekt dus misschien geen doorsnee groep mensen aan.
12% heeft voor een ‘andere’ partij gestemd. 11% is niet wezen stemmen – waarvoor uiteraard meerdere redenen te bedenken zijn. Maar toch is dat een hoog aantal.

Stem ook op de nieuwe poll!





30 juni

29 06 2007

mijn favoriete datum.

Goh, wat klinkt dit ongelooflijk stereotiep schoolmeesterachtig…





Miss Marple en de drugsvangst

26 06 2007

mm_logo_original.gifDe belevenissen van mijn grootouders zijn op zich eigenlijk een televisieserie waard. In de aflevering van vandaag wist mijn 75-jarige grootmoeder tussen het breien en afwassen door zomaar even een grote drugsvangst te doen. De feiten op een rijtje:

Deze middag merkte mijn grootmoeder een groepje hangjongeren op, op het voetpad voor haar voordeur. Ze bleef daar rustig bij en zonder een steek te laten vallen hield ze de jongeren in het oog. Plots verschenen er twee politiecombi’s op het toneel. De vijf jongeren werd gevraagd in te stappen voor een verhoor. Er kwam ook fouillering aan te pas. Na heel wat tijd reed de wagen weg. Twee meisjes werden meegenomen, de jongens bleven achter.

Intussen genoot mijn grootvader enkele honderden meters verder van een namiddagpintje in zijn stamkroeg. Daar wist men hem te vertellen dat er een paar combi’s aan zijn deur stonden. Mijn grootvader reageerde koelbloedig: hij nam de telefoon om mijn oma verontwaardigd te vragen wat er daar verdorie allemaal aan de hand was. Zij vertelde wat ze gezien had en wist hem gerust te stellen dat er met haar niets aan de hand was.

Maar toen verschenen de jongeren weer. De meisjes werden zelfs door de combi terug afgezet. Uit nieuwsgierigheid, vermomd als ongerustheid, stak mijn grootmoeder haar neus buiten de deur. Niets bijzonders te zien. Maar wat merkte ze daar op, half verborgen onder haar struiken? Een doos.

Eerst bekeek ze die wat afwachtend. Toen kwam één van de jongeren dichterbij. ‘Is dit jouw doos?’ vroeg mijn oma. ‘Nee, van mijn zus,’ repliceerde de kerel. ‘Ik kom ze ophalen’. ‘Niets van’, reageerde mijn grootmoeder. ‘Ga weg!’ En ze nam de doos mee naar binnen. Daar plaatste ze die op een krant (huismoeders onder de lezers herkennen misschien een oeroude reflex waarbij vreemde voorwerpen zo weinig mogelijk in aanraking mogen komen met het eigen bezit), maar vervolgens werd ze door schrik bevangen. Wat kon er in godsnaam in die doos zitten? En wat als die jongeren ‘hun’ doos zo graag terug wilden dat ze het raam stuksloegen?

De telefoon ging opnieuw. Mijn grootvader informeerde van aan de toog naar de situatie. Die werd hem uitvoerig beschreven en mijn oma vroeg wat ze nu in godsnaam moest aanvangen met deze doos, die ze dus voor geen geld ter wereld durfde openen. Mijn grootvader leek het een goede raad te vinden dat ze maar gewoon de 101 belde.

Dus dat deed mijn oma, na heel wat overpeinzingen. Aan de telefoniste legde ze vervolgens alles uit, om af te sluiten met de woorden: ‘Kortom, ik vermoed dat ik een drugsvangst heb gedaan’. Stilte aan de andere kant van de lijn. ‘Wilt u dat nog een keer herhalen, mevrouw?’ liet de telefoniste zich lichtjes verbaasd horen. Waarop nog een keer de hele historie volgde. ‘We zullen zien wat we kunnen doen’ beëindigde de telefoniste het gesprek.

Eventjes later daagden maar liefst drie politiecombi’s op. Vijf gendarmes traden kordaat binnen en verspreidden zich over het huis. Eéntje stapte op de doos af, met zwarte handschoenen aan. Intussen ratelde mijn oma nog een keer het hele verhaal af. ‘Weest u alstublieft niet boos, heren’, zei ze, ‘als blijkt dat er helemaal niets ernstigs in die doos zit! Maar ik heb nog nooit drugs gezien en ik durfde de doos niet te openen!’.

Toen ging de doos open. Triomfantelijke reacties van de politielui. ‘We hebben ze! Geweldig!’. Tevredenheid alom. ‘Kom madam, kom dat eens bekijken!’. Mijn oma, nog half in elkaar gedoken voor wat ook uit de doos tevoorschijn zou komen, werd meegetroond naar de doos op de keukentafel. Een flinke zak weed lag daar te blinken. ‘Proficiat mevrouw, u hebt correct gehandeld! Dat was een goede beslissing! U hebt ons flink geholpen! Goed opgemerkt’. Mijn oma slaakte enkele kreten van opluchting. Dit was geen sociale afgang. De politiecombi’s konden gerechtvaardigd worden aan nieuwsgierige buren. Ze zou niet als seniele ouwe … doos bestempeld worden. Meer zelfs, ze was de heldin van de dag.

De mannen bleven nog wat hangen en de feiten werden nog een keer overlopen en besproken. Intussen liet opa zich vanuit het café nog een keer horen. Nieuwsgierig, bezorgd en zich om wat voor reden dan ook wellicht weer druk makend, maar toch weigerend de pint te laten staan en zelf te komen kijken. Triomfantelijk verklaarde mijn oma alles: ‘Ik heb een drugsvangst gedaan!’ Ze was zich daarbij geheel bewust van het ironische en zelfs heel relatieve van de hele situatie, maar niettemin klonk deze zin heerlijk dramatisch.

En zo maakt een bejaarde mens al eens iets mee. En dat twee dagen na de spectaculairste nacht in jaren! Wie durft beweren dat vijfenzestigplussers niets beleven?
In de volgende aflevering vangt Willy een roze olifant in de tuin en bakt Mary-Louise een reusachtige frikadon voor zeven Roemeense weeshuizen. Komt dat lezen!





Kweetni oe erg!!!

26 06 2007

emma.jpgik heb niet veel tijd, maar ik wil jullie toch even waarschuwen. Ignace heeft Emma ontvoerd!! Past op voor die gast, want zijn stoppen zijn echt doorgeslagen. Blijkbaar moet die kweetni hoe zot van Emma staan en is door jaloezie geknakt ofzo… Ik wilde met Ignace zijn moeder gaan praten of zij misschien wist waar Emma was of over hoe Ignace in elkaar steekt… lag ze daar dood. Echt mensen, ik heb nog nooit zoiets gezien. Dat was echt verschrikkelijk. Dan belt die zot ons om te zeggen dat we de politie er niet mogen bij betrekken of hij vermoord Emma!!!!! En om het helemaal getikt te maken wil hij het spel van Emma spelen. Met Emma zelf… en voor echt… Ik weet echt niet wat ik moet doen… ik wil de vrouw van mijn leven niet kwijt… Ik wil jullie waarschuwen voor Ignace, maar als iemand van jullie mij kan helpen… Dit is precies een film, maar ik zweer het jullie dat het echt is. Zo echt als de pijn en de angst in mijn hart…

Help ons! Maar geen politie aub!!

Kunt u nog volgen? Meer van deze ongelooflijk debiele zever op deze ridicule maar o zo populaire blog.  En het kan nog erger, op deze.

Ik heb me tot nu toe steeds kunnen bedwingen iets te schrijven over dit fenomeen: fictieve blogs die dus handelen over het leven van mensen die niet bestaan. Wat is de zin hiervan? En vooral: welke mens met gezond verstand, gaat hierin mee??? Ik vraag me ook af hoeveel men de vijftienjarigen betaalt die deze onzin schrijven? Is dit wat men cross-mediaal werken noemt? Ik vind het een onbegrijpelijk concept. En de mensen die op die verhalen reageren alsof ze echt zijn, zijn volgens mij wel echt meelijwekkend.

O ja, voor wie een kijkje nam op de blog: ik heb uiteraard een reactie achtergelaten over de flinke dt-fout in het artikel (die overigens gelukkig ook al iemand anders was opgevallen.) Zul je zien dat de pubers die deze blog bezoeken daar als vanouds zéér giftig zullen op reageren…





Herfst

26 06 2007

paraplu.jpg

Jaja… ’t was een korte zomer dit jaar. Heerlijk herfstweer buiten. Berg de sandalen en shorts maar op en haal uw fleece en botinnen maar boven.

Dit leek een nachtmerrie. Ik dacht deze ochtend even dat ik heel juli en augustus doorgeslapen had en het nu in één keer … september was! Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

(De stress is aan het verdwijnen maar zoals u ziet moet ik nog wat zever kwijt…)





Unforgettable

24 06 2007

waterkasteel01.jpg

Mijn grootouders (75 en 77) hebben afgelopen nacht de nacht van hun leven beleefd. Ze waren namelijk te gast op een feest ter ere van de 70e verjaardag van een illustere bingokoning en oude vriend van mijn grootouders. En wat voor een feest! Mijn grootmoeder moest zelfs haar toevlucht nemen tot het Engels om haar woorden kracht bij te zetten: ‘Unforgettable!’.

Wat was er dan zo onvergetelijk? De rode loper; fonteinen, sterren, vuurwerk, een orkest; optredens van bekende sterren; hoge heren en dames in sjieke kleren (hoewel volgens mijn grootmoeder niemand echt mooie kleren droeg); opgehaald worden in een Rolls Royce; onthaald worden als filmsterren: te gast lijken op het koninklijk paleis; De ontmoeting met Karel De Gucht, die door mijn opa gevraagd werd waarom hij zo’n koele kikker is; het in de verf zetten van de persoonlijke band; de erkenning van het gemeenschappelijke verleden met hun gastheer; de tafelschikking die hen aan dezelfde tafel als de familie liet belanden; …

Mijn grootouders zijn wel wat gewend en kennen hun wereld. Als zelfs zij van hun stuk te brengen zijn, moet het inderdaad een waarlijk indrukwekkend evenement geweest zijn. Toch is het meer dan het uiterlijk vertoon dat hen verstomd deed staan. Aanwezig te mogen zijn op het al bij al nog beperkt bijgewoonde feest van iemand die in hun ogen een belangrijk persoon is (een verschil met mijn visie waarin deze mens eerder gewoon zichzelf belangrijk maakt) en die ze bovendien al meer dan een halve eeuw kennen, heeft hen veel plezier gedaan. Pas bij het ochtendgloren lieten de party people het feestgedruis achter zich…





Qué? (7)

23 06 2007

Marie (11): ‘Wist je dat het nog maar de eerste keer is dat ik naar Werchter mag??!!’

____________________________________________________________

Baris (een leerling): Je zal zien, ik zal mijn map wel meehebben morgen.

Ik (een beetje schamper, want zijn toon staat me niet aan): Ah? Ik ben benieuwd.

Baris: Benieuw maar!





>&*%µ!ç}?*!

20 06 2007

Een schooljaar hangt nu eenmaal aan elkaar van drukke momenten, maar het venijn zit duidelijk in de staart. Deze laatste drie weken zijn immens uitputtend. Tussen de normale gang van zaken door (23 rapporten schrijven van 6 bladzijden, 200 toetsen verbeteren, 23 oudercontacten) krijgen we volgende week op school bezoek van een klasje uit de Waalse school waarmee we al een heel jaar corresponderen. Die gasten dienen allemaal te overnachten in gastgezinnen en moeten uiteraard ook zinvol bezig gehouden worden.  Komt daarbij: de klassamenstelling van volgend jaar, het schrijven van een evaluatie (echt iets voor mij!), het invoeren van de OVSG-resultaten, een sportdag, een afscheidsavond voorbereiden, etentje met de ouders. Plannen en organiseren dus, brieven en lijstjes, mailen en bellen. Verbaast het u dat ik ’s nachts wakker word van de adrenaline? Dat ik maar zes uur per nacht slaap?

Dat moet gecompenseerd worden. Door met de collega’s te gaan eten en drinken. En tegen elkaar te zeuren. Door te genieten van elk goed gesprek en de vele complimentjes van de ouders. Want de jobsatisfactie is groot. Maar verder? Er moet geblogd worden. Er moet gehoofdredacteurd worden. Er moeten boeken gelezen worden. Er moet vakantie gepland worden. Er moeten mensen gezien worden die ik al véél te lang niet meer heb gezien! Er moet quality-time gespendeerd worden met de familie.

Blik op de toekomst dus: nog precies één week en alle stress is over. Dan volgt nog de laatste schooldag, een zorgeloze, die afgesloten wordt met een zomerse receptie. Een etentje met collega’s. Filmfestival in Brussel, de volledige eerste week van de vakantie. Tussendoor hopelijk nog eens verbroederen in Haaltert. En dan… drie weken USA. Met het voornemen voor de volle honderd procent te genieten.

monumentvalley.jpg golden-gate-1.jpg 

la_skyline.jpg las_vegas_2.jpg

Blijft u intussen lezen? Ter info: de Haaltertse ufo/graancirkel levert me nu al enkele dagen massa’s bezoekers op…





Oudercontacten

18 06 2007

Leeggepraat.

Lege praat.





Openbaar spreken

16 06 2007

Vandaag stond ik al om 7u30 op de trein naar Antwerpen te wachten, met een zwaar hoofd van te weinig slaap. Ik werd verwacht in het vormingscentrum van Malle om er te spreken over filmkritiek. Mijn publiek zou bestaan uit juryleden van wedstrijden voor niet-professionele kortfilms. Men stelt namelijk vast dat die een film te vaak op een technische manier beoordelen en daarom zou hen eens verteld worden hoe een ‘echte’ filmcriticus dat nu doet.

Ik moet dat wel meteen in een context plaatsen. Ik ben immers geen journalist. Maar men wilde tegenover Freddy Sartor, een gevestigde waarde in het filmlandschap (de hoofdredacteur van Filmmagie), graag een jonger iemand zetten met een andere kijk op filmbeoordelingen. Dat zou gebeuren aan de hand van een recensie voor een kortfilm, waaruit dan criteria konden gedistilleerd worden om te bepalen welke kwaliteiten een film heeft.

Om half tien bereikte ik eindelijk het schitterend gelegen vormingscentrum, zo’n typisch in rustgevend groen gelegen gebouwencomplex, waar allerlei aula’s, zaaltjes en ateliers ter beschikking staan voor wat voor cursus of vorming dan ook. Ik had nog geen idee wie mijn publiek precies zou zijn en ik zat ook een beetje met een knoop in mijn maag. Ik mag dan wel elke dag voor de klas staan en ik praat graag, maar zomaar even een ‘lezing’ komen geven, ben ik niet gewend.

Ik werd vriendelijk ontvangen door een hippe vormingsmedewerkster en werd vervolgens een zaal vol senioren binnen geleid. Nu ja, dat is wat overdreven, maar ik ben vrij zeker dat de gemiddelde leeftijd van het vijftigkoppige publiek bijna zestig was. Ik zag grijze haardossen en gouden brilmonturen en zelfs een permanentje! Welkom in de wereld van de amateurfilmer.

Freddy Sartor mocht van wal steken. Hij deed dat professioneel, raakte al snel enkele punten aan waar ik het volkomen mee eens was en die ik zeker zelf ook wou aanbrengen en kruidde zijn betoog met weetjes en informatie uit de filmgeschiedenis. Ik kwam intussen wat tot rust en stelde vast dat de kans op gezichtsverlies niet zo groot was als ik in mijn ergste nachtmerries wel eens had kunnen dromen. Dit waren aardige mensen die geboeid waren door het proces van filmkritiek.

Toch had ik alweer klamme handjes toen het zover was. Uiteindelijk was ik zowat de jongste in de zaal en hoewel ik wel wat op papier had staan, was ik niet erg zeker van wat ik allemaal zou vertellen. Zou ik 40 minuten kunnen volpraten? Maar ik kon mezelf tot rust brengen. Ik nam me voor gewoon te doen alsof ik voor de klas stond en het lot speelde me even in de kaart. Door een technisch probleem kon het door mij gekozen filmpje niet worden vertoond (wat me ’s ochtends meteen was meegedeeld), dus ik besloot eerst het filmpje aan het publiek te beschrijven – wat nodig was aangezien het als kapstok fungeerde voor mijn betoog. Met mijn kalmste vertelstem beschreef ik wat er in het filmpje te zien was. Ik maakte oogcontact met iedereen en zag al enkele dames grootmoederlijk glimlachen naar mij. Al snel vloeide uit de vertelling mijn hele toespraak voort. Hier en daar vergat ik even mijn punt (wat me wel vaker overkomt als ik iets uitleg) en soms betrapte ik mezelf op een herhaling. Ik excuseerde me zo nu en dan even voor een mogelijke onsamenhangendheid, maar vooraf was dan ook gezegd dat je het proces van een film beoordelen niet simpel kon samenvatten. Maar ondanks de paar steekjes die ik liet vallen, zag ik de mensen gretig noteren wat ik brabbelde. Op het moment dat ik vreesde even de aandacht kwijt te raken met al te analytische beweringen, liet ik een filmtip of een persoonlijke belevenis opduiken en meteen werd de zaal weer alert.

Toch zie je ook veel mensen onbewogen blijven. Ze vervelen zich, denk ik dan. Of ze verstaan er niets van en dat ligt aan mij. Ik praat wartaal. Gelukkig had ik aan het begin van de lezing gezegd dat ik vooral mijn persoonlijke ervaring kwam beschrijven, en niet zozeer een cursus of handleiding kwam geven. Niet alleen dekte ik me op die manier in tegen eventuele ontevreden luisteraars, ik wou ook niet de pretentie hebben de wijsheid in pacht te hebben.

Ik had zo af en toe aan de mensen in de zaal een vraag gesteld, waar weinig reactie op kwam. Zo vroeg ik onder wat voor genre de meeste niet-professionele kortfilms te categoriseren vallen. ‘Op 22 september is er finale, kom maar kijken’ gromde een oudje op de laatste rij. De rest van de zaal deed er het zwijgen toe, mijn vraag bleef onbeantwoord. Maar ik raakte geenszins van slag. Intussen had ik het, zoals gewoonlijk bij lange uiteenzettingen, warm gekregen en vertoonden mijn wangen een flinke blos. Ik genoot dus ook wel van mijn ‘optreden’. Uiteindelijk probeer je je passie over te brengen naar een publiek. Niet allemaal makkelijke mensen. Zo kampt de organisatie van de nationale competitie voor niet-professionele kortfilms met een aantal kleine problemen. Die draaien dan rond het geven van punten of de beschikbare tijd voor het bekijken en evalueren van de films. En hoewel mijn uitleg leek geapprecieerd te worden, kwam de zaal in het gesprek achteraf toch al snel weer terug op die vervelende situatie, alsof alles wat ik verteld had van geen belang was en hen geen stap vooruithielp. In de Gloria kwam even om de hoek piepen (‘Wij mogen die films maar ene keer zien meneer! En die film die gij bespreekt hebt ge wel 5 keer gezien!);

Eén aandachtig luisteraar wist me op het einde vriendelijk maar kordaat te counteren door me te wijzen op een contradictie in mijn betoog, maar dat vond ik niet erg. Ik vertelde de mensen eerlijk dat ik het ook niet allemaal wist en deze lezing en een confrontatie met een onbekend publiek voor mij ook leerzaam waren in het bepalen van de manier waarop ik films beoordeel. Daar won ik veel goedkeuring mee en ik kon tevreden afsluiten.  Met een applausje.

Op zich lijkt het spreken voor een publiek dat je al dan niet kent, niets bijzonder. Toch was ik best nerveus, al stond ik wel open voor de ervaring. Ik gaf mezelf toch een schouderklopje met de gedachte dat echt niet iedereen het er zo vlot van af zou brengen in deze situatie. Spreken in het openbaar is een kunst die ik nog lang niet beheer, maar ik ben vandaag toch niet door de mand gevallen…

senioren.jpg

Er waren heel wat vragen uit het publiek.





Iedereen gestresst?

15 06 2007

Vreselijke dag vandaag, vooral dan voor andere mensen dan mezelf…

Deze ochtend diende de politie op school een moeder buiten te zetten die een andere moeder wilde aanvallen. De twee furies jaagden vooral heel wat kleuters schrik aan. Waarover het conflict ging, was onduidelijk. De scheldtirades gebeurden immers in het Turks. Alleszins was één van onze juffen, die door de agressieve moeder wel eens voor ‘hoer’ wordt uitgemaakt, blij dat zij deze keer buiten schot bleef. Alleszins vroeg de politie de vrouw om de rest van het schooljaar geen voet meer binnen de schoolmuren te zetten.

Net toen de politie wilde vertrekken, vielen in de leraarskamer enkele puzzelstukken in elkaar. Eén van onze leerkrachten linkte immers het verdachte gedrag van een niet bepaald eerlijke leerling aan de diefstal van een fiets een dag eerder. De agenten kregen meteen opdracht bij de jongen thuis naar de fiets te gaan zoeken. Misschien een drastisch optreden, maar gezien de context en het verleden, echt nodig. De jongen werd uit de klas gehaald. De deur naar een tragedie werd opengezet: het gezin verblijft hier illegaal en leeft in armoede, papa zit in de gevangenis en dreigt het land uitgezet te worden. Het kind in kwestie is 11 en moet voor zijn broertje van 4 zorgen. Uiteraard grijpen die dingen ons aan. Voeg daar een zéér stresserende toetsenweek aan toe vol grote en kleine voorvallen, en je krijgt een leerkrachtenteam en vooral een directeur die op het tandvlees komt te zitten. Wanneer een leerkracht dan ook nog eens verbaal aangevallen wordt door een razende buurvrouw, ga je haast denken dat er iets in de lucht hangt vandaag…





Ufo’s in Haaltert

15 06 2007

Een leuke bijkomstigheid van het bloggen bij ‘wordpress’, is dat je te zien krijgt via welke zoektermen mensen op je blog belanden. De voorbije dagen dook al enkele keren ‘ufo haaltert’ op. In dit artikel beschreef ik immers mijn liefde voor chaos, en daar paste een dagdroom bij waarin ufo’s de Haaltertse markt bezoeken. Vandaar de link.

Maar wat is er aan de hand dat mensen naar ‘ufo haaltert’ beginnen te googelen? Het Journaal bood me vandaag een antwoord: Haaltert – of beter gezegd deelgemeente Denderhoutem – haalt nog voor het begin van de komkommertijd het nationale nieuws met een gigantische graancirkel, de grootste ooit in België. De zelfverklaarde specialisten ter plekke beweren dat deze geen sporen draagt van menselijke activiteit. Er is dus geen verklaring voor het verschijnsel. Maar er zouden ook vreemde dingen gezien zijn in de lucht! Kunnen we het er dus allemaal over eens zijn dat er een ufo is geland in Haaltert? Mogelijk kwam die enkele vergeten buitenaardsen oppikken die een tijd geleden in Haaltert vergeten waren. Want… het is niet de eerste keer dat er een graancirkel werd aangetroffen op Haalterts grondgebied!

Gemeldet am 19.07.2006, Gefunden am 19.07.2006″:

Gerste

Dirk van Hoogebeek entdeckte bei Haaltert, südwestlich von Aalst und der A 10 einen großen Kreis in einem Gerstenfeld. Weitere Informationen und Bilder findet man bei den belgischen Kornkreisfreunden.

mehr
http://www.graancirkels.be/archive.htm

Wir bedanken uns bei den belgischen Kornkreisfreunden, vor allem Dirk van Hoogebeek und Tommy Burms für Bild und Informationen.

Copyright: Tommy Borms 2006

Einzelner Kreis im Gerstenfeld bei Haaltert, in der Nähe von Aalst.

Dus hebt u het voorbije jaar onverklaarbare zaken gezien of gehoord in Haaltert – het burgemeesterschap van Roger Coppens buiten beschouwing gelaten – of toch maar niet? – dan zijn uw 15 minutes of fame aangebroken. Bel VTM en laat u horen. U verdient er alvast een vermelding op deze blog mee!





13 06 2007

Jelle

13/06/83 – 13/03/06

jelle.jpg

Hands





Groet u uw buren?

12 06 2007

In een poll vroeg ik naar de omgang met uw buren. Voor de ene een goede vriend, voor de ander een zware last.

Op de vraag ‘Groet u uw buren’, gaf u volgende antwoorden:

Nooit | 22% (11/50):

Alleen als zij eerst groeten | 12% (6/50):

Als ik zin heb | 12% (6/50):

Ja, geen probleem | 48% (24/50):

Ik heb geen buren of zie ze nooit | 6% (3/50):

Ik ben eerlijk gezegd opgelucht dat er best nog wat mensen zijn die niet zo veel zin hebben in hun buren. Hier in Gent ben ik de stralende buurman die iedereen welgemeend begroet, zelfs al kijken ze zuur of willen ze schijnbaar zelf geen contact. In Haaltert – waar ik geregeld langskom – zeggen mijn buren me niets, letterlijk en figuurlijk. Waarom? Dat leest u hier en hier.

En nu maar stemmen voor de volgende poll!





Oranje boven

10 06 2007

Ik denk niet dat ik op een gefundeerde manier uitspraken kan doen over de verkiezingsuitslagen. Maar enkele bedenkingen en vragen:

*De kracht van subliminale boodschappen (schitterend geïllustreerd in dit filmpje) is groter dan we denken. Hoeveel mensen hebben voor Yves Leterme gestemd simpelweg omdat hij overal te zien en te horen was?

*Had men pakweg Roland Duchâtelet in even grote mate aan het woord gelaten of in beeld gebracht, dan was Vivant nu aan het feestvieren omwille van mooie resultaten. Daar twijfel ik niet aan. En dus vraag ik me af hoe goed mensen eigenlijk nadenken over hun voorkeur? Stemt men niet veeleer voor een persoon dan voor een opvatting? Ik kan me heel wat mensen inbeelden die enkel en alleen voor Leterme kozen omdat hij nu eenmaal als overwinnaar werd voorspeld. Een gigantische self-fulfilling prophecy.

*Als CD&V nu een premier mag leveren en in grote mate kan doorwegen op het bestuur, maken we dan binnen vier of acht jaar niet weer hetzelfde mee, zijnde een zgn. afstraffing en opnieuw een wissel van de wacht? Vangen hoge bomen niet veel meer wind en veranderen mensen niet ineens van politieke kleur omdat ze gewoon eens iets anders willen? ‘Winst en verlies, dat wisselt in de politiek’, zegt Leterme zelf. In hoeverre zijn mensen eigenlijk trouw aan een partij?

*Yves Leterme is een akelige kerel (en dit is wat u zei). Ik vind hem te ernstig en vooral te kunstmatig. Ik heb nooit sympathie gehad voor Dehaene, Tobback, De Gucht e.d., maar die zijn wel geloofwaardig en in zeker mate ‘echt’. Ik vond zijn overwinningsspeech koud en geforceerd spontaan. Yves De Smet haalt in De Morgen overigens op schitterende wijze uit naar de Koning der Fermettebewoners.

*Heeft dan niemand de rapporten van de vorige regering gelezen die zowat alle Vlaamse kranten opstelden en waaruit duidelijk bleek dat vooral de kamerleden van Vlaams Belang zeer incompetent waren en een flink loon opstreken voor weinig werk?

*Hoe ernstig moeten we een would-be-politica nemen die tegen de journalisten (en op tv) zei ‘jullie kunnen het steken waar jullie niet willen!’? (Ulla W.)





Starstruck

9 06 2007

De voorbije tien dagen vonden in de Gentse haven, op amper twéé kilometer van mijn werk, de opnames plaats van een Amerikaanse film. En ik wist daar niets van.

Kijk, film draait voor mij om verhalen en niet om sterren. Om meegesleept te worden door avonturen en niet om grote namen. Maar toch bepalen de Hollywoodsterren mee de magie van de film. En daarom kick ik wel een beetje op moviestars. En laat twee ervan nu toch wel verduiveld dicht in de buurt geweest zijn zonder dat ik daarvan op de hoogte was: Stanley Tucci en Patricia Clarkson, twee geweldige en interessante acteurs die ik maar al te graag, al was het vanop afstand, een keertje in werkelijkheid had willen zien.

   Wie, zegt u? Stanley Tucci zou u moeten kennen dankzij talloze bijrollen in massa’s bekende films als The Devil Wears Prada, The Terminal, Shall We Dance, The Road to Perdition, America’s Sweethearts, A Life less Ordinary, … Hij schitterde ook in het door hemzelf geregisseerde Big Night, een wel héél smakelijke film. Patricia Clarkson is het best bewaarde geheim van Hollywood. Ze zette geweldige vertolkingen neer in The Untouchables, Six Feet Under (als ‘tante Sarah’), Dogville, The Station Agent, Far from Heaven, The Green Mile, Pieces of April, Good Night and Good Luck en werd enkele jaren geleden genomineerd voor een Oscar.

Goed, het zijn Julia Roberts en Tom Hanks niet. Of Al Pacino en Meryl Streep. Maar net doordat het niet die grote namen zijn, moet de kans tot bereikbaarheid veel groter geweest zijn. Moet het, zeker als hoofdredacteur van een filmsite, mogelijk geweest zijn een praatje te maken. Of- geheel onprofessioneel – met hen op de foto te gaan staan. En dat was dus zo dichtbij… Spijtig!

Details: de film heet Blind Date en is een remake van de gelijknamige film van Theo van Gogh. Het is dan ook via die Nederlandse link dat de makers in Gent terechtgekomen zijn, voor opnames in een vervallen feestzaal.





Rijmen met Paris

9 06 2007

Del 
in de cel

Slecht opgevoed,
in de petoet

Hotelgajes
in de bajes

Leeghoofd
van vrijheid beroofd

Brokkelpak
in de bak

Glamourslet
op slot gezet

Weinig lol
voor de snol

Celebritytang
in het gevang

Doos in de doos





My Life in Films: The Bonfire of the Vanities

8 06 2007

Over films en herinneringen. 

In 1994 zag ik The Bonfire of the Vanities voor het eerst op televisie, vier jaar nadat hij in de bioscoop gedraaid had. De drie hoofdrolspelers waren Tom Hanks, Melanie Griffith en Bruce Willis en dat leken me toen zeker redenen genoeg om de film te bekijken. Het verhaal van The Bonfire of the Vanities draaide om Sherman McCoy, een steenrijke beursmakelaar met een druk leven in de New Yorkse higbonfire_of_the_vanities2.jpgh society. Op een avond veroorzaakt zijn minnares een dodelijk ongeval in de Bronx en zo eindigt Sherman’s beschermde leventje. Hij wordt publiekelijk vernederd, belandt in een sociaal isolement, ziet zijn huwelijk naar de knoppen gaan en wordt de speelbal in een strijd tussen blanke en zwarte politici. Ik vond het een grandioze film, kickte op al die grote namen (ook Morgan Freeman en Kim Cattrall speelden mee en in een piepklein rolletje zelfs de vijfjarige Kirsten Dunst!), vond het verhaal boeiend en genoot van minstens drie geweldige scènes: Bruce Willis wordt gevolg in een minutenlang shot waarin hij dronken heen en weer zwalpt, Morgan Freeman geeft een typische moraliserende, maar knap gebrachte speech in de rechtszaal (‘Be decent. Go home and be decent.’) en Tom Hanks verjaagt met een jachtgeweer alle gasten van het glamoureuze feestje van zijn vrouw.

Bij ons thuis werd toen al de Humo gelezen, en daarin kreeg de film minder dan twee sterren, wat niet echt positief is, om niet te zeggen vernietigend. Ik ben toen meer informatie gaan zoeken. De regisseur van de film was Brian De Palma, toch niet van de minsten. Het boek was gebaseerd op de roman van Tom Wolfe, een internationaal bekroonde auteur. En de cast bestond uit topacteurs. Wat was er dan verkeerd aan de film? Het bleek vooral een erg slechte romanadaptatie te zijn, volgens de algemene opinie. Wolfe was een scherp observator met een een groot talent voor satire. De roman was een sarcastisch vertelde zedenschets vol onsympathieke, zelfzuchtige personages en de meeste critici meenden dat De Palma (die klassiekers als Carrie, Scarface en The Untouchables had gemaakt) er niet in geslaagd was die opzet naar het grote scherm over te brengen. Ook de casting werd flink bekritiseerd, want voor alle rollen zouden compleet verkeerde acteurs gekozen zijn. De acteur F. Murray Abraham (uit ‘Amadeus’) eiste zelfs dat zijn naam van de credits gehaald werd. De film flopte en werd beschouwd als één van de slechtste films van de jaren ’90.

Ik heb de film nadien nog twee keer bekeken (waarvan één keer op mijn verjaardag. Dit geheel terzijde, maar dat herinner ik me gewoon). En ik vond hem nog twee keer geweldig. Ik vind wel dat filmcritici meestal verstand van zaken hebben en wil de gebreken van de film best aanvaarden, maar niets verhindert dat ik gewoon erg geniet van deze prent. Ik zal de film altijd opnieuw bekijken als hij uitgezonden wordt, al is dat nu vooral uit sentimentele redenen. Ik hou van de visuele stijl (De Palma kan echt goochelen met zijn camera), van het acteerwerk (Melanie Griffith is geweldig als del) en van de complexe plot met veel personages. Het boek heb ik nooit gelezen (maar wel Ik ben Charlotte Simons van dezelfde schrijver en dat vond ik abominabel).

Ik dacht dat ik voor altijd de enige zou zijn die de film zou koesteren. Maar een jaar of twee later ontleende ik in de bibliotheek Blik op zeven, een bundeling filmrecensies van Knackjournalist Patrick Duynslaegher. Die had voor de meeste films geen goed woord over (altijd al een zeer strenge mens geweest), maar The Bonfire of the Vanities vond hij geweldig. Wat een opluchting dat mijn mening eindelijk bevestigd werd. Later heb ik dat weliswaar moeten relativeren (Duynslaegher vind ALLES van De Palma geweldig, zelfs zijn allerslechtste films), maar ik was toen gewoon erg tevreden over het feit dat ik mijn mening nergens door had laten beïnvloeden en voet bij stuk had gehouden. Een amateur-criticus was geboren.





Allemaal gebuisd

6 06 2007

De voorbije weken had ik het gevoel dat het op school wel lekker liep en dat ik alles onder controle had. Maar momenteel is mijn motor weer oververhit aan het raken. Ik ben het uiterste uit mijn leerlingen aan het halen, die volgende week getoetst worden, en dat levert nog wat extra druk op. Hoewel ik uit alle macht tracht me niet op te winden wanneer twaalfjarigen vragen wat ‘overlijden’ betekent of stellen dat we in de provincie Brussel wonen. Konijn is plots een bijvoeglijk naamwoord en de overtreffende trap van weinig een groot vraagteken. Grootste gemene deler, nooit van gehoord en iemand van 106 heeft natuurlijk de uitvinding van het wiel meegemaakt. Oppervlakte van een cirkel? iets met pipi hahahaha. Staat de noemer ook in het Frans links op een windroos en wat is de hoofdstad van de Middellandse zee gedeeld door 4/7? Aaaaaaaargh! Veel succes in het middelbaar! Next!

Maar wel duimen op voor al die blokkende vrienden en kennissen!!

dirkjan.jpg

 








%d bloggers liken dit: