Thuis

31 07 2007

Hoera ik ben thuis!

leve azerty
leve de grote bedden
leve goeie (Belgische) muziek
leve ons dagelijks brood
leve mijn eigen onbeperkte internetverbinding zonder aftelsysteem
leve mijn fiets
leve kleerkasten
leve de krant
leve geld in verschillende kleuren

to do:

-mailtjes beantwoorden
-familie bezoeken
-alle blogartikels over de reis verbeteren en vervolledigen
-3 humo’s lezen
kutsite-artikels lezen en verbeteren
-post doornemen
-planten ophalen bij de buurvrouw
-slapen
-rugzak uitpakken en kleren wassen

Morgen meer

Advertenties




USA: dag 21 & 22

31 07 2007

Op een onmenselijk vroeg uur hijsen we ons uit het iets te kleine bed in de verder excellente jeugdhostel in Santa Monica (Los Angeles). Het is feitelijk nog midden in de nacht, maar de vele uren die we op het vliegtuig zullen moeten doorbrengen, zijn een troostend vooruitzicht. Voor een ontbijt is geen tijd of gelegenheid. Om half zes zijn we op weg naar LAX, de luchthaven van Los Angeles. De laatste rit door deze wereldstad wordt verstoord door een discussie over de juiste weg. Maar na het inleveren van de al bij al niet al te zeer afgeleefde auto bij het verhuurbedrijf, staan we om zeven uur toch tijdig in de rij om de bagage in te leveren. Bizar genoeg weegt mijn rugzak nu meer dan in het heengaan, terwijl ik vrijwel niets extra heb gekocht. Zweet en zand?

Om half tien gaan we aan boord richting New York. Ik geniet onderweg nog maar eens van een filmpje. Banaal, maar momenteel snak ik naar cinema, dus ik slik alles. Behalve het eten dan, dat alweer van bedenkelijke kwaliteit is. We landen om drie uur, maar mogen we onze klok meteen drie uur vooruitdraaien. Vrijwel meteen reizen we verder. Om half acht vertrekt immers de nachtvlucht naar Brussel. Aan boord wordt het me iets te moede. Alsof er ironie mee gemoeid is, tref ik aan boord een massa Vlamingen aan die me wel erg snel ontnuchteren. Degelijke katholieke gezinnen, een Leuvens meisjeskoor dat op dit moment uit werkelijk afstotelijke en domme bakvissen lijkt te bestaan, gepensioneerden die in Blankenberge een verkeerde afrit namen, Antwerps gekwek en Kortrijks geneuzel, … ik verafschuw mijn eigen volk zoals ik nog nooit eerder heb gedaan. Wat zijn ze banaal en eng. Onbewust moet het reizen door een reusachtig en gevarieerd land als de Verenigde Staten – waarbij je dan nog eens een massa andere nationaliteiten tegenkomt – mij enigszins hebben bevrijd van die Vlaamse kettingen, maar nu worden ze meedogenloos hard aangetrokken. Op de stewardess na spreekt niemand nog Engels en het gezanik van de Vlaamse vracht, in trainingen en T-shirts die hun vakantiestops benadrukken, benauwt me.

Ik hoopte op nog een film, maar de povere geluidskwaliteit van dit Belgische vliegtuig verhindert dat. Slapen in een vliegtuigstoel lukt moeilijk als je bijna twee meter groot bent. Dan maar wat sudoku’s invullen (dank u, Knack, voor het vakantieboekje vol puzzels). Maar we zijn vlug in België. De terugreis lijkt altijd korter (en dat is ze eigenlijk ook, want we hebben de luchtstroom mee) (wat klinkt het gek dat de natuur uiteindelijk nog invloed blijft hebben op een indrukwekkende uitvinding als het vliegtuig – dit even terzijde).

Wanneer we in Brussel landen, ben ik weer goedgehumeurd. De reis heeft lang genoeg geduurd. We zijn intussen nog een dag verder, want de tweede vlucht heeft zes uur geduurd en de kleine wijzer mag nog zes rondjes doen. Ik ben moe, maar nu ik enkele duizenden kilometers meer van deze aardbol heb gezien, voel ik een zekere tevredenheid. Ik vraag me af welke vorm dit gevoel de komende dagen aan zal nemen. Voldoening? Euforie? Een zakelijk ‘dat hebben we weer gehad’? Wat zal deze reis uiteindelijk losgemaakt hebben? Ik denk ook aan alles waar ik aan gehecht ben in het dagelijks leven. Ik kijk uit naar de routine en de sleur, vreemd genoeg. Wil dat zeggen dat de batterijen opgeladen zijn, ondanks het feit dat ik eigenlijk eerder een vakantie dan een reis nodig had? Alleszins is thuiskomen blijkbaar nog prettiger dan vertrekken.

In de komende dagen zullen alle verslagen nog worden verbeterd en aangevuld!  





USA: dag 18

29 07 2007

Niet veel tijd meer gehad om te schrijven. In de Grand Canyon bezochten we het recent gebouwde uitkijkplatform The Skywalk. Daar kan ik een uitgebreid rapport over schrijven, wanneer ik terug ben.

Intussen San Diego bezocht, mooie stad. En nu alweer in Los Angeles, waar we maandagochtend het vliegtuig nemen naar huis.

Voor de souvenirhopers: ze verkopen hier echt alleen maar brol.





USA: dag 15

25 07 2007

De Grand Canyon is grand. Genoeg natuur gezien nu. Maar het blijft wel onvoorstelbaar hoe uitgestrekt al deze parken wel zijn.

Ook de motels steken tegen. Ze zijn allemaal hetzelfde.

Morgen een hele dag rijden en dan weer stadsverhalen.

Meest ergerlijke woord op dit moment: Gift Shop.





USA: dag 14

24 07 2007

Ik heb trek in bloemkool met witte saus.

Bryce Canyon is schitterend. Flink gestapt. De eerste regenbui meegemaakt hier.





USA: dag 12

22 07 2007

Heel vroeg opgestaan om voor de hevige warmte het Zion natuurpark te bezoeken. Staptochtje van 9 kilometer en weer het zwembad in. Rustige dag.

Intussen lees ik over de op stapel staande huis- en tuinwerkzaamheden in het ouderlijk huis. Een onbegrijpelijke reactie over tenen van Boris. Clijsters en haar huwelijk, noodweer in Belgie, lieve mailtjes van leerlingen uit het verleden (je krijgt snel antwoord, Wouter!), uitnodigingen voor barbecues. Ja hoor, ik mis het dagelijks leven eigenlijk wel.





USA: dag 11

21 07 2007

Toch vrij onverwacht aan internet geraakt. We hebben Las Vegas verlaten en hebben intussen iets meegemaakt dat een nachtmerrie had kunnen worden: een lekke band in het midden van een bloedhete woestijn. Geen gsm-bereik. De reserveband maar niet kunnen vinden. De reserveband vinden na het slopen van de halve auto en het uitstrooien van al onze bagage. De reserveband niet los krijgen. Allemaal staan puffen in 40 graden, Maar eigenlijk was na een half uur alles opgelost en belanden we dan toch in prachtige Zion natuurpark. We logeren in een vredig dorpje dat midden in het park ligt. De trektocht is voor morgen. Zwembad in en nadien heerlijk dineren in een plaatselijk toprestaurant. Bizar: het is hier heet maar de gazonnen zien hier fris groen. Leve de sprinkler. Het dorp is omringd door ruwe, rode bergtoppen. Fascinerend.





USA: dag 10

20 07 2007

We zijn in Las Vegas. Zo nep en lachwekkend en kitscherig als we dachten. Je kijkt je ogen uit. Dit is een speeltuin voor volwassenen. Maar ook hier; heet heet heet. 40 grqden ongeveer. Je vraagt je af hoe hier het dagelijks leven verloopt. Waanzinnig ook hoe in het midden van het grote niets zomaar een stad ligt. Triestig ook: als het leven je hier laat belanden, raak je hier niet makkelijk weg denk ik.

Straks zwemmen en gokken. Ik realiseer me dat deze vakantie me soms wat te actief is. Ik geniet immers vooral van de rustmomenten en de zwembaden. Maar ik ben blij jullie nog even op de hoogte gebracht te hebben. De volgende zes dagen trekken we naar nog meer natuurparken (oa Grand Canyon) . Veel groetjes.





USA: dag 9

20 07 2007

Alweer op om 6u! Slecht voor het humeur. Vandaag trekken we door Death Valley en dat is geen orettig vooruitzicht want dit is de warmste plek van de USA. We zullen bovendien meer dan 8u in de auto zitten en je kan je airco niet continu laten draaien of de motor raakt oververhit.. Existentiele vragen dringen zich op: waarom ben ik hier?

Na 4u in een hete wagen, lunchen we in een dorp waarvan je je afvraagt wie er wil wonen. We rijden vervolgens nog enkele uren en rijden dan Death Valley binnen. Het landschap is steeds minder groen geworden tot er enkel nog dorre struikjes en stenen overblijven. Fascinerend, maar vooral uitputtend. We houden halt in Badwater, het laagste punt van de USA. Het is er verstikkend heet (47 graden). Er staat weliswaar eem hevige wind, maar die is al even heet. Stel je maar eens voor dat er continu een reusachtige haardroger op je gericht staat! Dit valt niet lang uit te houden, maar het is wel een onvergetelijke ervaring. Vreemd genoeg verbrand ik niet.

Dan trekken we naar Zabriskie Point, een uitkijkpunt dat je de illusie geeft op een andere planeet beland te zijn. Uren in de omtrek alleen maar rotsen en stenen.

Op Dante s View (qwerty!) is het `slechts` 30 graden, en dat is plots heel draaglijk. De wind blijft hevig. Dit is de grote leegte. Hier is niets. Een nutteloos deel van onze aardbol. Onvoorstelbaar. Na twee uur rijden is het landschap nog precies hetzelfde. De temperatuur blijft rond de 40 graden schommelen.

Maar.. ons volgende motel heeft ook een zwembad! Hoewel de zon al lang onder is, blijft het erg warm, dus we kunnen nog een uurtje plonzen. Bovendien mogen we morgen minstens tot 8u slapen en dat is een leuk vooruitzicht.





USA: dag 7 en 8

19 07 2007

Min of meer een rustdag vandaag. Na een lange rit zijn we al vrij vroeg in ons volgende motel, waar we urenlang aan het zwembad liggen. Heerlijk.

Maar de volgende dag is heel zwaar. We staan op om 6u en rijden dan een uur naar Yosemite, het natuurgebied. Daar beginnen we om 8u aan een trektocht die tot in de namiddag zal duren. Eerst 4-5 uur stijgen, watervallen bewonderen en nadien weer helemaal naar beneden – wat wel een stuk sneller ging. Zweten!

Vervolgens rijden we verder naar het Mariposa Seqoia Park en nadien naar Glacier Point, waar de zonsondergang indrukwekkend is. Dan wacht ons wel een rit van anderhalf uur terug naar het hotel en ik vraag me wel even af of dat wel al die moeite waard is. Rijden, foto maken, rijden enz. Hoewel de trektocht de moeite loonde, lijkt de dag een aaneenschakeling van ritjes en stops en dat is flink vermoeiend.





USA: dag 6

16 07 2007

Gisteren wilden we in San Francisco Italiaans eten. Een van onze reisgidsen vermeldde een adres waar je voor schappelijke prijzen lekker kon eten. Toen we naar het restaurant op zoek waren, viel ons op dat het niet meteen in een drukke buurt lag. De gevel had ook al niets uitnodigend. Dit was zo’n restaurant dat niet veel poeha nodig heeft. Op de gevel prijkte enkel de vermelding “recommended by Michelin’. Toen we binnenstonden, merkten we meteen dat dit eigenlijk veel te sjiek was. Het was ook erg klein, wat de exclusiviteit nog onderstreepte. We stonden er wat sjofel bij, in korte broek, regenjas en sportschoenen. Maar het onthaal was vriendelijk. 8 personen? Niet gereserveerd? Geen probleem, we schuiven wat met tafels en jullie kunnen er zo bij. Ook de chef kwam ons verwelkomen. Een praatje volgde en hij wilde graag persoonlijk met ons het menu overlopen. Ieder koos iets naar zijn zin, idd redelijke geprijsde gerechten. Intussen liep de zaak vol.

Het werd een aangename avond, met lekker eten en goeie wijn, wat ons in totaal gemiddeld 40 dollar per persoon kostte (30 euro dus). Niet veel voor een lekkere maaltijd. De gastvrijheid bleef me verbazen. Een groep uitgewaaide toeristen valt onverwacht binnen en is duidelijk niet van plan veel geld uit te geven. Maar toch krijgen we alle aandacht en worden we in de watten gelegd.

Het is overigens een algemeen fenomeen: iedereen doet hier zijn best voor je. Bijna overal is men vriendelijk en hulpvaardig. Meer zelfs, men komt je spontaan helpen of uitleg geven als je ergens staat te twijfelen. Alles is hier ook goed georganiseerd. Het openbaar vervoer, het verkeer, de hotels, … Een put in de weg of barst in het voetpad? Bel een noodnummer. Een dronkeman op de bus? Iedereen reageert tot hij afstapt. Maar toch: veel daklozen.

Vandaag ook Alcatraz bezocht, interessante ervaring. SF blijft leuk en al wat je wil, maar na anderhalve dag is het interessantste wel gezien. Morgen trekken we het binnenland in, op weg naar de natuurparken.





USA: dag 5

15 07 2007

Eindelijk even tijd voor een wat fatsoenlijker opgesteld bericht uit Amerika. Over alles wat ik de voorbije dagen gezien en gedaan heb, krijgen jullie later zeker uitgebreid verslag. Ik neem gretig nota’s.

Vandaag zijn we in San Francisco aangekomen, een mooie stad waar het (altijd?) flink waait en alle gebouwen nieuw lijken. De Golden Gate Bridge was behoorlijk indrukwekkend. Onderweg naar hier deden we een eerste natuurpark aan, het Big Batin Redwood State Park, waar sequoia’s groeien. Reusachtige bomen in reusachtige parken.

Algemene indrukken: de meeste Amerikanen lijken hun job graag te doen. Er is overal een vriendelijke service. We eten zeer gevarieerd, maar de porties zijn reusachtig. ’s Ochtends krijg je al snel een halve koe te verwerken. Het is hier warm – hoe is het weer in Belgie trouwens? – maar de wind en de airco maakt alles draaglijk.

Er zijn veel indrukken te verwerken. Terwijl we rondrijden vormen zich in mijn hoofd allerlei mooie verslagjes, maar die zullen pas achteraf vorm krijgen, vrees ik. Wel wat frustrerend, ik heb echt zin om te schrijven. Ik mis ook het nieuws en verder nog niets.

Morgen bezoeken we de Alcatraz gevangenis, overmorgen reizen we naar Yosemite Park. Misschien dus later meer nieuws.

Groetjes,

SveN





USA: dag 3 en 4.

13 07 2007

Wat jammer! De breakfast lady van onze hostel is ziek. Geen bacon and eggs? Toch wel, maar dan in een gezellig ontbijtcafé een blok verderop. Daarna laden we onze bagage in en verlaten we L.A. We zijn er nog niet op uitgegeken, maar binnen drie weken verblijven we hier nog twee dagen.

Langs de schitterende Californische kust rijden we naar San Francisco. Eerst leidt de weg dwars door het gebergte, daarna rijden we uren naast de zee. Mooi uitzicht. Hier werd Baywatch opgenomen. Aan Malibu Beach zijn tegen de bergwand tal van sjieke villa’s gebouwd. Buitenverblijven van sterren als Barbra Streisand en Sylvester Stallone. Wanneer we daar even uitblazen op het strand en de Malibu Beach Pier afwandelen, is het al heerlijk warm, al staat er best wel wat wind. De omgeving doet paradijselijk aan, al rijdt er veel verkeer over de kustweg.

De verdere rit is een stuk saaier. De weg snijdt urenlang wijnvelden en gebergte en dat gaat vervelen. Maar dan komen we aan in San Luis Obispo, een ongelooflijk pittoresk stadje. Bomen langs Main Street die elkaar over de straat heen raken, een muziekpaviljoen, een fontein. Ook ons verblijf is prachtig. Guesthouse Obispo Motel is een leuk aangekleed huis dat recht uit de film lijkt te komen. Hekje, bloempotten, een schommelbank, een grappige brievenbus, afdakje boven de voordeur. Bij ons is het kitsch, hier is het authentiek.

In het dorp is eigenlijk niets te beleven, maar we hebben geluk. Eén avond per week is er Farmer’s Market. Avondmarkt dus. Het is er druk en gezellig en we eten Duitse braadworsten van een kraampje. Aan een standje waar we een frisdrank willen kopen, zien we ‘root beer’ gepromoot worden. Wat is dat? Geen bier, maar een soort siroopachtig drankje. We mogen gratis proeven van de jongeren die het verkopen, maar het bevalt ons helemaal niet. Dan, alsof we rechtstreeks uit een Oostblokland komen, vragen dezelfde verkopers ons: ‘Do you know ‘Sprite’? Nee, want in de strooien hut waar we in België in wonen, kan je geen koelkast plaatsen. En electriciteit moet er ook nog uitgevonden worden.

We zakken af naar een cocktailbar die eigenlijk wat refterachtig aan doet. Maar de cocktails zijn lekker en de serveerster zeer vriendelijk. Zoals iedereen hier, eigenlijk. Wanneer we onze slaapplaats opzoeken, stellen we vast dat het al een flink stuk kouder is ’s nachts.

We vertrekken al vroeg uit San Luis Obispo – betreurend dat we in het leuke guesthouse maar één nacht bleven – en we ontbijten in een soort saloon waar countrymuziek wordt gespeeld. De jolige uitbater schotelt ons een bord met mysterieuze hapjes voor. Gefrituurd, dus aantrekkelijk, maar helaas we lusten dit onbekende voedsel niet. Na afloop wordt ons schaterlachend vertelt dat we Turkey Nuts gegeten hebben: kalkoenklootjes. De rest van het ontbijt is wel smakelijk, zij het dat onze borden weeral overvol liggen.

Vervolgens rijden we urenlang verder langs de Californische kust. De wegen kronkelen zich nu weer door het rotsgebergte, dan weer langs de zee. We houden even halt aan een stuk strand waar een grote troep zeekoeien ligt uit te rusten. Lelijke, maar imponerende beesten. Intussen struikel je haast over de geheel niet schuwe eekhoorns die zich verdringen voor een traktatie.

Die avond komen we aan in Salinas, waar we voor het eerst logeren in een motel. De Good Nite Inn is zo onpersoonlijk en kleurloos als je mag verwachten van een motelketen. Het dorp zelf is overigens al even saai. Gelukkig heeft het motel wél een zwembad, zodat we even kunnen bekomen van de lange rit. In een louche en niet al te propere keet eten we pizza, die gelukkig wel lekker is. En voor het slapengaan pikken we nog net de finale mee van Dirty Dancing op de moteltelevisie. ‘Nobody puts Baby in a corner!’ debiteer ik en bewijs zo mijn klassiekers te kennen.  





USA: Dag 1 & 2

11 07 2007

Nauwelijks de reis aangevat of al meteen tijd gevonden voor een eerste verslag. Waarbij de qwerty me het verdorie moeilijk maakt.

Het reisschema: om half 7 uit bed, om 8.20 de trein op naar Zaventem. Om 11u15 de lucht in, zonder enige vertraging, en dan even bekomen van het ochtendlijke gehaast. Delta Airlines biedt ons een film aan en tot mijn tevredenheid is het er eentje die bij ons nog in de zalen moet verschijnen (The Astronaut Farmer). Zorgt voor enige verstrooiing als is de beeldkwaliteit niet al te fameus. Ook de tweede film zit ik uit, al is hij barslecht. Wild Hogs met John Travolta. Maar ik vind het sowieso een meevaller dat ik op een halve dag tijd al meteen twee films gezien heb.

In New York is het 6u vroeger. 13u30, bij jullie dus 19u30. Dit keer verlopen de zaken minder vlot. We moeten 2u wachten op de aansluiting naar Los Angeles, maar dat worden er al snel 4. Waarvan we anderhalf uur IN het stilstaande vliegtuig zaten. Maar ik klaag niet: de stewardess bood me een plaats aan met extra beenruimte! Bovendien kon ieder voor zichzelf een film kiezen. De keuze was groot, allemaal nieuwe films!Voor mij mocht de vlucht dus lang duren! Maar de vermoeidheid sloeg toe en na het best verteerbare Reign Over Me probeerde ik toch een uiltje te knappen. Toen we na 5 uur vliegen op LAX landen, waren we immers al 24 uur onderweg! Waarop ik dus al drie films gezien had…

Meer dan 9000 kilometer ver was ik intussen gevlogen – aan een gemiddeld tempo van 900-1000 km/uur, voor wie dat interesseert.

Wanneer we eindelijk in bed liggen, in een gezellig youth hostel in Los Angeles (Orbit, op de kruising van Hayworth en Melrose), zijn we al zo’n 28 uur op, dus onze nachtrust doet deugd. Maar we worden allemaal al erg vroeg wakker en besluiten meteen een ritje te maken naar de Hollywood Hills. Het is aangenaam warm, maar de zon is nog niet te zien. L.A. is vuil en groot en weinig uitnodigend, op het eerste zicht. We volgen de Santa Monica Freeway – waar het dag en nacht enorm druk is – tot in Hollywood en rijden daar zo dicht mogelijk bij de Hollywoodletters. Je kan er een wandeling naartoe volgen, maar die is zo’n 4 mijl en we hebben nog niets ontbeten. We maken dus maar een ritje door Mulholland Drive, waar best imposante huizen staan. We rijden ook door Beverly Hills, waar de ene villa naast de andere staat. In tegenstelling tot wat je misschien zou denken, wonen hier geen filmsterren. Dit zijn wel sjieke huizen, maar het zijn niet de gigantische villa’s waar we Richard Gere of Jennifer Aniston in zien wonen. Opvallend is ook dat al deze grote huizen wel op erg kleine stukjes land staan en dus allemaal vrij dicht op elkaar gebouwd staan.

Na het heerlijke ontbijt (bacon and eggs!) trekken we naar Downtown L.A., waar het al een flink stuk gezelliger is. Intussen is het ook al erg warm. Gelukkig staat er een fijne wind en kun je vaak genoeg in de schaduw lopen. We houden eerst halt bij Union Station. Dit authentieke treinstation ademt helemaal de sfeer van de jaren ’40 uit. Het door palmbomen omgeven witte gebouw doet tegelijk exotisch als Hollywoodiaans aan. In de reusachtige wachtzaal kun je neerploffen in zware lederen zetels. Op het binnenpleintje nog meer exotisch groen en een pittoreske fontein.

We lunchen in Chinatown waar een Chinese ober ons vraagt of we ‘Bottewotte’ willen. Je vraagt inderdaad beter ‘a bottle of water’ want het kraantjeswater smaakt smerig. In dit deel van L.A. wonen enkel Chinezen en opvallend genoeg spreken die zeer slecht of helemaal geen Engels. Mijn gelukskoekje verkondigt een grote waarheid: ‘you are a true friend’…

We vervolgen onze toch door Downtown tot we aan een hek komen. Hierachter bevindt zich ‘the Cathedral of Our Lady of the Angels’. Geen bestofte ouwe kerk, maar een nieuw hedendaags, mysterieus bouwwerk. Een geometrische uitdaging van elf verdiepingen hoog (de op 2 na grootste kathedraal ter wereld), maar vooral een baken van rust en ruimte in de heel drukke en luidruchtige stad. Hier blijven we even hangen. Rondom de kathedraal liggen pleintjes en tuintjes, binnenin is het koel, ruim, stil en in tegenstelling tot de klassieke kathedraal, licht. Wat een adembenemend alternatieve kerk. De biechtstoel is zelfs een designjuweeltje. Er is weinig volk, maar de kerk kan plaats bieden aan 3000 mensen.

hollywood.jpg lady.jpg(klik)

Genoeg bezonnen, tijd voor glamour. We wandelen op Hollywood blv. en Sunset blv., waar zich ook het Kodak Theatre bevindt, waar de Oscars worden uitgereikt. Ook de Walk of Fame ligt in die buurt. Beroemdheden lopen we niet tegen het lijf, maar het is hier wel aangenaam druk en we blijven nog wat rondhangen in het gezellige Hollywood & Higland Centre. Ook voor het eten gaan we commercieel: Disney’s Soda Fountain & Studio Store. Het menu lijkt betoverend, nu we nog maar pas in de VS zijn. Alle gerechten en dan vooral de desserts zien er overheerlijk uit. Het ijsje dat ik na het eten bestel, is reusachtig. En bevat ook snoep, vreemd genoeg.

Na deze overdadige dag zijn we allemaal uitgeput. Tot morgen!





Last Minute

9 07 2007

Nog minder dan 12 uur en ik zit in het vliegtuig naar New York, om daar over te stappen op een vlucht naar Los Angeles. Om daar vervolgens een rondreis te laten aanvangen die ons door Californië, Nevada, Utah en Arizona voert. Drie weken lang. Jammer genoeg moet een mens alvorens zo’n reis te ondernemen wel door een stressperiode, zo blijkt. Ik ben vandaag van hot naar her gerend om nog allerlei spullen te gaan kopen. Er duiken altijd onverwachte zaken op, hoezeer deze reis ook voorbereid is. Zo blijkt het inpakken van mijn rugzak een hels karwei te zijn. Proppen, selecteren, herbeginnen, vloeken. Maar het is gelukt, al is mijn handbagage iets zwaarder dan gepland.

Maar verder is alles geregeld. De diepvriezer en koelkast zijn leeggegeten. De planten zijn naar de buurvrouw. De familie heeft een noodnummer. De huur is al gestort. Oma is alvast gefeliciteerd met de verjaardag die ik ga missen. Bij deze worden ook de bloglezers op de hoogte gebracht van de komende inactiviteit, hoewel ik af en toe toch zal pogen nieuws te brengen. Op verzoekjes van blogoppassers ben ik niet ingegaan. Ieder zijn eigen blog.

Het is de eerste keer dat ik zo lang van huis zal zijn. Ik vraag me nu al af  – of ik voorspel zelfs al – dat ik zal genieten van het thuiskomen. Ik ben immers wel gehecht aan mijn omgeving. Maar ik kijk wel uit naar drie weken zonder televisie, internetgesurf, gsm, de krant, computer, deadlines, … Mijn humo zal ik wel misssen, net als het lekkere brood hier, films (nog nooit beleefde ik drie weken zonder film – gelukkig heb intussen wel al 11 films gezien om mijn maandquotum te behalen), door de stad fietsen, de ongelooflijk opgefriste Haaltertse tuin – zeker na een regenbui, en wie weet wat nog meer. Maar wie weet wat er allemaal in de plaats komt.





Uw eigen karakter

9 07 2007

De poll vroeg om introspectie: ‘Welk karakterkenmerk wordt volgens u door de meeste mensen uit uw omgeving gewaardeerd?’, was de vraag.

– uw gevoel voor humor | 10%

– uw vriendelijkheid en behulpzaamheid | 40%

– uw optimisme en vrolijkheid | 15%

– uw inzet en engagement | 28%

– uw discretie en subtiliteit | 8%

Ik denk dat een mens zich sneller vriendelijk en behulpzaam durft noemen dan grappig, discreet of geëngageerd. En dus ook durft stellen dat die eigenschap het meest wordt gewaardeerd. Zou het trouwens ook niet zo zijn dat we soms vinden dat anderen onze goede eigenschappen niet altijd opmerken? Dan wordt het misschien moeilijk hierop te antwoorden.





Alfabet der mensen: J

8 07 2007
j1.jpgIn deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de J.

Jan K.
Toffe kerel aan wie in mijn laatste KSA-jaren  nog veel heb gehad. Ondernemend en zelfs avontuurlijk aangelegd, zou hij de eerste zijn die ik om hulp vraag als ik ooit eens een heel gek, onwaarschijnlijk plan wil uitvoeren. Is op gepaste wijze arrogant en durft de mensheid nog heviger te kakken zetten dan ikzelf. Zijn gevoel voor humor is dan ook van een hoog niveau. Drie bemoeiallen van zussen hebben het hem niet altijd makkelijk gemaakt, maar Ilse vormt een zacht opvangnet. Houdt van op televisie komen en deed het dan ook goed in de begingeneriek van Man Bijt Hond twee jaar geleden (de stoelendans, remember?). Lijkt, zoals reeds eerder vermeld, op Sideshow Bob. Is mijn hulplijn voor computerproblemen.

Jan S.  
Strenge en soms net iets té ernstige KUTredacteur die in zijn vlot geschreven filmrecensies wat te graag Franse woorden gebruikt. Laat zich wekelijks horen op Brussel FM. Is de enige mens die ik ken die deel uitmaakt van een tweeling. Op een nachtelijk uur wel eens te vinden in een Brussels café.

Jelle

Wat als?

Er gaat geen dag voorbij.

Jens
Mijn broer. Mijn kleine broertje. Op de blog ook wel Boris genoemd. Soms de enige die precies begrijpt wat ik probeer uit te leggen. Kan weliswaar absoluut geen twee dingen tegelijk, wat vooral duidelijk is als hij na weken afwezigheid de post doorneemt en ik hem vanalles probeer te vertellen. Neemt iedereen voor zich in met zijn charme, looks en vlotte babbel. Is doorgaans een goedgemutst iemand die voor veel meer zaken enthousiasme kan opbrengen dan ikzelf. Wat er dan ook meestal toe leidt dat hij de vrolijke Frans is en ik de kniesoor: mochten we in Sesamstraat wonen, dan was ik natuurlijk Bert en hij Ernie. Heeft een reusachtig gat in zijn hand en maakt nu en dan wel eens iets grappig of gek mee. Leidt dan ook een gevarieerd maar onstabiel leven. Wil altijd iedereen helpen, maar heeft nooit tijd en al helemaal geen agenda om dat te plannen. Is dan ook soms enkele weken nergens te bespeuren. Heeft mij in onze kindertijd wel eens afgemot. We waren dan ook zeer verschillend. Waar ik als kind voor Mickey Mouse ging, koos hij voor Snoopy. Ik wou bruine chocolade, hij witte. Hij keek naar The Karate Kid, ik naar The Muppets. Heeft in zijn jeugd gevoetbald, gejudood, gerolschaatst en geravot en ik niet. Maar met niemand deel ik zoveel herinneringen.

Boris heeft véél talenten maar past die jammer genoeg het meest toe in een wereld van blaaskaken en leeghoofden. Is verder in alle opzichten wel een levenskunstenaar. Jongste en ook favoriete kleinzoon van onze oma. Ging als tienjarige naar een Michael Jacksonconcert en was dan ook het coolste kind dat iedereen kende. Droeg een pet lang voor dat in was en draagt die nu dan ook al lang niet meer. Heeft nu een meer verfijnde muzieksmaak. Leest de juiste boeken. Weet alles van kunst en architectuur. Kan koken en eet alles. Kleedt zich hip voor geen geld. Wat je noemt een ontwikkelde mens dus, en bovendien kan hij ongekamd de straat op. Maar hij is niet perfect: vergeet verjaardagen, kan snauwen en grollen als iemand te veel zaagt en waar hij lansgkomt gaan dingen stuk. Kan ook ergerniswekkend lang telefoneren terwijl je hem iets wil vertellen. Zoekt in de ouderlijke kast steevast naar iets lekkers en houdt soms wel erg weinig rekening met anderen. Onze neuzen lijken een beetje op elkaar, maar verder verschillen we compleet. Nochtans is er één foto uit onze kindertijd waarvan we niet met zekerheid kunnen zeggen wie van ons twee er op staat. En hier ga ik het bij laten. Het boek verschijnt later wel.

En ik ben altijd blij hem te zien.  

Jo K.
Zus van Jan en al evenzeer bewijzend dat initiatief en organisatietalent in de familie zitten. Wist mij met haar kritiek weliswaar minstens één keer de toppen van de bomen in te jagen, maar eens ik besefte dat ik even erg was heb ik dat altijd positief aangewend. In die zin is Jo dus niet de makkelijkste om mee samen te werken, maar het resultaat zal wel van hoger niveau zijn. Blijft maar studeren en studeren – verpleegkunde en allerhande aanverwante specialisaties – wat ons ooit zelfs een keer een weekendje naar Girona voerde! Draagt soms opvallende oorbellen. Lust wel een goede film maar haar budget laat dat niet altijd toe…

Jo DH
Mijn gewezen KSA-leider, die ik doorheen de jaren zag transformeren van losbol naar werkmens met designbril. Blijft desondanks om dezelfde dingen lachen en is aldus een dankbaar publiek als ik mijn ongezouten mening ten berde breng. Woont om onbegrijpelijke redenen in Kerksken, maar zolang hij dat samen met Lieve blijft relativeren en hij niet in zijn training naar de bakker gaat op zondagmorgen, is er geen reden tot ongerustheid.  

Johan
Ja, de J is wel een beklijvende letter. Ook mijn vake staat er bij. Een mens die stilaan milder lijkt te worden met de jaren, maar toch nog te weinig zegt waar het op staat. Geniet van de kleine dingen des levens zoals een barbecue, verse mosselen, een weekend aan zee of een voetbalmatch. Eet en drinkt graag, maar ziet er op zijn 50e nog strak en sportief uit. Rijdt al 30 jaar met de motor en is aldus nu nog altijd een stoere papa. Heeft lange tijd opvallend sterk op Lorenzo Staelens geleken. Had zijn zonen graag wat sportiever zien worden, maar is ondanks zijn occasionele beklag duidelijk trots op zijn kinderen. Zou wat meer moeten relativeren en de dingen eens van een andere kant moeten bekijken. Is overigens ook een vakman, wat in deze tijden van gepruts en onbetrouwbaarheid nog een reden is om ons vader te prijzen. Een cadeautje voor hem vinden is niet zo simpel. 

Johan VDN
Nonkel Johan, papa van Elien en Jelle. Fervent reiziger en organisator van uitstapjes, waarbij het programma en de catering altijd tot in de puntjes verzorgd zijn. Maakt daarbij altijd gebruik van de nieuwste gadgets en meest geavanceerde technologische snufjes. Mag zo af en toe op de radio eens zijn zegje doen over Romeinse musea of verborgen plekjes in Londen. In in extreme mate drager van het familiegen dat maakt dat wij allemaal altijd alle zaken op punt willen, ons daarvoor 100% inzetten en zelfs als anderen zich amuseren nog op zoek gaan naar een klusje. Gesticuleert altijd om zijn met luide stem gebrachte verhalen en voorvallen kracht bij te zetten. Heeft een goed oog voor In de Gloria-toestanden maar maakt er ongemerkt wel eens bijna zelf deel van uit. Intelligente mens met een groot hart en dito buik.

Jonah
Van vele kinderen leider geweest in de jeugdbeweging, maar ééntje vergeet ik nooit. Verbaasde als kind door met zijn brede kennis en grote interesse in moeilijke woorden en politiek, een contrast te vormen met zijn niet bepaald voorbeeldige oudere broers. Was desondanks geen braaf blokhoofd, maar een typische puber met weliswaar een heel sterke persoonlijkheid. Sprak vloeiend gebarentaal met zijn dove ouders, wat hem de tragiek van een romanpersonage bezorgde. Ontweek tijdens zijn middelbare schooltijd moeiteloos alle valkuilen van het tienerleven en is nu een trotse en vakkundige schrijnwerker die met volle teugen van het leven als loontrekkende geniet. Heeft ondanks zijn metalgehalte nog een eeuwige fascinatie voor het leger. Ik maak nog altijd graag een praatje met hem om dan nog steeds met verrassing vast te stellen dat mensen zoveel meer zijn dan wat je ziet en dat de ‘jeugd van tegenwoordig’ nog ergens voor kan staan. En het kan nog van pas komen een schrijnwerker te kennen.

Joyce
Ja, ik ken ook een Joyce (maar geen Kimberley!). Braaf meisje uit mijn klas dat zich het leven niet al te moeilijk maakt en nu al erg romantisch ingesteld is. Doet geen vlieg kwaad en mag aldus gerust nog een jaartje in mijn klas zitten.

Jozefien
Ik heb wel eens de handen vol met deze leerling die niet op haar mondje is gevallen. Haar onbeheerstheid compenseert ze echter met een maximale betrokkenheid, een grote leergierigheid en een prima zelfkennis. Gaat ernstig op in het spelen op de cello en heeft ook zekere dramatische talenten.  Drukt onmiskenbaar haar stempel op het klasgebeuren.  

Lees hier de I





Ze zijn terug.

6 07 2007

In Gent aan de bibliotheek. Aan het winkelcentrum. In Brussel aan de veldstraat. Aan de beurs. Aan de metrostations. Op elke hoek van elke straat.

O-ve-ral.

Het wordt een echte plaag, die me steeds meer begint te ergeren. Zij.





Deadlines

4 07 2007

deadline.gifDe mens kan niet met deadlines om. Ik ook niet. De belastingbrief dient vandaag ten laatste om middernacht in de brievenbus van het belastingkantoor te zitten en de mijne ligt hier nog op mijn bureau. Gelukkig is het kantoor maar een kilometer verder. Toch is dat weer eens een mooi voorbeeld van hoe ik omga met deadlines. Ik heb blijkbaar steevast de neiging zaken uit te stellen zolang dat kan. Ik niet alleen trouwens, de website van de belastingen bezweek gisteren onder de massa die nog op de laatste dag zijn aangifte wilde doen.

De rapporten van mijn leerlingen (23 stuks) wilde ik niet te lang laten liggen. Ik begon dus ruim vooraf aan mijn schrijfwerk. Toch was het laatste rapport pas klaar op de allerlaatste schooldag om 14.30u, één uur voor het schooljaar eindigde.

Wekelijks dien ik een artikel te schrijven voor De Huisarts. Deadline is donderdagmiddag 12u. Mijn artikel belandt doorgaans woensdagavond laat in de mailbox van dat vakblad. Als het vakantie is, zelfs nog later. Waarom zet ik me niet eens op een zaterdagvoormiddag al aan het schrijven zodat ik woensdag van die taak verlost ben?

Nee, ik vrees dat ik nooit meer van die vervelende gewoonte zal afraken. Ik ben onverbeterlijk. Niet zo erg, alleen zorgt het voor veel stress. Het is me nochtans al overkomen dat iets eerder klaar is dan nodig, en dan zorgt dat altijd voor rust in mijn hoofd. Waarom pas ik dat dan niet vaker toe? Erger is het wanneer anderen er bij betrokken raken. Als ik iets beloof te doen en dat dan maar uitstel. Zo hebben Marianne en Steven wel erg lang moeten wachten op het ontwerp van hun geboortekaartje.

En zo is het altijd wat. Ik leef tegen de klok. Nog een reden waarom die reis straks zo deugddoend zal zijn.





Film kort

4 07 2007

c-orderofthephoenix.jpg

*De nieuwe Harry Potter net gezien. Spannend en hier en daar een stukje griezeliger dan zijn voorgangers. In Australië mogen kinderen onder de 13 zelfs niet zonder volwassen begeleiding gaan kijken. Wat overdreven, maar de gemiddelde zesjarige zou ik nu niet meteen meebrengen. De persvisie verliep onder toezicht van een securityteam. GSM’s werden in bewaring gegeven, rugzakken nagekeken, body’s gescand. Om het goed te maken kreeg elke bezoekers geschenkjes: een spuuglelijk en veel te groot T-shirt van Harry Potter en een Panini-stickeralbum met maar liefst 50 stickerzakjes! Waarop de twee nerdy journalisten op de rij voor mij meteen begonnen met plakken. Ik voelde de jeugdherinneringen bovenkomen aan de vele stickeralbums die bij ons gevuld werden, maar daar liet ik het graag bij.

*De Laatste Zomer is niet zo geweldig, maar elke Vlaamse film verdient uw steun. Behalve die van Jan Verheyen.

*Er komt een Vlaamse versie van The Simpsons Movie! Met Chris Van den Durpel als Homer. Had niet gehoeven, maar als het dan toch moet zal Van den Durpel het er het best van af brengen.








%d bloggers liken dit: