3, 13 of 30?

31 08 2007

zone301.gif

Nu ik al meer dan een jaar op dezelfde school aan het werk ben, vond ik dat al mijn dierbare collega’s een plaats op mijn verjaardagskalender verdienden. De geboortedata werden dus genoteerd en ik maakte van de gelegenheid gebruik om even uit te rekenen wat de gemiddelde leeftijd is bij ons op school. Die blijkt 32 te zijn. Ik ben dus jonger dan de gemiddelde leerkracht bij ons, en dat verrast me. Ik word de laatste jaren niet meer als ‘jong’ beschouwd, tenzij door het  handvol bejaarde dames die in mijn woonblok gehuisvest zijn en me vragen of ik goede examenresultaten behaald heb.

Vorige week bevond ik me op een bijscholingsdriedaagse. Op de tweede avond zaten we daar met een groepje van minstens 10 mensen samen en we besloten een spelletje te doen. De jongste mocht beginnen. Aangezien we elkaar niet kenden, was het nodig dat iedereen zijn geboortejaar vermeldde. Ik bleek de jongste te zijn en dat was echt een verrassing. Ik kan me niet herinneren dat ik recent nog ergens de jongste was.

Zulke dingen doen me uiteraard stil staan bij mijn leeftijd. 29, maar iedereen zegt al 30. Men gunt je zelfs die laatste maanden voor de 3 niet meer. 30 zul je zijn, oktober of niet. En de self-fullfilling prophecy werkt. Ik zeg bijna zelf dat ik 30 ben, zodanig ben ik al onder de invloed van de grote overstap. Je kunt je niet blijven wentelen in halfvolwassenheid. Ga pensioensparen. Koop een huis. Sticht een gezin. Make up your mind. Wat wil je zijn? 13 of 30?

Het helpt niet dat mijn grootouders langs moeders kant nog geen achterkleinkinderen hebben. Ik blijf dus één van de (klein)kinderen, waarover men bezorgd is en die men een centje toestopt, want er zijn nog geen ukjes om zich zorgen over te maken. Een beschermende omgeving waarin ik niet mag trakteren op restaurant en mij gevraagd wordt of ik ‘vanavond uitga?’.

En dus voel ik me geen 30 zoals andere dertigers, die zich zorgen moeten maken om de lening en de schoolkeuze voor de kinderen. Ik ben niet aan het verbouwen en moet niet naar de opendeurdag van kleuterscholen. Vreemd dat ik dat zeg, want in mijn vrienden- en kennissenkring zijn de niet-stereotiepe dertigers nochtans in de meerderheid. Ik gedraag me ook niet als een dertiger. Ik loop over de pas aangelegde richels van de verbouwde steenweg in Haaltert als een 8-jarige die zijn evenwicht zoekt. Ik trek strepen in de ramen van ongewassen auto’s. Ik bouw zandkastelen met mijn leerlingen. Ik ben verslaafd aan The Simpsons. Ik drink melk. Ik hou van gevechten met waterpistolen. Ik lust geen spruitjes of witloof. Ik herlees Jommekestrips en  snoep graag. Ik moet de drang om foptelefoontjes te plegen, onderdrukken. Ik wil met een karretje door de supermarkt racen. Ik wil ’s nacht door een bos lopen met de KSA. Ik wil leerkrachten uitlachen en me afzetten tegen despoten. Ik ben en blijf ook 13. Of 3.

En dat is niet erg. Er bestaan al voldoende dertigers of bijna-dertigers die zich geconformeerd hebben en meer op hun ouders gelijken dan goed voor hen is. Iedereen gaat elkaar imiteren en verwacht ook dat alle andere dertigers een gelijkaardige levensstijl aannemen. Laat hen maar een generatie op zichzef vormen. Ik reageer nog altijd zeer verwonderd als iemand me vraagt of ik kinderen heb. Zien ze dan niet dat ik daar veel te jong voor ben? Maar ze kunnen niet in mijn hoofd kijken natuurlijk. Als ik in de bank sta of een overdachte aankoop van iets duur overweeg, denk ik niet serieus genomen te worden omdat ik te jong ben. Maar dat gebeurt nooit, integendeel. Ik zie er dertig uit en wordt ook zo behandeld.

En toch ook weer niet. De ouders van mijn leerlingen vinden me een jonge leerkracht. Maar dat heeft met ervaring te maken en niet met leeftijd. Mijn leerlingen vinden me net nog jong genoeg – binnen afzienbare tijd ben ik voor hen te oud. Grapjes over mijn leeftijd (vrijwel altijd door jongere mensen) vind ik extreem flauw. Blijkbaar krenkt dat mijn ego. Mijn identiteit staat toch los van mijn leeftijd? Maar misschien gedraag ik me ondanks de voorgaande beschrijvingen vaak als een dertiger. Ik kraak pubermode af en bekritiseer de verwaarloosde maatschappelijke waarden. Ik zit graag rustig thuis. Ik zeur als iemand uitgeleende spullen niet goed behandeld. Ik verdraag geen luide MP3’s op de trein en draag geen sportschoenen. Ik heb een ouderwetse GSM en help bejaarden met het inladen van hun bagage in de trein. Ik maak me zorgen over de verdere studies van mijn leerlingen. Ik ga graag op restaurant en snauw jobstudenten af als ze hun werk slecht doen. Ik lees wel eens De Standaard en kijk naar Ter zake. Erg volwassen allemaal. Ik ben wel degelijk bijna dertig.

Hoe zit het dus? Hoe oud ben ik eigenlijk? Mentaal gezien of fysisch? Het zou niet moeten uitmaken. De jongere mensen die er lacherig over doen, staan er niet bij stil dat het hen ook te wachten staat. Zo was ik ook, jaren geleden. De ouderen reageren mild, maar veroordelen je goedbedoeld tot de routine van de dertiger. De wankele conclusie die ik voorlopig handhaaf, is dat het alleen maar bergaf gaat. Het leven wordt korter, saaier, eentoniger, harder, meedogenlozer. Of zijn er plusdertigers die dat kunnen tegenspreken?

Wat er ook van zij, als ik me al minder gelukkig zou voelen omwille van mijn leeftijd, dan ligt dat aan de samenleving met de enge verwachtingspatronen – los van de occasionele ochtend waarbij het gezicht in de spiegel wel honderd lijkt. Dus hoop ik nog lang naar The Simpsons te mogen kijken en toch heel fatsoenlijk belasting te betalen. Luchtgitaar te spelen en toch klachtenbrieven te sturen over onveilige verkeerssituaties. 13 zijn én 30.

Maar voorlopig nog even 29.

Advertisements

Acties

Information

10 responses

31 08 2007
gerda

Ik werd dertig en voelde me dertien. Ik racete door de supermarkt met een 9-jarige deugniet in het karretje (dat mocht niet maar hij vond het geweldig, lekker stout doen!) en een 11-jarige er zich schamend achteraan. Ik paste alle hoeden in de Inno tot ik de slappe lach kreeg en er een zoon berispend zei:”moeke, je mag dat niet doen, alle mensen kijken naar je”. Ik werd dertig en voelde me dertien. Ik wou dansen onder discobollen, me uitleven op Prince. Ik deed het thuis met de stofvod, de dweil en de bezemsteel als microfoon. Ik werd dertig en voelde me dertien. Ik wou niet meer koken voor drie mannen in huis, dus ik ging in staking. Ik werd dertig en voelde me dertien. Op het oudercontact voelde ik me de leerling die zelf bij de leraar op het matje moest komen. Ik werd dertig en voelde me dertien. Bleef me te jong voelen op de ouderraad tussen die minstens tien jaar oudere “oude” mensen. Ik werd dertig en voelde me dertien. Dikwijls héél gelukkig en blij met mijn twee prachtige zonen, maar af en toe o zo graag weer dertien willen zijn.

Schitterend ontroerend beschouwend stukje.
Sven.
Een zoon om fier op te zijn (maar dat mag je als moeder ook niet meer te luid roepen als je zoon dertig WORDT) en graag te zien.

En ik zal tot 18 oktober blijven zeggen dat je 29 bent.

31 08 2007
Daan

Zelf net 32 en vind dit zoooo herkenbaar.
Amai, goed geschreven, heb het twee keer gelezen!

31 08 2007
blanche

Ziehier een plusdertiger om je tegen te spreken.
Het leven wordt helemaal niet saaier . Uw leven , mijn leven dat doet helemaal niets . Tenzij je te maken krijgt met externe pech , is het leven wat je er zelf van maakt.
Saai wordt het als je zelf saai wordt . Hoe kan je leven nu saaier worden terwijl je alsmaar rijker wordt aan ervaringen ?
Harder , meedogenlozer ? Ik zou het niet kunnen bevestigen , mijn ervaring is eerder rijker en milder.
Het leven is voor mij een (hoop ik toch) lange reis en het welslagen van een reis hangt hoofdzakelijk af van je eigen organisatie. De laatste dagen van een reis hoeven niet minder fantastisch te zijn dan de eerste.
Wat is dat hier toch met die bloggers ? Twintigers, dertigers, veertigers vijftigers….allemaal de leeftijdsblues.

Ik heb dit stukje wel met veel plezier gelezen. Heel matuur voor een gast van 29. Bravo ! (Of vind je dat erg , matuur op 29 ?)

31 08 2007
TheO

We kunnen er niet onderuit dat we ouder worden. Als je de aanvaardingsfase hebt bereikt, brengt dat wel wat rust mee. Dus eens die dertig over, kun je weer 10 jaar rustig wezen tot de 40 nadert…

1 09 2007
nel

mooi, mooi, moeder en zoon, allebei dertig, een wereld van verschil…

6 09 2007
kaat

Ben nog geen dertig, maar dit is een stukje om bij na te denken, het staat me inderdaad ook te wachten!

6 09 2007
Rik

Ik word er 40 en voel me 50, maar leef als een twintiger met twee tieners en een dertiger. Filosofeer over het leven met een bijna (hij leest dit toch niet) 80-er en probeer mijn juist 5-er haar tuut te lossen.
Als ge maar gelukkig zijt. Leeftijd doet er echt niet toe.

12 09 2007
M-go

´k Wist allang dat je een blogdinges had maar ik heb nog niet eerder de tijd genomen om er eens in rond te neuzen. Ik blijf hier nog een beetje en zal hier en daar wel eens een repliekje uitstorten, als je´t niet erg vindt.
`t is hier wreed plezant en dik in orde Sven!
Ok, genoeg geslijmd. Nu pure ernst.

Jij wordt 30, ik 39.
Jij bent 13 of 3. Ik ben 13, soms 93, soms 3.
Ik heb er zelf eentje van 8, bijna 9. Soms 3.
Met weemoed denk ik terug aan die geweldige apenjaren tijdens mijn leidster-zijn bij KSA, waarin ik jou als dapper klein grut heb zien groot worden. Neem dat gerust letterlijk want zó goed ken ik je niet.

Enfin, soit, hoedanook, however.
De spreekwoordelijke Tram 3 houdt binnenkort ook halt aan jouw statie dus. Je kan niet anders dan opstappen. Enjoy the ride.
Voor menig 29-jarige een redelijk heftige bladzijde om om te draaien (mijn lief wordt in oktober ook 30 en ziet dat echt niet zo goed zitten), maar jou lijkt het niet meteen een groot evenement, me dunkt.
Maar goed ook want het ís niet echt a big deal.
Al denk ik tussen de regels van je schrijfsel te lezen dat je er toch ergens wel een heel klein mijlpaaltje in ziet. Ik kan me vergissen.

Herman VM zou zeggen: ‘Tijd voor de…evaluatie’.
Ik geloof dat we dat allemaal wel doen als we aan een volgend tiental beginnen; even evalueren, zien of we deftig evolueren.
Jij wordt dertig en evalueert jezelf wellicht voor de tweede keer. Tenzij je op je 10de ook al stil stond bij het feit dat er alweer 10 jaren waren verstreken.

Voel je ergens een soort druk waarvan je vermoedt dat die vanaf nu zou moeten stijgen met de dag?
De druk die de maatschappij zichzelf al jaren opdringt? Die ongeschreven wetten waarin er wordt gesteld dat je nu ongeveer toch min of meer ‘gesetteld’ zou moeten zijn?
Ik geloof niet dat ze eerstdaags ‘Het Grote Boek der Huisje-tuintje-boompje-kindje-hondje-katje-konijntje-cavia’ in jouw brievenbus gaan deponeren. Ze kunnen je niet dwingen. Noch alle andere niet-stereotiepe types.
Ik heb toevallig een uitgebreid scenario neergepend van hoe zo´n doorsnee levensweg, die men ons zo graag door de strot wil rammen, eruit ziet volgens mij. Mocht het je interesseren, ik wil je gerust dat vertelsel eens doorsturen. Kan ook over 10 jaar, als dat je beter past.

Dus, ik ben al zo´n slordige 8 jaar een dertig-plusser en wil jouw wankele conclusie, die ik hieronder voor ´t gemak nog gauw efkes zal koppiepeesten, graag van enige persoonlijke kanttekeningen voorzien.

`De wankele conclusie die ik voorlopig handhaaf, is dat het alleen maar bergaf gaat. Het leven wordt korter, saaier, eentoniger, harder, meedogenlozer.’

Het gaat alleen maar bergafwaarts.
Dat klopt.
Aftakeling, traag maar gestaag. Niks aan te doen, de natuur regelt dat. Je kan wel een handje helpen om het wat tegen te werken, door gezond te eten en je mentaal niet al te zeer te vermoeien, maar verder…

Het leven wordt korter.
Dat klopt.
Elke geleefde dag verkort je toekomst, wat doorgaans begint bij je geboorte. Niet zo´n recent gegeven dus en niks om over te piekeren.

Het leven wordt saaier.
Dat klopt niet.
Je leven is vandaag niet saaier dan gisteren toch?
Je hebt nog eens een goeie twee keer het aantal jaren die je reeds ‘opleefde’ tegoed om te vullen met vanalles en nog wat, alles wat je graag doet. Èn je hebt alle middelen om dat te doen.
Saaiheid breng je zelf in je leven, dat komt niet vanzelf.

Het leven wordt eentoniger.
Dat klopt niet.
Volgens mij amuseer je je kostelijk als criticaster.
Zijn dat hier niet telkens nieuwe schrijfsels en nieuwe replieken op die schrijfsels?
Leer je niet ieder jaar nieuwe mensen en karakters kennen als leerkracht en sociaal beest?
Alledaagse gesprekken en ervaringen vullen je rugzak met nieuwe frisse levensbagage. De zwaarwichtige zaken moet je niet meezeulen, die kan je overboord gooien als je dat wil, de verrijkende elementen kan je laten zitten als voeding en fundering voor wat nog komt.
Jij bent niet iemand die stagneert of achteruitgaat dus eentonig wordt het niet. En zeg nu niet dat je geen mijlpalen en keerpunten meer verwacht.

Het leven wordt harder.
Dat kan kloppen maar hoeft niet perse.
Da´s afhankelijk van wat je overkomt en hoe je ermee omgaat.
Misschien maak je een verkeerde keuze en krijg je het hard te verduren om die te herstellen. Misschien gebeuren er dingen buiten je wil om waarmee je verder moet omdat ze nu eenmaal gebeuren en gewoon bij het leven horen.
Ze maken jóu misschien hard, maar da´s niet echt negatief.

Het leven wordt meedogenlozer.

mee•do•gen•loos (bn.)
1 zonder medelijden => beenhard, bikkelhard, genadeloos, hardvochtig, keihard, nietsontziend, onbarmhartig, ongenadig, onmeedogend, rauw, rücksichtslos, spijkerhard; meedogend

Hm, behoorlijk roetzwart toekomstperspectief als het zo zou worden.
Oorlogsvoering is meedogenloos, de natuur kan meedogenloos tekeergaan, sommige ménsen zijn meedogenloos, maar het leven op zich…na-ah.

Ach, het is maar wat je er zelf van maakt.
Wat we alvast voorhebben op vorige generaties is dat wij de vrijheid hebben om zelf keuzes te maken. Wij worden niet gedwongen in de dwaze richting die ma en pa voor ons hebben uitgekiend, wij zijn niet verplicht om in hun voetsporen te treden en hun winkel over te nemen, wij hoeven niet krampachtig aan verwachtingen te voldoen, wij hoeven niet te slagen waarin zij hebben gefaald.
Wij kiezen zelf hoe we ons leven inrichten. De richtlijnen kennen we, dat is voldoende.

‘Het leven is geen algemene repititie, het moet in 1 keer goed zijn’ zei iemand ooit.
Wat een bullshit! Tuurlijk mag je fouten maken, dan pas leer je bij. Je mag verkeerde keuzes maken en blunders begaan.
Je kan herexamens doen, je kan bissen, het proberen beter te doen.
En ik mag dat zeggen want ik heb de 2 kanten van dat vlijmscherpe mes, wat het leven kan zijn, doorstaan, en werk voor een tweede keer aan ‘de weg’, net zoals men bezig is aan de Stationsstraat in Haaltert en de Beekstraat in Kerksken: opbreken, plannen uittekenen, vergissingen begaan, heraanleggen en proberen om geen spijt te hebben van gedane zaken die hoe dan ook geen keer nemen.

Hoe oud ben je?
Het maakt helemaal niet uit.
Je hoeft je kop niet te breken over de afbetaling van een hypotheek. Je moet niet uitvissen wat nu toch de meest geschikte kinderopvang is voor de kleine. Je moet geen bouwvakkers vervloeken omdat het gat dat ze maakten in je voorgevel veel te groot is voor het raam dat erin moet komen. Je moet niet multitasken, je moet voor de kids niet de taxichauffeur uithangen en heen en weer rijden van balletklas naar voetbalterrein en weer terug. Je moet niet aan home-management doen om het huis-, tuin- en keukengerief georganiseerd te krijgen binnen de luttele 24 uur die je dagelijks amper ter beschikking hebt.
Blijf gerust lopen over pas aangelegde richels. Blijf strepen trekken in de ramen van ongewassen auto’s. Blijf zandkastelen bouwen. Blijf verslaafd aan The Simpsons. Blijf melk drinken. Blijf gevechten voeren met waterpistolen. Leer spruitjes en witloof eten, dat is gezond. Lees nog eens alle Jommekestrips. Snoep niet teveel, da´s ongezond. Blijf de drang om foptelefoontjes te plegen onderdrukken, da´s iets voor kleine ettertjes. Blijf met een karretje door de supermarkt racen. Blijf ’s nacht door een bos lopen met de KSA. Blijf de wil hebben om leerkrachten uit te lachen en je af te zetten tegen despoten.

Word gerust 30. Blijf 13. Of 3.

13 09 2007
gerda

!! M? Ook al 39??!

Word ik nu écht oud?

13 09 2007
M-go

Nee Gerda, nog geen 39. Bijna. Nog wachten tot in december en dan mag je me feliciteren. Of condoleren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: