Het leven van een festivalfreak

17 10 2007

Ja, ik heb het naar mijn zin op dit 34e filmfestival van Gent. De teller staat intussen op 18 en er staan nog 10 films op het programma. Oorspronkelijk zou ik 32 films gaan zien. Maar dan worden persvisies verschoven, blijf je toch liever in de festivalbar hangen, lijkt een film op het laatste moment toch iets te saai of ben ik gewoonweg te vermoeid. Toch speelt dat maar een kleine rol. Binnen 4 dagen is het festival afgelopen, zolang houdt ik het nog wel uit, zeker met wat energiepilletjes.

Ieder jaar stel ik weer vast wat een aparte ervaring die filmmarathon eigenlijk is. De dagen lijken veel langer, doordat je zoveel verschillende impressies en ervaringen opdoet op korte tijd. Van de Patagonisch hoogvlakten naar het Groot-Brittannië van de jaren ’80, van een Estse school naar een Italiaans klooster, … verhalen gevuld met Israelische kokkinnen, Londense maffiosi, Duitse Johnny’s, Amerikaanse straatkinderen en Australische seriemoordenaars. Je stapt van de ene wereld in de andere.

Dan verdwijnen andere zaken naar de achtergrond. Schoolwerk en bijscholingen, verjaardagen (sorry Elke en Jan!), te betalen rekeningen, blogs, … allemaal geen tijd of aandacht voor. En dat vind ik niet eens zo erg. Iedereen zou zich zo een keer op het jaar volledig moeten onderdompelen in zijn passie.

Filmfestivalbezoekers zijn ook aangename mensen. Niemand komt te laat en iedereen is muisstil en aandachtig tijdens de film. Geen chipszakken of stinkende nacho’s, geen lachers of gsm’ers. Wonderbaarlijk soms hoe er tijdens een twee uur durende prent niet één iemand een kik geeft in een zaal met 400 zitjes. Dit festival verloopt ook erg smooth. Geen storingen of late beginners, geen vertaalproblemen of foute zaalnummers. Enkel jammer dat de Studio Skoop zo krap is. Maar dat las u hier al. Ik vernam overigens uit rechtstreekse bron dat Katleen Turner zo’n sympathieke vrouw is.

De essentie is natuurlijk film: ik weet intussen wat uit te kiezen. De sectie ‘World Preview’ biedt me te weinig nieuws. Ieder jaar weer die sociaal geëngageerde drama’s uit Uruguay of Roemenië, ik heb het wel gehad. In ‘A Look Apart’ vind je meer vernieuwende en originelere films. Ik voel me ook nog altijd aangesproken door de films die van een ‘X-plore Zone’ label worden voorzien: een eigenzinnige selectie films voor jongeren, waar vaak erg goeie films in zitten. In de competitie tref ik toch nog te vaak al te ernstige oudemensenfilms aan, loodzwaar soms. Maar ik heb wel nog geen enkele echt slechte film gezien, en dat is sommige jaren wel anders. Wel ben ik voor het eerst de zaal buitengestapt bij een film die nog maar een half uur bezig was. Geen tijdverlies meer. Wel jammer dat mijn totaal toch lager zal liggen dan anders.

Voor de geïnteresseerden nog snel de beste films die ik gezie heb op een rijtje: The Assassination of Jesse James, Klass, This Is England en Eastern Promises.

Advertenties

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: