De wereld is stom

30 11 2007

Een stagiaire vroeg me vandaag of de leerlingen zomaar uit het hoofd moesten weten wanneer de winter begon. Want ‘dat wist zij zelfs niet!‘.

Op het nabije winkelcentrum prijken tal van affiches ‘De Sint en zijn fanfare komt op 1 december!’.

Zucht.

Advertenties




En dan nu het nieuws

27 11 2007

“Goedenavond, beste kijkers. We openen met een zopas binnengelopen bericht. Kimberley Maes uit Poelkapelle won in ons dagelijks spelletje Blokken 1000 euro. Canvascrack Rudi Pieters uit Steenokkerzeel verloor vandaag echter aan zijn zesde tafel. In het Belspel van VT4 won Madeleine De Wroetere uit Bilzen dan weer 50 euro. De winnaars worden binnenkort ontvangen op het koninklijk paleis.”

In een reactie op dit artikel kwam het al ter sprake: de resultaten of overwinningen uit tv-spelletjes en andere programma’s blijken de laatste tijd steeds vaker in het journaal vermeld te worden. Zo werd niet alleen Annelies Rutten een item in het Journaal op één, gisteren werd daar ook bekend gemaakt wie De Bedenkers won. Op VTM bestoeft men dan weer zijn eigen gala, Trots van Vlaanderen of wordt dieper ingegaan op wie Sterren op het IJs zal winnen of zeker niet zal winnen als gevolg van blutsen en builen. 

Wat hebben deze onderwerpen in het nieuws te zoeken? Zijn ze dan echt van zo’ n groot publiek belang? Wie deze programma’s volgt is al op  de hoogte, en wie ze niet volgt, is niet geïnteresseerd, zoals ook blanche al opmerkte. Of moet iedereen Frank Deboosere achterna en moet er cross-mediaal reclame gevoerd worden voor andere programma’s? (Wellicht niet, want die programma’s zijn dan meestal net afgelopen…)

sliplift.jpgOverigens zorgde De Bedenkers er eigenlijk net voor dat de ernst van deze situatie een beetje ondermijnd werd. We kregen in het Journaal immers een fragment te zien uit dit slaapverwekkende programma, waarin een dodelijke ernstige Bart Peeters met de nodige technologische poeha onthulde dat de winnende uitvinding… een onderbroekaantrekker was (‘de sliplift!’). Ik hoop van ganser harte dat er achter de schermen van het nieuws, onder de zgn. ernstige journalisten, toch een beetje geproest werd. En als dat niet het geval was, dan ziet het er eens te meer triestig uit voor de (al was het maar een beetje) ernstige verslaggeving.





Spellingscriminaliteit

25 11 2007

Lekker ziek op de zetel liggend, vind ik toch wel de energie om wat werk in te halen. Zo verbeter ik nog een klein stapeltje dictees. Geen vervelende klus, want ik volg de spellingstalenten van mijn leerlingen graag op de voet. Mijn ogen gaan ook razendsnel over het blad, dus veel tijd kost het ook al niet. Een routineus klusje, zeg maar. En ineens blijft je leerkrachtenblik stilstaan. Is het een fout? Is het een vlek? Nee, het is een miniatuurvoorstelling. Een traktatie voor de meester. Een creatieve uitlating op een onverwachte plaats. Een juweeltje dat nog maar eens toont dat met kinderen werken elke dag een feest kan zijn.

dscn5650.jpg

Bedankt Robbe, je gangstertjes hebben mijn dag opgefleurd!





Angina (2)

25 11 2007

Tja, het is er niet op verbeterd de voorbije paar dagen, die vervloekte keelontsteking. Meer zelfs, voor het eerst in mijn hele leven moet ik op doktersbevel thuis blijven. Ook antibiotica is volkomen nieuw voor me. Maar ik moet wel zeggen dat het allemaal geweldig helpt, die codeïne, ontstekingsremmers en pijnstillers. Het ergste is dus al voorbij. Op een bepaald moment leek ik zelfs nog met moeite te kunnen ademhalen.

Het gevolg is natuurlijk dat ik alle controle moet lossen. Hoe zal ik mijn klas en leerlingen aantreffen binnen drie dagen? Ik ben zo’n regelaar dat ik nu al kan bedenken wat er allemaal zou kunnen mislopen. Maar dat maakt het net minder erg. Enerzijds kan ik een aantal dingen voorzien om te voorkomen dat de situatie uit de hand loopt, anderzijds leer ik berusten in het feit dat je niet alles kan regelen en de schade best wel zal meevallen.

Erger is natuurlijk dat ik deze week niét naar de opnames van Blokken kan! Maar niet getreurd, uitgesteld is niet verloren en andere clichépraat. U zal dus nog even moeten wachten vooraleer me op tv te zien.

Rest mij maar één ding en dat is dan toch proberen te genieten van de rust en de vrije tijd die zich zo onverwacht aandienen, zelfs al valt ziek zijn geen vakantie te noemen. Ik kan blijkbaarder makkelijker leven met een verlies aan controle dan ik dacht. En intussen kan ik eindelijk eens kijken naar dat halve seizoen van The Sopranos dat hier al enkele weken ligt te wachten.

 





De Slimste Vrouw

22 11 2007

Ik ben er in geslaagd de voorbije acht weken amper één keer over De Slimste Mens ter wereld te reppen. Niet wegens geen interesse, maar ik had niet echt een relevante mening of impressie te uiten.

Nu evenmin, alleen dat ik tijdens de zéér spannende finale haast luidop en met bonzend hart zat te supporteren voor Annelies Rutten, al was het alleen maar omdat ik er veel over had de pretentieuze, vals bescheiden, egocentrische, zelfingenomen, humorloze kwal Hans Bourlon niét te zien winnen. En nee, geen nuance of relativering deze keer.

De finale had nog mooier geweest mochten daarin twee vrouwen het tegen elkaar op moeten nemen hebben, maar helaas wist de beminnelijke professor Eva Brems niets over de grote brand in de Innovation – toch niet zo moeilijk. Gelukkig stond Vlaanderen’s sweetheart of the moment bijzonder scherp en pakte zij een massa punten voor de finale. Applaus voor Rutten. TV-recht is geschiede. En nu weer over naar de orde van de dag.

En geen fotootjes bij dit bericht. Van geen van de finalisten was makkelijk een fatsoenlijke foto te vinden. BV’s zijn niet meer wat ze geweest zijn.





Angina

20 11 2007

Heb een keelontsteking (door het uitschreeuwen van al mijn wanhoop dat er zoveel domme mensen bestaan?), maar ik kan gelukkig nog spreken.

Waar mijn collega’s ook allemaal zeer blij mee zijn.





Bijtende bloggers

19 11 2007

Een woelige dag op en rond deze blog. Meer zelfs nog op gerdernissen.

Op enkele blogs werd er giftig gereageerd op de meningen die ik hier bracht over enkele van de genomineerde blogs. Gerda werd nog strenger aangepakt en her en der door het slijk gehaald omdat ze waagt haar eigen criteria op te stellen voor wat een goede blog zou horen te zijn.

Wat hebben we geleerd?

–  Een tegenreactie gaat steeds vergezeld van verwijten, minachting en niet ter zake doende argumenten.

– Een artikel wordt niet grondig gelezen want anders moet je een genuanceerde of relativerende reactie plaatsen in plaats van gal. Er wordt geen moeite gedaan iemand echt te begrijpen of de zaak vanuit een ander standpunt te bekijken.

-Niemand kan tegen kritiek. Ook niet als die niet persoonlijk is, geargumenteerd is en voorzien is van positieve accenten of tips.

-Je familie mag niet dezelfde mening hebben als jezelf of je mag enkel iemand bijtreden als je geen familie bent.

-Iemand in het harnas jagen, geeft die persoon ook veel inspiratie. Zowel Volume12 als Tales of Drudgery & Boredom wijten ellenlange artikels aan hun reactie op de kritiek op hun blog.

-Als je kritiek hebt op een genomineerde blog MOET je wel gefrustreerd zijn dat je zelf niet genomineerd bent.  

-Door anderen bespuwd worden levert héél veel bezoekers op.

-Bloggers die in werkelijkheid waarschijnlijk sympathieke mensen zijn, vinden er plezier in op hun blog bijzonder antipathiek uit de hoek te komen.

-Het is erg verstandig van vele bloggers om met geen woord over de blogverkiezing te reppen. Ik weet wat ik volgend jaar ga doen.

-We weten zelf ook allemaal dat we beter niét reageren op kritiek of een reactie op onze kritiek of een tegenreactie op een reactie op onze kritiek, maar we doen het toch.

-We willen eigenlijk allemaal enkel reacties van mensen die het met ons eens zijn. Als er ons iemand lik op stuk geeft, doen we alsof ons dat niets doet.

-We schrijven allemaal alleen voor onszelf, willen alleen maar ons ei kwijt zonder reacties van anderen nodig te hebben en trekken ons dus helemaal niets aan over wat anderen van onze blog vinden. Niemand noemt zijn eigen blog echt goed. Tegelijk willen we ook veel bezoekers, appreciatie en waardering en vooral een nominatie en vinden we onze eigen blog beter dan de (meeste) andere.

-We beseffen zelden dat onze uitlatingen en zelfs beledigingen eigenlijk altijd hard aankomen bij iemand. En deze pastoorswoorden komen van iemand die nochtans graag en vaak (bekende) mensen te kakken zet.

Wijze woorden, al zeg ik zelf.





gps: gangster-en-police-speelgoed

18 11 2007

Net zoals veel politie-agenten mislukte onderwijzers zijn, ben ik in mijn fantasie wel eens een agent. Naar Flikken kijk ik nooit, dus ik hoop te kunnen stellen dat de vormgeving van mijn fantasie daardoor niet beïnvloed is. Maar dit zou één van mijn avonturen kunnen zijn:

Ik vorm een vast duo met agent Poncherello. Een vrouw die in leeftijd één jaar hoger staat dan ik. Ze is blond en niet al te groot, maar compenseert dat met een strenge blik en kordaatheid die je niet kan tegenspreken. Ze kijkt graag naar Desperate Housewives en is lichtjes overdreven hygiënisch ingesteld. We lachen wat af, maar tijdens onze werkuren zijn we zeer gedreven. Zij durft de commissaris tegen te spreken, maar ik ken beter de weg in Gent.

Op een donkere en koude novemberavond worden we op pad gestuurd om een befaamd boeventrio te vatten. Het zijn Karel de Maniakale, Olivier ‘The Hulk’ en Razend Mieke. Ze worden als uiterst gevaarlijk en geslepen beschouwd. Poncherello en ik trekken naar het Gentse Zuidpark, waar de drie slechterikken volgens onze informatie van plan zijn wapens op te graven om de bibliotheek te overvallen. Twee andere politieduo’s vangen eveneens een speurtocht aan, maar al snel blijkt dat wij hen het dichtst op de hielen zitten. Terwijl we hen naderen, bewonderen we tegelijk de architectuur van de oude herenhuizen rondom het Muinkpark. Zo zijn we wel. De focus op het werk, maar ervaren en beheerst genoeg om ook onze omgeving op te nemen. In het park aangekomen stijgt de spanning. Onze satelliet meldt ons dat de criminelen nu wel héél dichtbij zijn. Mijn partner en ik verstoppen ons achter een boom. Daarna rennen we gebukt een grasveld over. We gaan op een bank liggen om aan het zicht van de dieven te ontsnappen. En dan gebeurt het. Ineens zien we het illustere trio vlak voor ons. Er zit maar één ding op. Ik spring recht en ren naar ze toe, met getrokken wapen. Poncherello verliest even haar kalmte en rent gillend de andere kant op. Ik vuur drie kogels af. De misdadigers worden geraakt.

GAME OVER. De gangsters werden gevat na 14 minuten. De politie heeft gewonnen.

6110navigator.jpgNee, ik ben geen Ben X geworden die zich teruggetrokken heeft in een fantasiewereld. Poncherello heet gewoon Lieve. Samen met Karel, Mieke, Olivier en 12 andere niet-volwassenen die we onze vrienden noemen, deden we mee aan een city game in Gent. Per acht mensen speel je een spel, waarbij vier duo’s worden gevormd. Eén duo (of in ons geval een trio) moet een misdaad uitvoeren, de anderen zijn agenten. Een klassiek politie- en dief-kinderspelletje? Nee, want elke groep krijgt een gps waarop de positie van de boeven en de andere agenten te zien is. Je kan (virtuele) wapens oprapen, overvallen plegen op bekende Gentse gebouwen en geld buit maken. Er kan ook naar elkaar gevuurd worden op zeer vredevolle wijze. Voor weinig geld kan je twee uur spelen. Na elk spel, worden de rollen doorgeschoven zodat een ander duo de misdaad moet plegen.

Wij gingen er (bijna) allemaal compleet in op. Dat heb je met dat voormalige jeugdbewegingsvolk, ze blijven spelen. Een beetje conditie is wel nodig. Technische kennis niet. De gps wijst zichzelf uit en de verbeeldingskracht doet de rest. Het enige dat je er moet bijnemen is dat je op bijzonder bevoogdende en vermanende wijze wordt toegesproken door de verantwoordelijke geek (die u misschien zal herkennen uit een VTM-programma over beauty’s en nerds) en dus de neiging om het gps-toestel naar zijn kop te gooien, even moet onderdrukken. Maar verder: heel tof.

Poncherello en ik zijn later ook op het verkeerde pad geraakt. Als gangster is het spel zelfs nog een beetje spannender en komt er meer strategie aan te pas. In Gent goed de weg kennen, is een pluspunt, maar het maakt wel dat het spel ook minder lang duurt. Je kan het spel echter ook in Antwerpen spelen. Je moet wel bereid zijn je een heel klein beetje belachelijk te willen maken door je als een gestoorde idioot achter bomen en geparkeerde wagens te verstoppen. Ook in uitgangsbuurten. Maar dat hoeven we ons geenszins aan te trekken. We zijn misschien wel allemaal een heel klein beetje geek.





Te verbouwereerd

14 11 2007

om één van deze dingen te antwoorden in een confrontatie met de zoveelste norse bibliotheekbediende:

1. ‘Snauwt u thuis ook?’
2. ‘Stomme lul.’
3. ‘Mijnheer, ik klaag u aan wegens verregaande onbeleefdheid!’
4. ‘Moge een collectief ontslag u en uw collega’s te beurt vallen!’
5. ‘Dank u voor de vriendelijke service!’
6. ‘Als uw job u teveel is, blijf dan thuis.’
7. ‘”Klantvriendelijkheid voor Dummy’s”, dat boek moet hier toch te vinden zijn?’
8. ‘Is dit de manier waarop de Gentse bib aan zijn imago werkt?’
9. ‘Boehoe-oe-oe!Ik zal het nooit meer doen, meneer!’
10.  ‘Luister eens, stuk onbenul: de wijze waarop u uw frustraties over de dt-fout in de De Standaard deze morgen en het volgens uw waarnemingen stuitend gebrek aan gezag van leerkrachten die op woensdagnamiddag met hun bende snotapen uw bib komen vervuilen, uitwerkt op uw cliënteel, is werkelijk pathetisch. Is er hier in dit vooroorlogse gebouw werkelijk geen keldercel meer vrij waar zuurpruimen als u hun bitterheid kunnen uitwerken tijdens het dichtplakken van de brieven die in deze electronische tijden om onbegrijpelijke redenen nog steeds gebruikt worden om het door u zo gehate voetvolk te wijzen op de zoveelste overschrijding van de uitleentermijn? Of kadert uw aanwerving in een masterplan van de overheid om jarenlang van sociaal contact gespeende mensenhaters terug te laten integreren in de maatschappij? ‘

Maar mijn alertheid liet weer te wensen over.





Interview met een niet-genomineerde blogger

13 11 2007

Beste Sven. Clickxmagazine heeft vandaag bekendgemaakt welke blogs (en websites) in aanmerking komen voor de wedstrijd ‘Site van het jaar’. Jij bent niet genomineerd. Wat is je eerste reactie?

‘Ik vind dat wel jammer natuurlijk want ik durf stellen dat mijn blog een waardige blog is: een variatie aan onderwerpen, mooie layout, verzorgd taalgebruik en vooral een zéér regelmatige update. Ik moet dus toegeven dat genomineerd worden mijn ijdelheid wel zou strelen. Anderzijds betekent zo’n nominatie eigenlijk niets, zo troost ik mezelf. De criteria waarmee de blogs zijn beoordeeld, zijn niet bekend en zijn allicht heel persoonlijk. Als iemand van het selectiecomité zelf een jonge mama is, vindt die blogs over het moederschap wellicht erg interessant. Terwijl die misschien wel zonder enige flair geschreven zijn. Daarnaast is zo’n verkiezing wel een beetje een incestueus gedoe. De helft van de genomineerden kent elkaar en verwijst naar elkaar. Bovendien kan elke website eigenlijk wel zo’n verkiezing organiseren. De eer moet je dus toch wat relativeren, zelfs al is Clickx wel een bekend computermagazine. Verder stemt iedereen wellicht toch gewoon voor de blogger die hij kent, zonder echt al de genomineerde blogs te gaan bekijken. Het is dus meer een populariteitswedstrijd. Wist je overigens dat er vorig jaar ook genomineerde bloggers waren die niet wensten deel te nemen en vroegen om van de lijst gehaald te worden? Dat wijst volgens mij toch op een heersend gevoel van onvrede bij een bepaalde bloggroep. Niet dat ik daar wil bijhoren of zo, maar het is toch veelzeggend. Welke acteur zou bv. niet genomineerd willen worden voor een Oscar?’

Maar zo’n nominatie zou je wel veel nieuwe bezoekers kunnen opleveren, toch?

‘Dat valt niet te ontkennen en dat zou zeker leuk zijn. Alleen gebeurt de verkiezing dit jaar met een ingebouwde veiligheid waarbij iemand die wil stemmen zich eerst moet registreren. Dat schrikt volgens mij veel potentiële stemmers af. Daarnaast is zo’n piek in je bezoekcijfers toch grotendeels maar tijdelijk. Ook dat betekent dan eigenlijk niets, op een kortstondig euforisch moment als je even enkele honderden bezoekers meer hebt.

Had je jezelf ingeschreven voor de wedstrijd?

Iemand liet me weten dat hij mijn blog had opgegeven in de categorie ‘beste blog’. Dat vond ik wel tof en daarna heb ik zelf ook nog eens een mail gestuurd. Ik weet niet of dat iets uitgemaakt heeft. Zou het selectiecomité echt élke ingestuurde url bezocht hebben of enkel die die door een minimum aantal mensen werd aangebracht? In dat geval vrees ik dat ik sowieso al geen kans maakte. Ik was daar niet erg fanatiek in, zoals eerder gezegd relativeerde ik wel meteen het belang van die verkiezing. Ik dacht ook niet veel kans te maken omdat er nog zoveel blogs bestaan die ik beter en origineler vind…

Laat ons even de genomineerden bekijken.

‘Goed idee.

Ik heb die allemaal grondig doorgenomen. Brutin.be is best leuk. Grappig geschreven en fijne, vlot leesbare onderwerpjes. Gemiddeld wel maar 7 artikels per maand, maar dat is oké. De header toont Adam Sandler, een vreselijke acteur waar de blogger om onbegrijpelijke reden fan van is, maar de foto komt wel uit zijn enige goede film, Punch-Drunk Love. Een prima blog dus. (waarvan de auteur na het verschijnen van deze blog iets minder prima bleek te zijn…)

Dan is er B.V.L.G., een sympathiek ogende blog waarop ik niet meteen een woord of titel zie uitspringen die echt mijn aandacht weten te vatten. Ik moet toegeven dat de onderwerpen me niets zeggen. De blogger vindt zijn nominatie zelf een beetje vreemd want hij vindt ook dat er veel snedigere, mooiere en accuratere blogs bestaan. Hij bedelt dus niet om uw stem en daar kan ik inkomen. Een modale blog, lijkt me.

Vervolgens is er Past is Prologue. Zo’n blog waarvan je zegt ‘…tja’. Er staan artikels op en dat is het zowat. Een variatie aan onderwerpen en regelmatige update, maar geen enkel artikel is echt sterk. De blog lijkt me bovendien vooral gericht op mensen die de schrijver kennen. Daarom wordt er ook geen moeite gedaan om wat creatief te schrijven of de artikels visueel aantrekkelijker te maken. Ik zie ook veel links en computerweetjes, dus deze blog richt zich op de fanatieke maar oppervlakkige surfer. Nee, geen nominatie waard wat mij betreft.

Een stuk aantrekkelijker is de blog Ishku. Ik ben niet te vinden voor al dat verkavelingsvlaams en die Engelse tussenwerpsels (‘anyway’ enz.) maar het werkt wel. Een grappige, zelfrelativerende schrijfstijl met aangename fotootjes bij. Zotte opmerkingen en gevatte observaties zonder echt groot nieuws te bevatten ‘…dat ik er openlijk voor moet uitkomen dat ik Stephanie Planckaert in tegenstelling tot veel mensen géén domme kalle vind. Ik zou daar waarlijks goed mee kunnen overeenkomen, denk ik. Echt waar!’. Plezant en pretentieloos, prima blog die ik echt nog eens verder wil uitpluizen.

Kerygma is een misantroop, mijn favoriete mensensoort. Haar blog oogt niet zo spectaculair (een afbeeldinkje af en toe doet toch wonderen) en de o zo gruwelijke huis-tuin- en keukenverhalen liggen op de loer, al weet ze er meestal nog net een draai aan te geven. Toch vind ik de blog in zijn geheel wat banaal (verslagen over verbouwingen zijn echt slaapverwekkend), maar je krijgt wél bijna dagelijks iets te lezen. Voor een misantroop is de toon wel erg alledaags en het taalgebruik is grappig bedoeld maar toch weinig creatief (‘ambetant’, ‘het was wijs’, ‘in ’t zak gezet worden’). Kerygma lijkt me wel een leuk persoon, maar haar blog is toch iets te gewoontjes. Zeker om te nomineren.

Vergelijk zoiets eens met de volgende genomineerde en je begrijpt misschien wat ik bedoel. KRuiMeLs oogt goed en is qua schrijfstijl van hoog niveau. Dit blijf je lezen, zelfs zonder prentjes en zelfs al is dit ook een blog van een jonge mama (waarmee ik maar wil zeggen dat het risico altijd groot is dat de kindjes bejubeld worden en de lezer in slaap sukkelt). Vat ook wat voor mij de essentie van bloggen is: schrijven. Over wat dan ook, maar steeds pogende iets moois te formuleren. Knap!

Volgende genomineerde is Onnozelheid Mag. Lijkt me wel oké. Vlotte en aangename schrijfstijl, maar de artikels zijn eigenlijk inhoudloos. Vooral een opsomming van eigen beslommeringen (en dat is dan ook wat bloggen in eerste instantie is) maar zonder diepgang. Dit is deels ook enkel voor ingewijden bedoeld, de zoveelste blog overigens van een redactielid van Gentblogt. Er wordt ook over en weer gelinkt dat het een lieve lust is. Wie niet mee is, haakt snel af. Een doodgewone blog die ik enkel zou bezoeken als ik Joke zelf zou kennen. Heb er niets tegen, maar wie nomineert zulke zoutloze schrijfsels?

Een geval apart is Tales of Drudgery & Boredom. De enige genomineerde blog waarvan ik de schrijver al een keer in werkelijkheid heb gezien en dat beïnvloedt uiteraard de beoordeling. MV is ook al een Gentblogger en laat zich op het forum aldaar vaak horen. Om maar te zeggen: een bekend figuur in bepaalde kringen. Een notoire zagevent ook, maar dat is niet negatief bedoeld. Ik ben er zelf één. Zijn blog is aardig en gevarieerd en – heel belangrijk – zelfrelativerend. Mensen die over hun karakter of eigenaardigheden vertellen zijn interessanter dan zij die over pampers en gyproc keuvelen. Sympathie dus voor deze blog, hoewel de reden tot nomineren me niet echt duidelijk is. Ik begin zo te vermoeden dat er op de Clickx-redactie gewoon een Gentblogger werkt.

Voorlaatste in de rij is Volume 12. Filmfans hebben bij mij een streepje voor, maar verder raak ik niet echt in de ban van deze ook al erg gewone blog. Bruno schrijft wel aardig, maar zijn onderwerpen zijn niet erg bijzonder, hoewel ze interessant zijn doordat ze op een niet-te-intieme manier persoonlijk zijn. Kan u nog volgen? Kortom: oké maar geen prijs waard.

We sluiten af met Yet Another Blog. De schrijfster heeft geluk: door de bijna-instorting van haar huis heeft ze heel wat spectaculairs te vertellen. Toch is ook dit een heel gewoon blogje over wonen, werk en leven. Doodgewone schrijfstijl, alledaagse verhalen… Passende titel dus. Sympathiek maar van weinig belang, ook geen nominatie waard denk ik.’

Welke conclusie kunnen we trekken?

‘Het is niet erg dat de meeste mensen bloggen over hun kat of kroost, hond of huis, carrière en kameraden. Weblog betekent ook ‘webverslag’ of ‘wegdagboek’. Maar hoewel die mensen veel over zichzelf vertellen, worden ze nergens echt persoonlijk. Niets mis mee hoor, maar mag het af en toe eens wat stouter, bozer, hilarischer, krankzinniger, uitzinniger, …? Op minstens 4 van de bovenvermelde blogs stond de nieuwe actie tegen HIV vermeld. Tja. Zo vul je al snel een blog natuurlijk. Maar zoiets nomineer je toch niet? Hier vond ik onlangs een artikel over enkele blogpareltjes. Daar tref je pas blogs aan die genomineerd dienen te worden. Creatieve, vernieuwende, verrassende blogs.’

Als je nu je eigen blog vergelijkt met de genomineerden…

‘Ik denk dat ik ook een vrij ‘gewone’ blog heb, maar ik tracht mijn lezers toch te boeien met ofwel flink overdreven, scherpe commentaar op alledaagse dingen, ofwel door wat me overdag overkomt als aanleiding te gebruiken om tot iets diepgaandere ontboezemingen te komen. Zo oefen ik niet alleen mijn schrijfvaardigheid, maar tracht ik door het bloggen ook mezelf wat te euh… analyseren zeg maar. Ik begrijp dat veel bloggers liever niet aan introspectie gaan doen  – een groot woord overigens voor wat ik soms doe – maar ik denk dat het een blog persoonlijker en interessanter maakt. En dat mis ik toch bij zeker de helft van de bovenstaande blogs.

Ik bedenk overigens net ook dat als je zou genomineerd zijn en je wint, je je prijs moet gaan afhalen op een soort ceremonie. Dat is me toch wat te gek. Ik zie me daar al staan. Dat druist voor mij ook wat in tegen de officieuze principes van het bloggen. Dat doe je achter je pc, in een zekere anonimiteit (want je kiest ondanks de onthullingen nog altijd zelf wat je prijsgeeft) en als blogger voel ik niet de noodzaak op de voorgrond te treden. Ik voeg er uit sympathie wel graag aan toe dat ik het initiatief niet afkeur. Bloggers mogen gestimuleerd worden!

Tot slot: naar wie gaat jouw stem?

Wel, ik heb me geregistreerd om te stemmen, maar ondanks de vermelding ‘het gaat erg snel’, wacht ik nu al anderhalf uur op de bevestigingsmail. Laat dan maar, zou ik zeggen. Los daarvan mis ik toch die ene echt bijzondere, bewondering oproepende, authentieke, reacties-loswekkende überblog en dan stem ik eigenlijk toch liever niet. Ik neem wel graag enkele van de genomineerde blogs op in mijn blogroll.

Er is trouwens ook nog de categorie ‘beste nieuwkomer (onder de blogs)’ maar daarvan verwacht ik niet meteen dat er nog verrassingen inzitten. Je weet natuurlijk nooit, maar dat is dan voor later.

Dank voor het gesprek!





Random Thoughts (8)

9 11 2007

random-thoughts.jpgVerbazingwekkend, maar er zijn kinderen die The Pixies kennen en daar spreekbeurten over houden. Heerlijk. *** Ik vond Steven Feys al te grotesk om waar te kunnen zijn.  Blijkbaar klopt dat ook. *** Zelfs na dagenlang niets posten, blijft deze blog veel bezoekers trekken. *** Ik beken dat ik eigenlijk nog atijd niet weet hoe en waar je RSS kan gebruiken. *** Er bestaan toch nog altijd mensen die niet beseffen dat ze echt enkel en alleen over zichzelf praten. Kunnen die niet gewoon gaan bloggen om zichzelf te promoten? *** In Gent is zowat in elke straat een apotheker, maar geen enkele ervan is over de middag open. *** Veel heisa om Annelies Rutten, eigenlijk gewoon een onbekende waarvan iedereen doet alsof ze een BV is. *** Ik zie mijn directeur ongeveer een kwartier per week. Is dat voldoende? *** Mijn moeder ontdekte pas dinsdag dat ze nog in zomeruur leefde. Ze lijkt soms echt een sitcomfiguurtje. *** De Vlaming blijft modaliteit blijkbaar stimuleren door massaal naar een zeer banale Vlaamse film te gaan kijken. Fuck Jan Verheyen! *** Mijn vaste poetsvrouw op school heeft ontslag heeft genomen en dat vind ik gezien de goede verstandhouding toch wel een beetje jammer.*** Terwijl ik onlangs nog overtuigd was van mijn correcte vergaderhouding, merkte een collega op dat het toch niet zo beleefd is tijdens iemands uitleg op een vergadering de hand op te steken om te reageren. *** Mijn leerlingen vinden de leuk bedachte namen van personages uit Kiekeboestrips blijkbaar even grappig als ikzelf destijds. *** In Kinepolis lijkt niemand zich aan het nieuwe kies-je-plaats-vooraf-systeem te houden en gaat iedereen zitten waar-ie wil. Omdat ironisch te onderstrepen, zat er deze week een bejaarde dame op de plaats die ik vooraf gereserveerd had. In een zaal met 400 zitjes waarvan 5 bezet. Wie speelt met mijn voeten? *** De serie Rome gebruiken voor een les over Julius Caesar? Geweldig idee. Wat een educatieve en bij nader inzien ook wel erg bloederige serie. Zouden de kleine meisjes van mijn klas veel gezien hebben terwijl ze tussen hun vingers door keken? *** Op dinsdag maar een halve dag moeten werken, betekent mentaal/psychologisch veel meer dan op een woensdag, zo stelde ik nog maar eens vast. *** Geweldige boeken hou je beter uit de buurt als je wel eens om 4u in de ochtend wakker wordt. Want van opnieuw gaan slapen komt dan niet veel meer in huis. *** Ik ben enkele liedjes op mijn MP3-speler flink beu. Geen idee hoe ze er af te halen. En vandaag kreeg ik de beamer maar niet in werking. Nog  veel werk aan de winkel als we allemaal mee willen. Nochtans had mijn 75-jarige oma het vorige week wel over downloaden. ***





Met dank aan Man Bijt Hond

5 11 2007

Toegegeven, Man Bijt Hond bevat dagelijks wel een flard levensode. Maar vandaag overtrof dit programma zichzelf en wist het zelfs mijn dag goed te maken (want die was lang en druk).

Er kwam een bejaard koppel aan bod. Hij keek naar Blokken, zij naar het aquarium. Dat vond ze veel interessanter dan Ben Crabbé. Geen mens zou zo’n situatie kunnen bedenken. Een cafébaas had acteerambities en floepte er zowaar een levenswijsheid uit: ‘Een cafébaas is de beste acteur!’. Even later perste hij er voor de show een paar tranen uit. En toen sprak ‘de valies’ een sjofele bejaarde aan die van puzzelen hield. En na enkele minuten ook maar onthulde dat hij de grootste aandeelhouder ter wereld was van de Congolese Spoorwegen en dus in feite multimiljonair is. Alvorens te sterven zou hij wel al zijn geld verbranden, beweerde hij. Gek of gezellig? Om het even, mijn dag kon wel een scheutje positivisme en menslievendheid hebben. Dank u, Man Bijt Hond.





Boosaardige puzzel

4 11 2007

Tijdens het snuisteren op zolder stootte ik op een oude puzzel. Bekijk dit tafereel even. Wie komt er in godsnaam op het idee dit als afbeelding van een puzzel te gebruiken? En ik als klein jongetje maar onnozel puzzelen en intussen onbewust allerlei angsten creëren. Arme Calimero, maar vooral arme kindjes die destijds zo’n boosaardige puzzel moesten maken.

dscn5511.jpg





Lectuurtip: Speelbal

3 11 2007

fry.jpgDe Britse tv-maker, acteur en notoir geestigaard Stephen Fry heeft zijn veelzijdigheid ook bereikt door boeken te schrijven. Tot nu toe schreef hij vier romans. Zijn meest recente is Speelbal en dateert al van 2000. Het is een origineel en meeslepend boek geworden, waarin een 18-jarige schooljongen centraal staat die in een gruwelijke nachtmerrie belandt nadat enkele jaloerse leeftijdgenoten een complot tegen hem gesmeed hebben. Wat volgt is een uitermate koele, berekende en geslepen wraakactie.

Fry schetst zoals gewoonlijk weer een milieu dat hij zelf goed kent en waar hij niet echt veel sympathie voor koestert: dat van het Britse klassensysteem waarbij een Oxford-diploma, een onberispelijk accent en een onverwoestbare arrogantie hand in hand gaan. Hoofdpersonage Ned groeit op als zoon van een kabinetslid. Alles zit hem mee. Hij is knap, intelligent, populair en sympathiek. Hij komt uit een goede familie, heeft een vriendin en er staat hem een mooie toekomst te wachten. Net die zekerheid op succes zet kwaad bloed bij gefrustreerde klasgenoten. Als lezer groeit je sympathie voor Ned omdat hij in een echte nachtmerrie belandt. Een vergelijking met Dumas’ The Man in the Iron Mask geeft u al een vaag idee. Jaren gaan voorbij waarin Ned zint op wraak maar zijn tijd goed besteedt. Ietwat clichématig vergaart hij een reusachtige kennis die hij ooit goed zal kunnen gebruiken, onder het mentorschap van een oude man.

Tot twee derde in het verhaal leef je intens mee met wat de arme protagonist allemaal overkomt. Hoewel Ned’s gevangenschap een lichtjes clichématig verloop kent, is het smullen van de vernuftige plot. Eens de wraakactie in gang wordt gezet, verliest het boek echter veel van zijn kracht. De afhandeling van de gebeurtenissen verloopt iets te makkelijk en te voorspelbaar. Bovendien raak je als lezer elke band met Ned kwijt en komt Fry uiteindelijk niet tot een essentie.

Jammer, maar desondanks blijft Speelbal boeien van begin tot eind. Fry is een hoogst intelligente man die op toegankelijke wijze veel ideeën aanraakt. Zijn verhaal is rijker dan de plot doet vermoeden. Door de humor minder nadrukkelijk aanwezig te laten zijn (wat bv. wel het geval was in zijn debuutroman De Leugenaar) weet het verhaal ook spannender te zijn. De op-en-top Britse setting is weinig origineel en soms zelfs ergerlijk (wat deels ook wel de bedoeling is, want Fry steekt de draak met het ouwe-jongens-krentenbroodsfeertje onder Britse mannen), maar het geeft de film wel een filmische allure die het verhaal uiteindelijk ten goede komt.

Speelbal is uiteindelijk een genietbare en slimme roman die je niet makkelijk weg kan leggen.  Het verfijnde en vaak ironische taalgebruik is mooi meegenomen.





Filmmaand oktober

1 11 2007

Een formidabel filmjaar zal 2007 wel niet meer worden. Daarvoor is het aantal geziene films echt te laag. Het filmfestival heeft me weliswaar flink vooruit geholpen, maar toch verteerde ik minder films dan op de vorige festivaledities. Uiteindelijk zag ik in oktober 33 films.

Be Cool (6): Flauwe actiekomedie met John Travolta en Uma Thurman in een slechte poging om de Pulp Fiction-chemie te kopiëren.
The Musketeer (4): Abominabele mantel- en degenfilm vol slechte acteurs en slaapverwekkende taferelen.
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (8): Visueel aantrekkelijke en thematisch verrassende westernvariatie met prima acteurs.
Aviva My Love (8): Aanstekelijk Israelisch familiedrama met een flard humor en tederheid en leuke personages.
Chop Shop (7): Realistisch relaas van een straatkind in Los Angeles dat van een eigen zaak droomt. Hard maar authentiek aandoend.
Klass (8): Fascinerend en intens Ests drama over de totstandkoming van een bloedbad op een middelbare school. Beklijvend!
Wild Tigers I Have Known (5): Experimenteel gefilmd psychologisch portret van een eenzaam en gehaat jongetje dat een ongezonde fascinatie ontwikkelt voor een oudere jongen. Ontoegankelijk, bevreemdend en uiteindelijk zenuwtergend.
Familia Tortuga (6): Tortuga betekent schildpad en dat symboliseert meteen dit Argentijnse drama over de leden van familie die na de dood van de moeder opnieuw betekenis zoekt. Beetje zzzz.
Foul Gesture (7): Aardige en best spannende Israelische psychologische thriller waarin de vader van een gezin zijn principes doordrijft als reactie op onrecht..
This Is England (9): Indringend en schitterend geschreven drama over foute vriendschappen in het Engeland van de jaren ’80. Zeer beklijvend.
Vivere (6): Niet al te spectaculair Duits drama waarin drie vrouwen een soort van roadtrip maken die hun leven zal veranderen.
Wolfsbergen (7): Nogal steriel Nederlands familiedrama, weliswaar zeer stijlvol in beeld gezet.
Noise (6): Stevige Australische politiefilm die na een uur echter de fut verliest.
Born and Bread (7): Intens Argentijns relaas over een succesvolle man die alles verliest en op de Patagonische hoogvlaktes wat zin aan zijn leven tracht te geven. Niet spectaculair, maar wel boeiend.
Eastern Promises (8): Uitmuntende, strak geregisseerde thriller met een interessante thematiek en sterk acteerwerk van Viggo Mortensen en Naomi Watts.
Delirious (6): Nogal onbetekend luchtig tussendoortje over de band tussen een steracteur en een papparazzo. Bwa.

thisisengland.jpg living.jpg

nacidoycriadoafiche.jpg easternpromisestheatrical.jpg

Ein Freund von Mir (8): Weinig essentie uiteindelijk in deze weliswaar verfrissende en verrassende Duitse film over de vriendschap tussen twee heel verschillende mannen.
In Memoria Di Me (7): Koude, bevreemdende Italiaanse prent over het verstikkende leven in een klooster. Interessant maar ook erg saai.
The Savages (8): Zeer onderhoudend en gedurfd Amerikaans drama over hoe een broer en een zus omgaan met het feit dat ze hun zorgbehoevende vader in een home stoppen. Sterke acteurs en een sobere vertelling.
XXY (8): Dappere Argentijnse film over een tweeslachtig kind dat als puber moet kiezen als jongen of meisje door het leven te moeten. Niet echt vlot verteerbaar.
We Own the Night (8): Uitmuntend en sfeervol politiedrama met Shakespeare-allures en formidabel acteerwerk van Joaquin Phoenix.
Playing the Victim (5): Leuk opgezette maar wisselvalllige Russische zwarte komedie waarvan het absurdistische uiteindelijk wat afstotend werkt.
Gone Baby Gone (8): Stevig en origineel regiedebuut van Ben Affleck, een verrassend sober en subtiel drama dat je met heel wat morele vragen achterlaat.
Ferien (4): Oervervelend en al vergeten Duits familieportret.
Paranoid Park (7): Ietwat tegenvallend portret van een jonge skater. De poëtische en beschouwende bedoelingen zeiden me niets.
You the Living (8): Onweerstaanbare en bewonderenswaardige absurde Zweedse filosofische komedie vol heerlijke vondsten en opmerkelijke figuren.
Slippery Slope (5): amateuristische en onnozele komedie over een artistieke cineaste die zich uit geldnood op de adultmovies stort.
Hallam Foe (8): Treed binnen in de ziel van een lichtjes verwarde tiener. Emotioneel en onderhoudend drama.
Tussenstand (5): onmetelijk saai Nederlands drama dat enkel uit dialogen bestaat. Laat je nadenken en oordelen zonder te sturen, maar biedt naar mijn zin veel te weinig materie.
It’s a Free World (8): Ken Loach grand cru, een alweer essentieel Brits sociaal drama over de uitbuiting van allochtone arbeiders.
Planet Terror (7): Genietbaar gruwelspektakel vol hilarische momenten als ode aan de Grindhouse-cinema van de jaren ’70. Fun!
Vermist (6): Vlaamse film van aanvaardbaar niveau, die ondanks zijn onderwerp niet echt weet te raken en uiteindelijk toch wat weinig inhoud te bieden heeft.

Totaal: 2344.








%d bloggers liken dit: