Lombarrasdusjwa

30 09 2007

Woensdag kreeg ik de catalogus van het op stapel staande Gentse filmfestival in handen: 140 films staan er op het menu. Net iets minder dan vorig jaar en dat spijt me niet. Het is immers erg moeilijk kiezen. L’embarras du choix, zoals men wel eens zegt, want voor het overgrote deel zijn het allemaal films waar ik vrijwel niets over weet en dus allemaal potentiële topfilms. Hoe de knopen doorhakken?

Vroeger overliep ik de hele catalogus en gaf elke film een nummer, op basis van het verhaal, de regisseur (als ik die al kende) of de prijzen die de film al gewonnen had op andere festivals. Een 1 was dan een film die ik absoluut wilde zien, een twee betekende eventueel en drie was een njet. Vervolgens zocht ik dan op wanneer elke nummer 1 gedraaid werd en zo puzzelde ik dan een schema in elkaar dat dan opgevuld werd met nummers 2. Lang werk en uiteindelijk toch gedemotiveerd zijn door het resultaat, want er waren altijd wel enkele nummers 1 die geen plaatsje in het schema vonden.

Dit jaar besloot ik het anders aan te pakken en gewoon het programma helemaal te overlopen van dag tot dag en voor elk moment waarop ik plande naar het festival te gaan, één van de films te kiezen die op dat moment speelden. Over de films die niet aan de orde waren zou ik dan gewoon niets lezen of opzoeken zodat ik ook niet wist wat ik miste.

En dan begin je er aan. Eerste voorstelling, keuze uit 5 films. Hoe kies je daaruit? De plotbeschrijving blijft de voornaamste factor. Zo valt er mogelijk al eentje af. Gewoonlijk liggen alle genres me, maar als je soms drie films per dag ziet laat ik de plattelandsfilms of historische prenten het eerst vallen. Het land van oorsprong bepaalt de volgende selectie. Jammer voor Polen, China, Rusland en om het even welk Centraal-Afrikaans land, zij vallen eerst af. Vervolgens kijk ik naar de duur van de film. Die kan me gewoonlijk niet schelen, maar op een festival heb ik mijn films liefst kort. En als er dan nog meer dan één film overblijft, kies ik simpelweg voor de film die in de dichtsbijzijnde bioscoop draait. De vier locaties van het festival zijn weliswaar allemaal dichtbij, maar ééntje is gewoon tegenover mijn deur en dan twijfel ik niet meer. Maar dat is dus pas van belang in de laatste instantie natuurlijk. Kunt u nog volgen? 

En zo slaag ik er dan toch in een planning op te stellen. Na een uur of twee en heel wat gepuzzel. Het leven zou soms misschien wel een stuk eenvoudiger zijn zonder zoveel keuzes, niet? 

Waaruit kunt u zo moeilijk kiezen?  





Fietsen op afspraak

29 09 2007

fiets.jpgIk vond dat mijn fiets wel even aan een onderhoud toe was. Ik herinnerde me dat de fietsenmaker me vorig jaar zei dat september de kalmste maand is, dus wilde ik ook nu alle studenten voor zijn. Desondanks had de hersteller slecht nieuws voor me: de huidige wachttijd is 12 dagen! Enerzijds snap ik dat als ik de grootte van de onderneming zie. Het gaat hem niet voor niets om de beste fietsenzaak van Gent. Maar toch, bijna twee weken zonder fiets, dat is wat veel, zeker met het filmfestival in aantocht, waarbij ik al mijn tijd nodig heb. Was er geen andere oplossing?

Ja, die was er. Men kan nu immers ook een afspraak maken voor het onderhoud. Dan is de fiets na één dag weer beschikbaar. Inderdaad een handige oplossing. We maken eigenlijk voor alles afspraken: de kapper, de tandarts, onderhoud van de wagen, enz. Dan is het toch niet zo vreemd om dat nu ook voor de fiets te doen. En toch vond ik het een beetje een gek idee, of ligt dat aan mij?  





Dominant aanwezig

28 09 2007

Ik vergader graag. Ja, echt. Het is zo’n gelegenheid waarop je je mening mag zeggen zonder dat iemand kan reageren dat er niet naar gevraagd wordt. Bovendien heeft een vergadering doorgaans het doel de efficiëntie, organisatie en zinvolheid van een bepaalde werking te garanderen en al zeg ik het zelf, daar ben ik goed in.

In de loop der jaren heb ik de eisen wvergadering2.jpgaaraan een vergadering voor mezelf moet voldoen, verfijnd en gepreciseerd en in de mate van het mogelijke probeer ik vergaderingen mee vorm te geven zonder mijn boekje te buiten te gaan. Vorig jaar pas heb ik mezelf er eindelijk toe gedwongen altijd mijn hand op te steken als ik iets wil zeggen, wat ik in het verleden wel eens onnodig vond. Ik zag een vergadering eerder als een groepsgesprek en in een gesprek vraag je toch ook niet de toelating om te spreken. Maar nu snap ik wel hoe ergerlijk dat kan zijn. Daarnaast vind ik vergaderen met mensen die ik ken en graag heb, ook nog eens gezellig. Welke andere activiteiten bestaan er immers waarbij echt àlle betrokkenen aanwezig zijn? Ok, omdat een vergadering in sommige gevallen verplicht is weliswaar en omdat iedereen graag op de hoogte is. Niet iedereen is dus volledig vrijwillig aanwezig, maar ze zijn er toch maar. En dat vind ik leuk. Met een hapje en een drankje erbij eventueel.

En dus zit ik te genieten en te glunderen op de vergadering. Ik ben in mijn schik en kan het dan niet nalaten grapjes te maken. Ik schrik soms van mijn eigen alertheid. Ik krijg de mensen om de tafel wel eens aan het lachen, omwille van mijn goede timing of rake opmerkingen, wat in het dagelijks leven veel minder vaak voorkomt. Ik zeg daarnaast ook graag mijn mening,  neem graag het woord en stel vaak tevreden vast dat ik een vlotte babbel heb. Dat is geen onbescheidenheid hoor, maar een mens moet zijn talenten kennen en praten is één van de mijne. Een vergadering biedt me elke keer weer een kans daarop te oefenen.

Het resultaat is dat ik duidelijk aanwezig ben op een vergadering. Een collega die vorig jaar in ouderschapsverlof was en dus nog nooit samen met mij om de tafel had gezeten, merkte na de eerste vergadering van dit jaar vriendelijk op dat ik me blijkbaar graag liet horen. Afgelopen week werd nog iets gelijkaardigs gezegd. Woensdag vond er een pedagogische studiedag plaats en ik had daar wel zin in. Net voor het officiële gedeelte zou beginnen, zaten we al om de tafel wat te kletsen. Ik had in de eerste vijf minuten van mijn aanwezigheid al meteen enkele blijkbaar spitsvondige of radicale opmerkingen gemaakt en stond dus weeral eens in het centrum van de belangstelling. Gewild of ongewild is moeilijk te zeggen. Soms is het sterker dan mezelf. Eén van mijn collega’s maakte me er toen lachend attent op dat ik toch wel meteen de ruimte vul als ik ergens binnenkom (ook in de leraarskamer val ik niet te negeren). Een minuut of twee later zat ik net te schaterlachen om een opmerking van iemand anders (of misschien wel om mezelf), toen een volgende collega binnenkwam. ‘Zie je wel dat het Sven is die ik al van ver hoorde lachen!’ grapte ze. 

Ik vind dat niet erg. Ik ken mezelf en vind die karaktereigenschap niet storend. Nu en dan streef ik zelfs naar zulke opmerkingen. Maar natuurlijk hoed ik me voor overdrijving. Ik ben me er van bewust dat er zo nu en dan wel eens iemand aan tafel zit die mij arrogant, luid, pietluttig, onbeleefd, grof, zeurderig, opdringerig, irritant of druk vindt. Ik hoop dat in veel gevallen te compenseren door de vergadering ernstig te nemen en vooruit te helpen. Op een vergadering die me niet interesseert, zou ik me immers in het geheel niet laten opmerken. Zo denk ik te vermijden dat ik mensen echt tegen me in het harnas jaag. Het is me alleszins nog niet overkomen dat iemand me na een vergadering boos aankijkt of links laat liggen. Niet dat iedereen me zo aardig moet vinden, maar we moeten nu ook niet streven naar onrust.

Ik ben dus in bepaalde situaties een dominante aanwezigheid. Beroepshalve moet dat ook. Ik zou daar trots op kunnen zijn of net stellen dat ik daar heb leren mee leven. Soms wou ik dat me kon bedwingen, andere momenten is dat net het effect dat ik wil bereiken. Maar alles liever dan op een vergadering compleet onopgemerkt te blijven. Als je er toch bent, kan je maar beter een indruk nalaten.





Woensdag is lulkoekdag

26 09 2007

flikkendag.jpg‘Voor wat mooier weer zullen we moeten wachten tot zondag, Flikkendag, want de komende dagen blijft het regenen’, wist Frank Deboosere vandaag te melden.

Wat zullen we nu krijgen? Voor mij is zondag nog altijd zondag. Flikkendag is die dag waarop Gent op zijn kop staat omdat twee miljoen hysterische televisiefanaten smeken om een ballon met een handtekening van (tja, wie?, er schiet me niet meteen een bekende acteur op die nog meespeelt in deze lachwekkend simpele serie. Aja, Jo De Meyere). Een dag die me dus niets zegt en die ik liefst negeer. Waarom komt een weerman, die toch niet vandoen heeft met Flikken – of het moet zijn dat de VRT vraagt het evenement nog wat extra aandacht te geven want er zouden dit jaar wel eens maar anderhalf miljoen mensen kunnen komen – dan op de proppen met zo’n dwaze vermelding? Is hij gewoon fan van de serie? Wel, dat hij dat maar voor zichzelf houdt. Of wilt u het weerbericht als volgt?: ‘Maandag, spaghettidag, gaat het regenen in het zuidoosten en het oosten van het land. Woensdag, DagAllemaaldag, schommelen de maxima tussen 9 graden op de Hoge Venen en 16 graden elders. De wind waait in het binnenland matig uit noordnoordoost. De nacht van donderdag, autowasdag, op vrijdag, poeperkesdag, wordt het geleidelijk overal regenachtig, met minima van 8 tot 13 graden.’ Nee Frank, hou het professioneel. Of beter nog, hou gewoon uw mond.





A Hype is born

26 09 2007

niets.jpgHet is een feit: Ben X is een hype. Jammer, want zo worden de verwachtingen voor deze degelijke film wel erg hoog gespannen. Toen ik plaatsnam in de bioscoopzetel voor Nic Balthazar ’s debuutfilm – intussen al een maand geleden – was er weinig bekend over de prent. Meer zelfs, het gerucht ging zelfs dat het een bijzonder amateuristische bedoening zou worden. Dan is de verrassing des te groter natuurlijk. Maar u, de doorsnee filmliefhebber, hebt willens nillens al de opdracht gekregen de film maar goed te vinden, al is het maar omwille van het onderwerp.

Intussen zorgt deze film er ook voor dat Balthazar’s roman waarop de film gebaseerd is, intussen ook weer flink verkocht wordt. Nou ja, roman. Niets is alles wat hij zei telt amper 136 blz. – wat uiteraard niets over de kwaliteit van het boek zegt.

Tijd dus om – nog maar eens – even de aandacht te vestigen op het grandioze, meeslepende en niet weg te leggen Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht. Ook hier is het hoofdpersonage autistisch en dat zorgt voor een zeer bijzonder verteld verhaal (lees hier de recensie) dat eigenlijk pas echt een hype waard is.





Gepamper: Saar

26 09 2007

saar2.jpgVannacht is het gezin van Cami en Katrien weer een stukje groter geworden. Tuur en Roos kregen er zusje Saar bij!  

Proficiat aan de ouders!





Haaltert blogt?????

23 09 2007

De voorbije week kwamen heel wat surfers op mijn blog terecht omdat ze meer wilden weten over de illustere bingokoning, over wie momenteel heel wat in de pers verschijnt. Ik heb inderdaad wel al eens wat geschreven over de man en zijn rol in de Haaltertse politiek (hier, hier en hier bv.). Dus nam ik de proef op de som en googelde wat om te zien hoe je zo op Verantwoord Tijdverlies terechtkomt. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik toen ook een andere blog waarvan ik het bestaan geheel niet vermoedde en nooit zou verwachten: Haaltert blogt.  Wie zou verwachten dat zich in mijn geboortedorp nog iemand aan een gemeentelijke blog zou wagen?

Van de initiatiefnemers geen spoor! Maar het is een sympathieke, nog vrij recente onderneming, al doet deze blog momenteel nog zeer amateuristisch aan en is hij duidelijk opgezet in navolging van de blogs van grotere gemeentes waar wel veel over te vertellen valt. Een aantal van de artikels zijn er op gekwakt zonder enig redactiewerk, overgenomen uit de pers. Er is ook nog niet echt veel informatie te vinden. Maar we moeten deze foetus een kans geven natuurlijk. Er zijn al behoorlijk wat reacties (van soms heel bedenkelijk niveau, maar laat dat de Haaltenaar maar weer eens typeren), dus hopelijk blijven de schrijvers gemotiveerd om dit vol te houden. Ik heb natuurlijk al gereageerd en hoop dan ook dat er daar in de toekomst nog pittige discussies kunnen gevoerd worden!





Uitzonderlijk zonnig stukje

20 09 2007

Ik denk niet dat het ooit eerder zo rustig is geweest op deze blog. Van mijn kant uit dan, want dan plaats ik hier het meest onbenullige en tevens kortste artikel ooit en levert dat dan net een hele resem reacties op. Waarvoor dank, het houdt de boel hier levend. Al is die ellenlange titel wel erg storend nu…

Tja, ik heb gewoon niet echt veel te vertellen. Ik ben nu al drie weken heel intensief aan het werk en ik geniet. Met volle, volle teugen. Ik heb achttien rustige, verstandige, aangename en leuke leerlingen. Ik ga zonder hoofdpijn naar huis. Ik moet me niet vaak kwaad maken. Ik ben goed georganiseerd en alles in de klas staat op punt (op mijn bureau van vorig jaar na, dat nog dringend dient opgeruimd te worden). Onze nieuwe directeur doet een frisse wind door de school waaien en ik voel me erkend in mijn vaardigheden. Ik heb sympathieke en gezellige collega’s. De school ligt er een stukje opgeruimder bij en iedereen schaart zich eensgezind achter nieuwe afspraken (nu ook volhouden). De ouders zijn bereidwillig, vriendelijk en positief ingesteld. Wat valt er nog te klagen?

Het nieuwe tv-seizoen dan maar even onder de loep nemen? Op De Provincieshow en Slimmer dan een kind van tien na heb ik nog vrijwel niets van de nieuwe gedrochten bekeken en dat heeft me nog geen moment gespeten. Ranking the Stars? De man van Phaedra? Junior Eurosong? The Block? De bedenkers? De Planckaerts? Beauty and the Nerd? De Grote Oversteek? Boer zkt Vrouw? Undercover Lover? 16+? Evelien? Huwelijk uit handen? Geen minuut van gezien en eerlijk gezegd doet me dat deugd. Beseft er niemand welke ongelooflijke vervelende, slecht gemaakte, domme hoop sh*t deVlaamse zenders over ons uitstorten? Enkele jaren geleden werd de teloorgang van de televisie al aangekondigd, maar niemand heeft door dat die fase eigenlijk nu al bereikt is. En dan heb ik het nog niet over die talloze herhalingen! Is het niet triestig dat de banale nieuwe begintune van Thuis het hoogtepunt vormt van een tv-avond? (Ik krijg het maar niet uit mijn hoofd, meer zelfs, ik zap nu pas weg ná de begingeneriek! Terwijl het zo tergend onnozel is!).

Er zijn gelukkig ook hoogtepunten. De Canvascrack, met fijne vraagjes en een ijzersterke formule. Man Bijt Hond, trouw op post met nieuwe rubrieken: Jommeke’s Paradijseiland. De heropleving van het Blind Date-onderdeel waarbij 2 BV’s een uur met elkaar moeten praten. Nicky Vankets liet zich alvast kennen door tegenover niemand minder dan Guy Mortier plaats te nemen en toch zo’n 58 minuten lang alleen aan het woord te zijn (‘Wat wilt ge nog van mij weten?’). Een brave huisvader in de rubriek ‘Wordt Gevolgd’ bestoefte vandaag zijn brave 15-jarige dochters, maar vreesde voor hun toekomst (‘als ze tegen de twintig zullen zijn en eens naar een fuif willen, …’). Arme meisjes. Superprogramma. Ook de 10 jaar later versie fascineert me.

Om naar uit te kijken: De Slimste Mens ter Wereld uiteraard, een programma dat ik (op haast onrustwekkende wijze) geweldig vind. Maar verder niets, ook niet Tijd of Geld, Rob Vanoudenhoven’s nieuwe spelshow die ik even bijwoonde in de oefenfase en dat ondanks zijn overdachte uitgangspunt en goed bedachte quizonderdelen gewoon het zoveelste geforceerde VTM-feestje zal zijn.

Dus zoek en vind ik weer mijn heil in de series. De hoogstaande, entertainende, knap bedachte en geniaal geacteerde Amerikaanse tv-drama’s die zodanig op één lijn met goede cinema zijn gekomen dat ik er met heel veel plezier naar kijk. Er is Lost, dat weliswaar heel wat van zijn kracht verloren is en waarvan ik de plot niet helemaal meer kan volgen (nog nooit een aflevering gemist en toch zie ik personages die ik me met de beste wil van de wereld niet kan herinneren), maar dat me toch aan het scherm kluistert. 30 Rock, waarvan de eerste aflevering volgens de onwetende omroepster Yasmine vandaag wordt uitgezonden terwijl de serie al twee weken loopt, heeft ondanks zijn Emmy deze week weinig kijkers op één. Jammer, want deze komedieserie met Alec Baldwin loopt vlot en is gewoon leuk. House, M.D. blijft een uitgekiende mengeling van drama, humor en spanning. Weeds is de op Vijf TV verstopte, maar zeer goede en in de VS ook zeer succesvolle dramaserie over een vrouw die pas weduwe is geworden en nu marihuana dealt. Een serie met véél lagen, een kruising van Six Feet Under en Desperate Housewives en dus van kwaliteit net daar tussenin. Arrested Development zit nu al een jaar goed verborgen geweldig sterk en grappig te wezen op Kanaal 2, zondagnacht. En Heroes ligt hier klaar op dvd. Ik klaag dus wederom niet. Er zijn ook nog CSI, N3mbers, 24 (binnenkort), Bones, Standoff, … maar een mens kan niet alles volgen. Toch niet als op een andere zender Witse herhaald wordt… Nee, ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat iemand dat knullige spektakel bekijkenswaardig vindt.

En ook verder loopt alles op rolletjes. Moeders die wonderwel snel herstellen van uren durende ingrepen. Broers die ‘geen nieuws is goed nieuws’ in de praktijk brengen. Vaders die weekendjes naar zee gaan. Tantes die Internet ontdekken en neefjes die zestien worden. Nonkels die carrière maken. De kranten blijven slecht nieuws spuwen, maar ik probeer dat niet te vaak tot me te laten doordringen. 

Eergisteren ging ik te voet naar school vanwege de regen. Halverwege scheurden de wolken open en kondigde de dag zich zonnig, zelfs stralend aan. Het was nog vroeg en er liep niemand op straat. Ik waande me even het centrum van de wereld. Mijn MP3-speler kon voor geen passender achtergrondgeluid zorgen. Het leven op wolkjes.

En dit was het volgende nummer, al even passend… 

(Geniet van dit stukje, zo optimistisch krijgt u ze niet vaak…)





Jan Verheyen needs you

19 09 2007

Zin om eens in een slechte film te verschijnen? Voor de verfilming van Los, het boekje van de wat omhooggevallen auteur Tom Naegels, zoekt Jan Verheyen nog figuranten:

“Zin om te figureren in de nieuwe film van Jan Verheyen, een grappige film over serieuze zaken? Van half oktober tot eind november wordt de film Los, naar het boek van Tom Naegels, opgenomen in Antwerpen. De film wordt geproduceerd door MMG, bekend van o.a. Ben X, De Zaak Alzheimer en Windkracht 10. Los vertelt het verhaal van een jonge, progressieve journalist Tom die zich wil settelen met zijn vriendin maar uit evenwicht wordt gebracht door de beeldschone asielzoekster Nadia en het afscheid van zijn grootvader. Voor de film zijn wij op zoek naar enthousiaste figuranten, zowel jongens als meisjes, mannen en vrouwen van allerlei nationaliteiten en leeftijden. Grijp je kans en stuur zo snel mogelijk je gegevens (naam, adres, telefoon, gsm, geboortedatum, email) en een recente foto naar figuratie@mmg.be (subject: LOS figuratie) of MMG, t.a.v. LOS figuratie, Fabrieksstraat 43, 1930 Zaventem. “





tussendoortje van onbenullige waarde maar ik wou het toch even kwijt en zo is de titel langer dan het artikel zelf

17 09 2007

Filip Kowlier draagt dezelfde regenjas als ik (groen, H&M, 40 euro, 2 jaar geleden). Gezien in de Match.





De grote provincieshow

14 09 2007

Vragen die ik me stel bij het kijken naar dit hallucinant spektakel:

*Heeft Garry Hagger het vet dat hij enkele jaren geleden liet wegzuigen tussen zijn derde en vierde kin, gerecupereerd? Of heeft hij zijn doktersrekening nooit betaald en heeft men het vet teruggeplaatst?¨
*Is Dana Winner van nature uit een geit of heeft ze daar een opleiding voor gevolgd?
*Kan Luc De Vos werkelijk iedereen beledigen zonder dat zo te laten klinken of zijn al zijn dubieuze toespelingen oprecht bedoeld?
*Is de producer een oud-scoutsleider die de padvinderssfeer naar televisie hoopt te kunnen vertalen of waren er toevallige geen medewerkers aanwezig met een iets minder belegen idee van televisiemaken?
*En welk ongetwijfeld duur marketingonderzoek heeft eigenlijk uitgewezen dat de gemiddelde Vlaamse tv-kijker de krakkemikkige jaren ’70 televisieshows wil zien heropleven?
*Is het nog nooit iemand opgevallen dat ‘de rosse van K3’ eigenlijk helemaal niet goed kan zingen???
*Wie gaat Evi Gruyaert eens flink onder haar voeten geven omdat ze sinds ze gebeiteld zit bij de VRT, geen fatsoenlijk Nederlands meer spreekt?
*Zou het toeval zijn dat het programma net eindigt wanneer in de meeste bejaardentehuizen elk oudje verondersteld wordt in bed te liggen of is het puur toevallig een ideale coma-opwekkende show?

Kortom: waarom?

dscn4977.jpg (*Zou Peter Van De Veire een pruik dragen of denkt hij als StuBrupresentator een zodanig trendsetter te kunnen zijn dat hij trots de dode marmot als kapsel herlanceert?)





Recycle or die!

13 09 2007

dscn4890.jpgEen fanatieke mama op school stelde vast dat in de leraarskamer niet altijd correct gerecycleerd wordt. Als geheugensteuntje werd deze boodschap achtergelaten.

Meer passief-agressieve communicatie vindt u hier.





Kindertaal

11 09 2007

Drie kinderen zitten aan een tafel te praten in de klas. 

Kind 1: Stel je voor dat je zou moeten blijven dubbelen!
Kind 2: Blijven dubbelen is erg.
Kind 3: Ik ga nooit moeten blijven dubbelen.

Ik (leerkracht die niets met het gesprek te maken heeft): Zeg, jongens, eigenlijk klopt dat niet wat jullie zeggen. Ofwel ben je ‘blijven zitten’ ofwel ‘dubbel’ je. Maar je kan niet ‘blijven dubbelen’, want dan gebruik je twee uitdrukkingen door elkaar!

Kind 2: Grrrrrrr! Sven, stop met uwen commentaar!!!
Kind 1: Gij dommerik! Ik zeg ‘blijven dubbelen’ en daarmee gedaan!
Kind 3: Dat is kindertaal! Daar weet gij niks van!
Kind 1: Wij zeggen wat we willen!

Leerkracht druipt af…





Lectuurtip: De Pruimelaarstraat

10 09 2007

pruimelaarstraat.jpgDeze roman van journalist Louis Van Dievel is een raak geobserveerd portret van een gemeenschap waarin iedereen elkaar in het oog houdt, maar zijn mening voor zich houdt. Vlaanderen dus, en meer bepaald een Mechelse straat tijdens de jaren ’70.

In de Pruimelaarstraat wordt Staf Van Eyken gearresteerd wegens een reeks moorden. De buurt is geschokt. Toch vormt deze plotlijn niet de essentie. Alle bewoners hebben hun eigen verhaal dat ze om de beurt vertellen. Hun eigen geheimen ook. Hun conservatieve normen en waarden worden met mondjesmaat bijgesteld. Hun visies op het huwelijk en de rollenpatronen worden voortdurend op de proef gesteld. Maar dit is meer dan een sociologische schets. De tragiek en dramatiek achter de werkmansgevels geeft de roman een solide narratieve basis. De personages, met oerdegelijke Vlaamse namen als Regine en Jean, Marcel en Francine, René en Berre, zijn banaal en ergerniswekkend nauwdenkend. Maar toch ga je je als lezer aan hen hechten. De verhoudingen tussen de vele personages (die aanvankelijk wat moeilijk uit elkaar te houden zijn) worden ook steeds interessanter. Op de achtergrond vindt het proces plaats van de man die de straat in zijn greep houdt.

De Pruimelaarstraat lijkt een typisch naturalistische Vlaamse vertelling, maar tegelijk is dit ook een erg originele en sterk geschreven roman. Enerzijds is de herkenbaarheid groot, want de Vlaming is op dertig jaar weinig veranderd. De tijdssituering geeft het boek ook een nostalgische ondertoon, hoewel de sterke negativiteit van de personages een warmhartige sfeer in de weg staan. Niet dat alles kommer en kwel is , maar de personages doen vooral zichzelf miserie aan en staan hun eigen geluk in de weg door hun bekrompenheid en de drang naar een schijn van deugdelijkheid. Anderzijds brengt Van Dievel een vrij universeel verhaal over de interactie tussen diverse persoonlijkheden van een geknakte gemeenschap. Hij vertelt deze mozaïek op filmische wijze – ik zag de gebeurtenissen alleszins zo voor me – en hanteert een schitterend taalregister.

De Pruimelaarstraat lees je dan ook in één ruk uit. Het reality-gehalte zal daar niet vreemd aan zijn. Dit appelleert in zeker zin immers aan de voyeuristische neiging in elke mens. Maar los daarvan is dit ook een krachtig geschreven vertelling over de condition humaine.





Slimmer dan Goedele

6 09 2007

goedelepeleman200.jpgTrouwe lezers hadden hier intussen wellicht al een verslag verwacht van de eerste schooldagen. Maar dat bespaar ik u voorlopig wegens gewoonweg niet interessant genoeg. Ik ben goed gestart, laat het ons daar bij houden.

Ondanks de geringe updates en de magere reactieoogst van de lezer, blijft deze blog véél volk lokken. Gemiddeld zo’n 150 per dag met de laatste dagen telkens meer dan 250 bezoekers. Dat is fijn.

Maar nu ter zake. Het nieuwe televisieseizoen is begonnen en dat deed me aanvankelijk niet veel. Geen enkel nieuw programma wist me voor zich te winnen. Maar als leerkracht stemde ik vanavond wel af op de VT4-quiz Slimmer dan een kind van 10, het eerste programma van Goedele Liekens op deze zender. Deze tot vervelens toe ‘straffe madam’ genoemde dame had ik al een tijdje niet meer op televisie gezien  – haar VTM-programma’s heb ik nooit bekeken – en het verbaasde me dan ook te moeten vaststellen dat Liekens eigenlijk een platte en weinig elegante verschijning is, die programma’s presenteert als een cafébazin. Haar taalgebruik is slordig, lamentabel zelfs (‘dan kunde punten verdienen’, ‘wa wilt da tan zeggen?’ ‘ik ga dadier nikeer tonen’) en haar presentatiestijl veel te familiair, op het boertige af. Bovendien lijkt ze het nodig te vinden zichzelf te verlagen door allerlei platte praat uit te slaan die in dit geval echt nergens op slaat. De kandidaat van deze quiz neemt het immers op tegen een handvol tienjarigen, maar de suggestieve opmerkingen en seksueel getinte grappen die Liekens uitslaat, zijn in die context echt ongepast, en smakeloos sowieso.

De quiz is verder op alle gebieden flauw. Onnozele, slaapverwekkende vragen, een laag tempo en een decor waarin de presentatrice wat verloren lijkt te lopen, maken er een vermoeiende kijkervaring van. Bovendien was de kandidaat in deze eerste aflevering een behoorlijk irritante en clowneske pipo die ook nog eens een pint dronk tijdens het beantwoorden van de vragen (het was ook zijn vrijgezellenavond). Dat zegt wel veel over het beoogde niveau. Maar ook de essentie van dit programma is dubieus. De vragen behandelen de kennis van de lagere school en hoewel de antwoorden niet altijd evident zijn, word je hier dus eigenlijk beloond om gewoon even slim te zijn als een kind. Tegenwoordig word je dus al als intelligent beschouwd door te weten hoeveel kleuren er in een regenboog zitten. Het is niet bepaald De Canvascrack, of zelfs nog maar Blokken.

Maar wat eigenlijk veel erger, bedroevend is zelfs, is het feit dat hier nog maar eens de bollebozen centraal staan. De vijf kindertjes zijn allemaal de ‘slimsten’ van de klas en worden hartelijk bestoeft alsof ze wereldwonderen zijn. En dat terwijl men in het onderwijs maar blijft pogingen doen de nadruk op allerlei soorten vaardigheden en talenten te leggen. De theorie van de meervoudige intelligentie gaat ervan uit dat er verschillende soorten intelligenties zijn en iedereen wel ergens sterk in is, zodat in een gevarieerde onderwijsvorm iedereen zijn gading en bevestiging vindt. Maar plots is dat allemaal niet meer van belang. In Slimmer dan een kind van tien tellen alleen de kinderen mee met rapporten vol tienen, de ‘eersten van de klas’. Straks zetten we de slechte rekenaars weer achteraan in de klas. Maar och, waarom zouden we van VT4 verwachten iets wezenlijk toe te voegen aan het debat over het onderwijsniveau?

Ik kijk in geen geval nog een keer naar dit oerstomme programma, waar overigens gigantisch veel geld kan gewonnen worden. Goedele Liekens is helemaal geen ‘straffe madam’ Integendeel, ik herinner me plots weer dat ik vroeger al vond dat zij echt niets bijzonders kan of is. Zo moeilijk is het wellicht niet om ook slimmer te zijn dan Goedele.





Dicht bij het nieuws

4 09 2007

Een greep uit de actualiteit: 

*Steve Fosset is verdwenen in de Nevadawoestijn. Nu ik kan zeggen dat ik er geweest ben, schat ik zijn overlevingskansen laag in. Death Valley… 48°…

*Nic Balthazar wint prijzen. Ik heb de film Ben X al gezien. Er bestaan betere Vlaamse films dus de heisa begrijp ik echt niet. Maar toch, sterke prent hoor.

*Vandaag passeerde ik in Gent aan de straat waar amper een uur eerder een 14-jarige scholier neergestoken werd. Best shockerend.

*Brad Pitt werd ‘aangevallen’ door een fan. Dat hoorde ik gisteren al van Sven DH, die er bij was.

*De apothekerskrant (ja, dat bestaat ook) komt in handen van Roularta. Roularta Medica verstevigt aldus zijn leiderspositie in de medische pers. Ik lever elke week mijn bijdrage aan De Huisarts, maar voorlopig blijft mijn deel van de winst uit.

Amai, wat ben ik betrokken bij het nieuws!





Best of ’77

2 09 2007

best-of-772.jpgJe kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ’77’-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.

In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!

Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.

Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!

We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.

 





Allerlei nieuwtjes over allerlei mensen

1 09 2007

chirurg-pag1.jpgHenk is gecrasht met de motor en diende opgelapt te worden. Een goede afloop uiteindelijk, al dient hij het enkele weekjes rustig aan te doen terwijl allerlei verbanden hun werk doen. *** Mijn collega Vero ondergaat donderdag een gevaarlijke operatie en dat brengt toch een beetje ongerustheid met zich mee. Positief blijven natuurlijk. Als de operatie goed verloopt, is meteen ook alles opgelost. *** Lezer en blogger Herman b gaf me een goede tip i.v.m. de foto’s op deze blog. Die plakken nu niet meer aan de tekst, zoals voorheen. Dank Herman b! *** Brent organiseert vandaag een verjaardagsfestival in  Haaltert! *** Collega Tom hoopt de eerste schooldag te mogen meemaken, maar er is een kleine kans dat hij dan papa wordt en dus al meteen moet vervangen worden! *** Caroline en haar vriendin zitten bij de laatste 100 koppels die geselecteerd werden voor Peking Express. Volgens de productie was hun inschrijvingsbrief geweldig sterk en kreeg hij alle aandacht. 500 euro zal mij ten deel vallen als Caro de race wint, omdat het de leuke cartoons waren die hun brief lieten opvallen. En wie heeft die getekend?pekingexpress.jpg *** Johan is geslaagd voor het examen van rij-instructeur bij De Lijn en dat na amper enkele maanden in dienst te zijn. Een mooie nieuwe stap in zijn carrière. Zijn gedrevenheid en doorzettingsvermogen typeren toch een beetje onze familie, terwijl ze tegelijkertijk ook een voorbeeld mogen wezen! Proficiat, Johan! *** Onze school heeft op de laatste nipper een nieuwe directeur gevonden! Welkom, Jan! *** Michèle heeft een poesbeest geadopteerd en het Vedet genoemd. *** Ook deze dame moet binnenkort onder het mes. Zal ze véél tijd hebben om te bloggen en die stapel dvd’s te bekijken die daar ligt te wachten *** Sven DH van de KUTsite zit momenteel op het filmfestival van Venetië en behalve de diefstal van zijn laptop, valt alles daar goed mee. Ik moet maar eens een jaartje loopbaanonderbreking nemen om ook zo eens wat aan Internationale Connecties te werken. *** En hebt u nog iets te melden?








%d bloggers liken dit: