We own the night

3 06 2007

dscn3733.jpg

Het weer is een onbetrouwbare besteldienst, maar gisteren werd de zon zoals gevraagd correct afgeleverd. Bij ons – en wellicht ook op veel andere plaatsen – vond het schoolfeest plaats en zon is de essentiële sfeerbrenger. Een hapje en een drankje, wat geklets en gebabbel, complimentjes krijgen, aan de schepen van onderwijs voorgesteld worden als ‘één van onze beloftevolle jonge leerkrachten’ (ja, ik weet het, weinig bescheiden dat hier te vermelden, maar het was gekscherend bedoeld), crapuleuze hangjongeren helpen buitenzetten (‘mijn vader is police! Mijn zus is advocaat!’ Altijd dezelfde zever), applaudiseren voor een schilderij van Michael Borremans dat onthuld wordt, op kinderen passen, nog een drankje en een hapje… De zonnige namiddag ging moeiteloos over in de avond.  En dan tegen half acht, wanneer de stoelen opeengestapeld en de glazen afgewassen worden, vaststellen dat je je samen met je collega’s in een soort feestroes bevindt die niet hoeft op te houden omdat het feestcomité zonodig naar huis wil.

Dus wordt de avond voortgezet. Collega N., die in een loft woont ter grootte van een halve school, wil dat we nog langskomen. Met zijn zessen er heen, op de fiets door Gent sjezend en alle terrasers en toeristen het nazien geven. Dit is ónze stad. De loft, in een gerestaureerd pand in het historisch centrum van Gent, beschikt over een terras dat ons allemaal aankan. Met een glas wijn in de hand kijk je uit over de Leie. En wat een toeval. Vanop dat terras zien we collega E, met het hele gezin op weg naar een restaurantje. Ze springen even binnen. Wij hebben ook honger. Frieten voor iedereen? Een goeie fiets en een soort high van gezelligheid laten ons in een razend tempo de Vrijdagsmarkt oversteken. Frituurman heeft ons niet goed begrepen, de bestelling klopt niet. Maar niemand klaagt. Een uurtje later valt nog een collega binnen, twee kinderen in haar kielzog (waarvan ééntje uit mijn klas). Het wordt donker, maar niemand is van plan hier al een einde aan te maken. Niet alleen de stad, ook de nacht is van ons. Van op dit balkon ligt de wereld aan onze voeten. Ergens in de loft wordt gebiljart. In een andere uithoek speelt ‘Monsters & Co’, want Mano wil nog niet naar bed. Er wordt rode wijn gemorst. Er is nog mayonaise. Er gaat een gsm. Er komen nog vrienden langs. Er kan altijd nog wel ééntje bij. Niemand wil weg en niemand heeft zorgen. ‘Het lijkt wel grote vakantie’ zegt E.

Advertenties

Acties

Information

One response

4 06 2007
Katrijn

Echt een mooi stukje om bij weg te dromen (naar de vakantie)…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: