Slimmer dan Goedele

6 09 2007

goedelepeleman200.jpgTrouwe lezers hadden hier intussen wellicht al een verslag verwacht van de eerste schooldagen. Maar dat bespaar ik u voorlopig wegens gewoonweg niet interessant genoeg. Ik ben goed gestart, laat het ons daar bij houden.

Ondanks de geringe updates en de magere reactieoogst van de lezer, blijft deze blog véél volk lokken. Gemiddeld zo’n 150 per dag met de laatste dagen telkens meer dan 250 bezoekers. Dat is fijn.

Maar nu ter zake. Het nieuwe televisieseizoen is begonnen en dat deed me aanvankelijk niet veel. Geen enkel nieuw programma wist me voor zich te winnen. Maar als leerkracht stemde ik vanavond wel af op de VT4-quiz Slimmer dan een kind van 10, het eerste programma van Goedele Liekens op deze zender. Deze tot vervelens toe ‘straffe madam’ genoemde dame had ik al een tijdje niet meer op televisie gezien  – haar VTM-programma’s heb ik nooit bekeken – en het verbaasde me dan ook te moeten vaststellen dat Liekens eigenlijk een platte en weinig elegante verschijning is, die programma’s presenteert als een cafébazin. Haar taalgebruik is slordig, lamentabel zelfs (‘dan kunde punten verdienen’, ‘wa wilt da tan zeggen?’ ‘ik ga dadier nikeer tonen’) en haar presentatiestijl veel te familiair, op het boertige af. Bovendien lijkt ze het nodig te vinden zichzelf te verlagen door allerlei platte praat uit te slaan die in dit geval echt nergens op slaat. De kandidaat van deze quiz neemt het immers op tegen een handvol tienjarigen, maar de suggestieve opmerkingen en seksueel getinte grappen die Liekens uitslaat, zijn in die context echt ongepast, en smakeloos sowieso.

De quiz is verder op alle gebieden flauw. Onnozele, slaapverwekkende vragen, een laag tempo en een decor waarin de presentatrice wat verloren lijkt te lopen, maken er een vermoeiende kijkervaring van. Bovendien was de kandidaat in deze eerste aflevering een behoorlijk irritante en clowneske pipo die ook nog eens een pint dronk tijdens het beantwoorden van de vragen (het was ook zijn vrijgezellenavond). Dat zegt wel veel over het beoogde niveau. Maar ook de essentie van dit programma is dubieus. De vragen behandelen de kennis van de lagere school en hoewel de antwoorden niet altijd evident zijn, word je hier dus eigenlijk beloond om gewoon even slim te zijn als een kind. Tegenwoordig word je dus al als intelligent beschouwd door te weten hoeveel kleuren er in een regenboog zitten. Het is niet bepaald De Canvascrack, of zelfs nog maar Blokken.

Maar wat eigenlijk veel erger, bedroevend is zelfs, is het feit dat hier nog maar eens de bollebozen centraal staan. De vijf kindertjes zijn allemaal de ‘slimsten’ van de klas en worden hartelijk bestoeft alsof ze wereldwonderen zijn. En dat terwijl men in het onderwijs maar blijft pogingen doen de nadruk op allerlei soorten vaardigheden en talenten te leggen. De theorie van de meervoudige intelligentie gaat ervan uit dat er verschillende soorten intelligenties zijn en iedereen wel ergens sterk in is, zodat in een gevarieerde onderwijsvorm iedereen zijn gading en bevestiging vindt. Maar plots is dat allemaal niet meer van belang. In Slimmer dan een kind van tien tellen alleen de kinderen mee met rapporten vol tienen, de ‘eersten van de klas’. Straks zetten we de slechte rekenaars weer achteraan in de klas. Maar och, waarom zouden we van VT4 verwachten iets wezenlijk toe te voegen aan het debat over het onderwijsniveau?

Ik kijk in geen geval nog een keer naar dit oerstomme programma, waar overigens gigantisch veel geld kan gewonnen worden. Goedele Liekens is helemaal geen ‘straffe madam’ Integendeel, ik herinner me plots weer dat ik vroeger al vond dat zij echt niets bijzonders kan of is. Zo moeilijk is het wellicht niet om ook slimmer te zijn dan Goedele.


Acties

Information

23 responses

7 09 2007
Elke

Sven, ik heb ondertussen je blog teruggevonden! Merci voor de foto’s!
Heb je al naar “ranking the stars” gekeken? Vanavond op VTM. Ik ben benieuwd naar je reactie… (als je het kijken volhoudt tenminste)

7 09 2007
stien

Eindelijk eens iemand die Goedele ook niet de fantastische presentatrice vindt die de pers en goegemeente van haar maakt. Je beschrijving van haar klopt in mijn ogen als een bus

7 09 2007
Mieke

Sven, ik heb het programma zelf niet gezien. Maar je hebt wellicht gelijk: kinderen die tienen halen op rapporten worden best niet zo bejubeld en bestoeft alsof het wereldwonderen zijn. Een wereldwonder lijkt me nu ook wel fel overdreven. Was dat de sfeer van het programma? Alleen vroeg ik mij nu af, jouw blog lezend, om bij de heilige geest van vader Gardner te blijven, of we dan de muzikaal getalenteerde kinderen die een concert spelen of vooraan op een podium het hoogste lied zingen, of de kinderen die als eerste de eindmeet halen op een sportmeeting beter ook niet al te veel zouden toejuichen? Zouden die het te hoog in hun bol krijgen als ze worden aangemoedigd denk je? Roepen die ook dezelfde ergernis op als ze winnen of als er wordt geapplaudisseerd? Ik ben niet zeker of het aanmoedigen en toejuichen van neem nu een talent op sportief vlak ook geïnterpreteerd wordt alsof die kindertjes worden behandeld als wereldwonderen. Ik durf me niet uit te spreken over het programma van Goedele, ik ben geen fan van Goedele Liekens en heb het programma dan ook niet bekeken. Waar ik wel fan van ben is van een leerkracht die over genoeg métier beschikt , die met inzicht in de theorieën van Gardner, kan lesgeven aan alle kinderen uit zijn klas. Het is zoals je zegt: in een ver verleden, tot voor de jaren zestig, zeventig zeg maar, zaten de kinderen die moeite hadden met bijvoorbeeld rekenen achteraan in de klas en mochten die daar hun tijd wat zitten verdoen. Die tijd willen we niet meer terug, zoveel is zeker. Maar wie zit nu achteraan in de klas? Zijn dat dan niet de bollebozen die nu de tijd mogen doden omdat er te weinig te leren valt waardoor ze zich dan achteraan zo’n beetje ‘zinvol’ mogen bezighouden? De leerkracht-gelukzak die zijn handen vol heeft met de eerste rij kan misschien wel een aantal van die bollebozen geregeld eens doorschuiven naar een apart klasje, liefst zo ver mogelijk uit het gezicht van iedereen waar ze geen aanstoot kunnen geven.
De leerkracht waar ik fan van ben is een leerkracht die weet dat de opsomming van intelligenties door Gardner niet enkel bedoeld is om kinderen op alle vlakken en op allerlei manieren in te delen zodat elk kind kan bejubeld en toegejuicht worden maar vooral bedoeld is voor de leerkracht zelf zodat die zijn didactiek wat kan bijschaven waardoor hij élk kind kan stimuleren om te leren, daarbij gebruik makend van meer sterke kanten dan de dag van vandaag in ons onderwijs worden benut: niet alleen de moeilijke rekenaars en de makers van vele spelfouten maar ook de bollebozen. Allemaal, niemand uitgezonderd, beschikken wij en alle kinderen over al deze intelligenties in min of meerdere mate zegt Gardner. En ze zijn allemaal even waardevol. Dat vindt nu ondertussen ook wel bijna iedereen. De kunst is, om gebruik makend van al die verschillende intelligenties van kinderen, toch rekening te blijven houden met de verschillende leerbehoeften en een verschillend leertempo op elk van die domeinen. Ook bij de logisch-mathematisch intelligente kinderen is er nog een verschil tussen de bolleboos en de niet-bolleboos, ondanks het feit dat misschien wel bijvoorbeeld de logisch-matematische intelligentie het sterkst aanwezig is bij een niet-bolleboos. Voorwaar geen sinécure voor de leerkracht die de fut voor opbrengt om dat allemaal te kunnen blijven opvolgen en invullen. Maar van die leerkracht ben ik dus fan.
Groetjes. En ben ik nu coach-af?

7 09 2007
Toon

Zeer vooruitstrevend, Mieke. Maar het onderwijs staat lang zo ver nog niet en ik denk dat Sven met zijn opvatting al een goede weg is ingeslagen, die vele andere leerkrachten nog niet gevonden hebben. Je lijkt me veeleisend – waar niets mis mee is, maar je lijkt de lat meteen al erg hoog te leggen. want ik vraag me af of de leerkracht waar jij fan van bent, wel bestaat.

7 09 2007
Liesbeth

Ik heb het programma niet gezien maar is het misschien het opzet en de titel die deze reactie uitlokt bij Sven en dat het minder opvallend is wanneer er een kind op een sportveld staat of op een podium, dan is dat UIT schoolverband en is de link met “de beste” er niet zozeer. Allé, ik kan het niet zo goed uitleggen als Mieke, maar bij mij komt het een beetje zo over, dat we dat daarom meer aanvaardbaar vinden. En Mieke, ik denk toch ook dat je beschrijving die van een ideale leerkracht is en dat die helaas niet bestaan.

7 09 2007
Mieke, vanaf nu: M.

Ik kom ze toch soms tegen hoor Liesbeth en Toon, de leerkrachten die ik de beste leerkrachten noem. Op de school van Sven zit er zelfs meer dan één beste leerkracht. En ik vind zelf Sven meer dan op goede weg.(’t is niets Sven, ’t is graag gedaan, ik zal zelfs meer zeggen: de energie alleen al die hij tentoon spreidt, de motivatie om uit elke leerling iets goeds te willen halen en het feit dat hij – bijna ondanks het feit dat hij “al” leerkracht is – , bereid is om zelf ook bij te leren.. ’t Is meer dan een frisse wind die waait. Wat mij eigenlijk droevig stemt is dat iedereen meeleeft met een mislukte poging van Tia Hellebaut om over die hoge lat te geraken, omdat men weet dat die lat eigenlijk niet te hoog lag maar dat een enkelblessure ervoor zorgde dat ze niet voluit kon gaan, en sportlui door de koning worden ontvangen als ze een medaille of een beker binnenrijven maar dat je op school toch liever niet te opvallend “je best” zou mogen doen om “de beste” te kunnen zijn. Hoe komt het toch dat velen dat niet meer aanvaardbaar vinden? Ik vraag het mij alleen maar af. Buiten de school mag je applaus verwachten, binnen de school niet (meer)? Waarom? Hebben we dan geen mensen nodig die tegen 2030 alternatieven zullen moeten gevonden hebben voor de opdrogende oliebronnen? u en ik zullen die waarschijnlijk niet vinden. Sven ook niet vrees ik. Wij hebben andere talenten. Of moeten er geen geen nieuwe vaccins meer worden uitgevonden? Moeten we dan niet a l l e talenten koesteren? Moeten we een keuze maken?
En tot slot: moet Goedele Liekens persé haar naam met vermicelli op haar lippen kleven? ieyak! Vormt zij daardoor niet een ernstige bedreiging voor het welzijn van al die vrouwen die niet zoveel plaats op de eigen lippen hebben om hun naam voluit te kunnen plakken? Eigenlijk zouden extra middelen moeten worden voorzien, niet voor het opspuiten van lippen, wel voor het bieden van de mogelijkheden aan i e d e r e e n om de eigen naam te kunnen inkorten zodat ook mensen die gezegend zijn met kleine dunne pruil-lipjes (elke lip is waardevol!) voortaan ook glunderend op de foto kunnen staan.

7 09 2007
Steve

Niet over de onderwijsdiscussie, maar over het dialect van Goedele: zonet Evy Gruyaert bezig gehoord: ‘Ebde gij toevallig vrijdag iets te doen?’.
Aaaaaaaaaaaaargh, stop dat gezapige verkavelingsvlaams!

8 09 2007
peggy

Ik wil toch eens zeggen dat jullie toch een verkeerd beeld hebben hoor over Goedele. Niemand is perfekt hoor dat weet ik, ik heb haar beter leren kennen tijdens de opnamens van het programma en moet zeggen ze is een heel vriendelijke madam.
Nog iets, de kinderen die mee doen zijn helemaal niet de slimste van de klas, mijn kind doet mee aan het programma en heeft zeker niet allemaal tienen op haar rapport.
Elk kind is appart of ze nu slim zijn of minder slim ze zijn dan beter op andere vlakken.
Ik ben fier op al mijn kinderen

8 09 2007
gerda

Interessante discussie. Twee eigenlijk.

Steve, ik denk dat we hier goed op de juiste plaats zitten voor onze “gerdernis” daarover. Ook mijn stoort het mateloos. Wie op TV of de radio een programma presenteert moet goed AN spreken. Punt. Gisterenmorgen op radio1 kwamen de verkeersflitsen van Donna door en dit was gewoon NIET TE DOEN! Bart Peeters zat naast de presentatrice en leek wel dronken. Wat een gezever! Ik vraag me af wie het vijf minuten kan uithouden om naar zo’n programma’s te luisteren. (lees ook: http://gerdernissen.wordpress.com/2007/08/23/ej-zedde-klaar-voar-vanauvond/)

Aan de rest: Akkoord met Mieke, akkoord met Sven. Er moeten hoogopgeleide mensen komen, dat zeker, ik ben ook altijd weer blij wanneer ik een bijzonder erudiet mens ontdek. De meeste werken dan nog in stilte en zonder veel media-aandacht. Ik ben ook bijzonder getroffen door grote talenten op kunstzinnig vlak. Maar ik meen te stellen dat er tegenwoordig te veel ouders zijn die denken dat hun kind een superkind is. Allemaal moeten ze een jaar hoger, allemaal zijn ze vooruit op hun leeftijdsgenootjes, zelfs al op drie maanden. Na de lagere school worden ze onderworpen aan Mensa-testen, want ze zijn veel te begaafd om in het gewoon ASO te zitten. En ze krijgen te veel aandacht, ze staan te veel in de belangstelling. Begrijp me niet verkeerd, ik ben zelf thuisgebleven om mijn kinderen op te voeden, maar daar zit net het verschil. Ze zaten in een “normale” situatie. Waarin ze niet altijd alle aandacht konden opeisen. Waarin moeder ook nog andere dingen te doen had dan enkel en alleen met hen bezig zijn. Ze leerden alleen spelen en alleen dingen doen, maar steeds onder een waakzame blik van mij. Het verschil zit er hem nu in (en ik weet, ik begeef me op glad ijs) dat ouders zich schuldig voelen omdat ze al een hele week uit werken gaan en dan in het weekend het kind in het middelpunt van de belangstelling moet staan en alle aandacht en tijd wordt aan hem/haar besteed, waardoor hij zich natuurlijk superkind gaat voelen. Een kind moet zeer zeker aangemoedigd worden in zijn talenten en dat heb ik ook altijd gedaan als ouder, maar men moet een juiste balans zien te vinden en evenzeer ook zijn tekortkomingen en mindere talenten zien. Daar zit de kunst. En hem dan uitleggen dat hij niet zo goed is in dat of gene maar hij wel andere dingen supergoed kan. En dat geldt zowel voor kinderen die het van hun verstand moeten hebben als voor kinderen die het van hun handen moeten hebben. Want deze laatste worden nog veel te weinig aangemoedigd. TSO is nog steeds een “minderwaardige” richting, als laatste kans, terwijl we net evengoed technisch geschoolde mensen nodig hebben (met als pluspunt dat ze ook in staat izijn om zelf hun bedrijfje te leiden).
De vraag stelt zich ook (en ik ben er mede schuldig aan): waarom willen we allemaal zo graag uitblinken? Waarom willen we allemaal zo graag de beste zijn in iets? Of waarom willen ouders dat zo graag voor hun kinderen? Waarom worden kinderen tout court zo onder druk gezet om te presteren, de beste te zijn. Waarom moeten ze van hot naar haar rennen, van muziekschool naar balletschool, naar kunstacademie, naar het sportterrein. Waarom wordt er nog zelden verdragen dat een kind zomaar wat zit te dromen, waarom mag het zich niet “vervelen”. “Verveling is des duivels oorkussen” zei mijn moeder, maar verveling brengt je ook op de meest schitterende fantasieên en ideeën, net om uit die verveling te geraken.
Enfin, ik draaf door, ik vind dit een geweldige discussie, maar waarschijnlijk kan ik schriftelijk niet de exacte nuances leggen. En waarschijnlijk hebben er nu al een pak lezers afgehaakt wegens te saai…
En ik kan hier nog uren over doorbomen. Bedankt Sven en Mieke voor het aanreiken van stof tot deze discussie. Misschien moet ik er eens een stukje aan weiden op mijn blog, maar twijfel of ik hiermee veel lezers zal trekken.

@Peggy: ik kan best geloven dat Goedele een vriendelijke dame is, wat zou haar letten vriendelijk te zijn tegen mensen die bereid zijn om quasi gratis mee te werken aan een programma ter meerdere eer en glorie van haarzelf? In interviews had ik ook regelmatig het gevoel: jmm met Goedele zou ik nog bevriend kunnen zijn. En ze zal zeker haar talenten hebben. Maar sinds het uitbrengen van haar belerende en ronduit paternalistische boeken (”ik weet er alles van, ik heb er voor gestudeerd, ocharme jullie vrouwen, julle kennen je lijf niet, ik zal het jullie eens gaan uitleggen se en dan doe ik dat ook nog eens met de mannen want die ken ik ook beter dan de mannen zichzelf kennen, ik heb er namelijk ook
voor gestudeerd”), is ze bij mij vriendin af, om het zo te stellen. En nog eens, ik vind gekuist dialect écht niet kunnen op TV!

8 09 2007
Mieke

Gerda, je schreef:
“Maar ik meen te stellen dat er tegenwoordig TE veel ouders zijn die denken dat hun kind een superkind is. Allemaal moeten ze een jaar hoger, allemaal zijn ze vooruit op hun leeftijdsgenootjes, zelfs al op drie maanden. Na de lagere school worden ze onderworpen aan Mensa-testen, want ze zijn veel te begaafd om in het gewoon ASO te zitten. En ze krijgen te veel aandacht, ze staan te veel in de belangstelling.”

“en ook dit:
“En dat geld zowel voor kinderen die het van hun verstand moeten hebben als voor kinderen die het van hun handen moeten hebben. Want deze laatste worden nog veel te weinig aangemoedigd. TSO is nog steeds een “minderwaardige” richting, als laatste kans, terwijl we net evengoed technisch geschoolde mensen nodig hebben.”

Iemand moet zijn nek uitsteken heb ik een aantal jaren geleden gedacht. Ik ben nu toch op dreef. Dus toch nog eens reageren.
Ik heb drie zonen, twee volwassen zonen en een febbekakske van zo’n 10-tal jaren jonger dan de oudste twee.
Ik denk niet dat mijn kinderen superkinderen zijn. Nochtans hebben twee ervan wel “testjes” “afgelegd, niet de mensa-testen, wist ik veel, jaren geleden, wat Mensa was. Wel andere testen die vooral op scholen als heilig worden beschouwd. Zonder test krijgt je kind geen hulp. Maar dan moet die test wel een probleem aan het licht brengen.
Mijn tweede zoon, één van die twee oudsten dus, heeft een diploma behaald van het TSO, twee keer een jaar overgezeten. Kwam na jaren sukkelen als een emotioneel wrak over die eindmeet gestrompeld die hem een diploma opleverde. Heeft nog een half jaar gedacht: nu doe ik iets anders, doe ik mijn goesting, schreef zich in voor hogeschool, maar merkte dan dat hij het écht niet meer kon opbrengen om alweer op schoolbanken te zitten en stopte ermee. Doodmoe van de manier waarop men hem behandelde. Hulp kreeg hij alleen als ik met hem naar Antwerpen trok, waar iemand zat die zijn problemen kon herkennen, maar waarvan ik ook heel dure facturen meekreeg. De kern van het probleem lag op school. Ik kon die mevrouw wel als go-between naar de school inschakelen, maar dat had op dat moment geen nut. Ik zou nooit de school hebben kunnen overtuigen van de redenen waarom het op school zo moeilijk ging. Ze zouden met hun ogen hebben gerold, mijn zoon zou de dupe zijn geweest en ik zou een flink stuk armer zijn geweest want ook zo’n advies aan scholen is peperduur. Water dragen naar de zee noemen ze dat geloof ik.
Mijn jongste liet ik een jaar overslaan. Ik kreeg de hele school op mijn nek. Werkelijk de hele hele school. Men zag dit toen als een regelrechte mishandeling voor zo’n klein piepke dat door zijn moeder werd gedwongen een jaar over te slaan, en al zeker met zo’n slechte punten. De school wilde hem een jaar laten dubbelen. Dus het gaf redelijk wat commotie. Ik moest alle verantwoordelijkheid voor die stap op mij nemen. De enige die toen in mij vertrouwen had was de directeur. Ik ben hem daarvoor eeuwig dankbaar. Maar ik nam wel de verantwoordelijkheid over die stap op mij. Als het misliep was het alleen maar mijn fout, en niet de hunne. Zij hoefden zich dan ook verder niet met mijn jongste bezig te houden, ze trokken er hun handen vanaf. Als hij iets niet verstond moest hij ’t maar aan zijn moeder vragen. Dus vroeg hij niets op school, en ik deed dat dan ook niet. Zijn laatste jaar ben ik zelf intensief gaan meewerken, ’t was vijf voor 12, hij zou geen diploma van het basis hebben behaald.
Die jongste zit nu in het ASO tussen kinderen die 2 tot 3 jaar ouder zijn dan hijzelf en houdt het vol. Hij zal 16 zijn als hij, gesteld dat hij niet blijft haperen, ook een diploma haalt. Dat scheelt dus een pak met mijn tweede zoon die er drie jaar langer heeft moeten over doen.
Begrip zullen we nooit krijgen, daar reken ik niet op. Toch weet ik dat ik voor mijn jongste de juiste beslissing heb genomen. Als kind van 7 kon hij die beslissing niet zelf nemen. Ik heb gezien hoe mijn tweede door het onderwijs niet alleen verkeerd is ingeschat en beoordeeld, maar ook veroordeeld werd. Ik heb ook het resultaat gezien van al die vermeende goede bedoelingen van leerkrachten zonder ook maar enige voorkennis over allerlei obstakels die kinderen kunnen ondervinden als ze zich op school moeten schikken naar “de groep”. Doe maar gewoon, dat is al gek genoeg hé. Ik zie ook weinig leerkrachten die tijd willen maken om zich te verdiepen in kinderen met wie ze niet goed weg weten. Er zijn er wel, maar het zijn er niet veel. Het zijn in mijn ogen witte raven in het onderwijs.
Het moeilijkste van dat al, niet voor mezelf, maar voor mijn kinderen, zijn de reacties van buitenstaanders, buiten de intieme kring van het gezin. Als je testen hebt gedaan dan komt daar een testscore uit. Die testscore moet je voor jezelf houden want die roept aversie op. Je mag onder de norm scoren, dan wil men je wel helpen, maar je mag zeker niet boven de norm scoren. Die testen worden ook maar afgenomen als daar een aanleiding voor is. Na testen van mijn tweede zoon werd ons die score niet eens meegedeeld. Jawel, er waren problemen maar we kregen de boodschap dat “gezien de uitslag van de testen, B geen enkel probleem zou mogen ondervinden” Daarmee werd een dossier gesloten en hoefden leerkrachten geen aandacht meer te besteden. Als hij al niet goed functioneerde dan lag dat dan wel aan luiheid, geen lessen leren, speelvogel zijn, niet schoolrijp zijn. Dus dubbelen maar.
En zo ken ik er veel beste Gerda, kinderen die hoog scoren op mensa- en andere testen maar die het leven moe worden op scholen. Die geen hulp krijgen. Schreeuw je om hulp, dan wordt al gauw eens met de ogen gerold. Het allergemakkelijkste is dan te wijzen met je vinger naar ouders en daarvan zeggen dat die hun kinderen ophemelen en van hun kinderen superkinderen willen maken terwijl ze dat eigenlijk niet zijn. Of zoals Sven ook zegt: ’t zijn nog maar eens de bollebozen die in de aandacht moeten staan.” en dat ergert hem.

Ik kon niets anders dan mijn zoon dit jaar van school-net te veranderen. Want in het schoolnet waar hij inzat zal ik diegene zijn die voor andere kinderen op scholen om hulp gaat schreeuwen. Ik wilde niet dat hij zou geviseerd worden want inzicht en kennis over bollebozen is er niet op scholen. Integendeel, er zijn de vooroordelen, de plattitudes en het onbegrip. “ineens denken ze allemaal dat ze een superkind in huis hebben” Dat kan ik hem niet aandoen. De hulp zal er ooit wel komen, daar ben ik van overtuigd omdat ik zie dat op de school waar ik Sven heb leren kennen er langzaam toch wat bougeert en leerkrachten daar hun vooroordelen langzaam, zeer langzaam laten varen en zien welk het effect is van hun didactisch handelen, mét inzicht en begrip voor kinderen als de mijne. Het maakt voor die kinderen een wereld van verschil. Ouders zijn moeilijke mensen op scholen, vooràl ouders die smeken om hulp. Ouders die zich moeien. Ik vind ze ook niet allemaal sympathiek en mijn tenen krullen, net als die van Sven, meer dan eens. Edoch, moesten leerkrachten zelf de kat de bel aanbinden, dan zouden ze van die ouders geen last hebben, indien ze zelf op voorhand al zouden weten wat ze met die bollebozen moeten aanvangen, dan zouden die ouders zich niet altijd hoeven bezig te houden met hun kinderen, maar eens een goed boek kunnen lezen, of een brood bakken of zo..
Neen hoor, ze moeten niet allemaal naar het ASO, en ze moeten niet allemaal een jaar voorop zitten, maar je zal dat kind maar zijn dat een jaar voorop zit en toch in het ASO is gezet terwijl alles erop wijst dat je beter af zou zijn in het TSO of in het beroepsonderwijs.
We’ve been there, mijn tweede heeft het TSO gedaan. Maar is me dat een foute beslissing geweest… Dus stromen we nu nog maar een beetje tegen de stroming in. Mijn grootmoeder zei altijd: “ons Here zegt: er moeten er van soorten zijn”
Ik ben het met ons Here eens. Allemaal gelijk en voor iedereen ’t zelfde, dat gaat dus niet.

8 09 2007
Menck

Interessant stuk, met al even boeiende reacties.
Misschien dat la Liekens privé wel een intrigerende madam is (al kan ik me dát zelfs maar moeilijk voorstellen, tenzij misschien tussen de lakens), maar als televisiemens vind ik haar behoorlijk ondermaats. AN is haar volslagen vreemd, en dat stoort me geweldig. De manier waarop ze kijkers en publiek bejegent, zou wat mij betreft niet misstaan in een volks café. Bovendien is ze inderdaad belerend (lees hiertoe vooral maar eens haar “mannen- en vrouwenboekske”).
Wat ik me vooral van haar (wil) herinner(en), is wijlen ‘De Lieve Lust’ op Studio Brussel. Al wat daarna is gevolgd, doet er niet meer toe.

8 09 2007
gerda

ALS er dan tegenwoordig zoveel verstandige kinderen zijn, én voor op hun leeftijd, wordt het dan geen tijd dat dit de norm wordt en dat heel ons onderwijssysteem hier moet aan aangepast worden? Zodanig dat ze niet meer “uitzonderlijk” zijn, maar gewoon in een andere richting zitten, zoals in het SO? ’t Is maar een denkpiste.
Net dezelfde bedenking heb ik me gemaakt toen ik laatst voor het eerste écht geconfronteerd werd een “nieuw samengesteld” gezin. Ik had het er bijzonder moeilijk mee tot ik er later over nadacht en besefte dat dit tegenwoordig bij de helft van de kinderen voorkomt. En dat ik er misschien moet aan wennen dat dit voortaan de norm is en dat het voor kinderen absoluut heel gewoon is en ze er dan ook maar tegen bestand moeten zijn. (Of is dit weeral voer voor een andere discussie?)

8 09 2007
nel

Of hoe een idioot TV programma dat niets, maar dan ook niets vandoen heeft met pedagogie of onderwijsmethoden toch tot zéér interessante discussies kan leiden!

Maar eigenllijk denk ik niet dat Sven hier een pedagogisch statement wil doen, ik denk dat hij eerder wil aantonen hoe achterhaald, wansmakelijk en zelfs a-pedagogisch dit programma wel is!

8 09 2007
stien

Het drama van hoogbegaafde kinderen is, dat ze zelf meestal niet willen opvallen, wel integendeel ze willen op gelijke voet staan met hun klasmaatjes, al was het maar om pestgedrag te vermijden. Maar ze worden door hun omgeving te kust en te keur op een piedestal gezet omdat iets van hun gave uiteraard ook afstraalt op hun ouders, broers, zussen. Anderzijds ben ik wel voor een aparte aanpak. Omdat hoogbegaafdheid veel meer is dan een uit de kluiten gewassen IQ, er zijn ook gedragsmatige verschillen, die mits een verkeerde aanpak veel lijden bij de bolleboos kunnen teweegbrengen. God zij dank zijn er nu scholen die aandacht hebben voor hoogbegaafden, autisten, ADHD’ers, al is er inderdaad veel fake. Maar als ik zie hoe het autistische zoontje van mijn collega floreert tussen zijn klasgenoten in een gewone school, ben ik content. Vroeger zou hij al op 12 jaar rijp zijn voor een gesticht

8 09 2007
Mieke

mja, Nel, maar ik bleef haperen bij dit zinnetje:
“Maar wat eigenlijk veel erger, bedroevend is zelfs, is het feit dat hier nog maar eens de bollebozen centraal staan. De vijf kindertjes zijn allemaal de ’slimsten’ van de klas en worden hartelijk bestoeft alsof ze wereldwonderen zijn. En dat terwijl men in het onderwijs maar blijft pogingen doen de nadruk op allerlei soorten vaardigheden en talenten te leggen. De theorie van de meervoudige intelligentie gaat ervan uit dat er verschillende soorten intelligenties zijn en iedereen wel ergens sterk in is, zodat in een gevarieerde onderwijsvorm iedereen zijn gading en bevestiging vindt. Maar plots is dat allemaal niet meer van belang.”

Als je Gardner uit de kast haalt dan gaat het vooral om “dat in een gevarieerde onderwijsvorm iedereen zijn gading en bevestiging zou kunnen vinden” Dat is een statement voor de leerkracht en niet zozeer voor de leerling. Als je weet dat een kind, laat het ons bij sport houden bijvoorbeeld, hoog tactiel-motorisch intelligent is (uitblinkers op sportief gebied zijn dat meestal) dan kunnen die zich te pletter trainen buiten de schooluren, in sportclubs en met een coach. Edoch, zo’n tactiek-motorisch intelligent kind dat leert meestal via het voelen, aanraken en vasthouden om wat ze leren ook te kunnen begrijpen. Er zijn leerkrachten die bijvoorbeeld, om uit te leggen hoeveel deciliter er in een liter kan, een rijtje letters op het bord schrijven l – dl – ml – cl , met daaronder een cijfertje 1, uitleggen aan de kinderen dat ze om te weten hoeveel dl er in een l kan, een nulletje moeten schrijven onder de dl zodat ze kunnen aflezen: 1 l = 10 dl. En het daarbij houden. Da’s misschien fantastisch voor die logisch-mathematische intelligente kleine maar de tactiel-motorische intelligente wil dan graag eens een maatbekertje vullen en zien en voelen dat hij 10 keer moet gieten. Gardner zegt dat als je rekening houdt met al die verschillende intelligenties en je didactiek daarop afstemt, dat die tactiel-motorische ook een tien kan halen op een toets over inhoudsmaten. Je kan dat allemaal doortrekken: muzikaal intelligente kinderen zoeken naar ritme om de dingen te leren, de naturalistisch-ecologische willen eerst de samenhang tussen de dingen kennen vooraleer ze de losse onderdelen begrijpen. Gardners theorie willen gebruiken in je klas is vooral een pak werk voor de leerkracht en is niet hetzelfde als zeggen: “ok Jantje, je haalt hier nu een tien op meetkunde (visueel-ruimtelijk intelligenten hebben daar meestal weinig moeite mee), maar laat ons nu allemaal driemaal hoera roepen voor Pietje want die heeft een loopwedstrijd gewonnen en dat is even belangrijk als jouw tien.”
Gardner gebruiken is trachten ervoor te zorgen dat iedereen die tien kan halen.

Wat mij zo’n beetje verontrustte is dat je schreef, Sven, dat “nog maar eens de bollebozen centraal staan”. Ik weet niet of kinderen die altijd tienen halen de bollebozen zijn die jij bedoelt, maar als die kinderen nu braaf zijn in de klas, en geen problemen hebben, en goed hun les leren, en dan een 10 halen, dan is dat toch tof voor die kinderen? Waarom is dat dan zo bedroevend dat die centraal staan? Ik was verontrust omdat ik dacht dat je tienen-halende- bollebozen verwarde met een andere categorie bollebozen. Escher buisde voor wiskunde, Einstein leerde maar zeer laat spreken en noemde men op school dom en achterlijk , Churchill had dyslexie . Ik dacht dat je dat soort bollebozen bedoelde. Hoe kom ik daar toch bij?

9 09 2007
Wimmie

“Ondanks de geringe updates en “DE MAGERE REACTIEOOGST VAN DE LEZERS” , blijft deze blog véél volk lokken.
Gemiddeld zo’n 150 per dag met de laatste dagen telkens meer dan 250 bezoekers. Dat is fijn.” zegt Sven.

Vraagt zich dus af waarom zo weinig reacties; wel hierom! Wie durft er nu nog reageren wanneer dit het niveau is van de reacties; én daarbij is meester sven nog een hele strenge!
Ik doe sport…

9 09 2007
Sven

Ben ik even een dag niet thuis, krijg ik hier een overvloed aan reacties…!

@Mieke, eerst en vooral. Natuurlijk ben je nu niet coach af, integendeel, je bent duidelijk nog steeds aan het coachen. Elke andere invalshoek kan verrijkend zijn en je hebt veel dingen geschreven waar ik zeker ga over nadenken. Ik geef ook toe dat ik Gardner er heb bijgehaald zonder mij er in verdiept te hebben. Maar zoals je zelf zegt leg ik het met plezier op de stapel van dingen die ik nog moet leren.

Ik denk dat je eigenlijk ook wel weet dat in mijn klas misschien nog wel het liefst van al die bollebozen heb, zoals eigenlijk wel veel leerkrachten. Kinderen die aan je lippen hangen, uit zichzelf aan een taak beginnen, graag en veel willen werken, kennis opslorpen en zelf met vanalles op de proppen komen. Eigenlijk wil misschien wel elke leerkracht een klas vol ‘bollebozen’, wat ik hier overigens als neutrale term beschouw. Eerlijk, als het van mij afhing, ik gaf alleen les aan die bollebozen!
Alleen, toen Goedele in het programma de kinderen echt liet ‘opscheppen’ over hun prestaties (twee uit dezelfde klas moesten zelfs zo overtuigend mogelijk beweren dat ze de slimste waren), vond ik dat walgelijk. Ik zag de typische VT4-gezinnen op deze quiz afstemmen na het bekijken van ‘Familie’, met ouders van kinderen die het op school niet goed doen. Door de media met de neus op de feiten gedrukt: enkel (school)slimme kinderen zijn belangrijk, die komen op tv en mogen stoefen met hun rapport. Ik zag ze al zitten, Dirk, arbeider van 35 en Katja, inpakster van 33. Hunnen Dylan zit in het derde leerjaar, is al eens blijven zitten en hangt nu nog aan het staartje van de klas. Zijn zusje Audrey zit in het eerste, maar eigenlijk had de kleuterjuf graag gehad dat ze haar derde kleuterklas nog eens overdeed. Dirk en Katja hadden misschien andere verwachtingen van het leven en ik zet dat opzettelijk in de verleden tijd want ze hebben zich er onbewust al bij neergelegd dat hun kind geen primus wordt. Hoezeer we ook zwaaien met ‘er moeten er van alle soorten zijn’, elke ouder wil/hoopt wel dat het eigen kind probleemloos door het prestatiegerichte leven snelt en het andere kinderen zijn die tot die ‘andere soort’ behoren. Om maar te zeggen dat ik het niet erg vind dat Dylan vloerder wordt en Audrey bejaardenhelpster, maar dat de ouders of de maatschappij in het algemeen dat toch als ‘minder’ beschouwen. En als Dirk en Katja Goedele daar enkele ‘bollebozen’ de hemel zien ingeprezen worden omdat ze een goed rapport hebben en die kinderen zelf ook meekijken en geconfronteerd worden met wat ze niet kunnen, is dat zeer jammer voor dat hele gezin.
Nu, Goedele had geen massa kijkers, dus de schade zal meevallen, maar soit.
Overigens gelden zulke argumenten ook wel voor pakweg het ‘Junior Eurosongfestival’. Tienjarigen die een zelfgeschreven tekst brengen en er gitaar bij spelen, dat verdient applaus, hoewel ik echt niet geïnteresseerd ben in dat programma, waar de nadruk toch weer op het beroemdheidsideaal komt te liggen en niet op talenten. En ook dan zal Dylan misschien denken: amai, ik kan dat allemaal niet (want Dylan gaat niét naar de muziekschool). Alleen: dat is misschien overkomelijker omdat je op school niet per se goed moet kunnen zingen en al helemaal geen instrument moet kunnen spelen. En dat is het verschil met ‘Slimmer dan een kind van 10’.

Dus hoewel de Belg het in zich heeft iedereen die maar ergens een beetje in uitblinkt, af te schieten, heb ik het niet gemunt op de bollebozen. Maar wat Goedele doet zou zich op klasniveau vertalen als b.v. het luidop voorlezen van de rapporten, wat ik nooit doe. Ik stimuleer de slimste kinderen van de klas zoveel ik kan, maar heel vaak zonder dat de rest van de klas daar getuige van moet zijn. Ik vind dat pijnlijk voor kinderen die ook hard werken maar een ander resultaat halen. Ik probeer kinderen overigens ook nooit te vergelijken, ieder wordt op zijn eigen kunnen beoordeeld, maar als Goedele zegt: ‘hij is de slimste van de klas’, dan zit daar een rangorde in en dat degoûteert me. Ik hoop dat dat wat verduidelijkt wat ik bedoelde. Anderzijds zijn we misschien wel eens geneigd een ‘slim’ kind minder complimentjes te geven omdat we het te doen hebben met de ‘minder slimme’. Dan is een ander perspectief zoals jij dat nu biedt, zeer waardevol, waarvoor dank.
En laat ons volgende keer zulke discussie gewoon face-to-face voeren, hoewel ik meteen toegeef dat je veel van de dingen die je hier schrijft, eigenlijk al een keer verteld hebt.., daar ben ik me van bewust. Je ziet, het blijft tegen de stroom in varen, zelfs al is het een vriendelijke stroom zoals ik :-)

@Peggy: heb ik misschien beweerd dat Goedele geen vriendelijk mens is? Tanja Dexters is zeer waarschijnlijk ook een vriendelijk mens, maar daarom is ze nog geen goede tv-presentatrice, zoals ze wellicht zelf al weet. Ik merk trouwens dat je zelf wijselijk zwijgt over de kwaliteit van het programma en niet ingaat op de essentie van mijn commentaar. Jammer, want ik zou zo’n reactie wel ernstig willen nemen hebben (hoewel mijn ervaring met tv-makers mijn verwachtingen in hun ernst en intelligentie zeer laag gesteld heeft).

9 09 2007
gerda

Van mij mag de discussie gerust hier gevoerd worden, ik vind ze alvast zéér interessant…

10 09 2007
Mieke

Sorry hoor Wimmie voor het niveau van de diskussie. Maar euh…’t is de eerste keer dat ik reageer, dus als er in het verleden te weinig reacties kwamen op de blog, kan dat niet aan mij gelegen hebben vind ik. Ik pleit onschuldig.
Ik kreeg ooit eens op een afscheid van een vroeger werk, zo’n opgerold lintmetertje, bedoeld om daarmee de lengte van mijn mails te meten. Mensen haken meestal af na 5 cm zei men. Dus zo erg zal het wel niet zijn zeker als in de catacomben van een archief ‘comments’ van een blogje eens een lap van ettelijke centimeters meer pleeg?
So, I rest my case. Of, misschien toch nog dit: als ik je reactie lees Sven, dan weet ik wel zeker dat mijn kinderen aan jou een hele goede leerkracht zouden hebben gehad. Zal ik ook nog eens face tot face herhalen, bij gelegenheid. Maar, als je blogt, is het reageren op blogs ook een gelegenheid hé.

10 09 2007
kaat

Was dit programma al erg, lager zakken dan “Ranking the stars” kan volgens mij niet meer.. Wie dit programma langer dan tien minuten heeft kunnen uithouden is ofwel een genie ofwel niet slimmer dan een kind van tien…

10 09 2007
Christophe

Dat van de lintmeterke vind ik wel geweldig!

22 09 2007
peggy

Sven: De kwaliteit van het programma is inderdaad niet wat het moet zijn, maar toch vind ik het tof dat mijn dochter eraan mee doet. Ik moet eerlijk zijn moest dat niet het geval zijn geweest had ik misschien ook maar een keer gekeken hebben.
Dat verhaaltje over dat gezinnetje voor de tv, daar zit 100% de waarheid in, die kindjes en ouders zullen dat gevoel wel hebben. Ik voel mij al schuldig dat mijn kind dat veroorzaakt.
Kijk ik heb drie kinderen 1 is zeer goed op school een echte droom, mijn jongste dochter heeft het heel wat moeilijker hoor dus ik weet echt wel hoe het voelt om kindjes te hebben die echt niet mee kunnen op de school. Mijn zoontje daar kan ik nog niet veel van zeggen hij zit in de kleuterklas.
Ikzelf kon ook niet mee op school.
Nog een ding: Leer kinderen zelfstandig te worden, op eigen benen te staan, met de talenten die ze hebben en ierdereen moet fier zijn op hun kinderen.

29 09 2007
Jody

kijk, ik doe mee aan dit programma en vind het enorm spijtig dat jullie
dit programma niet goed vinden . ik heb mijn best gedaan en meer kan ik niet doen. trouwens, we worden helemaal niet als WERELDWONDEREN beschouwt!!!
Jullie doen mij en de andere kindjes daar enorm mee pijn . maar ja ….. ieder zijn eigen mening. P.S : verpest het niet voor mensen die wel om het programma geven ! xjes Jody

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: